I SA/Gd 474/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 22 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia S. W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 lipca 2016 r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r., określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. z 2000 r., poz. 176 ze zm.), w skrócie "u.p.d.f.", w kwocie 17.514,00 zł. Postanowienie organu II instancji zapadło na tle następującego stanu faktycznego: W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 4 maja 2016 r. określił S. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.f. w kwocie 17.514,00 zł. Decyzję tę doręczono podatnikowi w dniu 9 maja 2016 r., który wniósł od niej odwołanie. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r. W zażaleniu na to postanowienie S. W. wniósł o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie art. 218 w zw. z art. 145 § 1, § 2 w zw. z art. 137 § 3; art. 239b § 1 pkt 1; art. 239b § 2; art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej jako "O.p.", poprzez niewłaściwe zastosowanie. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy, zasadnie stosując przepisy art. 239b § 1 pkt 1 oraz art. 239b § 2 O.p. Z poczynionych ustaleń wynika bowiem, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia organ posiadał informację o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w zakresie należności pieniężnych z tytułu: składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, co potwierdzają wystawione w dniu 3 listopada 2014 r. tytuły wykonawcze przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Inspektorat w G. za okresy: maj-czerwiec 2012 r., grudzień 2012 r., luty 2013r., grudzień 2013 r., styczeń - sierpień 2014 r. na łączną kwotę należności głównych 10.456,50 zł. Ponadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wobec S. W. prowadzone były również inne postępowania egzekucyjne na rzecz: Urzędu Wojewódzkiego w G., Straży Miejskiej w G., Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., Wojewody. Powyższe okoliczności uzasadniały zastosowanie w sprawie przepisu art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Ponadto, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podatnik opłacał po terminie: składki na ubezpieczenie społeczne za okresy: luty 2013 r., listopad 2013r. - wrzesień 2014 r., czerwiec 2015r., sierpień 2015 r. oraz podatek dochodowy od osób fizycznych. Zdaniem organu II instancji, wbrew zarzutom zażalenia, bez znaczenia jest fakt, że uiszczone po terminie kwoty z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne dotyczą stosunkowo niedawnych okresów i ostatecznie zostały uregulowane. Następnie podkreślił, że organ I instancji dokonał analizy sytuacji majątkowej podatnika. W latach 2013-2014 podatnik z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej poniósł straty podatkowe, zaś w 2015 r. osiągnął dochód w wysokości 17.127,23 zł, tj. w wysokości niewystarczającej na pokrycie kwoty zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. Z akt sprawy wynika, że będące przedmiotem własności lub współwłasności podatnika nieruchomości gruntowe, są obciążone hipotekami umownymi na rzecz "A" S.A. we W. ([...] i [...]), bądź też stanowią drogi w udziale przypadającym na podatnika w wysokości 2/18 ([...]). Organ II instancji zauważył, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 września 2016 r. uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r. i orzekającą co do istoty sprawy, podatnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek, podatnik załączył do skargi wniosek z dnia 27 września 2016 r. o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wynikającej z ww. decyzji ostatecznej, z uwagi na zamiar dobrowolnego wykonania decyzji, bez wszczynania względem zobowiązanego postępowania egzekucyjnego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w niniejszej sprawie istotnym jest, że na dzień wydania kwestionowanego postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności podatnik nie uregulował dobrowolnie zobowiązania podatkowego, wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r., od której następnie wniesiono odwołanie. Okoliczność braku wykonania w przewidzianym prawem terminie płatności zobowiązania oraz po otrzymaniu decyzji wymiarowej, przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. oraz wskazane wyżej okoliczności, według organu odwoławczego, mogą rodzić przypuszczenie, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie to nie zostanie wykonane. Organ nie podzielił zarzutu nieprawidłowego doręczenia zaskarżonego postanowienia wskazując, że w postępowaniu zakończonym decyzją wymiarową Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r. podatnik wyznaczył jako pełnomocnika do doręczeń, H. A.