II OSK 154/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 255/17 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. P. na rzecz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 255/17, oddalił skargę S. P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 24 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej w skrócie "PPIS" lub organ I instancji), działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1412 z późn.zm., dalej w skrócie "u.p.i.s."), art. 2351 i art. 237 § 1 pkt 3-6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1666 z późn.zm., dalej w skrócie "k.p."), art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn.zm., dalej "k.p.a."), oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1367, zwanego dalej "rozporządzeniem"), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. P. choroby zawodowej – [...], wymienionej w pozycji [...] pkt [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu. Zdaniem organu wprawdzie w poszczególnych okresach zatrudnienia strony potwierdzono możliwość jej narażenia lub kontaktu z czynnikami drażniącymi występującymi w środowisku pracy, nie miało to jednak wpływu na zdiagnozowane u strony schorzenie. Od powyższej decyzji odwołała się S. P., która nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu. Decyzją z [...] marca 2017 r. Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] (dalej w skrócie "PWIS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 u.p.i.s,, art. 2351 i art. 2352 k.p., § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie administracyjne w zakresie w jakim odnosi się ono do "[...]" S.C. J. G., J. A. i W. A., w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że dochodzenie sanitarno-epidemiologiczne dowiodło, iż strona wykonując swoje obowiązki zawodowe narażona była na działanie czynników potencjalnie drażniących zawartych w środkach chemicznych, rękawicach gumowych oraz detergentach wykorzystywanych w zakładzie pracy. Jednak ze zgodnych ze sobą opinii [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy [...] - Oddział w [...] z [...] marca 2016 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy w [...] z [...] września 2016 r. wynika, że w przypadku skarżącej nie było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - choroby skóry: [...]. Z dokumentacji medycznej, jak również na podstawie obrazu zmian chorobowych w materiałach wizualnych, które nadesłała sama pacjentka, nie było jakichkolwiek przesłanek do rozpoznania zmian o charakterze alergii kontaktowej. Wszystkie wykonane dotychczas testy płatkowe wypadły ujemnie zaś objawy choroby wystąpiły w trakcie terapii schorzeń laryngologicznych i ulegały nasileniu, wówczas gdy skarżąca nie świadczyła pracy. W ocenie PWIS wskazane orzeczenia zostały wydane przez upoważnionych do tego lekarzy, po uprzedniej analizie zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne, przekonujące oraz wyczerpująco umotywowane i wyjaśniają wszelkie wątpliwości, spełniając wymagania stawiane opiniom biegłego. Zdaniem organu fakt, iż w okresie zwolnienia lekarskiego i już po rozwiązaniu umowy o pracę objawy choroby nasiliły się, potwierdza jeden z głównych argumentów obu wydanych orzeczeń lekarskich przemawiających za pozazawodową etiologią rozpatrywanego schorzenia. W przypadku zawodowego tła schorzenia, objawy choroby winny ustąpić po zakończeniu narażenia zawodowego. Reasumując organ wskazał, że nie można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że schorzenie występujące u skarżącej pozostaje w związku przyczynowym ze sposobem wykonywania pracy, a zatem w rozumieniu art. art. 2351 i art. 2352 k.p. brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej pod poz. 18 pkt 6 w wykazie chorób zawodowych. Organ odwoławczy dodał nadto, że zgodnie z art. 28 k.p.a. w sytuacji likwidacji firmy "[...]" S.C. J. G., J. A., W. A. w L., nie należało uznawać za strony niniejszego postępowania tworzących ww. spółkę wspólników. Wobec powyższego organ uchylił zaskarżoną decyzję w części w jakiej odnosi się ona do ww. osób i umorzył wobec nich postępowanie, natomiast w odniesieniu do pozostałych stron postępowania, utrzymał w mocy decyzję PPIS. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu S. P. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji lub uchylenie decyzji organów obu instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: art. 2351 oraz art. 2352 k.p., poprzez przyjęcie, że sygnalizowane przez skarżącą choroby nie są chorobami zawodowymi i nie doszło do nich w czasie zatrudnienia w T. sp. z o.o., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów i stanu faktycznego prowadzi do wniosku przeciwnego; art. 7 oraz art. 77 k.