IV SA/Po 322/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 30/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi R. P. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał na dwa uchybienia organu. Po pierwsze Sąd wskazał, iż organy opiniujące (Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny w P. – dalej "PPIS" i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska – dalej "RDOŚ"), a także organ I instancji przy wydawaniu postanowienia z [...] lipca 2013 r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, analizowały w określonym, istotnym zakresie inne uwarunkowania gospodarowania odpadami w ramach planowanego przedsięwzięcia, niż zostały ostatecznie uwzględnione w decyzji Wójta z [...] maja 2014 r. Porównanie treści uzasadnień opinii sanitarnej PPIS z [...] lipca 2013 r., postanowienia RDOŚ z [...] lipca 2013 r. i postanowienia Wójta z [...] lipca 2013 r. z decyzją Wójta z [...] maja 2014 r. pokazuje mianowicie, że zarówno organy opiniujące, jak i organ I instancji nie uwzględniły w swych opiniach i postanowieniach w szczególności możliwości przechowywania określonych kategorii odpadów "luzem", ani ich przekazywania osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami do wykorzystania na ich własne potrzeby (to ostatnie przewidziane zostało jedynie w opinii PPIS) – czego domagał się Inwestor m.in. we "wniosku o sprostowanie decyzji" z [...] sierpnia 2013 r. i co ostatecznie zostało uwzględnione przez organ I instancji w decyzji z [...] maja 2014 r. wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, a utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO. Sąd wskazał, że wskazane modyfikacje charakterystyki planowanego przedsięwzięcia należy ocenić jako istotne w tym sensie, iż nie sposób wykluczyć ich ewentualnego wpływu na zmianę finalnej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko wyrażonej przez organy opiniujące, skoro np. w postanowieniu RDOŚ stwierdzenie tego organu, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary leśne oraz obszary objęte ochroną, zostało oparte wprost na założeniu, że "odpady gromadzone będą wyłącznie w pojemnikach na utwardzonym podłożu". Po drugie Sąd wskazał, iż zarówno opinia sanitarna PPIS z [...] lipca 2013 r., postanowienie opiniujące RDOŚ z [...] lipca 2013 r., jak i postanowienie Wójta z [...] lipca 2013 r. wydane zostały w stanie prawnym już nieaktualnym w dacie wydawania przez organ I instancji decyzji. Z dniem [...] sierpnia 2013 r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817), m.in. w zakresie przepisu § 3 ust. 1 pkt 81, który stanowił podstawę prawną kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji także i w tym zakresie organ I instancji, przed wydaniem decyzji, winien zwrócić się do organów opiniujących (PPIS i RDOŚ) o stosowne "zaktualizowanie" ich stanowisk, aby umożliwić tym organom zbadanie oraz wypowiedzenie się co do tego, czy wskazana nowelizacja Rozporządzenia wpływa na kwalifikację prawną przedmiotowego przedsięwzięcia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. pismem nr [...](l)/15 z dnia [...] stycznia 2016r. wyraził opinię, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wyraził opinię, że dla tej inwestycji istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016r. Wójt Gminy [...] odstąpił od nakładania na inwestora obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...] marca 2016r Wójt Gminy [...] wniósł do RDOŚ i PPIS o potwierdzenie stanu prawnego opinii po zmianach przepisów szczegółowych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. poinformował o podtrzymaniu stanowiska zawartego w opinii z dnia [...] stycznia 2016r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] kwietnia 2016 również podtrzymał swoje stanowisko z opinii z dnia [...] stycznia 2016 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 206 r., nr [...] Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na prowadzeniu punktu skupu złomu i Surowców wtórnych w G. . W uzasadnieniu organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcie polegać będzie na zmianie sposobu użytkowania garażu o wielkości 50 m2 zlokalizowanego na działce nr [...], obręb G., gmina [...] na potrzeby punktu skupu złomu i surowców wtórnych. Działka zajmuje powierzchnię ok. 0,22 ha, znajdują się na niej zabudowania gospodarczo-garażowe oraz budynek mieszkalny. Powierzchnia utwardzona wynosi ok. 600 m2, planowane jest przeznaczenie ok. 35 m2 na magazyn oraz ok. 15 m2 na biuro. W ramach prowadzonej działalności przewiduje się odbiór i tymczasowe magazynowanie: odpadów z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa (02 01), odpady z kształtowania oraz fizycznej i mechanicznej obróbki powierzchni metali i tworzyw sztucznych (12 01), odpady opakowaniowe (15 01 włącznie z selektywnie gromadzonymi odpadami komunalnymi odpadami opakowaniowymi), zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy (16 01 włączając maszyny pozadrogowe), odpady demontażu, przeglądu i konserwacji pojazdów (z wyłączeniem grup 13 i 14 oraz pod grup 16 06 i 16 08), odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych (16 02), baterie i akumulatory (16 06), zużyte katalizatory (16 08), odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych (17 02), odpady złomy metaliczne oraz stopów metali (17 04), odpady z mechanicznej obróbki odpadów nieujęte w innych grupach (19 12) odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie (20 01 z wyłączeniem 15 01). Uszczegóławiając przewidywany jest odbiór i tymczasowe magazynowanie następujących odpadów: 02 01 10, 12 01 01, 12 01 02, 12 01 03, 12 01 04, 12 01 05, 12 01 13, 12 01 17, 12 01 21, 15 01 01, 15 01 02, 15 01 03, 15 01 04, 15 01 05, 15 01 06, 15 01 07, 15 01 09, 16 01 03, 16 01 