VII SA/Wa 703/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwanej dalej "kpa", oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031, z późn. zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", po rozpatrzeniu odwołania Pana P. K. i Pani I. K. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., zmieniającej decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Budowa odcinka drogi ekspresowej [...] od rejonu węzła "[...]" na terenie gminy M. (z wyłączeniem tego węzła) do węzła "[...]" i powiązania z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. (wraz z węzłem "[...]" i ww. skrzyżowaniem). Etap II - ode. Węzeł "[...]" - skrzyżowanie z [...]" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przestawił przebieg postępowania w sprawie wskazując, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił na podstawie art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia 6 września 2013 r., o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn. "Budowa odcinka drogi ekspresowej [...] od rejonu węzła "[...]" na terenie gminy M. (z wyłączeniem tego węzła) do węzła "[...]" i powiązania z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. (wraz z węzłem "[...]" i ww. skrzyżowaniem). Etap II - ode. węzeł "[...]" - skrzyżowanie z [...]". Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku inwestora Wojewoda [...], działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f i art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, oraz art. 104 kpa, wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję Nr [...], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa odcinka drogi ekspresowej [...] od rejonu węzła "[...]" na terenie gminy M. (z wyłączeniem tego węzła) do węzła "[...]" i powiązania z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. (wraz z węzłem "[...]" i ww. skrzyżowaniem). Etap II - ode. węzeł "[...]" - skrzyżowanie z [...]". Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołań od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał ww. decyzję w mocy.  Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2015 r. inwestor wystąpił do Wojewody [...] o zmianę decyzji w trybie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.), w zw. z art. 11a ust. 1 specustawy drogowej. Inwestor wyjaśnił, że wniosek był "spowodowany wprowadzeniem istotnych zmian w projektowanym układzie drogowym" na odcinku od km (JP) 6+900 do km (JP) 7+972, tj. budowy węzła "[...]" i wynikającymi z tego powodu zmianami następujących robót: drogowych (budowy ronda wschodniego i zachodniego, budowy łącznic z drogi krajowej nr [...] do obu rond, budowy pasów włączania i wyłączania na drodze krajowej nr [...], przebudowy odcinka drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi gminnej, rozbudowy al. K., podłączenia ulicy S., budowy drogi dojazdowej nr [...], rezygnacji z budowy drogi lokalnej nr [...], budowy dróg lokalnych nr [...],[...],[...],[...], budowy chodników, zjazdów, zatok autobusowych, budowy systemu odwodnienia powierzchniowego wraz z przepustami drogowymi), mostowych (budowy kładki dla pieszych KŁ-02 oraz budowy sieci kanalizacji deszczowej), urządzeń ochrony środowiska (budowy ekranów akustycznych), zieleni, urządzeń bezpieczeństwa ruchy, oświetlenia, zasilania obiektów drogowych oraz przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej. Wprowadzone do projektu budowlanego zmian rozwiązań drogowych wraz z koniecznością dostosowania do nich projektów branżowych spowodowały konieczność uzyskania nowych opinii i uzgodnień wymaganych przepisami szczególnymi, co w konsekwencji czyni te zmiany istotnymi odstępstwami w świetle art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie inwestor na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy drogowej wniósł o nadanie decyzji zmieniającej zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji rygoru natychmiastowej wykonalności, mając na uwadze ważny interes społeczny. Uzasadniając powyższy wniosek, inwestor wskazał, że budowa drogi [...] na odcinku S. – W. wraz powiązaniem drogi z drogą krajową nr [...] stanowi zadanie priorytetowe w ramach programu budowy dróg na lata 2011 - 2015 i zgodnie z tym programem budowa ta ma być rozliczana i zrealizowana do końca 2015 r. Późniejsze przekazanie tego zadania jest niedopuszczalne, ponieważ uniemożliwi wykorzystanie środków unijnych. Niedotrzymanie terminów realizacji skutkować będzie utratą środków unijnych przeznaczonych na ten cel. Inwestor wskazał także, że przedmiotowa inwestycja zasadniczo wpłynie na skrócenie czasu podróży przede wszystkim w miejscowości R., gdzie rokrocznie obserwuje się zwiększony ruch. Sytuacja ta z kolei przyczynia się do zwiększenia wartości poziomu hałasu w rejonie Al. K., jak również do zwiększenia poziomów stężenia szkodliwych substancji w powietrzu. Zjawisko to w ocenie inwestora powoduje wydłużanie się godzin szczytu, zaś budowa drogi ekspresowej [...] przyczyni się do znaczącego