I SA/Łd 549/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2011 oddala skargę. I SA/Łd 549/17 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. określającej P. P. wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: styczeń 2011r. w kwocie 234,00zł, lipiec 2011 r. w kwocie 131,00 zł, sierpień 2011r. w kwocie 421,00 zł, wrzesień 2011r. w kwocie 417,00 zł, październik 2011r. w kwocie 349,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W kontrolowanym okresie skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego oraz handlu pojazdami. Organ podatkowy I instancji ustalił, iż do kosztów uzyskania przychodów w roku 2011 skarżący zaliczył wydatki udokumentowane 14 fakturami wystawionymi przez spółkę z o.o. "A". Po przeprowadzaniu postępowania wyjaśniającego organ podatkowy I instancji uznał, że faktury te są dokumentami nierzetelnymi i nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji nie uznał za koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym 2011 łącznej kwoty 106.400,00zł netto wynikającej z tychże!4 faktur Mając na uwadze powyższe organ I instancji określił za poszczególne miesiące 2011 r. wysokość należnych zaliczek na podatek dochodowy. Z kolei w oparciu o przepisy art. 53a § 1 i art. 53 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił skarżącemu wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał, że w dniu [...] r. wydano decyzję w sprawie zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W związku z wydaniem przedmiotowej decyzji w dniu 17.08.2016r. wystawiono zarządzenie zabezpieczenia które zostało doręczone skarżącemu w dniu 18.08.2016r. Decyzja o zabezpieczeniu z dnia [...]r. wygasła, stosownie do postanowień art. 33a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2011r ., tj. dnia 21.12.2016r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. powołując się na treść art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych § 11 i § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. nr 152, poz. 1475 ze zm.) podkreślił, że ustalenie wielkości dochodu, jako podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na podstawie zapisów zawartych w księdze podatkowej, możliwe jest jednak tylko wtedy, gdy księga jest prowadzona prawidłowo, a więc wtedy, gdy wynikające z jej zapisów wielkości przychodów i kosztów uzyskania przychodów odpowiadają rzeczywistości. Podkreślono, że zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów 2011 roku kwoty 106.400 zł wynikającej z faktur sygnowanych przez "A" Sp. z o.o., co otwiera drogę do oceny prawidłowości określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2011. Wskazano, że zasadnicze znaczenie dla prawnej możliwości zaliczenia określonych kwot do kosztów uzyskania przychodu ma ww. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych roku. Wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. z dnia 4.05.2015 roku poinformował, iż w toku podjętych przez organ czynności sprawdzających ustalono, iż "A" sp. z o.o., , pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej, ostatnią deklarację VAT-7 za miesiąc czerwiec 2009 r. złożyła w dniu 24.07.2009r. i pomimo udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z w/w spółką. Wskazano ponadto, iż pod przedmiotowym adresem nie stwierdzono żadnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej, a z relacji sąsiadów wynika, że w/w spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. pismem z dnia 2.12.2015r. poinformował, iż w firmie "A" Sp. z o.o. przeprowadzono kontrolę podatkową w trybie art. 284 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w toku której dokonano opodatkowania sprzedaży za miesiące sierpień 2011r., wrzesień 2011r., październik 2011r., grudzień 2011r., styczeń 2012r., luty 2012r., marzec 2012r., kwiecień 2012r., czerwiec 2012r., lipiec 2012r., sierpień 2012r., marzec 2013r., wrzesień 2013r., październik 2013 r., listopad 2013 r., grudzień 2013 r., czerwiec 2014r., lipiec 2014r. i wrzesień 2014r., na podstawie art. 108 ust. L1 ustawy o podatku od towarów i usług w oparciu o przekazane faktury. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem dnia [...] r. włączył do akt postępowania podatkowego protokół kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. wobec Spółki z o.o. "A". W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, iż kontrolowany podmiot stwarzał jedynie formalne pozory uczestnictwa w obrocie gospodarczym w zakresie sprzedaży usług wykazanych na przedmiotowych fakturach wystawionych na rzecz skarżącego. Spółka z o.o. ..A" ograniczała się jedynie do wystawiania faktur, na których wykazywała transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Stwierdzono brak informacji o składanych dokumentach do KRS (ostatnia wzmianka o złożonym sprawozdaniu finansowym dotyczy 2004r.). Nadto stwierdzono brak jakichkolwiek oznak prowadzenia działalności gospodarczej, brak dokumentacji podatkowej, nieskładanie deklaracji podatkowych (VAT i CIT), brak odbioru korespondencji, brak kontaktu z podatnikiem. Uwzględniając powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. stwierdził, iż w istocie nie doszło do transakcji, które dokumentują faktury wystawione przez kontrolowaną Spółkę. W ocenie tegoż organu podatkowego spółka "A" dokonała jedynie niezbędnych i podstawowych czynności formalnych polegających na nie dokonaniu likwidacji działalności gospodarczej, aby w ten sposób uprawdopodobnić jej prowadzenie. Powodowane to było wyłącznie chęcią uzyskania podstawy do okazania się dokumentami uprawdopodabniającymi prowadzenie działalności, a nie jej faktyczne prowadzenie. Wystawione przez "A" sp. z o.o. faktury zostały wprowadzone do obrotu prawnego i posłużyły ich odbiorcy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W związku z powyższym podatek wynikający z wystawionych w latach 2011-2014 faktur VAT na rzecz skarżącego stanowi podatek, do którego zapłaty zobowiązana została - na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślono również, że skarżący w trakcie postępowania podatkowego nie przedstawił zatem żadnych dowodów potwierdzających okoliczności wynajmu pojazdów od Spółki z o.o. "A'" (np. umów najmu w/w pojazdów oraz dowodów świadczenia usług transportowych pojazdami będącymi własnością przedmiotowej Spółki). Nadto Starostwo Powiatowe w T. pismem z dnia 8 lipca 2016 r. poinformowało, iż firma wykonująca działalność gospodarczą pod nazwą "A" spółka z o.o. z siedzibą O. 3b, ..-... T., nie posiada żadnych uprawnień na wykonywanie krajowego transportu drogowego. W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, słuszna jest konstatacja, że niemożliwym jest, aby spółka z o.o. "A" świadczyła na rzecz skarżącego usługi transportowe. Odnośnie przesłuchania R. K. wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. pismem z dnia 15 lutego 2016r. poinformował, iż brak jest możliwości przesłuchania w charakterze świadka R. K. prezesa spółki ..A" ponieważ nie odbiera korespondencji i nie stawił się na przesłuchanie Wobec braku możliwości doręczenia korespondencji na w/w adres Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. uznał, iż brak jest możliwości przeprowadzenia wnioskowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. czynności, a kolejne ponawianie wniosków o ich przeprowadzenie wydaje się niecelowe, ze względu na brak faktycznych możliwości ich przeprowadzenia. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy, że spółka z o.o. "A" uczestniczyła w transakcjach prowadzących do nadużycia prawa - nie dokonywała faktycznej sprzedaży na podstawie wystawionych faktur, a formalna rejestracja w/w spółki potrzebna była wyłącznie do wystawiania faktur VAT mających dokumentować transakcje kupna-sprzedaży. Dowodami świadczącymi o fikcyjności dokonywanych transakcji jest to, że w/w Spółka: – faktycznie nie wykonywała żadnej realnej działalności w miejscu wskazanym jako siedziba Spółki, tj. O. 3B, ..-... T., – nie wskazała innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, – nie posiadała zaplecza do przeprowadzania transakcji, – nie zatrudniała pracowników, o czym świadczy brak deklaracji PIT-4R za lata 2011-2014 w bazie POLTAX Urzędu Skarbowego w T. – nie dokonywała sprzedaży na podstawie wystawionych przez prezesa zarządu w/w Spółki faktur VAT, tym samym dokumentując czynności, które faktycznie nie zostały dokonane (brak dokumentacji księgowej: ksiąg podatkowych, dokumentów źródłowych, kontaktu z prezesem Spółki), – nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, a wykazywany w złożonych deklaracjach VAT podatek należny wynikał jedynie z wystawionych faktur, a nie z wykonywania czynności opodatkowanych. Skarżący natomiast nie posiada żadnej udokumentowanej korespondencji handlowej z firmą "A'', umów regulujących kwestie współpracy czy też dokumentów jednoznacznie potwierdzających zapłatę, a żaden z przesłuchanych w toku prowadzonego postępowania świadków, w tym pracowników skarżącego, nie posiadał jakiejkolwiek wiedzy na temat firmy "A", jej właściciela, pracowników w/w Spółki oraz posiadanych przez Spółkę pojazdów. Mając na uwadze powyższe uznano, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, iż spółka z o.o. "A" faktycznie nie wykonywała żadnej działalności gospodarczej w miejscu wskazanym jako siedziba Spółki, nie wskazała innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, nie