17, 16 01 18, 16 01 19, 16 02 11*, 16 02 14, 16 02 16, 16 06 01*, 16 06 02*, 16 06 03*, 16 08 01, 17 02 01, 17 02 02, 17 02 03, 17 04 01, 17 04 02, 17 04 03,17 04 04,17 04 05, 17 04 06,17 04 07, 17 04 11, 19 12 01, 19 12 02, 19 12 03, 19 12 04,20 01 01,20 01 02, 20 01 23*, 20 01 36, 20 01 39. Zebrane odpady będą magazynowane na utwardzonym placu oraz w pomieszczeniu magazynowym: w kontenerach, pojemnikach lub wtorkach typu big-bag. Odpady o kodach 16 06 01*, 16 06 02*, 16 06 03* będą gromadzone w pomieszczeniu magazynowym w szczelnych, kwasoodpomych pojemnikach. Odpady o kodach 16 02 11* i 20 01 23* magazynowane będą również w pomieszczeniu magazynowym, jednak inwestor dopuszcza magazynowanie ich luzem. Ponadto inwestor przewiduje gromadzenie następujących rodzajów odpadów na placu magazynowym luzem: 15 01 03, 16 01 17, 17 04 05 oraz 19 12 02. wszystkie zebrane selektywnie odpady, po zebraniu odpowiedniej ilości, będą kierowane do zakładów zajmujących się ich odzyskiem lub unieszkodliwianiem i odbierane przez firmy posiadające stosowne zezwolenia. Organ wskazał, że inwestor przewiduje możliwość przekazania części odpadów osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcą do wykorzystania ich na potrzeby własne. Działalność punktu skupu prowadzona będzie w porze dziennej tj. w godzinach od 600 do 2200. Inwestor nie planuje cięcia i przesypywania złomu na terenie omawianej inwestycji. Załadunek odpadów do kontenerów będzie prowadzony ręcznie, w przypadku większych elementów z wykorzystaniem wózka widłowego. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz jej uzupełnień wynika, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie w południowej części miejscowości G.. Teren przewidziany do zainwestowania od wschodu i południa graniczy z terenami przeznaczonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługową (MN/U), od północy z drogą publiczną, klasy dojazdowej (KD-D), a od zachodu z terenami częściowo przeznaczonymi pod zabudowę zagrodową, mieszkaniową, jednorodzinną i usługową (RM/M N/l l) a częściowo pod tereny zabudowy mieszkaniowo jednorodzinnej (MN). W karcie informacyjnej inwestor oszacował, że dziennie po terenie zainwestowanym poruszać się będzie ok. 3 pojazdów ciężarowych, ok. 15 pojazdów osobowych oraz wózek widłowy. Z przedstawionych danych wynika, że pojazdy ciężkie podczas załadunku odpadów będą pokonywać dwukrotnie tą samą trasę, w tym będą dwukrotnie przejeżdżać po stronie zachodniej działki, to jest po stronie najbliżej położonej zabudowy mieszkaniowej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał Inwestora do ponownego rozważenia tej kwestii i przeorganizowania ruchu pojazdów w taki sposób, aby ograniczyć (np. wyeliminować pojazdy ciężkie) ruch po stronie zachodniej działki. Inwestor w uzupełnieniu z [...] grudnia 2015 r. jednoznacznie potwierdził, że pojazdy będą pokonywać dwukrotnie trasę po stronie zachodniej, ponieważ nie ma możliwości odsunięcia ruchu pojazdów od tej strony. Klimat akustyczny w fazie funkcjonowania analizowanego punktu skupu złomu i surowców wtórnych będzie kształtowany przez operacje załadunkowo - rozładunkowe odpadów i ruch komunikacyjny pojazdów poruszających się po terenie przedsięwzięcia (samochody osobowe, pojazdy ciężarowe, wózek widłowy). Ruch komunikacyjny będzie związany przede wszystkim z transportem złomu i surowców wtórnych; prognozowane natężenie ruchu komunikacyjnego określono na poziomie czterech samochodów osobowych, jednego pojazdu dostawczego i jednej ładowarki w ciągu godziny. Równoważny poziom dźwięku w punktach pomiarowych wytypowanych na granicy najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej (teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej, teren jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej) - zgodnie z symulacją propagacji dźwięku w środowisku przedstawioną dla najmniej korzystnego wariantu obliczeniowego (tj. maksymalnego obciążenia zakładu przy jednoczesnej pracy wszystkich zinwentaryzowanych źródeł emisji hałasu) - będzie się kształtować na poziomie 37 + 47,ldB w porze dziennej w odniesieniu do terenów jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej oraz na poziomie 39,3 + 45dB w porze dziennej w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej, wobec czego eksploatacja projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie spowoduje przekroczenia obowiązujących normatywów akustycznych (izofona 50dB dla terenów jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej i izofona 55 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej) określonych w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r, w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112) stanowiącego akt wykonawczy do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zm.). Uwzględniając powyższe oraz fakt, że odpady gromadzone będą na utwardzonym terenie lub/i w magazynie w związku z zapisami art. 63 ust. 1 pkt. 2 lit. a, c i d ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 353 – dalej "ustawa środowiskowa" lub "ustawa") stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływało na obszary wodno - błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary leśne oraz obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Uwzględniając zapisy art. 63 ust., 1 pkt. 1 lit. c ustawy środowiskowej stwierdza się, że realizacja inwestycji nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów naturalnych. Wszelkie prace związane z realizacją przedsięwzięcia planuje się wykonać z zastosowaniem technologii jak najmniej uciążliwych dla okolicznych mieszkańców i środowiska. W związku z zapisami art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit. e ustawy, dotyczących ryzyka wystąpienia poważnej awarii, stwierdza