zwiększenia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, jak również wpłynie na zmniejszenie różnic społeczno - gospodarczych pomiędzy północnymi a południowymi regionami kraju. Pismem z dnia 25 maja 2015 r., Wojewoda [...] zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji ZRID. Pozostałe strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, działając na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 kpa w związku z art. 11a ust. 1, art. 11f i art. 17 specustawy drogowej, Wojewoda [...] w dniu [...] września 2015 r. wydał decyzję Nr [...], zmieniającą decyzję ZRID, nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 30 września 2015 r. (złożonym osobiście w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w tym samym dniu) Pan P. K. oraz Pani I. K. zwrócili się do Wojewody [...] o wyjaśnienie, czy Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. złożyła wniosek o zmianę decyzji ZRID oraz czy została wydana decyzja zmieniająca ww. decyzję. Skarżący zwrócili się również z pytaniem, na jakiej podstawie prawnej zmiana decyzji ZRID nastąpiła w innym trybie, niż jej wydanie, co dotyczy w szczególności trybu powiadamiania stron o toczącym się postępowaniu administracyjnym. W dalszej części pisma Skarżący, powołując się na treść art. 147 kpa, wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zmieniającą w zakresie niezbędnym do zapewnienia stronom udziału w postępowaniu. Po zapoznaniu się z ww. wnioskiem Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r., zwanym dalej "postanowieniem Wojewody [...]", odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...]. Uzasadniając powyższe organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu orzekania w sprawie wznowienia postępowania decyzja Wojewody [...] nie była decyzją ostateczny, Tymczasem z treści art. 145 § 1 kpa wynika, że wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Zażalenie na ww. postanowienie Wojewody [...], pismem z dnia 26 października 2015 r., wnieśli Pan P. K. oraz Pani I. K. W uzasadnieniu ww. zażalenia Skarżący wskazali, że zmiany decyzji ZRID dokonano w złym trybie, gdyż w ich ocenie zmiana decyzji powinna nastąpić na podstawie art. 155 kpa. Minister Infrastruktury i Budownictwa, zwany dalej "Ministrem", po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Wojewody [...], postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Minister wskazał, że skoro wniosek Skarżących, złożony osobiście w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W., w dniu 30 września 2015 r., został złożony w terminie otwartym do wniesienia odwołania do decyzji Wojewody [...], to organ pierwszej instancji zobowiązany był do potraktowania tego pisma jako odwołania i stosownie do treści art. 133 kpa, winien był przekazać ww. pismo wraz z aktami sprawy do Ministra jako organu właściwego do jego rozpatrzenia. Pismem z dnia 9 maja 2015 r., złożonym osobiście w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu 9 maja 2016 r., Pan P. K. oraz Pani I. K. wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając powyższy wniosek Skarżący wskazali, że postępowanie w sprawie zmiany decyzji ZRID powinno przebiegać tak samo, jak postępowanie pierwotne. Pan P. K. oraz Pani I. K. powołali się na treść art. 155 kpa, dokonując szczegółowej analizy przesłanek, które uzasadniają zmianę decyzji w tym właśnie trybie. Powołując się na poglądy judykatury oraz piśmiennictwa Skarżący wskazali, że zmiana decyzji w trybie art. 155 kpa nie zawsze będzie możliwa. Decyzja wydana w wyniku zmiany musi bowiem dotyczyć tej samej sprawy, co decyzja pierwotna. Tożsamością elementów podmiotowych będzie tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, tożsamością przedmiotową zaś treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Powyższe oznacza w ocenie Skarżących, że "nie można było zastosować innej - uproszczonej procedury rozpatrywania wniosku o zmianę decyzji Wojewody [...] z 2014 roku". W ocenie odwołujących się decyzja Wojewody [...] wykracza w stosunku do decyzji pierwotnie wydanej w 2014 r. poza zakres określony w decyzji środowiskowej wydanej dla spornej inwestycji, tj. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2012 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka drogi ekspresowej [...] od rejonu węzła "[...]" na terenie gminy M. (z wyłączeniem tego węzła) do węzła "[...]" i powiązania z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. (wraz z węzłem "[...]" i ww. skrzyżowaniem), co "czyni całe postępowanie i wydaną na jego podstawie decyzję nieważnymi z mocy prawa". Organ odwoławczy rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności wskazał, że w dniu 27 października 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1590), zwana dalej "ustawą zmieniającą", której art. 1 wprowadził zmiany m.in. w przepisach rozdziału 2a specustawy drogowej regulującego postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej, do postępowań administracyjnych prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W myśl zaś art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej do postępowań, o których mowa w ust. 1, na wniosek właściwego zarządcy drogi, stosuje się przepisy art. 11f ust. 1 pkt 8 lub art. 12 ust. 7 i 8 specustawy drogowej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Wobec nie złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, w przedmiotowym postępowaniu stosuje się przepisy dotychczasowe. Przystępując do analizy wniosku inwestora o zmianę decyzji ZRID organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tejże ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane z wyjątkiem art. 28 ust. 2 tej ustawy. Podkreślono, że jak wynika z brzmienia art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (za które w niniejszej sprawie uznać trzeba zezwolenie na realizację inwestycji drogowej). Przepis art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane wprowadza zasadę, że inwestor, realizując dany obiekt, jest związany treścią decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i nie może w sposób samodzielny zmieniać jej ustaleń. Budowa więc obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę bez uzyskania decyzji zmieniającej stanowi samowolę budowlaną w części dotyczącej tych odstępstw. Następnie organ przytoczył treść art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane odnoszącego się do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego wymagających uzyskania zmiany pozwolenia na budowę. Za istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wymagające uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, należy rozumieć wszelkie zmiany w zakresie: - projektu zagospodarowania działki lub terenu, - charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, - zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, - zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, - ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - wymagającym uzyskania lub zmiany opinii, uzgodnień i pozwoleń, które są wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę lub do dokonania zgłoszenia budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, lub przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane. Wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane może spowodować, iż decyzja o pozwoleniu na budowę (pierwotna) przestanie obowiązywać w części (chociaż formalnie nie zostanie uchylona), a w tej części w jej miejsce wejdzie, tj. zacznie obowiązywać, nowa decyzja (zmieniająca), która w zależności od zakresu wnioskowanych przez inwestora zmian skonsumuje (wchłonie) postanowienia decyzji pierwotnej bądź całkowicie je zmieni lub też, uwzględniając postanowienia decyzji pierwotnej, rozszerzy je o inne nowe elementy, bądź w przypadku zmniejszenia zamierzenia inwestycyjnego nawet je unieważni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 461/07). Mając na uwadze powyższe, za w pełni uzasadnione organ odwoławczy uznał dokonanie zmiany na wniosek inwestora, na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, decyzji ZRID w zakresie w jakim zatwierdza ona zmiany objęte projektem budowlanym zamiennym, tj. przebudowę dróg powiatowych, przebudowę sieci energetycznej, przebudowę sieci kanalizacji sanitarnej, przebudowę sieci gazowej, przebudowę sieci teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, melioracji, przepustów oraz zmiany charakterystycznych parametrów technicznych ekranów akustycznych. Bezspornym jest, że zmiana lokalizacji i charakterystycznych parametrów technicznych obiektu jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonych tą decyzją warunków pozwolenia na budowę (tu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej), polegającej na "budowie odcinka drogi ekspresowej [...] od rejonu węzła "[...]" na terenie gminy M. (z wyłączeniem tego węzła) do węzła "[...]" i powiązania z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. (wraz z węzłem "[...]" i ww. skrzyżowaniem). Etap II - ode. Węzeł "[...]" - skrzyżowanie z [...]". Podkreślono, że postępowanie, którego przedmiotem jest zmiana decyzji na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, jest prowadzone analogicznie do postępowania o wydanie pozwolenia na budowę na zasadach ogólnych (tu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, Z. Niewiadomski, Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2013). Przed złożeniem wniosku o zmianę decyzji ZRID inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy drogowej w związku z art. 36a ustawy Prawo budowlane, uzyskał opinie właściwych miejscowo organów, tj.: - Zarządu Województwa [...] - pismo z dnia 31 grudnia 2014 r., znak: [...], - Zarządu Powiatu P. - pismo z dnia 30 grudnia 2014 r., znak: [...], - Wójta Gminy R. - pismo z dnia 30 grudnia 2014 r., znak: [...]