II OZ 1455/17

Dnia 24 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. [...] S.A. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1120/17 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Mając na uwadze złożony na rozprawie wniosek skarżącego D. R., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1120/17 zawiesił z urzędu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie zainicjowane skargą skarżącego na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie ustalenia, na wniosek P. [...] S.A. w K., lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej - linii 400 kV O. – O. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania (sygn. akt II OSK 821/16) w sprawie ze skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2201/15, którym oddalono skargę skarżącego na uchwałę Radę Gminy C. z [...] marca 2015 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV O. – O. na terenie gminy C. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, w przypadku gdy lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przewidziana jest m.in. uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, inwestor w każdym czasie może wystąpić o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w trybie specustawy przesyłowej. Dlatego Sąd uznał, że za celowością zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego przemawiają możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu, a także względy ekonomii procesowej. Uczestnik postępowania – P. [...] S.A. w K., na to postanowienie wniósł zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędne zawieszenie postępowania w przedmiocie oceny legalności decyzji o lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wydanej na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 2 specustawy przesyłowej, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie tej sprawy nie zależy od wyniku postępowania toczącego się obecnie przed NSA i dotyczącego uchwalonego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Spółki, takie działanie Sądu jest niecelowe oraz pozbawiające uczestnika postępowania prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, co jest tym bardziej istotne, jeśli chodzi o jedną z kluczowych inwestycji w zakresie wewnętrznych sieci przesyłowych elektroenergetycznych kraju. Podkreślono także wpływ przedsięwzięcia na interes społeczny i gospodarczy kraju oraz okoliczność, że interesy skarżącego są zabezpieczone poprzez możliwość wystąpienia z ewentualnym wnioskiem o wznowienie postępowania w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego planu miejscowego. W odpowiedzi na zażalenie skarżący wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, w tym również sądowoadministracyjnego, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjonalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. W tej sprawie taka zależność nie występuje. Wskazać należy, że plan miejscowy, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073), jest aktem prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego, zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Dopiero prawomocne stwierdzenie nieważności takiego aktu organu gminy pozbawia go mocy obowiązującej. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, zarówno w dacie wydania decyzji przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa, jak i orzekania przez Sąd pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania, plan zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV O. – O. na terenie gminy C. obowiązywał. Nie było zatem przeszkód by ocenić legalność decyzji wydanej na jego podstawie. Ponadto, jak podkreślał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach, zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego – art. 7 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 13 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 396/11; postanowienie NSA z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 832/11; postanowienie NSA z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 390/11; wyrok NSA z 19 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1138/11). Stąd, jako że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, to celowość zawieszenia postępowania, nawet w przypadku zaistnienia przesłanki określonej tym przepisem, pozostawiona jest ocenie Sądu, który powinien wziąć pod uwagę chociażby art. 147 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych wydane na podstawie uchwał i aktów, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu. Następuje to w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego albo w postępowaniu szczególnym. Tym samym, co podkreślił uczestnik postępowania, interes prawny skarżącego pozostaje zabezpieczony. To wszystko oznacza, że nie było podstaw do zawieszania postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tego powodu, na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., NSA postanowił jak w sentencji.