się, że przy zachowaniu warunków niniejszej decyzji oraz zapisów przedstawionej karty informacyjnej i jej uzupełnienia nie stwierdza się zagrożenia wystąpienia poważnej awarii. Odnosząc się do zapisów art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit b ustawy w przypadku rozpatrywanego przedsięwzięcia nie będzie występowało zjawisko kumulowania się oddziaływań z innymi. W odniesieniu do zapisów art. 63 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy na podstawie informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia należy stwierdzić, iż planowane przedsięwzięcie realizowane będzie poza obszarami Natura 2000, najbliżej położonymi obszarami Natura 2000 są; obszar mający znaczenie dla Wspólnoty O. W. [...] i obszar specjalnej ochrony ptaków O. [...], oddalone o ok. 3,5 km. Z uwagi na charakter inwestycji nie wystąpi jej oddziaływanie na ww. obszary podlegające ochronie. Planowana inwestycja nie naruszy też ich integralności lub powiązań z innymi obszarami. Ponadto, w rejonie planowanej inwestycji nie występują: - obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, - obszary wybrzeży, - obszary górskie lub leśne, - obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, - obszary, na których standardy, jakości środowiska zostały przekroczone, - obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, - obszary przylegające do jezior, - uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej. Organ mając na uwadze treść art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej stwierdził, że rodzaj i skala możliwego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, niniejszej ustawy wynikające z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać jest niewielka. Znaczna odległość inwestycji od granic państwa, planowany obszar i charakter przedsięwzięcia determinują jego oddziaływanie, jako lokalne bez możliwości oddziaływania transgranicznego na poszczególne elementy przyrodnicze. Analizowane przedsięwzięcie nie będzie wpływać na wody gruntowe, ani na powierzchniowe, nie będzie ich zanieczyszczać, nie będzie w żaden sposób ograniczać ich przepływu, nie planuje się też utworzenia urządzeń odwadniających teren podlegający inwestycji stąd należy spodziewać się, że planowana inwestycja nie wpłynie na osiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza O. ([...]). Tak niewielki teren (0,22 ha) oraz oddalenie od naturalnych cieków wodnych (nie będących rowami melioracyjnymi) nie spowoduje żadnych spiętrzeń lub nagłych zrzutów wody na obszarze dorzecza O. . W najbliższym sąsiedztwie (wzdłuż południowej granicy działki) przebiega rów melioracji szczegółowej [...], będący w zarządzie Gminnej Spółki Wodnej. Inwestor nie zamierza jednak dokonywać zrzutu wód powierzchniowych do wymienionego odbiornika. Po przeprowadzeniu analizy, nie stwierdzono żadnej możliwości zrzutu wód do cieków będących elementem dorzecza O. . W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka nr ewd. [...] obręb G. znajduje się na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej wraz ze strefą zieleni, zgodnie z uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. (Dziennik Urzędowy Województwa W. z 2013 r., poz. [...]). Z uwagi na powyższe stwierdzono zgodność planowanej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zwrócono uwagę na zapis dotyczący prowadzenia nieuciążliwej działalności usługowej znajdujący się w analizowanym planie miejscowym, jednakże § 2 punkt 17 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. (Dziennik Urzędowy Województwa W. z 2013 r., poz. [...]) jednoznacznie określa, że przez usługi nieuciążliwe "należy rozumieć usługi, które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych". Odnosząc się do uwagi dotyczącej przekraczania norm dotyczących emisji hałasu do środowiska organ podniósł, że inwestor wskazał w uzupełnieniu do karty informacyjnej, że normy akustyczne wyznaczone przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2014 poz. 112.) są zachowane. Inwestor wykazuje również, że dodatkowym oddzieleniem pomiędzy działka sąsiednią, a miejscem przeprowadzenia inwestycji jest istniejący betonowy płot (o wysokości 1,75 m) oraz rosnąca tam zieleń (świerki i tuje). Odnosząc się do zarzutów strony, przedmiotem procedury jest planowane przedsięwzięcie, a nie istniejące. Organy administracji opierają się na dokumentacji, a nie hipotetycznych przesłankach stron. Naruszeniami z bieżącej działalności podmiotów zajmują się organy Inspekcji Ochrony Środowiska, a nie organy prowadzące postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Zatem tak jak wskazuje wyrok WSA w przedmiotowej sprawie, "do organów Inspekcji Ochrony Środowiska winien Skarżący kierować swe zastrzeżenia dotyczące ewentualnych nieprawidłowości tudzież uciążliwości związanych z działalnością aktualnie prowadzoną przez Inwestora na przedmiotowej nieruchomości". Strona podnosiła również kwestię godzin pracy zakładu Inwestor wskazał, że działalność będzie prowadzona w godzinach 600 - 2200. Informacja ta wystarczy do określenia pór w jakich należało przeprowadzić obliczenia dla emisji hałasu przyjmując, że w nocy działalność nie będzie prowadzona. Niniejsza decyzja nie może określić w jakich godzinach ma zakład pracować może się tylko odnieść do przedstawionych przez inwestora rozwiązań. Organ podniósł, iż wydając niniejsza decyzję przeanalizował również stan prawny oraz zmiany przepisów, które nastąpiły w trakcie procedury. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. P. zarzucając jej: - naruszenie przepisu art. 77 § 1 Kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dowodu z dokumentu - postanowienia i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. stwierdzającego potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w konsekwencji błędne przyjęcie, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w tym zakresie pominięcie dowodu z wiadomości specjalnych w sprawie; - naruszenie przepisu art. 80 § 1 w związku z art. 75 § 1 i § 2 Kpa poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie, że postanowienie i opinia RDOŚ potwierdzająca potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - jest niewystarczająca do wykazania potrzeby przeprowadzenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy- oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - naruszenie przepisu art. 7 i art. 8 Kpa poprzez brak ich zastosowania; - naruszenie przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uwzględnienia w niniejszej sprawie rozważań prawnych i wytycznych wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 30/15; - naruszenie przepisu art. 66 Ustawy o ochronie środowiska poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazał, że w zaskarżonej decyzji, a wcześniej w postanowieniu, w którym odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zaskarżona decyzja spełnia ww. warunki, zarówno te wynikające z przepisów Kpa, jak i informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwarunkowania zawarte w art. 63 ust. 1 ustawy dotyczą również przedsięwzięć, dla których organ w postanowieniu stwierdza obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uwarunkowania te mają charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Organ I instancji wziął pod uwagę, uzasadnił i opisał zatem w decyzji te właśnie uwarunkowania, które uwzględnił przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium wskazało, że organ I instancji występując do organów opiniujących zwrócił szczególną uwagę na dochowanie warunków, o których wspominał Sąd w wyroku z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 30/15 powołując się na jego treść i uzyskała "zaktualizowane’ stanowiska ww. organów opiniujących, uwzględniające aktualny stan prawny. W wiążącym organy w niniejszej sprawie wyroku Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - a zwłaszcza wobec obiektywnie nieskomplikowanego i raczej typowego charakteru planowanego przedsięwzięcia, polegającego na prowadzeniu punktu skupu złomu i surowców wtórnych - nie dopatrzono się potrzeby powołania biegłego i poprzestano na uzyskaniu stosownych opinii wyspecjalizowanych organów administracji publicznej z zakresu nadzoru nad warunkami higienicznymi i higieniczno-sanitarnymi w celu ochrony zdrowia ludzkiego m.in. przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych (PPIS) oraz z zakresu ochrony środowiska, w tym odnośnie do ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko (RDOS) - które z tej racji, co do zasady, dysponują z urzędu wiadomościami specjalnymi z dziedziny powierzonych im zadań. Organ I instancji zgodnie z wytycznymi sądu ustalił i zwrócił uwagę również organom opiniującym na kwestię, czy planowane przedsięwzięcie obejmuje działalność polegającą na demontażu pojazdów i związanego z tym rzeczywistego natężenia hałasu, jaki może wówczas powstawać. Organ I instancji dokładnie opisuje, co brał pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia i na co zwrócił uwagę oraz co go doprowadziło do przekonania, iż w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie organ posiłkował się niezależnymi opiniami dwóch innych organów opiniujących RDOŚ i PPIS, którzy w zakresie swoich kompetencji, działając jako organy wyspecjalizowane w zakresie objętym opiniami, przedstawiły swoje stanowiska. Stanowiska te były odmienne, ale ostatecznie to organ I instancji podejmuje decyzję co do potrzeby bądź nie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ wyraził stanowisko, iż dla przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadnił to tym, że lokalizacja przedsięwzięcia jest w sąsiedztwie terenów chronionych akustycznie a biorąc pod uwagę, że w analizie akustycznej uwzględniono ruch 3 pojazdów, a faktycznie każdy tą drogę pokonuje dwa razy, to analiza może przedstawiać zaniżone wyniki. Stąd RDOŚ uznał, że wskazana jest szczegółowa analiza rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku. To następnie pomoże określić rozwiązania możliwe do wdrożenia na etapie eksploatacji inwestycji, mające na celu obniżenie presji inwestycji na akustyczny stan jakości środowiska. PPIS natomiast nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia analizując również rozwiązania i analizy przedstawione przez wnioskodawcę w zakresie klimatu akustycznego i doszedł do przekonania, że przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia obowiązujących normatywów akustycznych. Organ I instancji po analizie akt sprawy i biorąc pod uwagę obie opinie uznał, że ze zgromadzonych dowodów, w tym analizy w zakresie propagacji hałasu oraz uzupełnień KIP wynika, że nawet przy najmniej korzystnym wariancie tj. przy maksymalnym obciążeniu nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Odwołujący się nie przestawił żadnych dowodów, ażeby zakwestionować, czy to prognozowane natężenie ruchu komunikacyjnego, czy też inne źródła hałasu oraz przedstawione wyliczenia i ich wyniki. Wzięcie pod uwagę przez organ I instancji stanowisk obu instytucji i dokonanie samodzielnej oceny to wyraz zasady swobodnej oceny dowodów, a stanowisko organu I instancji nie przekroczyło granic uznania. Wobec powyższego i uznania, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem jego oddziaływanie jest znane i przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko nie znajdował zastosowania art. 66 ww. ustawy, który określa treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, bowiem nie stwierdzono obowiązku jego sporządzenia. Specyfiką tego rodzaju postępowań