II FSK 619/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 431/17 w sprawie ze skargi T. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 431/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej jako "SKO") z dnia 14 lutego 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że z akt sprawy wynika, iż właścicielem nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] - zabudowanej budynkami wielolokalowymi - jest Spółka. Nieruchomość jest zamieszkiwana, a jej mieszkańcy składali indywidualne deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od 1 lipca 2013 r. Zarząd Związku Międzygminnego X., będący organem pierwszej instancji stwierdził, że opłaty deklarowane są przez niewłaściwy podmiot i wezwał Spółkę - jako właściciela nieruchomości, do złożenia deklaracji DO-1 przyjmując, iż obowiązek podatkowy w odniesieniu do wskazanych wyżej budynków wielolokalowych powstał od 1 lipca 2013 r. Spółka odmówiła złożenia deklaracji uznając, że od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. obowiązek podatkowy ciążył na najemcach lokali mieszkalnych. W tej sytuacji organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia 22 grudnia 2016 r. na podstawie, m.in. art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), art. 6o i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.c.p.g.", oraz (wskazanych w podstawie prawnej decyzji) uchwał Zgromadzenia Związku Międzygminnego X. w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi - określił Spółce ww. opłaty z uwzględnieniem wielkości i ilości gospodarstw domowych oraz sposobu gromadzenia odpadów w sposób selektywny albo zmieszany. Organ pierwszej instancji określił zobowiązanie w oparciu o indywidualne deklaracje o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami i ilość osób zamieszkujących nieruchomość Spółki - za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. Decyzją z dnia 14 lutego 2017 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która określała Spółce wysokość opłat za gospodarowanie segregowanymi odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] w kwotach: - 937,50 zł miesięcznie za okres od 1 lipca do 31 sierpnia 2013 r., - 975 zł miesięcznie za okres od 1 września 2013 r. do 28 lutego 2014 r., - 926,50 zł miesięcznie za okres od 1 marca do 30 listopada 2014 r., - 1 025 zł miesięcznie za okres od 1 grudnia 2014 r. do 31 stycznia 2015 r., oraz - dla ww. nieruchomości za gospodarowanie zmieszanymi odpadami: - 288 zł miesięcznie za okres od 1 lipca do 31 sierpnia 2013 r., - 234 zł miesięcznie za okres od 1 września 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. W skierowanej do Sądu skardze Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie, m.in. art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6m ust. 2, art. 6o ust. 1, art. 6q ust. 1 u.c.p.g. Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie odwołał się do mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów i na ich podstawie wywiódł, że przytoczone uregulowania prawne nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że Spółka, będąca właścicielem budynków wielolokalowych położonych w O. przy ul. [...] - jest podmiotem, na którym ciążą wszystkie obowiązki związane z deklarowaniem i regulowaniem opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W skardze kasacyjnej Spółka, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyła wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: a) art. 133 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi przy pominięciu ustaleń faktycznych, iż najemcy lokali mieszkalnych znajdujących się w nieruchomości Spółki złożyli stosowne deklaracje za gospodarowanie odpadami komunalnymi i wnosili należne opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi oraz że wnoszenie takich deklaracji i opłat przez najemców lokali wynikało ze stanowczego, wiążącego stanowiska Burmistrza Miasta O.; b) art. 134 P.p.s.a., poprzez rozbieżność między uzasadnieniem zawartym w skarżonym wyroku, który oddala skargę na decyzję organu odwoławczego, która opiera się na wyliczeniu opłaty za odpady w oparciu o liczbę lokali mieszkalnych oraz deklaracje najemców tych lokali, podczas gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wywodzi, że budynek znajdujący się w O. przy ul. [...] jest jedną nieruchomością, a lokale poszczególnych najemców nie stanowią odrębnych nieruchomości i nie są zatem ci najemcy podmiotami władającymi nieruchomością, a w konsekwencji stwierdza zatem, że istnienie/nieistnienie tych lokali usługowych jest irrelewantne dla ustalenia opłaty za odpady, gdyż to jedynie Spółka jest obowiązana deklarować i wnosić tę opłatę; 2) przepisów prawa materialnego poprzez: a) błędną wykładnię art. 2 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2015 r. - przez przyjęcie, że norma tego przepisu obejmowała również [...], tj. uznanie, że w rozpoznawanej sprawie Spółka była zobowiązana do złożenia deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r., pomimo złożenia takich deklaracji przez najemców lokali mieszkalnych; b) błędną wykładnię art. 6q ust. 1 u.c.p.g. przez uznanie, że organ pierwszej instancji jest uprawniony do zmiany wykładni przepisów ustawy stosowanej do dnia 1 lutego 2015 r. przez Burmistrza Miasta O.; c) niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., poprzez wadliwe przyjęcie, że na Spółce w okresie od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. ciążył obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ponoszenia z tego tytułu opłat; d) błędną wykładnię art. 6o w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., poprzez zaakceptowanie przez Sąd decyzji, w której dokonano wyliczenia opłaty w sposób sprzeczny z definicją właściciela (przy założeniu, że właściwe są rozważania, że sporny budynek jest jedną nieruchomością, a poszczególni najemcy władają lokalami, które same nie są nieruchomościami), e) niewłaściwe zastosowanie art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2015 r., poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji mógł objąć swoją decyzją okres od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r., tj. okres kiedy ten związek międzygminny nie miał uprawnień organu. Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje wymienione enumeratywnie w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 P.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych, w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 133 P.p.s.a. (bez wskazania jednostki redakcyjnej). Jako uzasadnienie zarzutu sformułowanego w pkt 1a) petitum skargi kasacyjnej, jej autor podniósł pominięcie faktu złożenia deklaracji oraz wniesienia należnych opłat za gospodarowanie opadami, które to "wynikały ze stanowczego, wiążącego stanowiska Burmistrza". Odnosząc się do tej kwestii należy stwierdzić, że zarzut ten nie służy do podważania dokonanej przez organ oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Art. 133 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wynikający z tego przepisu obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Do naruszenia tego przepisu doszłoby wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt sprawy, tzn. rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji nie dokonywał ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, natomiast badał, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ, którego decyzja została zaskarżona odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 72/06). Mówiąc innymi słowy sąd administracyjny bada, czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi, odpowiadają prawu - por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 72/06. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd pierwszej instancji zobowiązany jest do badania zaskarżonego aktu w granicach sprawy bez względu na podniesione zarzuty. Przepis ten można naruszyć wykraczając poza granice sprawy bądź ograniczając się wyraźnie wyłącznie do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Natomiast przepis ten nie może zostać naruszony w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej, tj. poprzez rozbieżność między uzasadnieniem zawartym w skarżonym wyroku, który oddala skargę na decyzję organu odwoławczego, która opiera się na wyliczeniu opłaty za odpady w oparciu o liczbę lokali mieszkalnych oraz deklaracje najemców tych lokali, podczas gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wywodzi, że budynek znajdujący się w O. przy ul. [...] jest jedną nieruchomością, a lokale poszczególnych najemców nie stanowią odrębnych nieruchomości i nie są zatem ci najemcy podmiotami władającymi nieruchomością. Z kolei, chcąc postawić zarzuty dotyczące wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Spółka powinna postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz wskazać, jakie wady wymienione w tym przepisie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. Zwalczanie ustaleń faktycznych, jak i ich oceny poprzez stawianie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie może wywołać zamierzonego skutku w postaci jego uwzględnienia. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, art. 134 § 1 P.p.s.a. nie może stanowić generalnej podstawy zwalczania dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Jest on tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których złamania przez organ sąd pierwszej instancji nie zauważył z urzędu. Ponadto zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tymczasem zarzut naruszenia omawianego przepisu i jego uzasadnienie takich wymogów nie spełniają. Argumentacja Spółki w tym zakresie w istocie stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, który podzielił stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym na gruncie przepisów u.c.p.g., to T. na podstawie art. 6h jest zobowiązany do ponoszenia opłat. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty wymienione w pkt 2 skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia art. 2 ust. 3, art. 6q ust.1, art. 6o w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 2 ust. 1 pkt 4, jak i art. 6q ust. 1 u.c.p.g., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Odnosząc się do przedstawionej argumentacji należy na wstępie wskazać, że zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lutego 2015 r. brzmieniem art. 2 ust. 3 u.c.p.g., jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. Zgodnie natomiast z obowiązującym przed dniem 1 lutego 2015 r. (tj. w okresie dotyczącym spornych deklaracji Spółki) brzmieniem art. 2 ust. 3 powołanej ustawy, jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany. W praktyce więc powołany przepis oznacza, że zarówno przed 1 lutego 2015 r., jak i po tej dacie w przypadku wyodrębnienia lokali w budynkach wielolokalowych, to wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni właściciele odrębnych lokali czy też współwłaściciele części wspólnych, składają deklaracje zgodnie z art. 6m u.c.p.g. oraz są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W obowiązującej od dnia 1 lutego 2015 r. treści ww. art. 2 ust. 3 u.c.p.g. nie można doszukać się wątpliwości co do rozkładu obowiązków podatkowych, tzn. w zakresie składania deklaracji i ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nowelizacja ustawy, jak wynika z uzasadnienia jej projektu (druk nr 2404 oraz nr 2902 Sejmu VII kadencji), była bowiem skutkiem, m.in. tego typu wątpliwości istniejących przed dniem 1 lutego 2015 r. Podkreślić należy również, że rozliczenia pomiędzy wspólnotami a poszczególnymi właścicielami lokalu reguluje obowiązujący od 1 lutego 2015 r. art. 2 ust. 3a u.c.p.g. Zgodnie z kolei z art. 6q u.c.p.g., do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Regulacja ta oznacza, że w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.c.p.g., podatnikiem w rozumieniu Ordynacji podatkowej, a