IV SA/Po 30/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia (...) r. nr (...); 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego R. P. kwotę 447 złotych (czterysta czterdzieści siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Podaniem z (...) r. W. M. Ch. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Inwestor") wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na prowadzeniu punktu skupu złomu i surowców wtórnych w G. przy ul. K. (...) na działce nr (...) (zmiana sposoby użytkowania budynku garażowego i działki pod funkcję magazynowania odpadów). W dniu (...) r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej: "PPIS") w opinii sanitarnej nr (...) nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu wskazał m.in., że generowane odpady będą selektywnie magazynowane w przeznaczonych do tego celu pojemnikach posadowionych na placu lub w pomieszczeniu magazynowym w sposób zabezpieczający przed dostępem osób postronnych, po czym – po uzyskaniu partii transportowej – będą przekazywane do zagospodarowania (odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie) specjalistycznym podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia wymagane przepisami prawa, z tym że dopuszcza się możliwość przekazywania określonych rodzajów odpadów osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami do wykorzystania na ich własne potrzeby. W ocenie PPIS zamierzony sposób zagospodarowania odpadów będzie zgodny z obowiązującą regulacją prawną, wobec czego nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne. Postanowieniem z (...) r. nr (...) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu (dalej: "RDOŚ") wyraził opinię, że dla ww. przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko (dalej w skrócie: "o.o.ś."). Uzasadniając swe stanowisko RDOŚ wskazał m.in., że zebrane odpady będą magazynowane na utwardzonym placu oraz w pomieszczeniu magazynowym: w kontenerach, pojemnikach lub w workach typu big-bag. Odpady niebezpieczne będą gromadzone w szczelnych pojemnikach i przechowywane w pomieszczeniu magazynowym. Wszystkie zebrane selektywnie odpady, po zebraniu odpowiedniej ilości, będą kierowane do zakładów zajmujących się ich odzyskaniem lub unieszkodliwianiem i odbierane przez firmy posiadające stosowne zezwolenia. RDOŚ zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, iż gospodarowanie odpadami będzie zgodne z wymaganiami określonymi w przepisach prawa. Z materiałów przedstawionych przez Inwestora wynika, że przedmiotowa inwestycja będzie miejscem technicznie i organizacyjnie przygotowanym do zbierania i magazynowania odpadów oraz że zastosowane zostaną rozwiązania ograniczające ewentualne negatywne oddziaływania na środowisko. Mając na uwadze m.in. wskazany wyżej fakt, że odpady gromadzone będą wyłącznie w pojemnikach na utwardzonym podłożu, RDOŚ stwierdził, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary leśne oraz obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Z powołaniem się na ww. opinię sanitarną PPIS z (...) r. i postanowienie RDOŚ z (...) r., Wójt Gminy K. (dalej: "Wójt" lub "organ I Instancji"), postanowieniem z (...) r. nr (...), stwierdził, że nie ma potrzeby przeprowadzania o.o.ś. dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia o.o.ś. Opisując planowane przedsięwzięcie Wójt wskazał m.in., że odpady będą magazynowane zarówno na utwardzonym placu, jak i w magazynie w kontenerach, pojemnikach lub workach typu big-bag. Odpady niebezpieczne trafią do szczelnych pojemników usytuowanych w magazynie. Wszystkie zebrane selektywnie odpady, po zgromadzeniu ich w ilości transportowej, zostaną skierowane do zakładów zajmujących się ich odzyskiem lub unieszkodliwianiem i posiadających stosowne zezwolenie również na ich transport. Wójt powtórzył także stanowisko i argumentację RDOŚ dotyczące braku negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana na podstawie założeń przyjętych w karcie informacyjnej i uzupełnieniach tej karty przedstawionych przez Inwestora, nie wpłynie znacząco w sposób negatywny na środowisko i nie należy nakładać na Inwestora obowiązku sporządzenia o.o.