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżąca była narażona na wystąpienie warunków szkodliwych jedynie na stanowisku pracy, podczas gdy miała styczność z warunkami szkodliwymi w miejscu pracy - hali produkcyjnej oraz substancjami i maszynami o szerszym zakresie niż tylko dla jej stanowiska pracy. Dodatkowo strona wniosła o dopuszczenie następujących dowodów: 1) z akt [...]PWIS o sygnaturze [...]; 2) z dokumentacji NFZ dotyczącej skarżącej; 3) z opinii biegłego dermatologa, alergologa, otolaryngologa, endokrynologa oraz specjalisty z zakresu BHP; 4) z dokumentacji przedłożonej przez wszystkich pracodawców skarżącej, obejmującej zestawienie maszyn oraz substancji wykorzystywanych w czasie działania zakładu pracy o szkodliwym dla zdrowia działaniu w miejscach, gdzie pracę wykonywała skarżąca, a także zgłoszenie maszyn do właściwej instytucji; 5) z dokumentacji medycznej Centrum Medycznego w [...]; 6) z akt osobowych skarżącej z okresu zatrudnienia w T. sp. z o.o.; 7) z przesłuchania świadka R. G. oraz D. P.; 8) z przedłożonych do skargi dokumentów; 9) z przesłuchania skarżącej. Zdaniem strony, powyższe wnioski dowodowe będą prowadziły do wykazania, że do powstania choroby doszło w czasie zatrudnienia w T. sp. z o.o., a zatem, że spełnione zostały przesłanki z art. 2351 oraz art. 2352 k.p. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem i na podstawie należycie ustalonych okoliczności faktycznych. W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji przywołując art 2351 k.p., art. 2352 k.p., § 6 ust. 1, § 5 ust. 1 i 3, § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. wyjaśnił, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Sąd oceniając w następnej kolejności dokumentację zgromadzoną w aktach administracyjnych stwierdził, że postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów rozporządzenia. W postępowaniu poczyniono prawidłowe ustalenia dotyczące rodzaju, stopnia i czasu narażenia oraz rodzaju wykonywania przez pracownika czynności. Nie zostały także – wbrew zarzutom skargi - naruszone reguły postępowania dowodowego określone w art. 7 i art. 77 k.p.a. Nadto w niniejszej sprawie organy nie kwestionowały narażenia strony na czynniki drażniące w środowisku pracy obecne w środkach dezynfekujących, rękawicach gumowych oraz detergentach. Dotyczy to również pracy świadczonej w T. sp. z o.o. Sąd I instancji podkreślił, że oceniając stopień narażenia zawodowego wzięto pod uwagę całokształt czynników szkodliwych w środowisku pracy, nie ograniczając się wyłącznie do tych, które występowały ściśle na stanowisku pracy skarżącej. Przedmiotem dochodzenia epidemiologicznego była choroba skóry powodowana bezpośrednim kontaktem z substancją alergizującą. W takiej sytuacji właściwym podmiotem do wydania wiążącej oceny w zakresie czynników zawodowych wywołujących tę chorobę byli wyłącznie lekarze, o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, a organ jest takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej stosownie do art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] - Oddział w [...], jak i Instytut Medycyny Pracy w [...] zgodnie stwierdziły, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej w postaci [...]. Ze wskazanych orzeczeń lekarskich wynika, że za pozazawodową etiologią choroby skóry przemawia fakt utrzymywania się zmian skórnych pomimo zaprzestania pracy w narażeniu zawodowym w marcu 2015 r. (strona przebywała wówczas na zwolnieniu lekarskim związanym ze schorzeniem laryngologicznym, a następnie od [...] lipca 2015 r. nie była zatrudniona) oraz sam charakter tych zmian ([...]), które powinny lokalizować się w miejscu kontaktu z alergenem, a nie w sposób uogólniony. Poza tym wszystkie przeprowadzone testy płatkowe dały wynik ujemny. Ujawnione schorzenie może mieć więc atopowe podłoże, wynikające z uczulenia skarżącej na liczne, pospolite alergeny wziewne i pokarmowe. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że zaobserwowane objawy chorobowe mogą mieć związek z zespołem lateksowo - owocowym, a także występują w przebiegu autoimmunologicznych zapalnych schorzeń tarczycy, w tym choroby Haschimoto. Sąd I instancji oceniając powyższe orzeczenia na tle przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych uznał, że spełniają one wymagania określone w § 5. Zostały one wydane przez lekarzy zatrudnionych w jednostce orzeczniczej I oraz II stopnia wskazanych w § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia. Opinie spełniają również wymagania określone w § 6 rozporządzenia, gdyż zostały wydane na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Uzasadnienia opinii są logiczne i spójne. Nie budzi wątpliwości jakie czynniki zadecydowały o stwierdzeniu, że zdiagnozowana u pracownika choroba ma pozazawodowy charakter. Opinie w tym względzie są przekonujące zwłaszcza, że do podniesionych wątpliwości ze strony skarżącej, jak i organów obu instancji jednostki orzecznicze miały szansę się odnieść i wyrazić swój pogląd. Organy sanitarne nie ograniczyły się wyłącznie do pozyskania orzeczeń lekarskich stwierdzających brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, lecz podjęły aktywne działania, aby pojawiające się w sprawie zastrzeżenia strony zostały należycie rozpatrzone, choćby poprzez wizytację zakładu pracy w dniu [...] października 2016 r. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i jego ocena pozostawały w zgodzie z art. 80 k.p.a. i stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że choroba skarżącej nie ma zawodowej etiologii. Sąd I instancji odnosząc się do zawartych w skardze wniosków dowodowych zauważył, że celem postępowania dowodowego prowadzonego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. W ocenie Sądu skarżąca poprzez zawnioskowane w skardze dowody (pkt 2-7 oraz 9) starała się uzupełnić okoliczności faktyczne ustalone już przed organami sanitarnymi. Dlatego też wniosek o ich przeprowadzenie nie mógł zostać uwzględniony i podlegał oddaleniu, o czym Sąd postanowił na rozprawie. Z kolei pozostałe przedłożone dowody, w tym zwłaszcza dokumentacja medyczna, nie mogły odnieść zamierzonego skutku z tej przyczyny, że Sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi z zakresu medycyny pracy. Nie był on zatem władny do merytorycznej weryfikacji wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. P. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów: 1. prawa procesowego - art. 106 § 3 p.p.s.a. mające wpływ na treść wyroku poprzez uznanie, że sprawa administracyjna jest dostatecznie wyjaśniona, a Sąd nie jest władny do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego pomimo zaprezentowania przez skarżącą szeregu wniosków dowodowych, w tym nie przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym, chociażby w postaci naocznych świadków warunków pracy skarżącej mogących skutkować uzyskaniem uzupełniających dowodów w postaci opinii i zmianą zaskarżonej decyzji administracyjnej; 2. prawa materialnego - art. 2351 i art. 2352 k.p. poprzez przyjęcie, że sygnalizowane przez skarżącą choroby nie są chorobami zawodowymi i nie doszło do nich w czasie zatrudnienia w T. sp. z o.o. w L., podczas gdy prawidłowa wykładania tych przepisów i stanu faktycznego prowadzi do wniosku przeciwnego; 3. prawa procesowego - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca była narażona na wystąpienie warunków szkodliwych jedynie na stanowisku pracy, podczas gdy miała styczność z warunkami szkodliwymi w miejscu pracy - hali produkcyjnej oraz substancjami i maszynami o szerszym zakresie niż tylko dla jej stanowiska pracy. Wobec sformułowanych zarzutów kasacyjnych skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, zasądzenie kosztów postępowania oraz polecenie organowi I instancji wykonania następujących czynności: - dopuszczenie dowodu z opinii biegłego dermatologa, alergologa, otolaryngologa, endokrynologa oraz biegłego z zakresu BHP (z palcówki innej niż opiniująca dotąd), - dopuszczenie dowodu z dokumentacji i zobowiązanie wszystkich pracodawców skarżącej wymienionych na str. 1-2 zaskarżonej decyzji do przedłożenia zestawienia maszyn oraz substancji wykorzystywanych w czasie działania zakładu pracy o szkodliwym dla zdrowia działaniu w miejscach gdzie pracę wykonywała skarżąca, a nadto zgłoszenia maszyn do właściwej instytucji, - dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej z Centrum [...] w [...] S.A. i zobowiązanie palcówki do jej przedłożenia - na okoliczność ujawnienia choroby zawodowej oraz jej źródła, - dopuszczenie dowodu z akt osobowych skarżącej u pracodawcy i zobowiązanie T. sp. z o.o. w L. do ich przedłożenia - na okoliczność braku badania alergologicznego z uwzględnieniem maszyn oraz substancji wykorzystywanych w czasie działania zakładu pracy o szkodliwym dla zdrowia działaniu, - dopuszczenie dowodu z przesłuchania R. G. i D. P. na okoliczność warunków pracy w T. sp. z o.o. w L. sprzyjających chorobie zawodowej, - dopuszczenie dowodu z dokumentów: krzywa przepływ-objętość, informacji dla lekarza kierującego 2 egz., karty oceny ryzyka zawodowego w T. sp. z o.o. w L., wykazu substancji/preparatów i mieszanin niebezpiecznych w T. sp. z o.o. w L., opisu stanowiska pracy w T. sp. z o.o. w L., aktualizacji oceny ryzyka zawodowego w T. sp. z o.o. w L., skierowania do szpitala z [...].02.2017 r., wyniki badań lekarza rodzinnego - 3 egz., zaświadczenia lekarskiego z [...].03,2017 r. - na okoliczność zaistnienia choroby zawodowej, - dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącej - na okoliczność choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zdaniem organu wyrok Sądu odpowiada prawu, a podnoszone zarzuty kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany sformułowanymi w niej zarzutami. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów natury procesowej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie zawierają one usprawiedliwionych podstaw prawnych. W rezultacie nie mogły one skutkować usunięciem z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę S. P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przywołanego unormowania, w którym ustawodawca posłużył się zwrotem "Sąd może" wynika, że przeprowadzenie przez Sąd administracyjny postępowania dowodowego ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny. Ponadto, nawet jeśli Sąd zdecyduje o konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego, to powinno mieć ono charakter uzupełniający i dotyczyć wyłącznie dowodu z dokumentu. Celem postępowania dowodowego w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy, ale ocena, czy organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy z poszanowaniem obowiązujących standardów procedury administracyjnej