I OSK 2836/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 490/17 w sprawie ze skargi J. Ż. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę kasacyjną. I OSK 2836/17 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 490/17, uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie, po rozpatrzeniu odwołania kom. J. Ż., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], w sprawie obniżenia z dniem [...] lutego 2017 r. dodatku służbowego o 30%, tj. o kwotę [...] zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że orzeczeniem nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] września 2016 r. J. Ż. został uznany winnym popełnienia zarzuconego przewinienia dyscyplinarnego z wymierzeniem kary dyscyplinarnej nagany. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2016 r. Organ II instancji podkreślił, że orzeczenie to jest prawomocne i podlega wykonaniu. Wskazał, że w sytuacjach przewidzianych w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), tj. w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, obniżenie dodatku jest obligatoryjne. Obniżenie o 30% otrzymywanej stawki mieści się w granicach powołanego przepisu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucił organom orzekającym bezpodstawne nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o zawieszenie postępowania. Skarżący oponował temu wnioskowi. Sąd postanowił odmówić zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga jest zasadna. Sąd I instancji wskazał, że wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), cytowane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), uzależnia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony, w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 9 ust. 5 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. W tym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy § 8 ust. 5 - 8 (dotyczące dodatku funkcyjnego), z zastrzeżeniem ust. 6, określającego sytuacje, w których cofa się dodatek służbowy. Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż decyzja o obniżeniu dodatku służbowego jest tzw. decyzją związaną, na co wskazuje redakcja § 9 ust. 5 rozporządzenia. Wskazał, że szczególnie uzasadnionym przypadkiem, w rozumieniu tego przepisu, uzasadniającym obniżenie dodatku służbowego funkcjonariuszowi, będzie stwierdzenie naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia). W wyroku z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2352/15 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wysokość dodatku służbowego zależy przede wszystkim od sposobu wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu obowiązków i zadań służbowych. Zachodzi zatem - co do zasady - ścisły związek między wysokością dodatku służbowego, a sposobem wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych oraz należytym pełnieniem służby na stanowiskach uprawniających do przyznania tego świadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepisy w sprawach finansowych funkcjonariuszy służb mundurowych muszą być interpretowane ściśle. Niedopuszczalna jest ani rozszerzająca, ani zawężająca ich wykładnia. Tym samym, organy Policji są zobowiązane, a jednocześnie uprawnione do wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. W rozpatrywanym przypadku nie budzi wątpliwości, że skarżącemu została wymierzona kara nagany za przewinienie dyscyplinarne, która stała się prawomocna w rozumieniu art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Zgodnie z tym unormowaniem orzeczenie dyscyplinarne staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy. Przepis ten wyraża zasadę trwałości orzeczeń dyscyplinarnych. W wyroku z dnia 2 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 46/06 Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie dostrzegł, że postępowanie dyscyplinarne mieści w sobie zarówno pewne elementy postępowania karnego, jak i postępowania administracyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego używa pojęcia decyzji ostatecznych i w art. 16 § 1 k.p.a. za decyzje ostateczne uznaje te, od których nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji. Do decyzji ostatecznych zalicza się zatem decyzję organu I instancji, w stosunku do której upłynął termin do złożenia odwołania i termin ten nie został przywrócony w przepisanym trybie, decyzje wydane przez organ odwoławczy (organ drugiej instancji) oraz decyzje ostateczne z mocy wyraźnego przepisu prawa materialnego. Za decyzje ostateczne, w myśl art. 269 k.p.a., uważa się także decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym, bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. Zatem, jeżeli przepis prawa dopuszcza zaskarżenie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej do sądu administracyjnego, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanym przypadku, na podstawie art. 138 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne można uznać za prawomocne w powszechnym rozumieniu dopiero z dniem upływu terminu do wniesienia skargi lub oddalenia skargi przez sąd administracyjny na orzeczenie dyscyplinarne. Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił, że wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 114/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie ukarania skarżącego za przewinienie dyscyplinarne. Ponieważ rozstrzygnięcie to stanowiło podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, stwierdzenie jego niezgodności z prawem wyrokiem, chociażby nieprawomocnym, oznacza, że skarżącemu nie można przypisać naruszenia dyscypliny służbowej. WSA w Olsztynie podzielił stanowisko, wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 31/16, zgodnie z którym tylko uprzednie skuteczne ukaranie karą dyscyplinarną (wymierzenie kary dyscyplinarnej), może skutkować następczym obniżeniem dodatku służbowego. Wyeliminowanie z obiegu prawnego orzeczenia dyscyplinarnego oznacza brak przesłanki wymierzenia kary, określonej w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Sąd wskazał, że skarga na decyzję wymierzającą karę nagany wpłynęła do organu między [...] a [...] stycznia 2017 r., co przyznał na rozprawie pełnomocnik organu. Oznacza to, że w dniu wydania rozkazu personalnego, obniżającego wysokość dodatku służbowego, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, wiedziały o zaskarżeniu orzeczenia dyscyplinarnego, będącego podstawą do wydania przedmiotowego rozkazu. W tej sytuacji zaopatrzenie tego rozkazu w rygor natychmiastowej wykonalności nie znajduje - w ocenie Sądu - uzasadnienia. W dniu [...] listopada 2017 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił on Sądowi I instancji naruszenie: 1) prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), poprzez uznanie, że wyeliminowanie z obiegu prawnego orzeczenia dyscyplinarnego oznacza brak przesłanki wymierzenia kary, podczas gdy z ww. przepisu wynika, że dodatek funkcyjny obniża się w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, natomiast z uwagi na nieprawomocny wyrok takie orzeczenie jest nadal w obrocie prawnym 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonych rozkazów personalnych, w związku z uznaniem, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 16 § 1 k.p.a. oraz 269 k.p.a., podczas gdy przepisy ustawy o Policji nie odsyłają do kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie, na podstawie art. 135p ustawy o Policji, w pewnym zakresie do kodeksu postępowania karnego, tym samym stwierdzenie, że orzeczenie dyscyplinarne można uznać za prawomocne dopiero z dniem upływu terminu do wniesienia skargi, jest niewłaściwe, • art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przesłanka obniżenia dodatku występuje jedynie w przypadku orzeczenia, które można uznać za prawomocne dopiero z dniem upływu terminu do wniesienia skargi, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem, orzeczenie jest prawomocne z dniem wydania orzeczenia przez organ odwoławczy, • art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania w przypadku, gdy wyrok WSA z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 114/17 w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany nie jest prawomocny, dlatego rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku wcześniej toczącego się postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. Ż. wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Pierwszy z zarzutów postępowania, dotyczący naruszenia przez WSA w Olsztynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jest oczywiście niezasadny, ponieważ Sąd I instancji nie zastosował tego przepisu. Jak bowiem wynika z treści uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie, podstawą uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] oraz rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], wydanych w sprawie obniżenia z dniem [...] lutego 2017 r. dodatku służbowego skarżącemu J. Ż. był art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., a zatem błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast Sąd I instancji w ogóle nie zarzucał organom Policji innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez WSA w Olsztynie przepisów postępowania w zakresie wykładni art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie, przypomnieć należy że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Wskazany wyżej zarzut skargi kasacyjnej został nieprawidłowo sformułowany, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie działa na podstawie przepisów ustawy o Policji, a jedynie ocenia ich zastosowanie przez właściwe organy. Nie mniej jednak przypomnieć należy, że w orzecznictwie sądowym od dawna problemy wywołuje podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Dotyczą