posiadała zaplecza i środków technicznych do przeprowadzania tejże działalności, wreszcie nie posiadała uprawnień na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Formalna rejestracja w/w spółki potrzebna była wyłącznie do wystawiania faktur VAT mających dokumentować transakcje kupna-sprzedaży. Pod względem faktycznym nie istniał więc w obrocie gospodarczym podmiot "A" sp. z o.o. wyszczególniony jako sprzedawca na w/w fakturach VAT (istniał jedynie "papierowo"). Z kolei nie dokonując sprzedaży na rzecz skarżącego, na podstawie wystawionych przez R. K. faktur VAT, "dokumentowano" czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane. Otrzymane przez skarżącego od spółki "A" faktury VAT, to "puste faktury", nierzetelne dokumenty poświadczające transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Pomimo przeprowadzenia w powyższym zakresie przez organ podatkowy l instancji wyczerpującego postępowania dowodowego nie zgromadzono dowodów świadczących o wykonywaniu przez skarżącego usług transportowych z wykorzystaniem jedynego pojazdu zarejestrowanego na "A" sp. z o.o., jak również nie zgromadzono dowodów świadczących o wykonywaniu przez "A" sp. z o.o. usług transportowych na rzecz skarżącego. Odnosząc się do zarzutów odwołania podniesiono, że organ podatkowy I instancji dla udowodnienia tezy o nierzetelności zakwestionowanych faktur, nie miał potrzeby wykazywać w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, aby skarżący w sposób świadomy uczestniczył w procederze mającym na celu uszczuplenie należności podatkowych wymagalnych na rzecz Skarbu Państwa. W ocenie organu odwoławczego organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w pełnym spectrum, a skarżący jako przedsiębiorca nie tyle nie dochował należytej staranności w obszarze zweryfikowania występowania "A" sp. z o.o. w obrocie gospodarczym, co czynność tę zbagatelizował. Zauważono jednakże, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w skarżonej decyzji uznał za koszt uzyskania przychodów jednorazowy odpis amortyzacyjny od pojazdu specjalistycznego - pomoc drogowa w kwocie 35.557,60zł, który nie został ujęty przez skarżącego w ewidencji środków trwałych. Nieujawnienie w ewidencji środków trwałych przedmiotowego samochodu skutkuje natomiast brakiem podstaw do naliczenia w 2011 r. od wartości początkowej tego samochodu jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów. Biorąc jednak pod uwagę przepis art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy dostrzegając błąd organu podatkowego l instancji nie znalazł podstaw do ponownego przeliczenia zobowiązania podatkowego skarżącego i zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące 2011 roku, a w konsekwencji do określenia skarżącemu wyższych odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy. Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W zarzutach skargi wskazano, że zaskarżona decyzji decyzja została wydana z naruszeniem: 1. art. 120 Ordynacji podatkowej, przez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący, podczas gdy w dalszym ciągu nie zebrano wystarczających dowodów, w tym wnioskowanych przez stronę dla potwierdzenia (a contrario odrzucenia) tezy organu podatkowego w przedmiocie poniesienia kosztów uzyskania przychodu udokumentowanych kwestionowanymi fakturami a w szczególności: – z badania ksiąg rachunkowych ukierunkowanego na : a) przeanalizowanie dokonanych przez stronę transakcji dotyczących wynajmowania pojazdów pod kątem dokonanej w tych samych okresach sprzedaży usług transportowych, b) sprawdzenia czy Skarżący dysponował środkami finansowymi i technicznymi niezbędnymi do wynajmu pojazdów w ilościach wynikających ze spornych faktur, – z przesłuchania strony oraz świadków, w tym przede wszystkim R. K., nie przesłuchanego pomimo wykazania istnienia takiej konieczności i nie wykazania braku tej konieczności, w tym na okoliczności dotyczące możliwości dokonywania czynności gospodarczych, których uznane za nierzetelne faktury dotyczą, zważywszy, że pomimo wielokrotnie ponawianych w tym przedmiocie wniosków nie został on dotychczas przesłuchany. Skutkiem czego Skarżący złożył w ostatnich dniach do Prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez wyżej wymienionego R. K., co może mieć wpływ na rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, 2. art. 120, 121 i 122 ustawy Ordynacja podatkowa ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, a szczególnie w zakresie zeznań świadków i oparcia oceny materiału w praktyce wyłącznie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji, 3. art. 190 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak właściwego poinformowania Skarżącego o terminie przesłuchania zindywidualizowanych świadków, jak też poprzez zaniechanie bezpośredniego przesłuchania w toku postępowania kontrolnego części świadków, w tym w szczególności R. K., co w konsekwencji pozbawiło Skarżącego możliwości udziału w przesłuchaniu tych osób, 4. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa przez dowolną i jednostronną, uwzględniająca wyłącznie interes organów podatkowych (Skarbu Państwa) ocenę zabranego w sprawie materiału dowodowego wyrażającej się w dowolnym ustaleniu, że faktury wystawione przez spółkę z o.o. "A" na rzecz Skarżącego, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to jest że transakcje udokumentowane tymi fakturami rzekomo nie miały miejsca, co w dalszej kolejności skutkuje bezzasadną, a co najmniej niedostatecznie wykazaną tezą kwestionującą wysokość zadeklarowanego przez Skarżącego dochodu osiągniętego w 2014 r., 5. art. 9 ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 30c ust. 1 art. 45 ust. 1 i ust. 1a pkt 2 oraz ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Do skargi podatnik załączył kserokopię zawiadomienia o popełnieniu na jego szkodę przestępstwa przez spółkę A. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia są ustalenia organów podatkowych dotyczące kontrahenta gospodarczego skarżącego, to jest A Sp. z o.o. , który dysponuje 14 fakturami VAT tego podmiotu zaliczonymi do kosztów podatkowych 2011 roku, uznanymi za nierzetelne , konsekwentnie nie stanowiącymi kosztów uzyskania przychodów. W oparciu o poczynione ustalenia , o czym niżej , organ określił następnie prawidłową wysokość zaliczek za poszczególne miesiące 2011 r. , w dalszej kolejności określił wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek za wskazane w decyzji miesiące. Organy ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że spółka A złożyła sprawozdanie finansowe jedynie za rok 2004, ostatnią deklarację w podatku VAT złożyła za czerwiec 2009r., pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej i nie ma możliwości skontaktowania się z organami spółki i analizy dokumentów (s. 10-11 uzasadnienia decyzji organu II instancji). Ponadto, jak ustalono, we wszystkich wystawionych fakturach data wystawienia, data sprzedaży oraz termin płatności są tymi samymi datami, w każdym przypadku przyjętą formą zapłaty jest gotówka, jako nazwę usługi wskazano wynajem pojazdu lub usługę transportową bez wskazania jakichkolwiek konkretnych danych dotyczących usługi to jest długości trasy, czasu wynajmu pojazdu czy też listów przewozowych stanowiących dowód wykonania usługi. Nie ma więc dowodów na to, że usługi, o których ogólnie mowa w fakturach zostały wykonane Jednocześnie skarżący nie był w stanie przedstawić dowodów KP, które rzekomo otrzymał od wystawcy faktur na dowód uregulowania należności z nich wynikających. W siedzibie spółki nie był, wszystkie formalności załatwiał telefonicznie z R. K.. O informację na temat K. do urzędu skarbowego nie występował. Nie dysponuje dowodami potwierdzającymi fakt , iż świadczył usługi samochodami tego podmiotu. W związku z powyższym trafnie organy podatkowe zauważyły, że poza jego gołosłownymi twierdzeniami nie ma żadnych dowodów, że miało miejsce ponoszenie wydatku. Nie bez znaczenia jest również i to, że wobec spółki K. wydano decyzję, w której podatek wynikający z faktur wystawionych przez tę spółkę w latach 2011-2014 a więc między innymi dotyczący faktur wystawionych na rzecz skarżącego został objęty reżimem art. 108 ust.1 ustawy o VAT. Wreszcie, mimo prób ze strony organów podatkowych nie było możliwe przesłuchanie Prezesa zarządu i zarazem udziałowca spółki K., R. K.. Nawet próby ustalenia miejsca jego pobytu podjęte przez Policję nie dały rezultatów. Wobec tego odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z jego przesłuchania uznać należy za usprawiedliwione. Stąd też sąd I instancji podziela stanowisko organów podatkowych, które odmówiły przesłuchania wymienionego w charakterze świadka z powodu niedających się usunąć przeszkód. Trafna jest przy tym ocena organów, że niemożliwe było wynikające z zeznań skarżącego wynajmowanie od spółki A 2 samochodów, gdyż spółka ta dysponowała tylko jednym pojazdem, samochodem marki MAN. Potwierdzeniem wniosków organów co do tego, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych wydatków okazały się zeznania pracownika skarżącego, świadka B. L., który nie znał spółki A i zaprzeczył aby posiadał wiedzę o wynajmowaniu przez nią samochodów na rzecz skarżącego. Analiza dokumentów firmy podatnika w kontekście taboru samochodowego , którym świadczone były usługi transportowe pokazała ,że wykonane były one wyłącznie