I SA/Kr 448/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Urszula Zięba SWSA Maja Chodacka SWSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi M. A. Spółka jawna w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 13 lutego 2017r. znak: [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę I. Zaskarżonym postanowieniem z 13 lutego 2017r. nr [...] UNP: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 4 listopada 2016r. nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 14 października 2016r. nr [...] określającej w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe w kwocie 39.225,00 zł oraz zobowiązanie podatkowe stanowiące kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług w kwocie 814.370,00 zł za miesiąc grudzień 2011r. wobec M. sp. j. w K.. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 14 października 2016r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał wobec Spółki decyzję określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe w kwocie 39.225,00 zł oraz zobowiązanie podatkowe stanowiące kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług w kwocie 814.370,00 zł za miesiąc grudzień 2011r. Dnia 3 listopada 2016r. Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta postanowieniem z 4 listopada 2016r. nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej zażalenie, zarzucając obrazę: - art. 121§1, art. 122, art. 187§1, art. 191, art. 210§1 pkt 6, art. 210§4 w zw. z art. 41 i art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2015r. poz. 613 ze zm. dalej-O.p.) poprzez: -zebranie niepełnego materiału dowodowego, istotnego dla wyjaśnienia sprawy, tj. ustalenia, czy Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, w szczególności w zakresie niedokonania ustaleń faktycznych dotyczących przysługiwania Spółce zbywalnych praw majątkowych, na których możliwe byłoby ustanowienie zastawu skarbowego, - dokonanie ustaleń faktycznych dotyczących w przeważającej mierze 2015r., podczas gdy organ pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić podczas orzekania stan majątkowy Spółki w dacie wydawania postanowienia, -dokonanie ustaleń faktycznych dotyczących majątku prywatnego wspólników Spółki, podczas gdy w chwili wydawania postanowienia nie byli oni zobowiązani do zapłaty żadnych należności publicznoprawnych za Spółkę, - niepełne uzasadnienie faktyczne postanowienia, polegające w szczególności na pominięciu przez organ pierwszej instancji uzasadnienia przyczyn braku zebrania pełnego materiału dowodowego pozwalającego na zastosowanie wskazanych w postanowieniu przepisów O.p., a także poprzez niepełne uzasadnienie prawne postanowienia polegające na niewyjaśnieniu wszystkich przesłanek zastosowania art. 239b§1 pkt 2 O.p. - art. 239§1 pkt 2 O.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż spełnione zostały przesłanki jego zastosowania, w szczególności, iż Spółka nie posiada majątku, na którym może zostać ustanowiony zastaw skarbowy, a także ze względu na niewłaściwą wykładnię przedmiotowego przepisu, którego zastosowanie wymaga spełnienia przesłanek odmiennych od wskazanych w postanowieniu. - art. 239b§1 pkt 3 O.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie dawał podstawy do przyjęcia, iż spełnione zostały przesłanki jego zastosowania, w szczególności, iż Spółka dokonywała zbycia majątku znacznej wartości. W związku z powyższym Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenia postępowania. Ponadto Spółka wniosła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał postanowienie poprzez włączenie do akty sprawy określonych dokumentów związanych z działalnością spółek M. sp. j., [...] sp. z o.o. o [...] sp. z o.o. sp.k. W ocenie organu zaistniały także przesłanki określone w art. 239b§1 pkt 2 i 3 O.p. Organ wskazał, że wartość rzeczowego majątku trwałego oraz środków pieniężnych Spółki jest znacznie niższa od kwoty zaległości podatkowych wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, wraz z odsetkami za zwłokę. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że Spółka oraz wspólnicy Spółki dokonywali czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Zdaniem organu w związku z opisanymi okolicznościami istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane. Organ podkreślił też, że skoro na dzień 4 listopada 2016r. postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 13 października 2016r. nie było jeszcze zakończone, a tym samym decyzja ta nie podlegała wykonaniu, to już z samej tej przyczyny istniało ryzyko, że zobowiązania nie zostaną w ogóle wykonane, skoro do końca okresu przedawnienia pozostał okres znacznie krótszy niż 3 miesiące. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a także uprawdopodobnił, iż zobowiązania z niej wynikające nie zostaną wykonane. Organ nie zgodził się z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu odwołania, tj. uznał fakt wyzbywania się przez wspólników Spółki własności nieruchomości będących składnikami ich prywatnego majątku za relewantny w sprawie jako służący uprawdopodobnieniu, że zobowiązania wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nie zostaną wykonane, a to ze względu na przewidzianą w Ordynacji podatkowej odpowiedzialność solidarną wspólników spółki jawnej za zaległości podatkowe spółki. Organ zwrócił też uwagę na fakt, że należność ze sprzedaży samochodu ciężarowego MAN sprzedanego dnia 1 grudnia 2015r. została uregulowana przelewem dnia 14 grudnia 2015r., jednak pieniądze te nie znajdowały się na rachunku bankowym Spółki w chwili zamknięcia ksiąg rachunkowych za 2015r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wymóg udowodnienia zaistnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek wynikających z art. 239b§1 pkt 2 i 3 O.p. został zrealizowany. Przy tym Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów wskazujących, iż jej majątek pozwala na pokrycie zaległości podatkowych. Warunek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynikający z art. 239b§2 O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zrealizował m.in. powołując dane wynikające z deklaracji VAT-7 złożonych za okres od stycznia do września 2016r., które obrazują aktualną sytuację Spółki. Okoliczność ta jest dowodem uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W 2015r. wspólnicy Spółki, chcąc rozwinąć działalność gospodarczą, założyli strukturę prawną w postaci spółek [...] K. sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o. sp.k. Z uwagi na plan dokapitalizowania ww. spółki komandytowej dokonali zbycia części swoich aktywów majątkowych, w tym wspomnianych wyżej nieruchomości. W zażaleniu wskazano, że w związku z powyższym rzekome "wyzbywanie się majątku" stanowi w istocie w pełni transparentne działanie nakierowane na rozwinięcie działalności gospodarczej. W ocenie organu jednak w niniejszej sprawie stwierdzenie, że ww. podmioty nie zalegają z zapłatą danin publicznych jest irrelewantne, zaś kwestia ich dofinansowania kosztem majątku osobistego wspólników, jak i fakt nieprowadzenia przez Spółkę działalności operacyjnej może stanowić kolejny argument uprawdopodobniający, iż zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane. II. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem pełnomocnika Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 191 w zw. z art. 239b§1 pkt 2 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność, że podatnik nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do takich ustaleń, - art. 191 w zw. z art. 239b§1 pkt 3 O.p. poprzez uznanie za udowodnione, że podatnik dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania takich ustaleń, - art. 239b§2 O.p. poprzez jego zastosowanie w przypadku gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że zostało uprawdopodobnione, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 718 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta są prawidłowe. Zgodnie z art. 239b§1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W myśl art. 239b§2 O.p. przepis §1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Nie może budzić wątpliwości, że przesłanki określone w art. 239b§1-4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy tym warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b§2 O.p.). Fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b§1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b§2 O.p. wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z 21 października 2011r., sygn. akt I FSK 1650/10). W rozpoznawanej sprawie organy powołały się na art. 239b § 1 pkt 2 i 3 O.p. i wskazały na zaistnienie dwóch przesłanek, tj. strona nie posiada majątku oraz dokonanie czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Art. 239b§1 pkt 2 O.p. stanowi, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. W myśl zaś art. 239b § 2 O.p., przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z treści przytoczonych przepisów Sąd I instancji wywiódł, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wymaga spełnienia łącznie dwóch warunków: 1) wystąpi jedna z przesłanek określonych art. 239b§1 O.p. (w tym przypadku określona w pkt 2), 2) zostanie uprawdopodobnione, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organy podatkowe ustaliły stan majątkowy w rozpatrywanej sprawie w sposób wystarczający dla ustalenia istnienia, bądź nie przesłanki, o której mowa w art. 239b§1 pkt 2 O.p. Organy ustaliły, że Spółka odnotowała spadek aktywów trwałych i obrotowych, analiza rachunku zysków i strat pokazała spadek przychodów ze sprzedaży netto. Wartość rzeczowego majątku trwałego oraz środków pieniężnych jest znacznie niższa od kwoty zaległości podatkowych wynikających z decyzji Dyrektora UKS. (środki trwałe 33.261,40 zł, środki pieniężne 12.470,11 zł a zaległość za grudzień 2011r. dochodzona w tym postępowaniu 803.748,00 zł i odsetki 389.543,00 zł razem 1.193.291,00 zł). W kontekście powyższego zestawienia, organ odwoławczy przyjął, że Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową bądź zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Organy podatkowe obu instancji dokonały oceny wartości posiadanego przez spółkę majątku, na którym można by ustanowić hipotekę lub zastaw skarbowy, dokonały też porównania tego majątku ze stanem zaległości podatkowej. Należy, zauważyć, że z art. 239b§1 pkt 2 i §2 O.p. nie sposób