jest to, że organy opierają się na informacjach wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia i że informacje te są podstawą do ustaleń faktycznych w sprawie i nie podlegają modyfikacji ze strony organu. Szacunki inwestora stanowią podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, co nie oznacza że są poza kontrolą i nie podlegają weryfikacji. Czynności tych dokonały aż trzy organy, w tym dwa wydając opinie w sprawie. Wójt wolą ustawodawcy na mocy ustawy stanowiącej podstawę niniejszych rozstrzygnięć ma jedyne kompetencje, by wydać decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, a organy posiadające wiedzę specjalną w zakresie ochrony środowiska są zaangażowane w tego typu postępowanie administracyjne w charakterze organów opiniodawczych i ewentualnie w przypadku postępowań, gdzie przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko RDOŚ w charakterze organu uzgadniającego. Oba organy opiniujące mają kompetencje do wydawania tego typu opinii a nazwa ich nie sugeruje pełnego obrazu przyznanych im mocą przepisów kompetencji. Biorąc pod uwagę powyższego Kolegium nie stwierdziło, aby organ I instancji naruszył przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uwzględnienia w niniejszej sprawie rozważań prawnych i wytycznych wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 30/15. Kolegium podniosło, że zarzuty podnoszone w odwołaniu nie znajdują żadnego poparcia w faktach. Nie było też w ocenie Kolegium żadnych konkretnych podstaw, ażeby kwestionować informacje podane w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po analizie zebranej dokumentacji uznał, że planowane przedsięwzięcie przy spełnieniu założeń zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w decyzji nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Kolegium nie stwierdziło żadnych nieprawidłowości w tym względzie i również biorąc pod uwagę materiał i dowody zgromadzone w sprawie uznało decyzję organu I instancji za prawidłową i zasadną. Odwołujący się wskazał, że organ pomija jego dobro i dobro jego żony w aspekcie prawa do niezakłóconego zamieszkiwania oraz pomija ich stanowisko. Jednakże decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Organy w tym zakresie nie mają swobody działania, a wydanie decyzji negatywnych może nastąpić tylko w ściśle określonych sytuacjach. Całokształt regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Organ istnienia takich okoliczności nie stwierdził. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. P. zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 107 § 3 w związku z art. 11 oraz w związku z art. 15 Kpa - polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji bez wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz bez analizy zgromadzonego materiału dowodowego, to jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 77 § 1 Kpa - poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności uznanie za zasadne pominięcie przez organ I instancji dowodu z dokumentu - postanowienia i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. potwierdzającego potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - i w konsekwencji błędne przyjęcie za organem I instancji, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny ddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w tym zakresie pominięcie dowodu z wiadomości specjalnych w sprawie, przy uwzględnieniu braku ustosunkowania się do stanowiska skarżącego prezentowanego w pismach składanych przez niego w toku postępowania [...] Wójta Gminy [...], 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 80 § 1 w związku z art. 75 § 1 i § 2 Kpa - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie za organem I instancji, że postanowienie i opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. potwierdzająca potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - jest niewystarczająca do wykazania potrzeby przeprowadzenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy - oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 i 8 Kpa, przez ich niezastosowanie przez organ II instancji w niniejszej sprawie, 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku poprzez brak uwzględnienia w niniejszej sprawie rozważań prawnych i wytycznych wynikających z wyroku wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2015 roku, sygn. akt: IV SA/Po 30/15, 6. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 66 ustawy o ochronie środowiska poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko. Na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. skarżący podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy powołanej już wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W myśl art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wskazane w tym przepisie uwarunkowania. Na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ pierwszej instancji wydaje postanowienie zarówno wówczas, gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas, gdy takiej potrzeby nie stwierdzi (art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, które Sąd w składzie orzekającym podziela, w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (vide: wyroki WSA: w Warszawie z dnia 10 maja 2016 roku, sygn. akt IV SA/Wa 234/16; w Poznaniu z dnia 23 marca 2016 roku, sygn. akt II SA/Po 323/15; w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2015 roku, sygn. akt II SA/Bd 559/15 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu wskazać należy, iż planowane przedsięwzięcie polegać będzie na zmianie sposobu użytkowania garażu o wielkości 50 m2 zlokalizowanego na działce nr [...], obręb G., gmina [...] na potrzeby punktu skupu złomu i surowców wtórnych. Działka zajmuje powierzchnię ok. 0,22 