. Do wniosku o wydanie decyzji zmieniającej decyzję ZRID inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 20 ust. 4 tej ustawy do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z zapisami decyzji RDOŚ częściowo zmienionej, a w pozostałej części utrzymanej w mocy decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r., ze zmianami wynikającymi z treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], uzgadniającego realizację przedsięwzięcia pn. Budowa odcinka drogi ekspresowej [...] od rejonu węzła "[...]" na terenie gminy M. (z wyłączeniem tego węzła) do węzła "[...]" i powiązania z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. (wraz z węzłem "[...]" i ww. skrzyżowaniem). Etap II - ode. Węzeł "[...]" - skrzyżowanie z [...]. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego Minister stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, z późn. zm.). Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej w związku z art. art. 36a ustawy Prawo budowlane do wniosku inwestor załączył także: - pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia 30 grudnia 2014 r., znak: [...], - pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia 29 grudnia 2014 r., znak: [...], - pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 stycznia 2015 r., znak: [...]. Co do pozostałych opinii, wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, wskazano, iż inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, nie znajduje się w obszarze miejscowości uzdrowiskowych, nie jest wykonywana w obszarze linii kolejowej i terenów górniczych, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie dyrektora właściwego urzędu morskiego, ministra właściwego do spraw zdrowia, właściwego organu nadzoru górniczego lub właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej. Ponadto zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej w związku z art. art. 36a ustawy Prawo budowlane, do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne, tj. decyzję RDOŚ oraz decyzję GDOŚ oraz decyzję Marszałka Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...],[...], udzielającą inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na odwodnienie drogi i wykonie urządzeń wodnych. Analizując złożony przez inwestora wniosek z dnia 15 kwietnia 2015 r., znak: [...], uzupełniony dalszymi pismami, Minister uznał, że wniosek ten zawiera elementy wymagane prawem. Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie o wydanie decyzji Wojewody [...] i stwierdził, co następuje. W ocenie organu drugiej instancji Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 11d ust. 5 specustawy drogowej, pismem z dnia 25 maja 2015 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji ZRID wnioskodawcę. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg inwestycji oraz na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające obwieszczenie o wszczęciu przedmiotowego postępowania. W przedmiotowym obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] września 2015 r. decyzję Nr [...], zmieniającą decyzję ZRID. Nadając przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności Wojewoda [...] podzielił argumenty przedstawione przez Inwestora we wniosku z dnia 15 kwietnia 2015 r., znak: [...], o jego nadanie. Zgodnie z art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej w związku z art. 36a ustawy Prawo budowlane Wojewoda [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w gminie właściwej ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowej tej gminy, a także w prasie lokalnej. Analizując powyższą decyzję Wojewody [...] organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej w związku z art. 36a ustawy Prawo budowlane, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy wynikające z konieczności jej zmiany w zakresie objętym wnioskiem. Na mocy decyzji Wojewody [...] zatwierdzono zmiany w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji Wojewody [...] w zakresie dotyczącym przebudowy: dróg powiatowych, sieci energetycznej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci gazowej, sieci teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, melioracji, przepustów oraz zmiany parametrów ekranów akustycznych. Zamienny projekt budowlany stanowi załącznik, będący integralną częścią decyzji Wojewody [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz pismach uzupełniających, Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że niezasadny jest zarzut, zgodnie z którym zmiana decyzji ZRID mogła nastąpić wyłącznie w trybie art. 155 kpa. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie ukształtował się jednolity pogląd co do znaczenia użytego w tym przepisie sformułowania "przepisy szczególne" jako przesłanki negatywnej stosowania art. 155 kpa, zawartej w przepisach odrębnych. Chodzić tu będzie nie tylko o wyrażony expressis verbis zakaz zmieniania określonego rodzaju decyzji administracyjnych, czy też zakaz wynikający z istoty niektórych rozwiązań prawnych o charakterze restryktywnym (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, "KPA. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2002 r., str. 685-686), ale także uregulowany w poszczególnych ustawach "własny" tryb zmiany decyzji ostatecznej, wydanej w oparciu o przepisy takiej ustawy. Jednym z takich wyjątków jest właśnie ustawa Prawo budowlane, która w art. 36a ust. 1 wprowadziła zasadę, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W piśmiennictwie przyjmuje się, że przepis art. 36a ustawy Prawo budowlane należy rozumieć jako przepis szczególny sprzeciwiający się stosowaniu art. 155 kpa do zmiany pozwolenia na budowę (zob. J. Dessoulavy - Śliwiński [w] "Prawo budowlane. Komentarz." pod. red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2009, str. 453 - 454). Podobnie judykatura opowiada się w sposób utrwalony w tym kierunku. Przykładowo w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. II OSK 97/06, zawarto tezę, że artykuł 36a ustawy Prawo budowlane stanowi samodzielną podstawę wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 163 kpa i tym samym wyklucza stosowanie art. 155 kpa. Podobnie wywiedziono w uzasadnieniach wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 485 - 487/98, z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 84/06, z dnia 24 września 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2196/99. Przenosząc powyższe rozważanie na grunt niniejszej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu wniosku z dnia 15 kwietnia 2015 r. inwestor wskazał, że zmiana decyzji ZRID jest niezbędna z uwagi na wprowadzone do projektu budowlanego zmiany rozwiązań drogowych i dostosowanie do nich projektów branżowych, które spowodowały konieczność uzyskania nowych opinii i uzgodnień wymaganych przepisami szczegółowymi, co w konsekwencji czyni te zmiany istotnym odstępstwem w świetle art. 36a ustawy Prawo budowlane. Istotne odstąpienie od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest natomiast dopuszczalne jedynie po uzyskaniu, w oparciu o art. 36a ustawy Prawo budowlane, decyzji o zmianie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska Skarżących, że decyzja Wojewody [...] wykracza poza zakres określony w decyzji RDOŚ. Odnosząc się do tego zarzutu wskazano, że na mocy zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji zatwierdził zamienny projekt budowlany w zakresie dotyczącym przebudowy: dróg powiatowych, sieci energetycznej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci gazowej, sieci teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, melioracji, przepustów oraz zmiany charakterystycznych parametrów technicznych ekranów akustycznych, przewidzianych już wcześniej w decyzji ZRID, która w tym zakresie uwzględniała zapisy decyzji RDOŚ, zmienionej w części, a w pozostałej części utrzymanej w mocy decyzją GDOŚ, oraz postanowieniu RDOŚ. Decyzja Wojewody [...] nie wywołała skutków prawnych w postaci zmiany linii rozgraniczających teren inwestycji oraz podziału nieruchomości. Decyzja Wojewody [...] nie jest zatem nową decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej, ale rozstrzygnięciem, na mocy którego dokonano korekt w zakresie przebudowy: dróg powiatowych, sieci energetycznej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci gazowej, sieci teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, melioracji, przepustów oraz zmiany parametrów technicznych ekranów akustycznych, których budowę przewidziano już w decyzji ZRID. W ocenie Ministra zaskarżona decyzja nie wykracza poza zakres określony decyzją RDOŚ, zmienioną w części, a w pozostałej części utrzymaną w mocy decyzją GDOŚ, oraz postanowieniem RDOŚ. Zmiana projektu budowlanego zatwierdzona decyzją Wojewody [...] obejmuje swoim zakresem obszar mniejszy, niż ww. rozstrzygnięcia organów środowiskowych, których przedmiotem było ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla całego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Na mocy decyzji Wojewody [...] zatwierdzony został "zamienny" projekt budowlany, dotyczący jedynie części zamierzenia budowlanego, objętego wcześniejszą decyzją ZRID, tj. od km (JP) 6+900 do km (JP) 7+972. Obszar ten w pełni mieści się w granicach przedsięwzięcia, dla którego wydane zostały przywołane wcześniej rozstrzygnięcia organów środowiskowych. Niezależnie od powyższego wskazano, że szczegółowa analiza zgodności projektu "zamiennego" z treścią decyzji RDOŚ oraz decyzji GDOŚ, jak również postanowieniem RDOŚ, została zawarta w części opisowej Projektu Zagospodarowania Terenu, stanowiącego Tom 1 projektu budowlanego, będącego załącznikiem nr 1 decyzji Wojewody [...]. Na stronie 19 ww. opracowania wskazano, iż zakres robót projektu "zamiennego" jest zgodny zarówno z decyzją RDOŚ oraz decyzją GDOŚ, jak i postanowieniem RDOŚ, wydanym w związku z ponownym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji drogowej na środowisko. Powyższe twierdzenie zostało poparte tabelarycznym zestawieniem zapisów zawartych w rozstrzygnięciach organów środowiskowych oraz rozwiązań technicznych przyjętych w "zamiennym" projekcie budowlanym, przedstawionych na stronach 20-39 ww. opracowania. Zatem wbrew twierdzeniom Skarżących, decyzja Wojewody [...] nie wykracza poza zakres określony decyzją środowiskową dla przedmiotowej inwestycji, uwzględnia natomiast zapisy decyzji RDOŚ, doprecyzowane postanowieniem RDOŚ. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 11d ust. 5 i 6 oraz art. 11f ust. 3 i 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej specustawa drogowa) polegające na braku wymaganego tymi przepisami zawiadomienia Skarżącego jako właściciela nieruchomości objętej wnioskiem o wszczęciu postępowania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2015 roku o zmianę decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 roku oraz o braku zawiadomienia Skarżącego o wydaniu decyzji Wojewody nr [...] z dnia [...] września 2015 roku, co skutkowało naruszeniem prawa Skarżącego do udziału w postępowaniu i jest przesłanką do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa; 2. naruszenie art. 106 § 1 kpa w zw. z art. 11c, art. 1 1d ust. 1 pkt 8 lit. h i art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej w zw. z art. 71 ust, 1-2, art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) polegające na wydaniu skarżonej decyzji mimo braku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie jest konieczne przed wydaniem decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, co jest przesłanką do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 6 kpa; 3. naruszenie art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej polegające na braku uwzględnienia w skarżonej decyzji wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym ochrony interesów Skarżącego, którego nieruchomość znacząco straciła na skutek działań Organu; 4. naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury) oraz § 127 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie Ministra Transportu) polegające na wybudowaniu w ramach inwestycji kładki KŁ-02 w sposób sprzeczny z warunkami technicznymi opisanymi w tych przepisach; 5. naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] nr [...], która jest nieprawidłowa i nie powinna ostać się w obrocie prawnym. Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej: ustawa lub specustawa drogowa) w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Kontrolując zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie wskazać należy w pierwszej kolejności, że podstawą prawną jej wydania były przepisy specustawy drogowej. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że inwestor ubiegając się o wydanie decyzji zmieniającej decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej złożył wszystkie dokumenty wymienione w art. 11d ustawy. Dalej wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja czyni zadość art. 11f ust. 1 ustawy zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw prawnych do ich uwzględnienia. I tak nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 11d ust. 5 i 6 oraz art. 11f ust. 3 i 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych polegające na braku wymaganego tymi przepisami zawiadomienia Skarżącego jako właściciela nieruchomości objętej wnioskiem o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194), działki położone w liniach rozgraniczających teren inwestycji, w tym powstałe w wyniku podziału zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stają się z datą jej ostateczności z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, zaś odszkodowanie za nie jest ustalane i wypłacane na podstawie odrębnie wydanej decyzji w przedmiocie odszkodowania. Regulacja ta oznacza, że w chwili wszczęcia postepowania w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej właścicielem wszystkich działek objętych wnioskiem był Skarb Państwa. Przypomnieć zatem należy, iż w art. 11f ust. 3 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewidziano trzy niezależne od siebie sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji:, po pierwsze doręczenie decyzji, po drugie, doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, - po trzecie, zawiadomienie w drodze obwieszczeń - odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Pierwsza forma dotyczy wyłącznie wnioskodawcy; tylko wnioskodawcy doręcza się decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji doręcza się zawiadomienie o wydaniu decyzji - ta forma miała zastosowanie w stosunku do Skarżącej. Pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. W świetle powyższej argumentacji słuszne jest stanowisko organu co do tego, że Skarżący podlegał zawiadomieniu o toczącym się postępowaniu wyłącznie w formie obwieszczenia. Nie jest zasadny także zarzut dotyczący wydania decyzji bez przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, uwzględnia warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz postanowieniu w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 92 i art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wydane