ś. W oparciu o ww. rozstrzygnięcia, Wójt, decyzją nr (...) z (...) r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz wskazał, że integralną część tej decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia będąca załącznikiem do decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania od opisanej decyzji Wójta, wniesionego przez R. P. (dalej: "Odwołujący" lub "Skarżący"), a także wniosku Inwestora o sprostowanie tej decyzji (który to wniosek w zakresie pkt II–IV potraktowany został przez organy jako odwołanie), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: "SKO" lub "organ II instancji"), decyzją z (...) r., nr (...), uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu SKO wskazało, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji powołał się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które zostało zmienione z dniem 01 sierpnia 2013 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817), m.in. w zakresie przepisu § 3 ust. 1 pkt 81, który stanowił jedną z podstaw rozstrzygnięcia. Z decyzji nie wynika zaś, żeby zmiana ta została w ogóle wzięta pod uwagę przez organ I instancji. Ponadto, w ocenie SKO, w ogóle nie odniesiono się w niej do istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego, ani do pisma Odwołującego z uwagami do sprawy. Z decyzji Wójta nie wynika też, dlaczego organ wprowadził istotne zmiany w stosunku do wniosku w zakresie planowanego przedsięwzięcia i czy były to zmiany celowe. Organ I instancji powinien ponadto wypowiedzieć się, czy nie zachodzą inne przesłanki, które mogłyby stanowić o konieczności odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia, a mianowicie, czy przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Jeżeli w tym zakresie nie ma żadnych przeszkód do wydania decyzji środowiskowej, to, zdaniem SKO, organ I instancji winien chociaż pokrótce odnieść się do tych kwestii, aby w razie kontroli instancyjnej i dla stron było oczywiste, że organ kwestie te zbadał i odniósł się do nich, dokonując w tym zakresie własnej oceny stanu faktycznego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wójt, decyzją nr (...) z (...) r. – wskazując jako podstawę prawną art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235; dalej jako: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", w skrócie: "u.u.i.ś."), § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.: Dz. U. z 2013 r. poz. 817; dalej jako: "Rozporządzenie"), a także art. 104 i art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 267 ze zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") – stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz wskazał, że integralną część tej decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia będąca załącznikiem do decyzji. W uzasadnieniu swego stanowiska organ I instancji, opisawszy dotychczasowy przebieg postępowania, podkreślił, że ponownie przeanalizował posiadany materiał dowodowy z uwzględnieniem wskazówek zawartych w decyzji SKO z (...) r. oraz zmian w przepisach dotyczących kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 81 Rozporządzenia – który w formie zmienionej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. dotyczy tylko punktów do zbierania lub przeładunku złomu – a także powtórnie rozważył szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W tym zakresie organ I instancji wskazał m.in., że przedmiotowe przedsięwzięcie polega na zmianie sposobu użytkowania garażu zlokalizowanego na działce nr (...) na potrzeby skupu złomu i surowców wtórnych. Działka ma powierzchnię ok. 0,22 ha i znajdują się na niej zabudowania gospodarczo-garażowe oraz budynek mieszkalny. Powierzchnia utwardzona wynosi około 600 m2. Inwestor planuje przeznaczyć 35 m2 na magazyn i 15 m2 na biuro. W ramach prowadzonej działalności przewiduje się odbiór i tymczasowe magazynowanie: Odpadów z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa (02 01), odpady z kształtowania oraz fizycznej i mechanicznej obróbki powierzchni metali i tworzyw sztucznych (12 01), odpady opakowaniowe (15 01 włącznie z selektywnie gromadzonymi odpadami komunalnymi odpadami opakowaniowymi), zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy (16 01 włączając maszyny poza drogowe), odpady demontażu, przeglądu i konserwacji pojazdów (z wyłączeniem grup 13 i 14 oraz podgrup 16 06 i 16 08), odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych (16 02), baterie i akumulatory (16 06), zużyte katalizatory (16 08), odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych (17 02), odpady złomy metaliczne oraz stopów metali (17 04), odpady z mechanicznej obróbki odpadów nieujęte w innych grupach (19 12), odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie (20 01 z wyłączeniem 15 01). Odpady inne niż niebezpieczne magazynowane będą na utwardzonym placu lub/i w magazynie. W zależności od potrzeby, odpady inne niż niebezpieczne umieszczone zostaną w pojemnikach, kontenerach, workach. Nie wyklucza się również możliwości magazynowania określonych rodzajów odpadów "luzem" w sposób nie stwarzający zagrożenia dla środowiska naturalnego. Z kolei odpady niebezpieczne magazynowane będą w pomieszczeniu magazynowym (magazyn) – w pojemnikach lub/i luzem. Wszystkie zebrane selektywnie odpady, po zgromadzeniu ich w ilości transportowej, zostaną przekazane uprawnionym odbiorcom. Inwestor planuje rocznie zmagazynować ok. 700 Mg odpadów metali żelaznych i nieżelaznych, ok. 2,5 Mg baterii i akumulatorów oraz ok. 50 Mg makulatury. Realizacja przedsięwzięcia zakłada, że ilość odpadów zgromadzonych jednocześnie na terenie ww. działki nie przekroczy ok. 6 Mg. W ocenie Wójta z przedstawionych zapisów karty informacyjnej wynika, że gospodarka odpadami będzie zgodna z przepisami prawa. Opis planowanej realizacji inwestycji wskazuje, że będzie ona technicznie i organizacyjnie przygotowana do zbierania i magazynowania odpadów, oraz że zastosowane zostaną rozwiązania chroniąca środowisko. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji przeanalizował wnioskowane przedsięwzięcie pod kątem warunków określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1–3 u.u.i.ś. Organ I instancji podkreślił również, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie: "m.p.z.p.") działka nr ewid. (...) obręb G. znajduje się na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej wraz ze strefą zieleni, zgodnie z uchwałą Rady Gminy K. nr (...) z dnia (...)r. (Dz. Urz. Woj. Wielk. z (...); dalej jako "Uchwała" lub "Plan"). Stwierdzono zgodność planowanej inwestycji z obowiązującym m.p.z.p., zwracając przy tym uwagę na zapis Planu dotyczący prowadzenia nieuciążliwej działalności usługowej i zauważając, że w § 2 pkt 17 Planu jednoznacznie określono, iż przez "usługi nieuciążliwe" należy rozumieć "usługi, które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych". Ponadto Wójt zaznaczył, że uwagi do wniosku Inwestora wniosła jedna ze stron postępowania. Ustosunkowując się do tych uwag organ wskazał: (–) odnośnie do wprowadzenia zmiany Planu – że niniejsza decyzja nie służy ustaleniu, czy Plan narusza przywołane przez stronę przepisy Kodeksu cywilnego, stąd organ nie mógł odnieść się do tak postawionego zarzutu; (–) odnośnie do zarzutu prowadzenia przez Inwestora działalności "niezwykle uciążliwej dla sąsiadów" – że w Planie zostało zdefiniowane pojęcie "usług nieuciążliwych"; (–) odnośnie do zarzutu dłuższych, niż deklarowane, faktycznych godzin pracy zakładu – że niniejsza decyzja nie może określić, w jakich godzinach ma zakład pracować; może się tylko odnieść do przedstawionych przez Inwestora rozwiązań; (–) odnośnie do informacji, iż na posesji prowadzona jest też działalność polegająca na sprzedaży węgla, która jest również źródłem hałasu i kurzu – że kwestia ta nie wiąże się z tematem niniejszej decyzji; (–) odnośnie do informacji o toczących się przed sądem administracyjnym oraz sądem cywilnym postępowań o, odpowiednio, stwierdzenie nieważności Planu oraz zaniechanie zakłóceń – że obie ww. sprawy nie maja wpływu na rozstrzygnięcie organu. Od opisanej decyzji Wójta, R.P. złożył odwołanie. Z powołaniem się na zarzuty naruszenia: (1) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; (2) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające w szczególności na nieprzeprowadzeniu dowodów: z przesłuchania stron, z oględzin w miejscu planowanego przedsięwzięcia oraz z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska na okoliczność ustalenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko – Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wójta. Wskazał, że organ oparł się bezkrytycznie na informacjach wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego i wobec powyższego nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, a nadto nie wziął pod uwagę faktu, że działalność Inwestora jest wyjątkowo uciążliwa dla sąsiadów ze względu na hałas. Decyzją z (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że w zaskarżonej decyzji Wójta, a wcześniej w jego postanowieniu, w którym odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia o.o.ś., wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia takiej oceny, czyniąc to w sposób zgodny z wymaganiami k.p.a. oraz uwarunkowaniami zawartymi w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, SKO wskazało, że, tak jak organ I instancji, nie stwierdziło niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. SKO zauważyło, że organ I instancji powinien przeprowadzać dalsze postępowania wyjaśniające tylko jeżeli ma uzasadnione wątpliwości co do rzetelności, kompletności, prawdziwości ocenianego materiału, a jeżeli takich wątpliwości organ nie miał, i jak wynika z akt postępowania: również organy opiniujące ich nie miały, to w związku z tym zrozumiałym jest, że organ dalszego postępowania dowodowego nie przeprowadzał. W konkluzji SKO stwierdziło, że zbadało sprawę pod kątem nie tylko podniesionych przez stronę zarzutów, ale zbadało cały materiał zebrany w sprawie, prawidłowość samego postępowania i zgodność przeprowadzonych przez organ I