-C. Następnie w dniu 18 maja 2016 r., na podstawie pełnomocnictwa szczególnego podatnik ustanowił pełnomocnika do doręczeń w osobie R. J. Zakres tego pełnomocnictwa obejmował reprezentację strony przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i Dyrektorem Izby Skarbowej w postępowaniu odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu skarbowego z dnia 4 maja 2016 r. W dniu 12 sierpnia 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z dnia 12 maja 2016 r. stanowiące oświadczenie podatnika "o wyznaczeniu pełnomocnika właściwego do doręczeń w postępowaniu podatkowym (zmiana pełnomocnika właściwego do doręczeń)" w postępowaniu podatkowym prowadzonym w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)- c) u.p.d.f., w tym również w postępowaniu odwoławczym (w tym do odbioru postanowień i decyzji organów podatkowych obydwu instancji). Wskazano adres elektroniczny: (...). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, w tych okolicznościach faktycznych organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał doręczenia zaskarżonego postanowienia, tj. na adres pełnomocnika wyznaczonego do doręczeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podatnik, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 §1 pkt 1 w zw. z art.239; art.122 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art.2a O.p., art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 O.p.; art. 239b § 1 pkt 1 O.p.; art.122 i art.187 w zw. z art. 239b §1 pkt 1 i § 2 O.p.; art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 239b § 2 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja organu I instancji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, została w całości uchylona. Wobec tego, że nie ma obrocie prawnym decyzji organu I instancji, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności winno być uchylone przez organ II instancji, a postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności umorzone. Następnie podkreślono, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 239b § 1 pkt 1 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r. Zdaniem skarżącego, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności winno być stosowane wyjątkowo, po szczególnie starannym zbadaniu okoliczności faktycznych i przesłanek prawnych. Ponadto nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest fakultatywne. Skarżący podniósł, że nie posiada jakichkolwiek zaległości w ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. Ponadto nie posiada żadnych informacji na temat prowadzonego względem niego postępowania egzekucyjnego, nigdy nie otrzymał żadnego tytułu wykonawczego, wskazującego na istnienie zadłużenia. Skarżący wyjaśnił, że opłacenie składek po terminie nie może być przesłanką, wskazującą na brak zamiaru spełnienia świadczenia. Dodał, że opłaty te dotyczą stosunkowo niedawnych okresów i w ostateczności zostały uregulowane. Ponadto absurdalnym jest wskazywanie, że nie wykonał dobrowolnie zobowiązania wynikającego z decyzji, której dotyczy zaskarżone postanowienie, skoro wniósł odwołanie od tej decyzji. Obowiązkiem organu II instancji, rozpatrującego odwołanie od decyzji z dnia 4 maja 2016 r., było uwzględnienie prawomocnego rozstrzygnięcia w kwestii rygoru natychmiastowej wykonalności przed rozpoznaniem odwołania od decyzji objętej rygorem natychmiastowej wykonalności i uwzględnienie w postępowaniu odwoławczym skutków tego rozstrzygnięcia dla kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Na wstępie odnieść się wypada do wniosku organu o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Należy w tym miejscu wskazać, że złożona w sprawie niniejszej skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skarg na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie - a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie - w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też mimo, że organ w odpowiedzi na skargę wniósł o przeprowadzenie rozprawy, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a. powyższy wniosek nie wiązał Sądu, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (por. B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str.527). Sąd wobec tego rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym mając na uwadze, że przyspieszyło to rozpatrzenie sprawy. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie zaistniały przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r., określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)- c) u.p.d.f. w kwocie 17.514,00 zł. Przede wszystkim nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącego, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe z uwagi na uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r. Sądowi wiadomym jest z urzędu, że pod sygn. akt I SA/Gd 1416/16 została zarejestrowana skarga podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 września 2016 r., uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r., określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.f. w kwocie 17.514 zł i orzekającą co do istoty sprawy, tj. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 17.379 zł. Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie sprawa o sygn. akt I SA/Gd 1416/16 nie została rozstrzygnięta przez tut. Sąd, a zatem byt prawny decyzji, uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r., której zaskarżonym w rozpoznawanej sprawie postanowieniem nadano rygor natychmiastowej wykonalności, nie jest jeszcze definitywnie przesądzony. O tym, że nawet uchylenie decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie może automatycznie prowadzić - przez wzgląd na ewentualne skutki materialnoprawne w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego - do bezprzedmiotowości postępowania dotyczącego postanowienia nadające taki rygor, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt: od I FSK 508/11 do I FSK 513/11. Chociaż sprawy te dotyczyły odmiennej w sensie procesowym sytuacji (odmowy wszczęcia nadzwyczajnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia organu pierwszej instancji nadającego rygor natychmiastowej wykonalności, z powołaniem się na nieistnienie już w obrocie prawnym decyzji, której uprzednio został nadany rygor), to bez wątpienia wypowiedzi Sądu w nich zawarte korespondują w pewnym zakresie z niniejszą sprawą. Wynika z nich bowiem jednoznacznie, że skoro wystąpił skutek w postaci przerwania przedawnienia zobowiązania podatkowego nałożonego decyzją nieostateczną, w związku z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, to "potencjalną możliwość wyeliminowania aktu (postanowienia o nadaniu rygoru) ze skutkiem ex tunc i wynikającego z tego konsekwencje prawne" można i należy uznać za przeczące bezprzedmiotowości postępowania nadzwyczajnego zmierzającego do tego celu. Ocena ta w istocie potwierdza, że nie ma prostego i automatycznego zakazu merytorycznego orzekania o "losach" postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na wydanie decyzji drugoistancyjnej (niezależnie od jej charakteru - kasacyjnej albo rozstrzygającej co do istoty) w stosunku do decyzji, której rygor został nadany. Zatem na obecnym etapie nie sposób przyjąć, że postępowanie w sprawie niniejszej jest bezprzedmiotowe. Przechodząc do oceny pozostałych sformułowanych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że są one niezasadne. Zgodnie z art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Natomiast z art. 239b § 2 O.p. wynika, iż przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą, wyrażoną w art. 239a O.p., decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze, musi zostać spełniony jeden z warunków wymienionych w art. 239b § 1 pkt 1- 4 O.p. Po drugie, musi być spełniona przesłanka z art. 239b § 2 O.p. Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, że w sprawie ziściły się warunki uzasadniające nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na wyczerpanie przesłanek wynikających z art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 O.p. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego na dzień wydania postanowienia posiadał informację o prowadzonym wobec skarżącego postępowaniu egzekucyjnym w zakresie należności pieniężnych z tytułu: składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, co potwierdzają wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Inspektorat w G. w dniu 3 listopada 2014 r. tytuły wykonawcze za okresy: maj - czerwiec 2012 r., grudzień 2012 r., luty 2013r., grudzień 2013 r., styczeń - sierpień 2014 r. na łączną kwotę należności głównych 10.456,50 zł. Ponadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wobec skarżącego prowadzone były również inne postępowania egzekucyjne na rzecz: Urzędu Wojewódzkiego w G., Straży Miejskiej w G., Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., Wojewody. W związku z powyższym organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego właściwie przyjął, że spełnione zostały przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 pkt 1 O.p., ponieważ wobec podatnika na dzień 26 lipca 2016 r. toczyło się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych niż wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, w niniejszej sprawie wystąpiły także okoliczności określone w art. 239b § 2 O. p. Skarżący opłacał bowiem po terminie: składki na ubezpieczenie społeczne za okresy: luty 2013 r., listopad 2013 r.- wrzesień 2014 r., czerwiec 2015 r., sierpień 2015 r.; podatek dochodowy od osób fizycznych, m.in. za 2002 rok (termin płatności 30 kwietnia 2003 r.; dokonano wpłaty w dniu 13 sierpnia 2003 r.); za 2004 rok (termin płatności 2 maja 2005 r.; dokonano wpłaty w dniu 29 marca 2006 r.); za 2006 rok (termin płatności 30 kwietnia 2007 r.; dokonano wpłaty w dniu 25 lipca 2007 r.); za 2007 rok (termin płatności 30 kwietnia 2008 r.; dokonano wpłaty w dniu 23 września 2008 r.); za 2012 rok (termin płatności 30 kwietnia 2013 r.; dokonano wpłaty w dniu 4 lipca 2013 r.). W ocenie Sądu, podzielić należy pogląd organu II instancji, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje argumentacja podatnika, według której, uiszczone po terminie kwoty z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne dotyczą