nie płatnikiem jest wspólnota mieszkaniowa. Zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g., tylko wobec osoby zobowiązanej do złożenia deklaracji (tu - T.) może zostać wydana decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i to w sytuacji, gdy deklaracja nie została w ogóle złożona lub zadeklarowane dane budziły wątpliwości, co skutkowało określeniem opłaty w innej wysokości niżby to wynikało z deklaracji. Powyższe stanowi odesłanie do stosowania w sprawach opłat za odpady komunalne przepisów Ordynacji podatkowej oraz zawiera generalną możliwość wydawania przez zarząd związku międzygminnego decyzji w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o ile takie opłaty stanowią dochód związku gminnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podmiotowość wspólnoty mieszkaniowej w zakresie obowiązków dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie budzi wątpliwości (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt III SA/Po 321/16; wyroki NSA z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 2722/14 i II FSK 936/15). Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych wyrokach wyraźnie wskazał, że sformułowanie "obciążają", użyte w art. 2 ust. 3 u.c.p.g., nie czyni z osoby sprawującej zarząd nieruchomością wspólną "płatnika" opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ponieważ na gruncie tej ustawy konstrukcja płatnika nie ma zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że zmiana art. 2 ust. 3, jaka została wprowadzona od dnia 1 lutego 2015 r. ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2015 r. poz. 87), poprzez wyraźne wymienienie jako osoby, którą obciążają obowiązki właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, była, jak wynika z uzasadnienia projektu nowelizacji, jedynie zmianą doprecyzowującą, a nie zmianą normatywną (wyrok i pogląd ten wprawdzie dotyczył spółdzielni mieszkaniowych, ale to samo można powiedzieć o wspólnotach mieszkaniowych). Oznacza to, że Spółka nie może być traktowana inaczej niż podatnik, a więc podmiot zobowiązany samodzielnie do deklarowania i wpłacania należnych opłat, z zastrzeżeniem rozliczeń z właścicielami wyodrębnionych lokali zgodnie z art. 2 ust. 3a u.c.p.g. Zauważyć także należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt K 17/12 uznał, że art. 6h i art. 6m ust.1 w zw. z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP. W pkt III.1.3 uzasadnienia stwierdził, że pojęcie osoby sprawującej zarząd użyte w tym przepisie jest jasne i komunikatywne, gdyż jego treść wyznacza zakres odesłania, a tym samym jednoznacznie i precyzyjnie można wskazać podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty oraz złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym w wypadku budynków wielolokalowych. Z powołanych unormowań wynika, że w konkretnej sprawie - co do zasady -kilka podmiotów jednocześnie może spełniać warunki do uznania ich za właścicieli nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Nie oznacza to jednak, że wszystkie wymienione podmioty mogą jednocześnie mieć taki status względem obowiązku związanego z konkretną nieruchomością. Z przepisów ustawy nie wynika też solidarna odpowiedzialność tych podmiotów w powyższej sytuacji. Z tego względu celem ustalenia, który podmiot w konkretnym przypadku powinien zostać uznany za zobowiązanego do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należy odwołać się również do innych aktów prawnych, w tym do przepisów Kodeksu cywilnego oraz ustawy o własności lokali. Jak wskazano w literaturze, tam gdzie jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości łączy się z członkostwem w określonej korporacji typu spółdzielnia mieszkaniowa, wspólnota mieszkaniowa (powyżej 7 członków) lub T., podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji będzie zawsze podmiot posiadający nieruchomość w zarządzie (por. K. Sobieralski, Podmiot zobowiązany do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, NZS 2013/3, s. 59). Tak więc właściciel nieruchomości był zobowiązany do złożenia deklaracji tylko wówczas, gdy występował autonomicznie, sam. Natomiast w przypadku, gdy jego tytuł prawny do nieruchomości wiązał się z obligatoryjnym (bądź fakultatywnym) członkostwem - w tym przypadku T., podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji będzie podmiot zarządzający nieruchomością wspólną. W ustawie o własności lokali, do której odsyła art. 2 ust. 3 u.c.p.g. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2015 r.), kwestia zarządu nieruchomością wspólną uregulowana została w rozdziale 4. Unormowanie art. 2 ust. 3 u.c.p.g. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), wprowadzający zasadę jednego podmiotu wykonującego obowiązki związane z gospodarowaniem odpadami komunalnymi, powstającymi na nieruchomościach zamieszkałych przez mieszkańców wskazuje na to, że także w tym przypadku celem ustawodawcy było uniknięcie sytuacji, w której wiele osób będzie odpowiedzialnych za wykonanie obowiązków związanych z nieruchomością wspólną, co mogłoby powodować stan niepewności, gdy idzie o zakres obowiązków poszczególnych podmiotów. Jeżeli wspólnota mocą podjętej uchwały powołała zarząd (jej organ, co wykluczało obciążenie właścicieli poszczególnych lokali obowiązkami z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi), to ona powinna być w świetle art. 2 ust. 3 u.c.p.g., traktowana jako właściciel nieruchomości. Sprawowała ona bowiem zarząd w rozumieniu przepisów ustawy o własności lokali (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 187/16). Reasumując wskazać należy, że rozkład obowiązków podatkowych jest, co do zasady, kompetencją ustawodawcy. Ustawodawca w trosce o łatwość zarządzania systemem odpadów komunalnych przerzucił obowiązki właścicieli poszczególnych lokali na zarządców (wspólnoty mieszkaniowe, spółdzielnie mieszkaniowe, czy też T.). Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.