ha, znajdują się na niej zabudowania gospodarczo-garażowe oraz budynek mieszkalny. Powierzchnia utwardzona wynosi ok. 600 m2, planowane jest przeznaczenie ok. 35 m2 na magazyn oraz ok. 15 m2 na biuro. W ramach prowadzonej działalności przewiduje się odbiór i tymczasowe magazynowanie: odpadów z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa (02 01), odpady z kształtowania oraz fizycznej i mechanicznej obróbki powierzchni metali i tworzyw sztucznych (12 01), odpady opakowaniowe (15 01 włącznie z selektywnie gromadzonymi odpadami komunalnymi odpadami opakowaniowymi), zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy (16 01 włączając maszyny pozadrogowe), odpady demontażu, przeglądu i konserwacji pojazdów (z wyłączeniem grup 13 i 14 oraz pod grup 16 06 i 16 08), odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych (16 02), baterie i akumulatory (16 06), zużyte katalizatory (16 08), odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych (17 02), odpady złomy metaliczne oraz stopów metali (17 04), odpady z mechanicznej obróbki odpadów nieujęte w innych grupach (19 12) odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie (20 01 z wyłączeniem 15 01). Uszczegóławiając przewidywany jest odbiór i tymczasowe magazynowanie następujących odpadów: 02 01 10, 12 01 01, 12 01 02, 12 01 03, 12 01 04, 12 01 05, 12 01 13, 12 01 17, 12 01 21, 15 01 01, 15 01 02, 15 01 03, 15 01 04, 15 01 05, 15 01 06, 15 01 07, 15 01 09, 16 01 03, 16 01 17, 16 01 18, 16 01 19, 16 02 11*, 16 02 14, 16 02 16, 16 06 01*, 16 06 02*, 16 06 03*, 16 08 01, 17 02 01, 17 02 02, 17 02 03, 17 04 01, 17 04 02, 17 04 03,17 04 04,17 04 05, 17 04 06,17 04 07, 17 04 11, 19 12 01, 19 12 02, 19 12 03, 19 12 04,20 01 01,20 01 02, 20 01 23*, 20 01 36, 20 01 39. Zebrane odpady będą magazynowane na utwardzonym placu oraz w pomieszczeniu magazynowym: w kontenerach, pojemnikach lub wtorkach typu big-bag. Odpady o kodach 16 06 01*, 16 06 02*, 16 06 03* będą gromadzone w pomieszczeniu magazynowym w szczelnych, kwasoodpomych pojemnikach. Odpady o kodach 16 02 11* i 20 01 23* magazynowane będą również w pomieszczeniu magazynowym, jednak Inwestor dopuszcza magazynowanie ich luzem. Ponadto inwestor przewiduje gromadzenie następujących rodzajów odpadów na placu magazynowym luzem: 15 01 03, 16 01 17, 17 04 05 oraz 19 12 02. wszystkie zebrane selektywnie odpady, po zebraniu odpowiedniej ilości, będą kierowane do zakładów zajmujących się ich odzyskiem lub unieszkodliwianiem i odbierane przez firmy posiadające stosowne zezwolenia. Organ wskazał, że inwestor przewiduje możliwość przekazania części odpadów osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcą do wykorzystania ich na potrzeby własne. Z powyższych względów prawidłowo planowana inwestycja została - na mocy § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu wskazać należy, iż ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. powołanego wcześniej rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje, które przedsięwzięcia mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Z przepisu § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, które wskazują, że organ powinien w zakresie tej oceny uwzględnić m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. kryteriów oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (por. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt: IV SA/Po1065/12; w Warszawie z dnia 28 września 2010 roku, sygn. akt: IV SA/Wa 1404/10). Biorąc powyższe pod uwagę należy podkreślić, iż organ pierwszej instancji – po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie organ pierwszej instancji wydał kwestionowaną w sprawie decyzję, czyli o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tym miejscu wskazać należy, iż opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ustawodawca nie wymaga bowiem, aby była to opinia wiążąca i pozytywna. Dlatego też organ wydający takie postanowienie nie będzie związany poglądami wypowiedzianymi przez organy współdziałające. Ponadto organ występując o uzgodnienie lub opinię musi dokonać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego. Organ wydający decyzję ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej. Organ wydający decyzję może nawet przy negatywnej opinii organu współdziałającego wydać decyzję pozytywną. Musi to jednak uzasadnić odnosząc się do całego materiału dowodowego, w tym w szczególności raportu i postanowienia uzgadniającego (vide wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016r. sygn.. akt II OSK 2883/14). W niniejszej organ pierwszej instancji sprostał powyższym wymaganiom. Organ wydał przedmiotową decyzję mając na uwadze rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. Organ powyższej oceny dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia przedstawionej przez inwestora i sporządzonej przez specjalistów – biegłych w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko ochrony przyrody oraz opinii wyspecjalizowanych jednostek: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Zwrócić należy uwagę, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydając opinię wskazał, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest w sąsiedztwie terenów chronionych akustycznie, a biorąc pod uwagę, że w analizie akustycznej uwzględniono ruch 3 pojazdów a faktycznie każdy tą drogę pokonuje dwa razy to analiza może przedstawiać zaniżone wyniki. Stąd RDOŚ uznał, że wskazana jest szczegółowa analiza rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Organ prowadząc postępowanie nie może więc z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Jeżeli wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 30/15, którym skład odrzekający w niniejszej sprawie jest związany na mocy art. 