instancji ustaleń i wyników z obowiązującym prawem. SKO nie podzieliło stanowiska Skarżącego i uznało, że zaskarżona decyzja Wójta oraz poprzedzające ją postanowienia nie naruszają prawa, a także podkreśliło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, R.P.wniósł o uchylenie opisanej wyżej decyzji SKO w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych – a to z powołaniem się na zarzuty i argumentację analogiczne do podniesionych uprzednio w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł jak w skardze stwierdzając, że stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę jest błędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta, Sąd doszedł do przekonania, że decyzje te nie mogą się ostać w obrocie prawnym, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn, niż wskazano w skardze. Kontrolowane decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, która normuje tak materialnoprawne, jak i proceduralne aspekty wydawania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, nazwanej przez ustawodawcę "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach" (art. 71 ust. 1 u.u.i.ś.). Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla dwóch kategorii planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. dla: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wykaz tych przedsięwzięć zawarty został w Rozporządzeniu. Podstawowa różnica pomiędzy obu kategoriami przedsięwzięć wyraża się w tym, że w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (wyszczególnionych w § 2 Rozporządzenia) w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (dalej: "decyzja u.ś.") obligatoryjnie przeprowadza się tzw. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. art. 59 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.), czyli zgodnie z definicją legalną tego pojęcia (art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś.): "postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu". Natomiast w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (wymienionych w § 3 Rozporządzenia) – do której to kategorii organy orzekające w niniejszej sprawie zaliczyły, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 Rozporządzenia, przedsięwzięcie, którego dotyczył wniosek Inwestora – ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (zob. art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.). W myśl art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia o.o.ś. dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji u.ś., uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania – obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Zgodnie z art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia o.o.ś. Wówczas przybiera ono postać, różnie w praktyce redagowanego, postanowienia "niestwierdzającego potrzeby" (w kontrowanym tu postępowaniu: "stwierdzającego, że nie ma potrzeby" – zob. postanowienie Wójta z 26 lipca 2013 .) przeprowadzenia o.o.ś. dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie – co wynika a contrario z art. 65 ust. 2 u.u.i.ś. (por. wyrok NSA z 19.01.2012 r., II OSK 2084/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA") – a zatem, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 142 k.p.a., niezadowolona strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji u.ś. Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 u.u.i.ś., wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz, co do zasady, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 w zw. z art. 78 u.u.i.ś.). Organy te wydając opinię co do potrzeby przeprowadzenia o.o.ś. uwzględniają łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 (zob. art. 64 ust. 3 u.u.i.ś.). Zgodnie z art. 65 ust. 3 u.u.i.ś. uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu tych postanowień. Analogiczny wymóg dotyczy uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku gdy nie została przeprowadzona o.o.ś. – również ono, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia o.o.ś. (zob. art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś.). To ostatnie zaś stwierdzenie stanowi istotę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej bez przeprowadzenia o.o.ś. Z art. 84 u.u.i.ś. wynika bowiem, że w takim przypadku organ ogranicza się do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia o.o.ś. (ust. 1) i załączenia do decyzji u.ś. charakterystyki przedsięwzięcia (ust. 2). Z przytoczonych regulacji u.u.i.ś. wynika, że w postępowaniu o udzielenie decyzji u.ś., w ramach którego – tak jak w kontrolowanym tu postępowaniu – nie przeprowadza się o.o.