i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Gromadzenie dowodów należy wyłącznie do obowiązku organów obu instancji i ma miejsce na etapie postępowania administracyjnego. Natomiast rolą sądu administracyjnego nie jest zastępowanie organów orzekających w zbieraniu dowodów, a co za tym idzie w ustalaniu stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji na rozprawie zasadnie oddalił zgłoszone w punktach 2-7 i 9 skargi wnioski dowodowe, argumentując, że zgłoszone dowody nie mogą być przeprowadzone na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zakres postępowania dowodowego, o którego przeprowadzenie wnosiła skarżąca, zmierzał do podważenia ustaleń organów obu instancji poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego, a tym samym do ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zmiany zaskarżonej decyzji zgodnie z oczekiwaniami skarżącej. Nadto, czego nie dostrzega autor skargi kasacyjnej, obejmował dowody inne, aniżeli dowody z dokumentów (urzędowych bądź prywatnych). Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, na przykład dowodu z opinii biegłego (dermatologa, alergologa, otolaryngologa itd.), z zeznań świadków, przesłuchania strony skarżącej, jest niedopuszczalne, co wynika wprost z art. 106 § 3 p.p.s.a. jak i ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 grudnia 2017 r. I OSK 412/16 – Lex nr 2451248, 15 marca 2016 r. II OSK 571/15 – Lex nr 2037513, 11 grudnia 2012 r. II OSK 1445/11 – Lex nr 1367272, 24 czerwca 2014 r. II OSK 161/13 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. Wskazany przepis mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd wyszedł poza materiał dowodowy, którym dysponował przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji i dopuścił dowód z przesłuchania świadków, zeznań strony skarżącej czy opinii biegłych lekarzy specjalistów. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 (bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej) k.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżąca była narażona na wystąpienie warunków szkodliwych jedynie na stanowisku pracy, podczas gdy miała styczność z warunkami szkodliwymi w miejscu pracy – hali produkcyjnej oraz substancjami i maszynami o szerszym zakresie niż tylko dla jej stanowiska pracy. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na wadliwość konstrukcyjną rozważanego zarzutu, którego uzasadnienie sprowadza się w całości do powtórzenia motywów skargi skierowanej do WSA, bez jakiegokolwiek odniesienia do stosowanych przez Sąd I instancji przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie stosują przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz kontrolując legalność (zgodność z prawem) zaskarżonej decyzji oceniają, czy w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem naruszenie przepisów k.p.a. może mieć wyłącznie charakter pośredni. Odnosząc się natomiast do treści kontrolowanego zarzutu, to jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, budzi ona zdumienie. Otóż w rozpoznawanej sprawie – wbrew twierdzeniom autora kasacji - organy orzekające nie kwestionowały narażania S. P. na czynniki drażniące w środowisku pracy obecne w środkach dezynfekujących, rękawicach gumowych oraz detergentach. Oceniając stopień narażenia zawodowego wzięły one pod uwagę całokształt czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy, nie ograniczając się wyłącznie do tych, które występowały na stanowisku skarżącej. Kwestia narażenia zawodowego skarżącej w tej sprawie nie była zatem sporna. Ustalenia dotyczące narażenia zawodowego były dla strony pozytywne, natomiast o negatywnym rozstrzygnięciu organu zadecydował brak związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem a wykonywaną pracą. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia reguł postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Chybiony - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - jest również zarzut naruszenia art. 2351 i art. 2352 k.p., przez błędną wykładnię. Formułując zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię autor skargi kasacyjnej, powinien wskazać jaką wykładnię przyjął Sąd I instancji, dlaczego – jego zdaniem – jest ona nieprawidłowa i jak należy rozumieć dany przepis prawa. Błędna wykładnia prawa materialnego może polegać bowiem na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści bądź też nieprawidłowym odkodowaniu intencji ustawodawcy. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego wnoszący kasację nie może kwestionować przyjętych za podstawę wyroku ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. Podważenie ustaleń faktycznych możliwe jest natomiast wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia przepisów postępowania wywiedziony na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, ograniczył się do przytoczenia treści rzekomo naruszonych przez Sąd I instancji norm art. 2351 i art. 2352 k.p. Brak jest przede wszystkim jego rozwinięcia i przedstawienia własnego stanowiska autora skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu, co uniemożliwia NSA merytoryczną kontrolę zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.