153 Ppsa, organami właściwymi do kontroli przestrzegania przepisów ochrony środowiska oraz zwalczania ich ewentualnych naruszeń w bieżącej działalności podmiotów korzystających ze środowiska są organy Inspekcji Ochrony Środowiska, działające na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686 ze zm.), a nie organy prowadzące postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, która to decyzja, ze swej istoty, dotyczy zasadniczo przedsięwzięcia przyszłego – dopiero planowanego. Zatem to do organów Inspekcji Ochrony Środowiska winien Skarżący kierować swe zastrzeżenia dotyczące ewentualnych nieprawidłowości tudzież uciążliwości związanych z działalnością aktualnie prowadzoną przez Inwestora na przedmiotowej nieruchomości. Z powyższych względów słusznie wskazał organ, iż przy orzekaniu opiera się na dokumentacji, a nie hipotetycznych przesłankach stron. Ponadto odnosząc się do kwestii hałasu wskazać należy, iż jak wynika z karty informacyjnej i jej uzupełnienia, klimat akustyczny w fazie funkcjonowania punktu skupu złomu i surowców wtórnych będzie kształtowany przez operacje załadunkowo - rozładunkowe odpadów i ruch komunikacyjny pojazdów poruszających się po terenie przedsięwzięcia (samochody osobowe, pojazdy ciężarowe, wózek widłowy). Ruch komunikacyjny będzie związany przede wszystkim z transportem złomu i surowców wtórnych; prognozowane natężenie ruchu komunikacyjnego określono na poziomie czterech samochodów osobowych, jednego pojazdu dostawczego i jednej ładowarki w ciągu godziny. Równoważny poziom dźwięku w punktach pomiarowych wytypowanych na granicy najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej (teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej, teren jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej) - zgodnie z symulacją propagacji dźwięku w środowisku przedstawioną dla najmniej korzystnego wariantu obliczeniowego (tj. maksymalnego obciążenia zakładu przy jednoczesnej pracy wszystkich zinwentaryzowanych źródeł emisji hałasu) - będzie się kształtować na poziomie 37 + 47,ldB w porze dziennej w odniesieniu do terenów jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej oraz na poziomie 39,3 + 45dB w porze dziennej w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej, wobec czego eksploatacja projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie spowoduje przekroczenia obowiązujących normatywów akustycznych (izofona 50dB dla terenów jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej i izofona 55 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej) określonych w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r, w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112). Analizując kwestię hałasu warto mieć na uwadze, że dodatkowym oddzieleniem pomiędzy działka sąsiednią, a miejscem przeprowadzenia inwestycji jest istniejący betonowy płot (o wysokości 1,75 m) oraz rosnąca tam zieleń w postaci tuji oraz świerków. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż organ powołując się na ww. okoliczności uzasadnił w sposób wystarczający dlaczego nie podziela stanowiska RDOŚ o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wbrew zarzutom skargi organ przy wydaniu decyzji miał na uwadze opinię RDOŚ. Fakt nie podzielenia przez organ stanowiska organu opiniującego nie oznacza, iż organ pominął wydane w niniejszej sprawie postanowienie RDOŚ. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 Kpa wskazać należy, na co zwrócono uwagę już wyżej, iż uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kpa, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Sądu, wskazane w tych przepisach informacje znalazły odzwierciedlenie w sentencji decyzji Wójta Gminy, bądź w jej uzasadnieniu. Zawiera ona stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, informacje o wszystkich uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, a także charakterystykę planowanego przedsięwzięcia. W szczególności wskazać należy, iż organ w uzasadnieniu decyzji dokonał szczegółowej analizy inwestycji z punktu widzenia art. 63 ustawy środowiskowej. Organ mając na uwadze treść powyższego przepisu oraz zgromadzony materiał słusznie uznał, iż rodzaj i skala możliwego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt. 1 i 2, niniejszej ustawy wynikające z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać jest niewielka. Znaczna odległość inwestycji od granic państwa, planowany obszar i charakter przedsięwzięcia determinują jego oddziaływanie, jako lokalne bez możliwości oddziaływania transgranicznego na poszczególne elementy przyrodnicze. Zasadnie uznał organ, iż analizowane przedsięwzięcie nie będzie wpływać na wody gruntowe, ani na powierzchniowe, nie będzie ich zanieczyszczać, nie będzie w żaden sposób ograniczać ich przepływu, nie planuje się też utworzenia urządzeń odwadniających teren podlegający inwestycji stąd należy spodziewać się, że planowana inwestycja nie wpłynie na osiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza O. (M[...]). Tak niewielki teren (0,22 ha) oraz oddalenie od naturalnych cieków wodnych (nie będących rowami melioracyjnymi) nie spowoduje żadnych spiętrzeń lub nagłych zrzutów wody na obszarze dorzecza O. . W najbliższym sąsiedztwie (wzdłuż południowej granicy działki) przebiega rów melioracji szczegółowej [...], będący w zarządzie Gminnej Spółki Wodnej. Inwestor nie zamierza jednak dokonywać zrzutu wód powierzchniowych do wymienionego odbiornika. Po przeprowadzeniu analizy, nie stwierdzono żadnej możliwości zrzutu wód do cieków będących elementem dorzecza O. Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 153 Ppsa. Zgodnie z treścią art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Z uwagi na powyższe zarówno organ administracji publicznej ponownie rozstrzygający sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną wyrażoną w powołanym powyżej wyroku. Z powyższych względów powtórzyć należy, iż w wyroku z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 30/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił na dwa uchybienia organu. Po pierwsze Sąd wskazał, iż organy opiniujące (PPIS i RDOŚ), a także organ I instancji przy wydawaniu postanowienia z [...] lipca 2013 r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, analizowały w określonym, istotnym zakresie inne uwarunkowania gospodarowania odpadami w ramach planowanego przedsięwzięcia, niż zostały ostatecznie uwzględnione w decyzji Wójta z [...] maja 2014 r. Porównanie treści uzasadnień opinii sanitarnej PPIS z [...] lipca 2013 r., postanowienia RDOŚ z [...] lipca 2013 r. i postanowienia Wójta z [...] lipca 2013 r. z decyzją Wójta z [...] maja 2014 r. pokazuje mianowicie, że zarówno organy opiniujące, jak i organ I instancji nie uwzględniły w swych opiniach i postanowieniach w szczególności możliwości przechowywania określonych kategorii odpadów "luzem", ani ich przekazywania osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami do wykorzystania na ich własne potrzeby (to ostatnie przewidziane zostało jedynie w opinii PPIS) – czego domagał się Inwestor m.in. we "wniosku o sprostowanie decyzji" z [...] sierpnia 2013 r. i co ostatecznie zostało uwzględnione przez organ I instancji w decyzji z [...] maja 2014 r. wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, a utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO. Po drugie Sąd wskazał, iż zarówno opinia sanitarna PPIS z [...] lipca 2013 r., postanowienie opiniujące RDOŚ z [...] lipca 2013 r., jak i postanowienie Wójta z [...] lipca 2013 r. wydane zostały w stanie prawnym już nieaktualnym w dacie wydawania przez organ I instancji decyzji. Z dniem [...] sierpnia 2013 r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817), m.in. w zakresie przepisu § 3 ust. 1 pkt 81, który stanowił podstawę prawną kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji także i w tym zakresie organ I instancji, przed wydaniem decyzji, winien zwrócić się do organów opiniujących (PPIS i RDOŚ) o stosowne "zaktualizowanie" ich stanowisk, aby umożliwić tym organom zbadanie oraz wypowiedzenie się co do tego, czy wskazana nowelizacja Rozporządzenia wpływa na kwalifikację prawną przedmiotowego przedsięwzięcia. W wyroku tym Sąd również wskazał, że karta informacyjna będzie musiała zostać poddana raz jeszcze ocenie organów opiniujących (PPIS i RDOŚ), które w swych opiniach – a w ślad za tym: także Wójt w swej decyzji – powinny ustosunkować się również do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w toku postępowania. W szczególności zaś, w związku z podnoszonym w skardze zarzutem nieustalenia przez organy rzeczywistego natężenia hałasu jaki może powstawać m.in. w trakcie "demontażu pojazdów", organy powinny wyjaśnić, czy planowane przedsięwzięcie obejmuje także taki rodzaj działalności. Organ mając na uwadze powyższe przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zwrócił się do organów współdziałających o ponowne opinie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. pismem nr [...](l)/15 z dnia [...] stycznia 2016r. wyraził opinię, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wyraził opinię, że dla tej inwestycji istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto należy mieć na uwadze, iż organ wniósł do RDOS i PPIS o potwierdzenie stanu prawnego opinii po zmianach przepisów szczegółowych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. poinformował o podtrzymaniu stanowiska zawartego w opinii z dnia [...] stycznia 2016r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] kwietnia 2016 również podtrzymał swoje stanowisko z opinii z dnia [...] stycznia 2016 r. Należy również wskazać, iż organ pierwszej instancji zgodnie z wytycznymi sądu ustalił i zwrócił uwagę również organom opiniującym na kwestię, czy planowane przedsięwzięcie obejmuje działalność polegającą na demontażu pojazdów i związanego z tym rzeczywistego natężenia hałasu, jaki może wówczas powstawać. Jak wynika z oświadczenie inwestora (k. 167 akt administracyjnych) na terenie punktu skupu złomu nie będzie prowadzony demontaż pojazdów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia [...] maja 2015 r., że biorące udział w kontrolowanym tu postępowaniu organy opiniujące (PPIS i RDOŚ) są wyspecjalizowanymi organami administracji publicznej z zakresu nadzoru nad warunkami higienicznymi i higieniczno-sanitarnymi w celu ochrony zdrowia ludzkiego m.in. przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych (PPIS) oraz z zakresu ochrony środowiska, w tym odnośnie do ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko (RDOŚ) – które z tej racji, co do zasady, dysponują z urzędu wiadomościami specjalnymi z dziedziny powierzonych im zadań. Z powyższego nie wynika jednak, iż organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jest związany powyższymi opiniami czy też jest zwolniony z obowiązku dokonania analizy karty informacyjnej. W tym miejscu przypomnieć należy, iż organ występując o uzgodnienie lub opinię musi dokonać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego. Organ wydający decyzję ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż organ wykonał wytyczne Sądu, a zarzut naruszenia art. 153 Ppsa nie zasługiwał na uwzględnienie. Tym samym w ocenie składu orzekającego organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo uznał, iż brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 66 ustawy środowiskowej poprzez jego niezastosowanie nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa orzekł jak w sentencji.