ś., kluczowego znaczenia nabiera, na każdym etapie tego postępowania, analiza uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Wszystkie te uwarunkowania muszą być bowiem wzięte pod uwagę – a uwarunkowania ostatecznie uwzględnione przy podejmowaniu rozstrzygnięć: również przedstawione w ich motywach – przez wszystkie organy orzekające w sprawie: zarówno przez organy opiniujące (zob. art. 64 ust. 3 u.u.i.ś.), jak i przez organ wydający postanowienie niestwierdzające potrzeby przeprowadzenia o.o.ś. (zob. art. 65 ust. 3 u.u.i.ś.) oraz decyzję u.ś. zawierającą stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia o.o.ś. (zob. art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś.). Nie ulega przy tym wątpliwości, że wszystkie te organy w swych analizach muszą bazować na tak samo określonych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia, a w szczególności na takiej samej jego charakterystyce, w tym co do przewidywanych emisji i występowania innych uciążliwości (art. 63 ust. 3 pkt 1 lit. d u.u.i.ś.). Tylko bowiem w takim przypadku zostanie zachowana – wymagana na wszystkich etapach postępowania – tożsamość przedmiotowa sprawy. Ponadto analizowane przez organy charakterystyka i inne uwarunkowania przedsięwzięcia powinny uwzględniać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu zawarte w jego karcie informacyjnej. Oczywiście nie chodzi w tym przypadku o pozbawienie organów możliwości weryfikacji prawdziwości (prawidłowości) danych przedstawionych w karcie, zwłaszcza w zakresie przewidywanych oddziaływań (w tym co do ich rodzajów, skali itp.) przedsięwzięcia na środowiskowo, ale o brak możliwości arbitralnej (tj. dokonywanej bez uprzedniej zgody inwestora) zmiany przez organy: charakterystyki, parametrów oraz innych istotnych założeń planowanego przedsięwzięcia określonych przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie lub sprecyzowanych (ewentualnie: zmodyfikowanych) w toku postępowania. Powyższe stanowisko stanowi logiczną konsekwencję zasady związania organu administracji treścią wniosku (żądania strony), wynikającej z art. 61 § 1 i 2 k.p.a. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie ww. przepisów przyjmuje się, że w sytuacji wszczęcia postępowania na żądanie strony, treść zgłoszonego żądania określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznacza właściwą normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie relewantna dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji jest tym żądaniem związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym. (por. np. wyroki NSA: z 30.01.2013 r., II OSK 1812/11, CBOSA; z 07.05.2010 r., I OSK 214/2010, CBOSA; z 24.07.2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924; a także wyroki WSA: z 24.06.2014 r., IV SA/Po 324/14; z 17.10.2010 r., I SA/Kr 1059/10; z 25.06.2008 r., III SA/Wr 466/07 – CBOSA). W konsekwencji w postępowaniu w sprawie wydania decyzji u.ś. – które, jak wynika z art. 73 ust. 1 u.u.i.ś., wszczynane jest wyłącznie na wniosek inwestora (verba legis: "podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia") – organ związany jest rodzajem i charakterystyką przedsięwzięcia określonymi przez wnioskodawcę. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uwadze organów obu instancji orzekających w tej sprawie uszła okoliczność naruszenia w toku postępowania pierwszoinstancyjnego wymaganej, przedmiotowej tożsamości sprawy, i to z dwóch powodów. Po pierwsze, organy opiniujące (PPIS i RDOŚ), a także organ I instancji przy wydawaniu postanowienia z (...) r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzania o.o.ś., analizowały w określonym, istotnym zakresie inne uwarunkowania gospodarowania odpadami w ramach planowanego przedsięwzięcia, niż zostały ostatecznie uwzględnione w decyzji Wójta z (...) r. Porównanie treści uzasadnień opinii sanitarnej PPIS z (...) r., postanowienia RDOŚ z (...) r. i postanowienia Wójta z(...) r. z decyzją Wójta z (...) r. pokazuje mianowicie, że zarówno organy opiniujące, jak i organ I instancji nie uwzględniły w swych opiniach i postanowieniach w szczególności możliwości przechowywania określonych kategorii odpadów "luzem", ani ich przekazywania osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami do wykorzystania na ich własne potrzeby (to ostatnie przewidziane zostało jedynie w opinii PPIS) – czego domagał się Inwestor m.in. we "wniosku o sprostowanie decyzji" z (...) r. i co ostatecznie zostało uwzględnione przez organ I instancji w decyzji z (...) r. wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, a utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO. Wskazane modyfikacje charakterystyki planowanego przedsięwzięcia należy ocenić jako istotne w tym sensie, iż nie sposób wykluczyć ich ewentualnego wpływu na zmianę finalnej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko wyrażonej przez organy