I OSK 2289/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 298/17 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017r. sygn. akt IV SA/Po 298/17 oddalił skargę R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2016r. S. T., działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) w związku z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2016r. poz. 627 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.k.p.", zatrzymał od dnia [...] listopada 2016r. R. P. prawo jazdy (dokument nr [...], druk nr [...]) wydane dnia [...] listopada 2013r. przez Starostę T. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 2 kwietnia 2015r. do Wydziału Komunikacji w T. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2015r. o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne w związku z otrzymaniem łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzją Nr KD [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. Starosta T., działając na podstawie 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) w związku z ust. 2 pkt 2 u.k.p. skierował skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b) u.k.p. starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli osoba ta przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 99 ust. 2 u.k.p., starosta wydaje decyzję o skierowaniu na wniosek organu kontroli ruchu drogowego, w zakresie o którym mowa m.in. w ust. 1 pkt 3 lit b). Na powyższą decyzję R. P. wniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł skarżący. Sąd I instancji wyrokiem z dnia 24 maja 2016r. sygn. akt III SA/Po 118/16 oddalił skargę. Od wymienionego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł skarżący. W dniu 20 października 2016 r. Komenda Powiatowa Policji w G. przekazała do Starostwa Powiatowego w T. prawo jazdy należące do skarżącego, zatrzymane w dniu [...] października 2016r. za przekroczony limit 24 punktów karnych. Pismem z dnia 27 października 2016r. S. T., działając na podstawie art. 61 § 1 i 4 K.p.a. oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i lit. b) u.k.p., zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy, ponieważ strona nie dostarczyła orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, o którym mowa w art. 84 ust. 1 ww. ustawy. Równocześnie organ I instancji poinformował stronę, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. przed wydaniem decyzji może zapoznać się z zebranymi dowodami i materiałami, a także wypowiedzieć się co do nich oraz zgłoszonych żądań w terminie 3 dni od daty otrzymania zawiadomienia. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżący w dniu 4 listopada 2016r. wystąpił do Starosty T. o zawieszenie wszczętego z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz zatrzymania prawa jazdy do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2016r. sygn. akt III SA/Po 117/16 i sygn. akt III SA/Po 118/16. Ponadto strona wniosła o wydanie dokumentu prawa jazdy zatrzymanego przez Komendę Powiatową Policji w G. dnia [...] października 2016r. Starosta T. dokonał zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w dniu [...] listopada 2016r. Zatrzymanie uprawnień organ I instancji uzasadnił nie poddaniem się przez skarżącego kontrolnemu badaniu psychologicznemu, na które został skierowany przez ten organ. W związku z niedostarczeniem Staroście wymaganego orzeczenia, zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w myśl art. 102 ust.1 pkt 3 lit. b) u.k.p., o czym zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. skutecznie zawiadomiono stronę pismem z dnia 27 października 2016r. jednocześnie informując o przysługujących jej, zgodnie z art. 10 K.p.a. prawach. Następnie organ I instancji powołując się na treść art. 102 ust. 2 u.k.p. wyjaśnił okoliczności dotyczące zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, a także przyczynę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Starosta uzasadnił ją tym, iż niepoddanie się badaniu psychologicznemu rodzi poważne wątpliwości, co do stanu zdrowia kierowcy i może spowodować poważne zagrożenie bezpieczeństwa dla innych użytkowników dróg. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonalności decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty T. Skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł R. P. wnosząc o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jaki i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postepowania. Przedmiotowej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 99 ust 1 pkt 3 lit. b) oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. w związku z art. 138 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty T. w przedmiocie cofnięcia R. P. uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia; 2. naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo, iż została ona wydana mimo nie wyjaśnienia dokładnie okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności poprzez przyznanie przez organ administracyjny za udowodnione okoliczności faktycznych w sytuacji gdy postępowanie dotyczące skierowania na kontrolne badanie psychologiczne z uwagi na przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone i aktualnie postępowanie to toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie; 3. błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, w sytuacji gdy z uwagi na szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K., odbyte w dniu [...] września 2015r., skarżący nie przekroczył 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i nie było podstaw do skierowania go na kontrolne badanie psychologiczne; 4. naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, iż decyzji organu I instancji należało nadać rygor natychmiastowej wykonalności podczas gdy w niniejszej sprawie brak było podstaw do nadania takiego rygoru, albowiem wykazanie istnienia, od strony pozytywnej, dobra chronionego w danej sprawie musi być wyraźne, a organ administracyjny I i II instancji nie uzasadnił w przekonujący sposób podstawy zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji; 5. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 138 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty T. z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] w sytuacji, gdy została ona wydana przedwcześnie, gdyż organ zaniechał zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, a dotyczącego skierowania skarżącego na kontrolne badanie psychologiczne z uwagi na przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając powyższą skargę wskazał, iż nie zasługiwała ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyznał słuszność stanowiskom organów obu instancji, że zgodnie z treścią art. 102 ust. 1 pkt 3 lit b) u.k.p., decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje się m.in. w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 ww. ustawy. Odnosząc się do charakteru decyzji wydawanej na podstawie ww. przepisu Sąd I instancji stwierdził, że nie jest ona uznaniowa. Ponadto w przepisie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i lit. b) u.k.p. zawarta została norma nakazująca dla organu. Nie przedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem skutkuje nakazem zatrzymania prawa jazdy, zaś starosta obciążony jest nakazem wydania decyzji o zatrzymaniu. Powyższa sytuacja znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Skarżący za sprawą ostatecznej decyzji Starosty T. z dnia [...] sierpnia 2015r. został skierowany na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Doręczenie decyzji nastąpiło w drodze doręczenia zastępczego, tj. w trybie art. 44 § 1 - 4 K.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji stanął na stanowisku, że omawiana decyzja została skutecznie doręczona, a skarżący nie odwołał się od niej w terminie. Nie budziło wątpliwości Sądu, że skarżący do dnia wydania decyzji przez organ II instancji nie poddał się wymaganemu badaniu, podkreślił przy tym, że badaniu temu skarżący powinien się poddać zgodnie z tą decyzją w terminie 30 dni od dnia uzyskania przez nią przymiotu ostateczności. Obowiązkowi temu nie uczynił jednak zadość i to pomimo tego, że został o nim pouczony w uzasadnieniu decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Starosta T. w przedmiotowej sprawie związany był ostateczną decyzją o skierowaniu na badanie. Zdaniem Sądu I instancji oznacza to, że nie był uprawniony nie tylko do uwzględnienia zarzutów skarżącego kierowanych pod adresem zasadności przedmiotowego skierowania, ale nawet do badania tych zarzutów. Sąd I instancji podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej zatrzymania prawa jazdy z powodu niepoddania się badaniu przez kierowcę nie mogą być ponownie badane te okoliczności i przesłanki, które warunkowały wydanie decyzji nakazującej kierowcy poddanie się badaniu. Decyzją o skierowaniu na badania organ załatwiający sprawę zatrzymania prawa jazdy jest związany. Sąd I instancji wskazał, że wprawdzie obie decyzje, wymienione w przepisach art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. (skierowanie na badania z zakresu psychologii transportu) i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. (zatrzymanie prawa jazdy) pozostają ze sobą w związku w tym znaczeniu, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydawana jest w następstwie niepoddania się przez stronę badaniu, to jednak każda z nich podejmowana jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. i kreuje odrębne sprawy administracyjne (sprawy indywidualne rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej). Od każdej z nich stronie przysługuje odwołanie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Dodatkowo Sąd I instancji stwierdził, że w świetle przepisu art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. nie ma znaczenia dlaczego skarżący nie stawił się na badanie lekarskie, a w szczególności fakt, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się sprawa ze skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 118/17. W ocenie Sądu niepoddanie się przez skarżącego badaniu lekarskiemu, pomimo nałożonego na niego obowiązku prawomocną decyzją, skutkowało orzeczeniem Starosty T. o zatrzymaniu prawa jazdy. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 138 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stwierdził, że nie jest on uzasadniony. Bowiem rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji kierującej na badania psychologiczne, nie ma więc ono znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Przywołując przepisy art. 99 ust. 1 pkt 3 i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. Sąd I instancji wskazał, że wymienione w nich decyzje podejmowane są w odrębnym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. i kreują odrębne sprawy administracyjne. Zdaniem Sądu I instancji na uwzględnienie nie zasługuje również argument skarżącego, zgodnie z którym miałby nie wiedzieć o fakcie posiadania 26 punktów karnych. Z akt sprawy wynika, że informacja ta została przez niego odebrana w dniu 23 września 2014r. Dodatkowo Sąd podkreślił, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia ilości dozwolonych punktów karnych, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 99 ust 2 pkt 2 u.k.p. Tym samym organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści informacji zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z tego względu za bezzasadne uznane zostały zarzuty skarżącego, dotyczące przekroczenia przez niego 24 punktów karnych. Jako niezasadny uznany został również zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Sąd I instancji stwierdził, że organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zachowano też wszystkie uprawnienia strony i zapewniono skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Odnosząc się do rygoru nałożenia natychmiastowej wykonalności Sąd wskazał, że ze zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na m.in. ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Skarżący wielokrotnie przekroczył zasady ruchu drogowego czym stwarzał zagrożenie dla ruchu pieszych i kierujących pojazdami, zatem rygor został nałożony słusznie. Uzasadniając konieczność skierowania na badania lekarskie Sąd I instancji wyjaśnił, że nieprzystąpienie przez skarżącego do egzaminu sprawdzającego umiejętności kierowcy stwarza z Jego strony realne zagrożenie dla zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, R. P., zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 P.p.s.a.: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 102 ust. 1 pkt. 3 lit. b) u.k.p. przez uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do jego zastosowania, podczas gdy skarżący dysponuje ważnym orzeczeniem psychologicznym z dnia 18 stycznia 2013r., a nadto decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie jest prawomocna; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. i w konsekwencji uznanie, iż w niniejszym postępowaniu nie zachodziły przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, podczas gdy wynik niniejszego postępowania (ziszczenie się ustawowych przesłanek do zatrzymania prawa jazdy) zależy bezpośrednio od wyniku innego toczącego się postępowania, tj. sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w następstwie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt III SA/Po 118/16 dotyczącej skierowania na badanie psychologiczne. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu celem ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. Przepis ten stanowi, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 u.k.p. Skarżący na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu skierowany został, pozostającą w obrocie prawnym, decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. Przepis ten stanowił, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Powyższa decyzja, kierująca skarżącego na badanie psychologiczne, nie będąc skutecznie zaskarżoną uzyskała przymiot ostateczności i podlegała wykonaniu stosownie do treści art. 130 § 1 i 2 K.p.a. Z okoliczności sprawy nie wynika także aby po uzyskaniu przymiotu ostateczności wstrzymano jej wykonanie w przewidzianym do tego trybie. To zaś oznacza, że skarżący miał obowiązek uzyskać orzeczenie psychologiczne w rozumieniu art. 84 ust. 1 u.k.p. Powyższy obowiązek nałożony został na skarżącego ostateczną decyzją z dnia 21 sierpnia 2015r., jako skutek przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] marca do [...] sierpnia 2014r. Z punktu widzenia treści decyzji kierującej skarżącego na badania psychologiczne bez znaczenia pozostaje fakt posiadania przez skarżącego orzeczenia psychologicznego z dnia [...] stycznia 2013r., które miało zakreślony termin ważności do dnia [...] listopada 2018r. Przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego stanowiło bowiem samodzielną podstawę do nałożenia obowiązku uzyskania kolejnego orzeczenia psychologicznego. Tym samym legitymowanie się przez skarżącego orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] stycznia 2013r. nie tylko nie stanowiło bariery w nałożeniu na skarżącego, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. obowiązku uzyskania orzeczenia psychologicznego, ale także nie stanowiło przeszkody dla weryfikacji wykonania obowiązku uzyskania tegoż orzeczenia na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., a w szczególności obowiązku tego nie wypełniało. Wadliwy jest zatem zarzut kasacyjny naruszenia powyższej regulacji. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu jest zagadnienie prawne tamujące załatwienie sprawy administracyjnej, którego usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania, w którym sprawa ta jest rozstrzygana i które ma bezpośredni wpływ na jego wynik, a właściwym do jego rozstrzygnięcia jest inny organ lub sąd. Natomiast jak już była o tym mowa, decyzja kierująca skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu stała się ostateczna i podlegała wykonaniu stosownie do treści art. 130 § 1 i 2 K.p.a. Co więcej z okoliczności sprawy nie wynikało aby wstrzymano wykonanie owej decyzji, a skarżący mimo obowiązku nie poddał się badaniu psychologicznemu. Z powyższego punktu widzenia brak jest przeszkód dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie przeszkodą taką nie jest brak prawomocności orzeczenia sądowego wydanego w trybie kontroli rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji kierującej skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.