samochodami stanowiącymi własność strony, a w dwóch przypadkach autami będącymi w leasingu. Okoliczność ta jest dodatkowo poparta przez kontrahentów skarżącego, z których żaden nie wskazał danych pojazdu należącego do spółki A jako pojazdu wykonującego usługi transportowe w imieniu skarżącego (s. 13 uzasadnienia decyzji organu II instancji). Istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia okazało się i to ustalenie, że spółka A nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego. Biorąc pod uwagę wymowę wszystkich powyższych okoliczności należy przyjąć, że zasadność stanowiska organów podatkowych wykluczających poniesienie przedmiotowych wydatków przez skarżącego na rzecz spółki A, a w konsekwencji eliminujących te wydatki z kosztów uzyskania przychodów jest uprawnione i nie budzi żadnych zastrzeżeń. Pamiętać należy, że w myśl art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zmianami) kosztami podatkowymi są koszty rzeczywiście poniesione. Skoro zaś organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie skutecznie zakwestionowały poniesienie przez skarżącego tychże wydatków były nie tyko uprawnione lecz wręcz zobowiązane do ich wyeliminowania z kosztów podatkowych a tym samym do określenia zobowiązania podatkowego w wysokości odmiennej od zadeklarowanej przez podatnika. W powyższych warunkach za zaskakujące uznać należy stanowisko skargi, w której z jednej strony zarzuca się organom podatkowym, że mylą się wywodząc, że spornych transakcji gospodarczych nie dokonano, a z drugiej strony, powołując się na załączone zawiadomienie o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa, wywodzi, że spółka A jedynie stwarzała pozory prowadzenia działalności gospodarczej narażając między innymi skarżącego na znaczne straty finansowe. Zdaniem sądu powyższa argumentacja jest wewnętrznie sprzeczna. Nie można bowiem jednocześnie uznawać się za ofiarę oszustwa polegającego na wystawianiu nierzetelnych faktur i uznawać za koszt podatkowy wydatków wynikających z tych faktur. Wobec tego, że sąd administracyjny nie zajmuje się ściganiem przestępstw w polu rozważań tego sądu pozostaje jedynie oceniona wyżej jednoznacznie negatywnie dla skarżącego, kwestia prawa do uznania za koszty podatkowe wydatków wynikających ze spornych faktur. Odnosząc się zaś do treści skargi podnieść należy, że twierdzenia, iż spółka A wynajmowała skarżącemu pojazdy pochodzące prawdopodobnie z nielegalnych źródeł wykracza poza granice niniejsze sprawy podatkowej, której przedmiotem jest niezasadne uznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków, które nie zostały poniesione przez skarżącego. Wbrew stanowisku skargi dobre intencje skarżącego i ocena staranności w wyborze kontrahenta gospodarczego nie maja znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie podatku dochodowego, który nie jest niezharmonizowany. Nie jest przy tym zasadny zarzut oparcia rozstrzygnięcia na materiałach dotyczących innego podatnika to jest spółki A. Po pierwsze materiał dowodowy dotyczący wymienionej spółki był jedynie uzupełnieniem dla dowodów przeprowadzonych w przedmiotowym postępowaniu wyjaśniającym, a po wtóre obowiązująca Ordynacja podatkowa nie wymaga bezpośredniego przeprowadzania dowodów. Wszystkie dowody, tak przeprowadzone w danym postępowaniu jak i inkorporowane z innego postępowania zostają poddane ocenie w myśl zasady swobodnej oceny dowodów a wyniki tej oceny wywiedzione przez organy sąd I instancji akceptuje w całości. Mając na uwadze powyższe ustalenia zasadna jest konstatacja , iż wobec zawyżenia kosztów podatkowych w oparciu o faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych doszło do zaniżenia wpłat na zaliczki na podatek dochodowy za 2011 r. Tym samym prawidłowo organ I instancji określił wysokość odsetek za zwłokę od niewłaściwych wpłat na podatek dochodowy w oparciu o art. 53 a § 1 i art. 53 § 4 Op. Trafnie również organ przeanalizował zagadnienie dotyczące przedawnienia niezapłaconych odsetek , uznając ,że zobowiązanie z tytułu odsetek od niewniesionych w terminie zaliczek przedawnia się z końcem roku , w którym upłynął termin płatności poszczególnych zaliczek. W niniejszej sprawie termin ten wyznaczony był 31 grudnia 2016 r. Jednakowoż wobec niekwestionowanych ustaleń , iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2011 r. , organ odwoławczy był uprawniony do wydania decyzji po upływie wskazanego wyżej terminu gdyż bieg terminu przedawnienia spoczywał przez 126 dni , pozwalając organowi na wydanie decyzji odwoławczej aż do 6.05.2017 r. Zaskarżona decyzja zapadła przed tym terminem ( vide str. 6 uzsadan. dec.). Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. mko