opiniujące, skoro np. w postanowieniu RDOŚ stwierdzenie tego organu, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary leśne oraz obszary objęte ochroną, zostało oparte wprost na założeniu, że "odpady gromadzone będą wyłącznie w pojemnikach na utwardzonym podłożu" [podkr. Sądu]. Organ I instancji wprawdzie słusznie – bo zgodnie ze wskazaną wyżej zasadą związania treścią żądania wnioskodawcy – podjął się korekty analizowanej charakterystyki przedsięwzięcia we wskazanym przez Inwestora we "wniosku o sprostowanie decyzji" zakresie, nie powinien jednak tego uczynić bez uprzedniego zasięgnięcia opinii także PPIS i RDOŚ w tej mierze. Zaniechanie pozyskania przez organ I instancji przed wydaniem decyzji z (...) r. odpowiednio "zaktualizowanych" stanowisk ww. organów opiniujących, stanowiło, w ocenie Sądu, naruszenie przepisów postępowania polegające w istocie na wydaniu decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., tj. naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Po drugie uwadze organów obu instancji uszła i ta okoliczność, że zarówno opinia sanitarna PPIS z (...) r., postanowienie opiniujące RDOŚ z (...) r., jak i postanowienie Wójta z (...) r. wydane zostały w stanie prawnym już nieaktualnym w dacie wydawania przez organ I instancji decyzji u.ś. (zarówno tej z (...) r., uchylonej następnie przez SKO, jak i z (...) r., utrzymanej przez SKO w mocy). Z dniem 01 sierpnia 2013 r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817), m.in. w zakresie przepisu § 3 ust. 1 pkt 81, który stanowił podstawę prawną kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji także i w tym zakresie organ I instancji, przed wydaniem decyzji u.ś., winien zwrócić się do organów opiniujących (PPIS i RDOŚ) o stosowne "zaktualizowanie" ich stanowisk, aby umożliwić tym organom zbadanie oraz wypowiedzenie się co do tego, czy wskazana nowelizacja Rozporządzenia wpływa na kwalifikację prawną przedmiotowego przedsięwzięcia. Z ogólnej zasady praworządności (art. 6 i art. 7 k.p.a.), mającej również walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji) – która nakłada na organy administracji (a szerzej: organy władzy publicznej) obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa – wynika wymóg rozpoznawania i rozstrzygania sprawy przez organ administracji według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na dzień orzekania, co w szczególności oznacza, że także wszelkie opinie i uzgodnienia uwzględniane przez ów organ przy wydawaniu decyzji winny pozostawać aktualne na ten dzień. W konsekwencji oparcie się przez Wójta wydającego decyzję z (...) r. na opiniach PPIS i RDOŚ wydanych w "starym" stanie prawnym, których aktualność nie została przez te organy potwierdzona po ww. zmianie Rozporządzenia, musi być ocenione jako naruszenie przywołanych przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). SKO utrzymując zaś w mocy zaskarżoną decyzję Wójta obarczoną wskazanymi wyżej wadami w istocie powieliło naruszenia, jakich dopuścił się organ I instancji. Taki wniosek wypływa z zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), mającej również walor zasady konstytucyjnej (zob. art. 78 Konstytucji statuujący prawo każdej strony do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji). Zasada ta nakłada na organ wyższego stopnia obowiązek powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, co implikuje m.in. powinność eliminowania przez ten organ wszystkich uchybień, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nawet konieczność uwzględniania ewentualnych zmian w stanie faktycznym i prawnym sprawy, jakie zaszły po wydaniu decyzji w pierwszej instancji (por. m.in. wyroki NSA: z 21.06.2012 r., I OSK 767/11, CBOSA; z 01.02.2012 r., II OSK 2176/10, CBOSA; z 07.07.1998 r., IV SA 451/88, CBOSA; z 21.12.1997 r., IV SA 2079/97, LEX nr 48737; a także wyrok SN z 07.05.2002 r., III RN 59/01, OSNAPiUS 2003, nr 3, poz. 56; por też: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 138, Nb 1; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2015, uw. I.7. do art. 138). Odnosząc się natomiast do twierdzeń i zarzutów skargi należy stwierdzić, że oczekiwane przez Skarżącego poszerzenie przez organy administracji postępowania wyjaśniającego o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania stron postępowania, oględzin miejsca planowanego przedsięwzięcia i opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska, oraz związane z tym zarzuty, nie znajdowały uzasadnienia w okolicznościach kontrolowanej sprawy. Zgodnie z powołanym w skardze art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z cytowanego przepisu – który musi być odczytywany łącznie z unormowaniem art. 78 k.p.a., w myśl