II SA/Go 215/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B sp. z o.o. na informację Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia I. stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazuje sprawę do rozpoznania Zarządowi Województwa, II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej B sp. z o.o. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. B spółka z o.o. złożyła do Zarządu Województwa jako Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym RPO-2020 ( dalej określanej jako: IZ ) wniosek o dofinansowanie projektu pt "Pierwsza [...]", który oznaczony zastał numerem [...]. Pismem z [...] grudnia 2016r. ( doręczonym w dniu 9 stycznia 2017 r. ) o sygnaturze [...], IZ poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu. W dniu 19 stycznia 2017 r. do IZ wpłynął protest wnioskodawcy z dnia [...] stycznia 2017r. wraz z załącznikami. Protest w imieniu spółki podpisany został przez V.L. – P.. Do protestu nie został dołączony żaden dokument wykazujący umocowanie wskazanej osoby do reprezentowania wnioskodawcy. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] IZ skierowała do wnioskującej spółki – za dowodem doręczenia - wezwanie do usunięcia braków formalnych protestu z dnia [...] stycznia 2017 r. przez przedłożenie oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie V.L. – P. do reprezentowania wnioskodawcy ( np. odpis z KRS ) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia protestu bez rozpoznania. W dniu 22 lutego 2017 r. do IZ wpłynęła, zwrócona przez operatora publicznego, przesyłka (list polecony nr [...]) skierowania do spółki z adnotacją na kopercie "Adresata nie zastano. Awizowano dnia 3.02.17" i nieczytelnym podpisem oraz "Nie podjęto w terminie dnia 21.lut.2017" i nieczytelnym podpisem. Dołączone potwierdzenie odbioru ( tzw. żółta zwrotka ) nie zawierała żadnych adnotacji operatora publicznego. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] (doręczonym spółce w dniu 20 marca 2017 r.) IZ poinformowała spółkę o pozostawieniu jej protestu bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu IZ wskazała, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w oparciu o przepisy art. 50 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 ( tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.: powoływanej jako: ustawa wdrożeniowa ) uznawane zostało za skutecznie doręczone z upływem 21 lutego 2017 r., wobec czego termin 7-dniowy na uzupełnienie braku formalnego protestu upłynął z dniem 28 lutego 2017 r., tym samym na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej należało protest pozostawić bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] marca 2017r. spółka uzupełniła brak formalny protestu przesyłając odpis KRS, a pismem z dnia [...] marca br. wniosła o udzielenie wyjaśnień w sprawie złożonego protestu wskazując, że Poczta Polska nie wykonała skutecznie usługi doręczenia, na co spółka złożyła skargę. W odpowiedzi IZ udzieliła spółce wyjaśnień wskazując, że z mocy regulacji ustawy wdrożeniowej w procedurze odwoławczej wyłączone są przepisy dotyczące uprawnień autokontrolach organu administracji publicznej. II. W skardze na pismo ( nazwane decyzją ) Zarządu Województwa z dnia [...] marca 2017r. nr [...] skarżąca spółka B, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania tj. : 1. art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia protestu skarżącej z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych w ustawowym terminie, pomimo braku braków formalnych protestu; 2. art. 44 § 4 Kpa w związku z art. 50 ustawy wdrożeniowej poprzez uznanie za dokonane doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych protestu skarżącej, pomimo nieumieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, ani też powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, w związku z czym pozostawienie bez rozpatrzenia protestu skarżącej z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych w ustawowym terminie, pomimo braku skutecznego doręczenia do skarżącej. W oparciu o te zarzuty wnosiła o stwierdzenie, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i o przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W motywach skargi wywodziła, iż organ na podstawie art. 44 § 4 Kpa w związku z art. 50 ustawy wdrożeniowej przyjął tzw. doręczenie zastępcze i zastosował względem skarżącej sankcję, o której mowa w art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej tj. pozostawienie protestu bez rozpatrzenia. W ocenie strony skarżącej, błędne pozostawało wezwanie jej przez IZ do usunięcia braków formalnych złożonego protestu poprzez przedłożenie oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie V.L. – P. do reprezentowania spółki ponieważ organ dysponował odpisem pełnym z rejestru przedsiębiorców skarżącej. Skarżąca złożyła ten odpis w dniu 5 lipca 2016 r. Ponownie skarżąca składała odpis aktualny z KRS wraz z samym wnioskiem o dofinansowanie w dniu 31 maja 2016 r. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, doszło do naruszenia przez organ art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia protestu z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych w ustawowym terminie, pomimo niewystępowania braków formalnych protestu. Z ostrożności wskazywała, że jeżeli nawet przyjąć, że skarżąca nie złożyła skutecznie informacji z KRS to organ bezkosztowo dysponuje danymi, o uzupełnienie których wnioskował (strona internetowa Ministerstwa Sprawiedliwości), zatem i w tym wypadku wezwanie organu do uzupełnienia braków formalnych byłoby bezpodstawne. Uzasadniając drugi z zarzutów skargi wywodziła, że nie mogła uczynić zadość wezwaniu organu z dnia 1 lutego 2017 r. w ustawowym siedmiodniowym terminie ponieważ, nie ze swojej winy tego wezwania nie otrzymała (ani samego wezwania, ani pierwszego i drugiego awizo). Skarżąca niezwłocznie tj. 7 marca 2017 r. po uzyskaniu informacji o rzekomym nieodebraniu przesyłki od organu, zwróciła się do Poczty Polskiej S.A. Urząd Pocztowy z zapytaniem o powód niedoręczenia listu poleconego nr [...]. W tym samym dniu skarżąca złożyła skargę do Biura Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem Poczty Polskiej S.A.. W odpowiedzi na powyższe pisma skarżąca otrzymała pisemne informacje z obydwu ww. placówek pocztowych. Wynika z nich, że nie doszło do skutecznego doręczenia i prawidłowego awizowania przedmiotowej przesyłki z wyłącznej winy poczty. W związku z czym należy uznać, że doszło do naruszenia art. 44 § 4 Kpa, w związku z art. 50 ustawy wdrożeniowej, albowiem nie doszło do skutecznego doręczenia przez awizo listu poleconego nr [...]. Do skargi, prócz dokumentów wymaganych prawem, dołączone zostały pisma Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2017 r. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa – działając jako IZ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazał, że wymóg dołączenia do protestu oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie osoby, która podpisała protest do reprezentowania wnioskodawcy, wynika wprost z przepisu art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Jego niedołączenie oznacza brak formalny protestu podlegający uzupełnieniu. W ocenie organu, powołany przepis art. 54 ustawy wdrożeniowej jednoznacznie stanowi, iż niezbędnym załącznikiem protestu jest oryginał lub kopia dokumentu, poświadczającego umocowanie osoby, której podpis widnieje na proteście do reprezentowania wnioskodawcy. Nie ma przy tym znaczenia czy dokument taki był już wcześniej składany np. wraz z wnioskiem o dofinasowanie czy też, jak podnosi skarżąca, organ miał możliwość samodzielnego sprawdzania sposobu reprezentacji wnioskodawcy i osób umocowanych do działania w jego imieniu poprzez bazę KRS na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości. Zdaniem IZ, skoro ustawodawca nałożył na wnioskodawcę obowiązek przedkładania takiego załącznika na etapie wnoszenia protestu, a na organ obowiązek wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia takiego braku oraz przewidział sankcję w przypadku jego nieuzupełnienia w postaci pozostawienia protestu bez rozpatrzenia to inna, rozszerzająca interpretacja analizowanego przepisu np. o samodzielnym badaniu przez organ sposobu reprezentacji wnioskodawcy, jest niedopuszczalna. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi IZ wskazała na art. 50 ustawy wdrożeniowej nakazujący stosowanie do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy wdrożeniowej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie doręczeń i sposobu obliczania terminów. Na tej podstawie, zgodnie z art. 44 § 4 Kpa, przyjęła, że wezwanie do uzupełnia braków formalnych protestu zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w trybie tzw. doręczenia zastępczego z upływem 21 lutego 2017 r. Ustawowy 7-dniowy termin na uzupełnienie braków formalnych protestu upłynął zatem 28 lutego 2017 r., co uzasadniało, na podstawie przepisu art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, pozostawienie protestu bez rozpatrzenia z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych w ustawowym terminie. W ocenie organu nie doszło też do naruszenia przepisów art. 44 Kpa w związku z art. 50 ustawy wdrożeniowej, gdyż ze stanu faktycznego wynikają przesłanki do stwierdzenia przez IZ o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych w ustawowym terminie. Uzupełnienie braku w postaci złożenia odpisu z KRS spółki, poświadczający umocowanie V.L. – P. do reprezentowania wnioskodawcy nastąpiło dopiero w dniu 9 marca 2017 r. czyli po upływie wyznaczonego terminu Odnosząc się do przedstawionego w skardze twierdzenia, iż doszło do nieprawidłowego wykonania usługi pocztowej przez Pocztę Polską, wskutek czego nie została skarżącej doręczona przesyłka polecona od organu z wezwaniem do usunięcia braków formalnych protestu, IZ wywiodła, iż powyższa okoliczność również nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, bowiem i w tym zakresie organ nie dopuścił się naruszenia prawa. Przesyłka została nadana na adres ujawniony w rejestrze przedsiębiorców. Ewentualne nieprawidłowości w realizowaniu przez Pocztę Polską żądania dosyłania przesyłek na nowy adres nie mogą uzasadniać naruszenia przez organ przepisów o doręczeniach. Opisane przez skarżącą nieprawidłowości doręczyciela mogłyby być okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu na podstawie art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże skarżąca nie złożyła prośby o przywrócenie terminu, a co ważniejsze w postępowaniu w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania nie znajduje zastosowania instytucja przywrócenia terminu przewidziana art. 58 i 59 Kpa ( por. J. Jaśkiewicz - Komentarz do ustawy wdrożeniowej dot. art. 67 i odesłania w nim do art. 50 tejże ustawy ). Biorąc pod uwagę istniejący stan faktyczny, kierowane wobec IZ zarzuty nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. III. Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: IV. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. 2016 r. poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej ustawą Ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W oparciu o § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną pozostaje ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 ( tekst jednolity Dz.U. 2016 r. , poz. 216 ze zm. - powoływana jako: ustawa wdrożeniowa). Zgodnie z art. 61 ust. 1, 2 i 8 ustawy w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ust. 1). Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (ust. 8). Stosownie do art. 64 ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. 2. Przedmiotem skargi pozostawało pismo Zarządu Województwa, działającego jako instytucja zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym 2020 z dnia [...] marca 2017 r., ( błędnie nazwane w skardze decyzją ) o pozostawieniu protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby, która podpisała protest do działania w imieniu skarżącej spółki B. 3. W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona w terminie i spełniała wymogi formalne także zakresie wynikającym z ustawy wdrożeniowej, co umożliwiało jej merytoryczne rozpoznanie. 4. Rozstrzygnięcie zastałego sporu wymaga przybliżenia zasad oceny wniosków o dofinansowanie w ramach regulacji proceduralnej zamieszczonej w ustawie wdrożeniowej. Zgodnie z art. 46 ust. 3 tej ustawy właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Stosownie do art. 54 ust. 1-4 wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 46 ust. 3 (ust. 1). Protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera: 1) oznaczenie instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu; 2) oznaczenie wnioskodawcy; 3) numer wniosku o dofinansowanie projektu; 4) wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem; 5) wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem; 6) podpis wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania, z załączeniem oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do reprezentowania wnioskodawcy (ust. 2). W przypadku wniesienia protestu niespełniającego wymogów formalnych, o których mowa w ust. 2, lub zawierającego oczywiste omyłki, właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do jego uzupełnienia lub poprawienia w nim oczywistych omyłek, w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (ust. 3). Uzupełnienie protestu, o którym mowa w ust. 3, może nastąpić wyłącznie w odniesieniu do wymogów formalnych, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 6 (ust. 4). 5. Jak wynika z cytowanego przepisu wymaga on dołączenia do protestu oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie osoby, która podpisała protest, do reprezentowania wnioskodawcy. Bezsporne jest w okolicznościach niniejszej sprawy, że protest został podpisany przez V.L. – P. i że do protestu nie został dołączony dokument poświadczający umocowanie tej osoby do reprezentowania wnioskodawcy. W ocenie Sądu, w takich okolicznościach nie może budzić wątpliwości, że IZ obligowana była do skierowania do wnioskodawcy ( spółki B ) wezwania do uzupełnienia tego braku formalnego protestu. W tym zakresie wywody skargi kwestionujące istnienie braków formalnych protestu uznać należało za nieuprawnione. Na pełną zaś akceptację zasługuje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, że fakt złożenia dokumentu umocowania do reprezentowania wnioskodawcy na wcześniejszych etapach procedury konkursowej pozostaje bez znaczenia dla oceny spełniania wymogów formalnych protestu. Także możliwość bezkosztowego wglądu czy sporządzania wydruków z Krajowego Rejestru Sądowego, wobec jednoznacznej treści przepisu ustawy wdrożeniowej nie pozwala na taką jego wykładnię rozszerzającą, której skutkiem będzie przerzucenie wymogu w tym zakresie na instytucję zarządzającą. Stanowisko, iż niedołączenie do protestu dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby, która go podpisała do działania imieniu wnioskodawcy stanowi brak formalny podlegający uzupełnieniu na wezwanie instytucji zarzadzajacej potwierdza orzecznictwo sądowo administracyjne ( vide: np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 lutego 2017 r. w sprawie IV SA/Gl 1131/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2017 r. w sprawie V SA/Wa 3226/16 z 1 lutego 2017 r. – baza orzeczeń nsa.gov.pl ). 