II OSK 3341/17

Dnia 31 lipca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot–Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J i W.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 780/17 w sprawie ze skargi M.J i W.J. na postanowienia Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 września 2017 r. sygn. II SA/Sz 780/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.J i W.J. (dalej: "Skarżący") na postanowienia Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie, skargę oddalił. W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Policach (dalej: "PINB"), na podstawie art. 105 § 1 i art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "K.p.a."), umorzył postępowanie administracyjne prowadzone z urzędu, w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budowli, składającej się ze stalowego masztu rurowego osadzonego na cokole i fundamencie żelbetowym z zamontowanymi urządzeniami elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w [...] (gm. [...]), działka nr [...], obręb [...]. Wnioskiem z dnia 21 listopada 2016 r. Skarżący wystąpili o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną PINB z dnia [...] czerwca 2016 r. domagając się jej uchylenia oraz stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. (o pozwoleniu na użytkowanie). Naprowadzili, że o wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., Skarżąca powzięła wiadomość w dniu 31 października 2016 r. Skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją, tj. w postępowaniu wznowieniowym, wszczętym na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Według Skarżących w sprawie tej art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: "P.b.") wymaga zastosowania wykładni rozszerzającej, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej budowli, co nastąpiło decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. W dniu [...]marca 2017 r. PINB wydał dwa postanowienia o tożsamym numerze [...], odmawiające Skarżącym (każdemu z osobna) wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. argumentując, że zgodnie z art. 59 ust. 7 P.b., stroną w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Organ wskazał na wyrok WSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/11, oddalający skargę Skarżącej na postanowienie WINB z dnia [...] października 2011 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] maja 2011 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej budowli. Organ oparł się na stwierdzeniu WSA, że w tej sprawie przepis art. 59 ust. 7 ustawy P.b. zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony wynikającej z art. 28 K.p.a., a ograniczenie to dotyczy także postępowań prowadzonych w trybach nadzwyczajnych. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżących, WINB jednobrzmiącymi postanowieniami z dnia [...] maja 2017 r., utrzymał w mocy postanowienia z dnia [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu wskazał na wynikające z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), związanie organów administracji publicznej oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego w danej sprawie. W wyroku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/11 WSA stwierdził, że stroną postępowania może być wyłącznie inwestor, co w konsekwencji wyłącza możliwość uzyskania statusu strony przez inne kategorie podmiotów, choćby nawet miały one interes prawny w innych postępowaniach, dotyczących danej inwestycji, np. pozwolenia na budowę. Według organu, ograniczenie to dotyczy także postępowań prowadzonych w trybach nadzwyczajnych (wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności), których przedmiotem jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Stroną może być tylko inwestor, względnie jego następca prawny. W skardze Skarżący zarzucili naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że przepis ten powinien znaleźć zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Podnieśli również, że sposób interpretacji art. 59 ust. 7 P.b. przedstawiony w wyroku z dnia 15 marca 2012 r. odbiega od aktualnie dominującego kierunku wykładni tego przepisu, która została zaaprobowana przez sądy administracyjne. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę stwierdzając, że zarówno wydany w dniu 15 marca 2012 r. przez WSA wyrok, jak i kwestionowana przez Skarżących decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r., dotyczą tej samej decyzji administracyjnej – decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie opisanej wyżej budowli. Powoływany wyrok został wydany w związku z wniesieniem przez Skarżącą skargi na postanowienie WINB z dnia [...] października 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] września 2011 r., którym organ ten odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Organy obu instancji uznały, a WSA to potwierdził, że art. 59 ust. 7 P.b. jednoznacznie stanowi, że stroną w sprawie pozwolenia na użytkowanie, zarówno w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie, jak i w każdej inne sprawie dotyczącej pozwolenia na użytkowanie, w tym wznowienia takiego postępowania, jest wyłącznie inwestor. Przepis ten zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony wynikającej z art. 28 K.p.a. Lektura akt sprawy oraz uzasadnienia wyroku WSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II SA/Sz 1389/11 prowadzi do wniosku, że postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie zostało wszczęte z urzędu w związku z treścią tego wyroku, w którym wskazano organowi na taką możliwość. W związku z powyższym trafnie organy oceniły zakres związania wyrokiem WSA z dnia 15 marca 2012 r. uznając, że skoro wszczęcie postępowania z urzędu nastąpiło w związku ze wskazaniem przez WSA, że w świetle art. 59 ust. 7 P.b. wnioskodawczyni – Skarżąca, nie może być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie, to konsekwentnie nie może być również stroną tego postępowania wszczętego z urzędu. Przy czym wyłączenie możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie na wniosek podmiotu innego aniżeli inwestor obejmuje również postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych – wznowienia, czy stwierdzenia nieważności. W konkluzji WSA stwierdził, że nie doszło do wskazywanego w skardze naruszenia 153 P.p.s.a. oraz art. 59 ust. 7 P.b., bowiem w realiach rozpoznawanej sprawy Skarżący nie mogli skutecznie domagać się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., jakkolwiek stwierdzenie wskazywanej przez Skarżących wadliwości tej decyzji nie wyklucza wszczęcia z urzędu postępowania zmierzającego do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżyli wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli działalności organów administracji publicznej i nieuwzględnienie skargi z dnia 9 czerwca 2017 r. w sytuacji, gdy organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów błędnie uznając, że rozstrzygając w sprawie administracyjnej z wniosku skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2016 r., wydaną w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie, na podstawie art. 153 P.p.s.a., był związany oceną prawną i wskazaniami WSA zawartymi w wyroku z dnia 15 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Sz 1389/11); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli działalności organów administracji publicznej i nieuwzględnienie skargi z dnia 9 czerwca 2017 r. w sytuacji, gdy organ dopuścił się naruszenia przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. naruszenia art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, iż skarżącym nie przysługuje przymiot strony w sprawie administracyjnej z wniosku skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2016 r., wydaną w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie: - art. 153 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie z wniosku skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2016 r., wydaną w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [....] lipca 2010 r. pozwolenia na użytkowanie, z przepisu tego wynika obowiązek zastosowania się przez organ do ocen prawnych i wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 15 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Sz 1389/11), podczas gdy wyrok ten został wydany w innej sprawie, tj. w sprawie z wniosku Skarżącej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r.; II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 7 P.b. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że ponieważ skarżącym nie przysługuje status inwestora, to nie mogą być oni stroną postępowania w sprawie administracyjnej z wniosku skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2016 r., wydaną w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. W ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wskazano na przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 153 P.p.s.a. upatrując ich naruszenia w nieprawidłowym przeprowadzeniu kontroli działalności organów administracji publicznej i nieuwzględnieniu skargi z dnia 9 czerwca 2017 r., na skutek przyjęcia związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1389/11 podczas, gdy wyrok ten został wydany w innej sprawie, tj. w sprawie z wniosku Skarżącej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu naprowadzono, że w sprawie zainicjowanej pismem Skarżących z dnia 21 listopada 2016 r., nie zostało wydane żadne orzeczenie sądu administracyjnego, którego oceną lub dalszym sposobem postępowania organ byłby związany na podstawie art. 153 P.p.s.a. Także w sprawie, w której postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. PINB wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. i zakończył je decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nie zostało wydane żadne orzeczenie sądu administracyjnego, którego oceną lub dalszym sposobem postępowania organ byłby związany. Wyrok z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/11, na który powołują się organy obu instancji oraz WSA, został wydany w sprawie zupełnie innej, tj. na skutek rozpoznania skargi Skarżącej na postanowienie WINB z dnia [...] października 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] września 2011 r., którym organ ten odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. (znak: [....]) o pozwoleniu na użytkowanie. Między sprawą, w której wydany został wyrok z dnia 15 marca 2012 r., a sprawą będącą przedmiotem niniejszej skargi nie zachodzi ani tożsamość podmiotowa, ani tożsamość przedmiotowa; w sprawie, w której zapadł wyrok WSA z dnia 15 marca 2012 r., stroną postępowania administracyjnego była jedynie Skarżąca, a w sprawie niniejszej, zainicjowanej wnioskiem z dnia 21 listopada 2016 r., stroną postępowania poza Skarżącą jest także jej mąż. Inny jest także przedmiot obu powyższych postępowań. O ile sprawa, w której został wydany wyrok z dnia 15 marca 2012 r. dotyczyła wznowienia postępowania, którego przedmiotem było wydanie pozwolenia na użytkowanie, zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., o tyle w sprawie niniejszej nie chodzi o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, tylko o wznowienie postępowania toczącego się w trybie nadzwyczajnym - postępowania, którego przedmiotem jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...]). Wskazano, że tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 1367/14). Zgodnie z przepisem art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy takiej treści przepisu i sformułowanych skargą kasacyjną zarzutach, kluczowe znaczenie ma wyjaśnienia pojęcia "sprawa". W doktrynie wskazuje się (T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI), że zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie", chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualnie określonego podmiotu (lub podmiotów) oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego (zob. T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 32 i nast., wyrok NSA z dnia 18 lutego 1999 r., sygn. II SA 1926/98, LEX nr 