którego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy – wynika powinność przeprowadzenia przez organy administracji wszystkich, a zarazem tylko tych, dowodów, które w istotny sposób mogą przyczynić do prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia danej sprawy. Skoro zaś przedmiotem niniejszej sprawy było określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia "planowanego" (zob. art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.), to dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron czy nawet z oględzin nieruchomości – które to dowody, ze swej natury, mogą służyć zasadniczo jedynie stwierdzeniu aktualnego stanu faktycznego (w szczególności ewentualnej uciążliwości aktualnie prowadzonej działalności na danej nieruchomości), a nie stanu przyszłego ("planowanego") – nie było w tej sprawie celowe. Zatem zasadnie organy obu instancji tych wniosków dowodowych Skarżącego nie uwzględniły. Ubocznie należy zauważyć, że organami właściwymi do kontroli przestrzegania przepisów ochrony środowiska oraz zwalczania ich ewentualnych naruszeń w bieżącej działalności podmiotów korzystających ze środowiska są organy Inspekcji Ochrony Środowiska, działające na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686 z późn. zm.), a nie organy prowadzące postępowanie w sprawie wydania decyzji u.ś., która to decyzja, ze swej istoty, dotyczy zasadniczo przedsięwzięcia przyszłego – dopiero planowanego. Zatem to do organów Inspekcji Ochrony Środowiska winien Skarżący kierować swe zastrzeżenia dotyczące ewentualnych nieprawidłowości tudzież uciążliwości związanych z działalnością aktualnie prowadzoną przez Inwestora na przedmiotowej nieruchomości. Co się zaś tyczy wniosku Skarżącego o dopuszczenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska, to zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii wówczas, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W związku z tym należy zauważyć, że biorące udział w kontrolowanym tu postępowaniu organy opiniujące (PPIS i RDOŚ) są wyspecjalizowanymi organami administracji publicznej z zakresu nadzoru nad warunkami higienicznymi i higieniczno-sanitarnymi w celu ochrony zdrowia ludzkiego m.in. przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych (PPIS) oraz z zakresu ochrony środowiska, w tym odnośnie do ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko (RDOŚ) – które z tej racji, co do zasady, dysponują z urzędu wiadomościami specjalnymi z dziedziny powierzonych im zadań. W związku z tym w postępowaniach toczących się z udziałem tych podmiotów, konieczność zasięgania opinii biegłego będzie raczej wyjątkowa. W niniejszym postępowaniu należy podzielić stanowisko organów obu instancji, które w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – a zwłaszcza wobec obiektywnie nieskomplikowanego i raczej typowego charakteru planowanego przedsięwzięcia, polegającego na prowadzeniu punktu skupu złomu i surowców wtórnych – nie dopatrzyły się potrzeby powołania wnioskowanego biegłego. Natomiast ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów skargi dotyczących nieprawdziwych (zaniżonych), zdaniem Skarżącego, danych zawartych w karcie informacyjnej, dotyczących oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, zwłaszcza w zakresie przewidywanej emisji hałasu, byłoby na obecnym etapie postępowania przedwczesne. Jak bowiem wynika z wyżej poczynionych uwag, karta informacyjna będzie musiała zostać poddana raz jeszcze ocenie organów opiniujących (PPIS i RDOŚ), które w swych opiniach – a w ślad za tym: także Wójt w swej decyzji – powinny ustosunkować się również do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w toku postępowania. W szczególności zaś, w związku z podnoszonym w skardze zarzutem nieustalenia przez organy rzeczywistego natężenia hałasu jaki może powstawać m.in. w trakcie "demontażu pojazdów", organy powinny wyjaśnić, czy planowane przedsięwzięcie obejmuje także taki rodzaj działalności. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta (pkt 1 sentencji wyroku). Ponadto Sąd określił, na podstawie art. 152 p.p.s.a., że zaskarżona decyzja nie może być wykonana (pkt 2 sentencji wyroku), co oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (zob. wyrok NSA z 29.07.2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA 2004/2/32). O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi, oceny prawne i wytyczne Sądu, w szczególności co do konieczności ponowienia procedury, unormowanej w art. 63 i art. 64 u.u.i.ś., w odniesieniu do przedsięwzięcia scharakteryzowanego w sposób w pełni zgodny z wnioskowanym przez Inwestora. Następnie, w zależności od wyników tej procedury, organ podejmie dalsze czynności w sprawie, niezbędne do sprawnego i prawidłowego jej załatwienia.