stosunkowo niedawnych okresów i ostatecznie zostały uregulowane. Powyższe okoliczności, jak i nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych, mogą stanowić dodatkowy argument, uzasadniający nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, ponieważ mogą świadczyć o tym, iż podatnik uiszczanie zobowiązań publicznoprawnych po terminie uznaje za praktykę prawidłową. Ponadto w sprawie organy dokonały analizy sytuacji majątkowej podatnika, ustalając, że w latach 2013-2014 skarżący zadeklarował straty podatkowe z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej (odpowiednio 121.346,26 zł i 49.134,59 zł), zaś w 2015 r. osiągnął dochód w wysokości 17.127,23 zł, tj. w wysokości niewystarczającej na pokrycie kwoty zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. Z akt sprawy wynika wprawdzie, że skarżący posiada na własność lub współwłasność nieruchomości gruntowe, jednakże są one obciążone hipotekami umownymi na rzecz "A" Spółka Akcyjna we W. ([...] i [...]), bądź też stanowią drogi w udziale przypadającym na skarżącego w wysokości 2/18 ([...]). W zaskarżonej decyzji podkreślono również, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 września 2016 r., uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r., określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)- c) u.p.d.f. w kwocie 17.514 zł i orzekającą co do istoty sprawy, S. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż wysokość zaległości podatkowych i odsetek wynikających z decyzji ostatecznej przekracza jego możliwości płatnicze. Uzasadniając ww. wniosek, strona załączyła do skargi wniosek z dnia 27 września 2016 r. o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wynikającej z ww. decyzji ostatecznej, z uwagi na zamiar dobrowolnego wykonania decyzji, bez wszczynania postępowania egzekucyjnego względem zobowiązanego. Podzielić należy pogląd, iż w niniejszej sprawie istotnym jest, że na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności podatnik nie uregulował dobrowolnie zobowiązania podatkowego, wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2016 r., od której następnie wniesiono odwołanie. Okoliczność braku wykonania w przewidzianym prawem terminie płatności zobowiązania oraz po otrzymaniu decyzji wymiarowej, przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. oraz wskazane wyżej okoliczności, mogą bowiem rodzić przypuszczenie, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie to nie zostanie wykonane. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że fakt wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego w okolicznościach konkretnej sprawy, może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1650/10, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn.akt II FSK 825/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, organ prawidłowo dokonał oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji zasadnie zastosował art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 O.p. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów postępowania, albowiem postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, jak również w sposób dostateczny wyjaśniły stronie przesłanki, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. W ocenie Sądu, nie można uznać, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187, art. 191 O.p. organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Natomiast inna niż oczekiwana przez stronę skarżącą ocena zebranych dowodów nie stanowi podstawy skutecznego zarzutu braku wyjaśnienia prawdy obiektywnej. W ocenie Sądu, zarzuty naruszenia art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 239b § 1 pkt 1 O.p., nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne oraz właściwą podstawę prawną. Ponadto w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do wnioskowania in dubio pro tributario, gdyż nie zaistniały wątpliwości co do możliwości zastosowania art. 239 b § 1 pkt 1 i § 2 O.p. z uwagi na opisane wyżej okoliczności sprawy. Należy zaakcentować, że zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Końcowo, odnosząc się zarzutu skargi, że obowiązkiem organu II instancji, rozpatrującego odwołanie od decyzji z dnia 4 maja 2016 r., było uwzględnienie prawomocnego rozstrzygnięcia w kwestii rygoru natychmiastowej wykonalności przed rozpoznaniem odwołania od decyzji objętej rygorem natychmiastowej wykonalności i uwzględnienie w postępowaniu odwoławczym skutków tego rozstrzygnięcia dla kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzić należy, że zarzut ten wymyka się spod kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Wypada jedynie zauważyć, że postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem niezależnym od postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji, której nadano rygor, a przesłanki nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności w sposób bezpośredni nie są związane z treścią decyzji wymiarowej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.