6. Natomiast rację przyznać należy stronie skarżącej w zakresie zarzutu, iż w odniesieniu do niej nie doszło do prawidłowego ( skutecznego ) doręczenia przesyłki zwierającej wezwanie IZ do uzupełnienia braku formalnego protestu. Zgodnie z art. 50 ustawy wdrożeniowej, do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Stosownie zaś do przepisu art. 67 tej ustawy do procedury odwoławczej również nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Instytucja zarządzająca była zatem zobowiązana do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie doręczania przesyłek, w tym w szczególności art. 44 Kpa. To zobowiązanie obejmowało również doręczanie i ocenę prawidłowości doręczenia wnioskodawcy przesyłek IZ dotyczących uzupełniania protestu jako środka odwoławczego w konkursowym postępowaniu odwoławczym. 7. Zgodnie z powołanym przepisem art. 44 Kpa w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 Kpa, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Stosownie do art. 44 § 2 Kpa zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z treści art. 44 § 3 Kpa wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do treści art. 44 § 4 Kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. 8. Zasady i procedury odnoszące się do doręczenia zastępczego powinny być stosowane ściśle z uwagi na wyjątkowy charakter przepisu art. 44 Kpa i istotne konsekwencje jakie rodzi przyjęcie skuteczności doręczenia. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczania powoduje, że nie można skutecznie powoływać się na fikcje doręczenia. Zatem w razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja ( pismo instytucji zarządzającej ) została doręczona prawidłowo ( vide: postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie II GZ 1338/16 - baza orzeczeń nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości jako dokument urzędowy ( vide: postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sprawie II GZ 477/13, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Warunkiem tego domniemania jest jednak, aby adnotacje te zostały prawidłowo sporządzone i podpisane. Ten warunek w niniejszej sprawie nie został spełniony. Na dołączonej do akt kopercie przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia protestu widnieją jedynie dwie adnotacje. Jedna stwierdzająca, że adresata nie zastano i awizowano dnia 3 lutego 2017 r. oraz druga, że przesyłki nie podjęto w terminie - z datą 21 lutego 2017 r. Na dołączonym do koperty zwrotnym potwierdzeniu odbioru ( mającym postać tzw. żółtej zwrotki brak ) brak jest jakichkolwiek adnotacji pracowników operatora publicznego. 9. Brak zatem na analizowanej przesyłce informacji o miejscu pozostawienia awiza ( a powinna to być adnotacja o pozostawieniu go w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata ). Przesyłka pozbawiona jest też adnotacji o miejscu w którym adresat może podjąć pozostawioną przesyłkę. Brak też jest na niej adnotacji o fakcie ponownego awizowania przesyłki. W takiej sytuacji nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia przez Zarząd Województwa, działający jako IZ RPO 2020, skuteczności doręczenia skarżącej analizowanej przesyłki w trybie art. 44 § 4 Kpa. Zaistniałe naruszenie prawa w tym zakresie obciąża – wbrew wywodom odpowiedzi na skargę – instytucję zarządzającą. Na niej bowiem spoczywał obowiązek oceny z dochowaniem zasad z art. 44 Kpa skuteczności doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych protestu. Okoliczność, iż doręczyciel operatora publicznego nie poczynił wymaganych prawem adnotacji w żaden sposób nie uwalnia IZ od obowiązku dokonania oceny zaistniałych wadliwości. Wskazać przy tym należy, iż to IZ " przyczyniła się" się do nieprawidłowych działań doręczyciela stosując zwrotne potwierdzenie odbioru w formie uniemożliwiającej poczynienie na nim wszystkich adnotacji wymaganych przepisem art. 44 Kpa. W takiej sytuacji poza granicami rozpoznawanej sprawy pozostaje już, podnoszona w skardze, kwestia niewywiązania się przez Pocztę Polską z usługi "przekierowania" przesyłki na inny adres niż podany na przesyłce adres siedziby spółki, co pozostaje wewnętrzną sprawą operatora pocztowego i spółki B, jako zleceniodawcy tej usługi. 10. W tym stanie rzeczy wymienione braki, w ocenie Sądu, doprowadziły do wniosku, że w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki, w trybie określonym w art. 44 Kpa przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia protestu. Z tych przyczyn organ przedwcześnie dokonał pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Przedstawione okoliczności sprawy uzasadniały orzeczenie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, w myśl którego sąd uwzględniając skargę od negatywnej oceny projektu w przypadku nieuwzględnienia protestu, stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. 11. O kosztach postępowania, na które składają się wpis od skargi w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i opłata za pełnomocnictwo w kwocie 17 zł, orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy Ppsa. 12. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni ocenę prawną Sądu. Nadto oceni czy w zastałej sytuacji za uzupełnienie protestu w terminie może być uznane złożenie (przy piśmie z dnia [...] marca 2017r.) dokumentu potwierdzającego umocowanie V.L. – P. (odpis z KRS-u ).