w sprawie postanowienie wiąże organ właściwy do wydania m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1), a organ, wydając taką decyzję, musi uwzględnić warunki realizacji przedsięwzięcia określone w postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ww. ustawy, z możliwością nałożenia określonych obowiązków lub czynności, o których mowa w ust. 2 i 3 tego przepisu. Wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej było poprzedzone uzyskaniem decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 90 ww. ustawy zmiana decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 10, kończy się wydaniem postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji analiza zgodności projektu "zamiennego" z treścią decyzji RDOŚ oraz decyzji GDOŚ, jak również postanowieniem RDOŚ, została zawarta w części opisowej Projektu Zagospodarowania Terenu, stanowiącego Tom 1 projektu budowlanego, będącego załącznikiem nr 1 decyzji Wojewody [...]. Na stronie 19 ww. opracowania wskazano, iż zakres robót projektu "zamiennego" jest zgodny zarówno z decyzją RDOŚ oraz decyzją GDOŚ, jak i postanowieniem RDOŚ, wydanym w związku z ponownym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji drogowej na środowisko. Powyższe twierdzenie zostało poparte tabelarycznym zestawieniem zapisów zawartych w rozstrzygnięciach organów środowiskowych oraz rozwiązań technicznych przyjętych w "zamiennym" projekcie budowlanym, przedstawionych na stronach 20-39 ww. opracowania. Za niezasadny należało też uznać zarzut naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury) oraz § 127 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie Ministra Transportu) polegające na wybudowaniu w ramach inwestycji kładki KŁ-02 w sposób sprzeczny z warunkami technicznymi opisanymi w tych przepisach. W kontekście tego zarzutu wskazać należy, że z projektu budowlanego zamiennego wynika, że jedyną zmianą w zakresie przedmiotowej kładki w porównaniu z zatwierdzonym projektem jest usytuowanie filara P 3 oraz rozpiętości przęseł. Długość obiektu, usytuowanie podpór skrajnych oraz pochylni pozostało bez zmian. Projekt zamienny nie wprowadza też nowych rozwiązań materiałowych. Oznacza to, że na projekt zamienny nie wpływały w żaden sposób przepisy przywołane w skardze. Skarżący opisując ten zarzut użył określenia "wybudowania", co może oznaczać, w przypadku potwierdzenia tego zarzutu, że inwestor odstąpił od ustaleń projektu, ale sytuacja taka nie podlega kontroli w postępowaniu oceniającym prawidłowość wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przyczyn już częściowo wskazanych nie może być uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych interesów Skarżącego. Projekt budowlany zamienny tylko nieznacznie koryguje decyzję pierwotną o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie odnoszącym się do skarżącego. Charakter tych zmian nie wpływa zasadniczo na wartość nieruchomości Skarżącego. Poza tym organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Przy czym w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego postępowanie organu dotyczy wyłącznie oceny dokonywanych istotnych zmian. W niniejszej sprawie niewątpliwie zmiany projektu budowlanego, w stosunku do pierwotnie zatwierdzonego, były tego rodzaju, że nie sposób twierdzić, że mogły doprowadzić do powstania nowej inwestycji, o parametrach diametralnie innych od pierwotnie zatwierdzonej. Skoro zatem ust. 3 art. 36a Prawa budowlanego nakazuje w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę stosować przepisy art. 32-35 jedynie odpowiednio do zakresu zmiany, to nie było podstaw, by organy architektoniczno-budowlane, po złożeniu przez inwestora wniosku o zmianę uzyskanego pozwolenia, dokonały ponownego przeprowadzenia oceny całości zamierzenia inwestycyjnego. Przyjąć należy, że organy w niniejszej sprawie związane były wcześniejszą decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego dotyczyć tylko mogło zmian wprowadzonych do tego projektu. Tylko w tym zakresie zatem organy architektoniczno-budowlane mogły kontrolować postępowanie zmierzające do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego. W ocenie Sądu organy słusznie zastosowały w sprawie procedurę zmiany decyzji określoną w art. 36a Prawa budowlanego a nie 155 k.p.a. Przepis art. 36a daje możliwość wprowadzenia do projektu budowlanego niezbędnych z punktu widzenia inwestora zmian rozwiązań projektowych, które mogą ujawnić się po zatwierdzeniu projektu budowlanego i w toku wykonywania robót budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19.10.2016r. sygn. akt II OSK 26/15 wskazał między innymi, że "Zastosowanie trybu z art. 36a p.b. może dotyczyć tylko tych elementów decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej, które rozstrzygają o kwestiach budowlanych". W związku z dokonaną oceną stawianych w skardze zarzutów w konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - p.p.s.a. orzekł jak w sentencji