one przede wszystkim tego, czy w przepisie tym chodzi wyłącznie o naruszenia prawa procesowego stosowanego przez Sąd I instancji, to znaczy o naruszenie przepisów P.p.s.a., czy także o naruszenie przepisów k.p.a. lub innych przepisów procesowych stosowanych przez organy administracji, a przytoczonych w podstawach skargi kasacyjnej. W wyroku składu 7 sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, (ONSAiWSA 2006, z. 2, poz. 39) uznano, że naruszenie przepisów postępowania może odnosić się także do naruszenia przepisów k.p.a., a zatem NSA przyjął, że jeżeli w skardze kasacyjnej postawiony jest zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów postępowania administracyjnego – to zarzut ten powinien zostać rozpoznany. Nadto uznaje się, że "rygoryzm stosowania art. 183 § 1 P.p.s.a. został złagodzony uchwałą pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010, nr 1, poz. 1, a zwłaszcza jej uzasadnieniem. Uchwała stwierdza tylko, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez WSA, nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych" (B. Dauter, "Komentarz do art. 183 P.p.s.a", LEX 2016). Oceniając wykładnię przepisu art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, dokonaną przez Sąd I instancji, wskazać należy, że WSA w Olsztynie, orzekając w dniu 19 września 2017 r., posiadał z urzędu informację, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 114/17, uchylił orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie ukarania skarżącego za przewinienie dyscyplinarne, a więc decyzję będącą podstawą wydania zakażonych decyzji obniżających J. Z. dodatek służbowy. Podnieść w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je, jeżeli wystąpią przesłanki wznowienia postępowania. Nie budzi również wątpliwości, że Sąd jest zobowiązany z urzędu ocenić, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępiania, a w razie ich wystąpienia – uchylić zaskarżony akt (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 678; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 145, Legalis 2015). Nadto uchylenie takie powinno nastąpić niezależnie od wpływu na wynik sprawy (za A. Kabat , Komentarz do art. 145 P.p.s.a., t. 6 LEX 2016). Zawsze zatem w sytuacji, wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, określonych w art. 145 § 1 k.p.a., sąd administracyjny jest zobowiązany do uchylenia zaskarżonego aktu, a zatem, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie WSA w Olsztynie posiadał z urzędu informację o uchyleniu orzeczenia dyscyplinarnego, będącego postawą do wydania ww. rozkazów personalnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie i Komendanta Powiatowego Policji w O. obniżających skarżącemu dodatek służbowy, wówczas był uprawniony, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., do ich uchylenia. Podkreślić jednak należy, że mimo błędnego wskazania na stronie 5 uzasadnienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., WSA w Olszynie prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję, ponieważ istniała podstawa uchylenia zaskarżonych decyzji na podstawie ww. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Należy również podnieść, że prawomocność, o której mowa w art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, dotyczy kwestii związanych ze skutkami orzeczenia dyscyplinarnego w postępowaniach przed organami Policji. Natomiast nie może ona dotyczyć postępowania przed sądem administracyjnym, ponieważ gdyby przyjąć stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie - wyrażone w skardze kasacyjnej – należałoby uznać, że takie orzeczenie w ogóle nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, który dodatkowo jest nim związany. W oczywisty sposób taka interpretacja ww. przepisu naruszałaby, zagwarantowane w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, prawo do sądu. Nie uprawniony jest również zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Fakultatywne uprawnienie Sądu do zawieszenia postępowania administracyjnego jest bowiem uzależnione od oceny, czy istnieją względy celowościowe dla zawieszenia postępowania, przy czym Sąd powinien wziąć pod uwagę, wyrażoną w art. 7 P.p.s.a., zasadę szybkości postępowania nakazującą sądowi jak najszybsze zakończenie postępowania. W sytuacji, w której Sąd I instancji z urzędu posiadał wiadomości pozwalające mu na prowadzenie postępowania i wydanie orzeczenia - brak było podstaw do zawieszenia postępowania. Wskazane wyżej rozważania oznaczają również, że WSA w Olsztynie nie naruszył przepisu prawa materialnego, tj. § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, ponieważ przepis ten w żaden sposób nie wyklucza zastosowania przepisów o wznowieniu postępowania do rozkazów personalnych obniżających dodatek służbowy. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.