46258, wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1633/07 ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 48 oraz glosa do tego wyroku A. Korzeniowskiej-Polak, OSP 2010, z. 7–8, poz. 74). W świetle powyższych poglądów piśmiennictwa i wskazanego orzecznictwa, które Naczelny Sąd Administracyjny podziela, rozpoznawana "sprawa" dotyczy pozwolenia na użytkowanie. W sprawie tej PINB decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., udzielił pozwolenia na użytkowanie budowli, składającej się ze stalowego masztu rurowego osadzonego na cokole i fundamencie żelbetowym z zamontowanymi urządzeniami elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W ramach tak pojmowanej "sprawy" toczyły się różne postępowania administracyjne (sprawy w znaczeniu formalnym), w tym także zainicjowane podaniem Skarżącej z dnia 29 lipca 2011 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Po rozpatrzeniu tego podania, organy nadzoru budowlanego odmówiły wznowienia postępowania, zaś WSA po rozpoznaniu skargi Skarżącej, wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/11, oddalił skargę Skarżącej na postanowienie WINB z dnia [...] października 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...]września 2011 r., którym organ ten odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. (znak: [...]); WSA oddzielił argumentację organów, że wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony (art. 59 ust. 7 P.b.). Również w ramach tej samej "sprawy" (pozwolenia na użytkowanie), PINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie opisanej budowli, po czym decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., postępowanie to umorzył. Wobec tego podanie Skarżących z dnia 21 listopada 2016 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB z dnia [...] czerwca 2016 r. o umorzeniu postępowania, toczyło się także w "sprawie" pozwolenia na użytkowanie. Zatem konkluzja jest taka, że zawarta w wyroku WSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/11 ocena prawna w zakresie prawa materialnego (art. 59 ust. 7 P.b.) wyrażona na tle stanu faktycznego istniejącego w dniu [...] lipca 2010 r. (data decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budowli) wiązała organy, jak i Sąd w sprawie zainicjowanej wnioskiem Skarżących z dnia 21 listopada 2016 r. Oznacza to, że zarzut naruszenia przepisów postępowania jest nieusprawiedliwiony. Konsekwencją nieskuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 153 P.p.s.a. jest to, że zarzut naruszenia art. 59 ust. 7 P.b. także nie może odnieść zamierzonego skutku. Wynikające bowiem z przepisu art. 153 P.p.s.a. związanie dotyczy również Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazać należy, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) dokonano częściowej zmiany art. 153 P.p.s.a. Zmiana ta polegała m.in. na zastąpieniu określenia "ten sąd" wyrazem "sądy". Unormowanie o związaniu sądów oznacza, że wspomnianym wyrokiem związany będzie zarówno wojewódzki sąd administracyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Stąd też ocena prawna w zakresie prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 7 P.b. wyrażona w wyroku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1389/11, wiąże również Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że chybiona jest argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca na konieczność zastosowania w rozpoznawanej sprawie wykładni rozszerzającej art. 59 ust. 7 P.b. Przywołane natomiast orzeczenia, które w ocenie skargi kasacyjnej taką rozszerzającą wykładnię akceptują, nie dotyczą stanu faktycznego występującego w tej sprawie. W realiach sprawy, decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2010 r. zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budowli składającej się ze stalowego masztu rurowego osadzonego na cokole i fundamencie żelbetowym z zamontowanymi urządzeniami elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną; rozstrzygnięcie to utrzymane zostało w mocy przez Wojewodę Zachodniopomorskiego (decyzja z dnia [...] marca 2010 r.). Inwestor, dysponując ostateczną decyzją przystąpił do realizacji budowli i po jej wykonaniu wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Nie ulega żadnych wątpliwości, że w sprawie tej, z mocy art. 59 ust. 7 P.b., inwestor był jedyną stroną tego postępowania, zatem decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie opisanej budowli, nie była obarczoną wadą, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Powyższego nie zmienił późniejszy wyrok WSA z dnia 20 października 2010 r. sygn. II SA/Sz 475/10, którym – w uwzględnieniu skargi Skarżącej, uchylona została decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2010 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej budowli. Wyrok ten, mający skutek ex nunc nie spowodował, że zrealizowaną inwestycję, co do której wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, należy zakwalifikować jako niezgodną z prawem. Jeszcze raz podkreślić należy, że w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, inwestor legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, co z mocy art. 28 ust. 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie realizacji inwestycji, uprawniało do rozpoczęcia (i wykonania) robót budowlanych. Późniejsze zaś wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzeniu postępowania, co nastąpiło decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2011 r., spowodowane było wyłącznie faktem zrealizowania inwestycji i zakończeniem procesu inwestycyjnego, czego potwierdzeniem było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie. Wobec tego, w tym stanie faktycznym stosowanie wykładni rozszerzającej art. 59 ust. 7 P.b. nie może mieć miejsca. Końcowo dodać wypada, że przywołane w skardze kasacyjnej orzecznictwo dotyczy sytuacji, gdy w stosunku do realizowanych inwestycji wdrożono postępowanie naprawcze (art. 50 – 51 P.b.), co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, na podstawie art. 184 P.p.s.a