wyinterpretować ciążącego na organie podatkowym obowiązku dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu majątkowego podatnika. W postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rolą organu jest wykazanie, że z uwagi na wystąpienie jednej z czterech przesłanek istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wynika to wyraźnie z § 2 art. 239bc O.p. Podkreślić też należy, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o jakiej mowa w art. 239b§1 pkt 2 O.p. organ podatkowy w celu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie musi wykazać tego, jakimi dokładnie składnikami majątkowymi podatnik dysponuje, czy też jaka jest ich dokładna wartość. Wystarczające jest natomiast, że wykaże, iż nie posiada on takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a ponadto, że stan ten uprawdopodobnia niewykonanie zobowiązania. Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego udowodnienia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych. Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania. W ocenie Sądu, przyjęcie w oparciu o powyższe ustalenia, że w okolicznościach sprawy doszło do zbywania majątku znacznej wartości, a tym samym zaistniała przesłanka określona w art. 239b§1 pkt 3 O.p. nie budzi zastrzeżeń. Jedną z przesłanek nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, przewidzianą w art. 239b§1 pkt 3 O.p. jest fakt dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku "znacznej wartości". Przez pojęcie zbywania majątku znacznej wartości należy rozumieć zbywanie takiej jego części, która w proporcji do pozostałej, będącej w dyspozycji strony postępowania, uniemożliwia lub znacznie utrudnia zaspokojenie wynikającego z decyzji obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przez "zbycie" należy rozumieć wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności jak właściciel. Przykładowo wniesienie aportem do spółki prawa handlowego przedsiębiorstwa stanowiącego własność Skarżącego, jako osoby fizycznej, jest wyzbyciem się tego majątku, a więc uniemożliwieniem czy znacznym obniżeniem możliwości wykonania obowiązku podatkowego w przyszłości (por. S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat M.Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2015 oraz wyrok NSA z 22 lutego 2012r. sygn. akt: I FSK 570/11, CBOSA). Materiał zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, że skarżący zbyli od 21 maja 2015r. do 25 czerwca 2015r. ośmiokrotnie udziały w lokalu mieszkalnym względnie sprzedali nieruchomość a częstotliwość i krótki okres czasu dowodzą, iż zamiarem skarżących było szybkie wyzbycie się majątku. Dodatkowo należy odnotować, iż Spółka sprzedała samochód ciężarowy na rzecz drugiej spółki [...] K. Sp. z o.o. i nie wiadomo co się stało z kwotą 120.000,00 zł uzyskaną ze sprzedaży samochodu bowiem nie było tych pieniędzy na rachunku bankowym spółki. Mając powyższe na uwadze przyjęcie przez organy, że doszło do zbycia majątku znacznej wartości, było uzasadnione. Godzi się zauważyć, że warunkiem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wskazanym w Ordynacji podatkowej jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym. Nie daje pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia faktów. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych i ma na celu przyspieszenie i uproszczenie postępowania, zwłaszcza co do zagadnień wpadkowych co do głównego toku postępowania. Różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega na obniżeniu wiarygodności stwierdzonych faktów, lecz jedynie na odformalizowaniu czynności zmierzających do ich ustalenia, nie wyłączając przy tym stosowania zasady prawdy obiektywnej. A zatem uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże, wysokie prawdopodobieństwo jej zmaterializowania się. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie już podkreślano, że przyjęcie w treści art. 239b§2 O.p. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z powyższym rygor natychmiastowej wykonalności może zostać nadany tylko wtedy, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Oznacza to, że już w toku postępowania wymiarowego organ winien gromadzić informacje o podatniku, o jego sytuacji finansowej, w tym dotyczące prowadzonych wobec niego egzekucji. Organ powinien także posiadać wiedzę dotyczącą podejmowanych przez podatnika czynności mających na celu wyzbycie się majątku. A zatem informacje zgromadzone przez organ podatkowy powinny stanowić podstawę do uznania, czy zobowiązanie wynikające z decyzji zostanie przez podatnika wykonane, czy też nie (zob. wyrok NSA z 8 listopada 2016r., sygn. akt: I FSK 1327/16, publ. CBOSA). Wobec tego przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane. W rozpoznawanej sprawie w dostateczny sposób uzasadniono nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na istniejące prawdopodobieństwo, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Reasumując organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w okolicznościach faktycznych tej sprawy, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora UKS w K. było właściwe. Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.