VII SA/Wa 2534/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2P16 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pani M. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], umarzającej wszczęte na wniosek Pani M. K. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego w D. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Farmie Wiatrowej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę "Zespołu elektrowni wiatrowych D." obejmującego budowę czterech fundamentów wieży elektrowni wiatrowych, czterech elektrowni wiatrowych EW1, EW 2, EW3 i EW 4 (wieża oraz zespół prądotwórczy), dróg dojazdowych oraz placów montażowych dla każdej z elektrowni wiatrowych, czterech kompaktowych stacji transformatorowych, budynku rozdzielni, linii kablowych SN i linii teletechnicznych, zjazdów z dróg gminnych oraz przebudowę dróg gminnych, na działkach nr ew. [...], obręb G., [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb G., nr [...] obręb [...] D., zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w zakresie zmiany typu elektrowni wiatrowych, wysokości wież oraz zmiany geometrii fundamentu wież elektrowni wiatrowych na działkach nr ew. [...],[...] i [...], obręb G., gmina D.- uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przestawił stan sprawy wskazując, ż decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...], Wojewoda [...] umorzył wszczęte na wniosek Pani M. K. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego w D. z dnia [...] września 2012 r., nr [...]., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Farmie Wiatrowej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę "Zespołu elektrowni wiatrowych D.". Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2016 r., Pani M. K.złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko w przypadku, gdy wszczęcie takiego postępowania jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Wszczęcie postępowania w sprawie, w której z żądaniem wszczęcia wystąpi osoba nie będąca stroną w sprawie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści przepisu art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyr. NSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r" sygn. akt I OSK 1559/06). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2016 r., poz. 290 ze zm.), który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Organ odwoławczy podkreślił, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 05 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, że choć sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, to jednak nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, to jest problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną w stosunku do art. 28 k p a. Dalej organ II instancji wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, że sporne przedsięwzięcie polega na budowie czterech fundamentów wieży elektrowni wiatrowych, czterech elektrowni wiatrowych EW1, EW 2, EW3 i EW 4 (wieża oraz zespół prądotwórczy), dróg dojazdowych oraz placów montażowych dla każdej z elektrowni wiatrowych, czterech kompaktowych stacji transformatorowych, budynku rozdzielni, linii kablowych SN i linii teletechnicznych, zjazdów z dróg gminnych oraz przebudowie dróg gminnych, na działkach nr ew. [...], obręb G., [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb G., nr [...] obręb [...] D. Wysokość wieży elektrowni wiatrowej wyposażonej w wolnoobrotową turbinę o mocy 3,0 MW, z trójłopatowym wirnikiem o średnicy 112 m, wynosi 175 m.n.p.t. (zob. projekt zagospodarowania terenu s. 12-14). Jak natomiast wynika z akt sprawy Pani M. K. swój przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu wywodzi z przysługującego jej prawa własności działek nr ew. [...] (KW nr [...]) oraz [...] (KW nr [...]). Wskazano w związku z tym, że ww. działki nr ewid. [...] i [...] objęte są ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia [...] marca 1996 r., Nr [...], w sprawie aktualizacji planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Jak wynika z przesłanego przez Urząd Miejski w D. wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr ewid. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym jako teren rolniczy, natomiast działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego. Organ II instancji stwierdził, że na działce nr ew. [...] wykluczone jest wznoszenie budynków o funkcji mieszkalnej. Natomiast jak wynika z analizy akt najbliżej działki nr ew. [...] znajduje się elektrownia wiatrowa EW4, która jest od niej oddalona o ok. 460 m. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z analizy mapy przedstawiającej rozkład poziomu hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe, sporne przedsięwzięcie emituje na ww. działkę nr ew. [...] hałas na poziomie 40 - 45 dB (zob. raport o oddziaływaniu na środowisko, załącznik nr 7). Podkreślono w związku z tym, że jak wynika z tabeli nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U z 22 stycznia 2014 r., poz. 112) dopuszczalny poziom hałasu w godzinach nocnych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (przewidzianej na działce nr ew. [...]) wynosi 40 dB, zaś w godzinach dziennych 50 dB. Mając na uwadze powyższe wskazano, że ww. działka skarżącej nr ewi [...] znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczanej na podstawie przepisów określających dopuszczalne normy hałasu określonych w ww. rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego Pani M. K. posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego w D. z dnia [...] września 2012 r. Z tego powodu Główny inspektor Nadzoru Budowlanego stosownie do dyspozycji art. 138 § 2 Kpa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na tę decyzję złożyła Farma Wiatrowa [...] Sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: A. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej: PB) poprzez przyjęcie, że pani M. K. z tytułu prawa własności działki nr [...] w G. przysługuje przymiot strony nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w sprawie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r. (znak: [...]), którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Farmie Wiatrowej [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę "Zespołu elektrowni wiatrowych D.", pomimo iż wspomniana działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania Zespołu elektrowni wiatrowych D., 2|. lit. a wiersza 2. oraz lit. b w wiersza 3. tabeli 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826; dalej: rozporządzenie Ministra Środowiska), poprzez zastosowanie pierwszego i przyjęcie, że teren działki nr [...] w G. to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a także - mimo oczywistych podstaw - niezastosowanie drugiego (teren zabudowy zagrodowej) oraz B. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r" poz. 23 ze zm, dalej: KPA), poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo tego, że decyzja Wojewody [...] została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, a ewentualnie pozostały do Wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez jego niezastosowanie mimo prawidłowości decyzji Wojewody [...]; art. 136 KPA poprzez zaniechanie jego zastosowania w sytuacji ewentualnego powzięcia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wątpliwości co do przeznaczenia (funkcji) działki nr [...] w G., w sytuacji gdy wyjaśnienie tego zagadnienia nie wykraczało poza kompetencje tego Organu jako Organu odwoławczego, art. 7 i 80 KPA poprzez dokonanie przez Organ odwoławczy dowolnej (a nie swobodnej) oceny dowodów zgromadzonych w tej sprawie i bezrefleksyjne, a także niepoprzedzone jakąkolwiek analizą akt sprawy przyjęcie, iż działka nr [...] położona w G. jest działką położoną na terenie zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej, chociaż z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wypisu i wyrysu z tego planu oraz innych dowodów jednoznacznie wynika, iz jest to teren zabudowy zagrodowej, art. 6 i 7 KPA poprzez pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych przyjęcie że właściciel działki nieznajdującej się w obszarze oddziaływania Zespołu elektrowni Wiatrowych D. jest stroną w postępowaniu w sprawie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę tego Zespołu elektrowni wiatrowych, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia prawidłowej decyzji Wojewody [...] o morzeniu tego postępowania. Podnosząc te zarzuty strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zważyć trzeba, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. uchylająca decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jako podstawę prawną decyzji organu I instancji wskazano art. 105 k.p.a. Stosując ten przepis Wojewoda [...] uznał, iż strona, która zainicjowała postępowanie nie ma interesu prawnego uprawniającego ją do skutecznego kwestionowania w postępowaniu administracyjnym decyzji Starosty Powiatowego w D. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Farmie Wiatrowej D. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę "Zespołu elektrowni wiatrowych D.". Organ II instancji tego stanowiska nie podzielił i uznając, że M. K. posiada interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzje. Sąd tak dokonaną ocenę sprawy w pełni podziela. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uwzględnił w sprawie art. 28 k.p.a. i posiłkowo (z uwagi na przedmiot sprawy) przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nadto - dokonał prawidłowej oceny okoliczności sprawy w kontekście wskazanych norm prawnych. W konsekwencji, organ ten zasadnie orzekł w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. I tak, prawidłowo organ II instancji podał, że ustalając interes prawny strony skarżącej należało wziąć pod uwagę art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który to stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., wprowadzając ograniczenia podmiotowe przez wskazanie podmiotów uprawnionych do bycia stroną w postępowaniach w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę, uzależniając dodatkowo ich status od tego, czy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z tym ostatnim, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zatem, należało zważyć, iż stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę będą oprócz inwestora, właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości, które znajdują się w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego wyznaczonym na podstawie odrębnych, konkretnie wskazanych przepisów, które to przepisy wprowadzają jednocześnie związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości. Rozważając sprawę w kontekście ww. przepisów prawa, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wziął pod uwagę to, iż M. K. jest właścicielką działki o nr [...] objętej ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia [...] marca 1996 r., Nr [...], w sprawie aktualizacji planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (Dz. Urz. Woj. K. Nr [...], poz. [...]). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego. Zdaniem organu II instancji interes prawny uzasadniający jej przymiot strony w sprawie wynika właśnie z własności ww. działki. W ocenie Sądu, stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe. Organ ten zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje swoim zasięgiem (z uwagi na charakter i parametry inwestycji) działkę nr ewid. [...], której właścicielem jest M. K. Przywołać w tym miejscu należy jednoznaczne przepisy obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z wypisem z uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia [...] marca 1996 r., Nr [...], w sprawie aktualizacji planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) przedłożonego do akt sprawy przez Urząd Miejski w D. , działka o nr ew. [...] znajduje się na terenie budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego. Zapis ten o tyle jest jednoznaczny, żę jako dopuszczalną określa zabudowę jednorodzinną oraz zabudowę zagrodową. Przy czym obie formy zabudowy traktuje równoprawnie. W związku z tym powoływane przez inwestora zapisy i opracowania dotyczące charakteru zabudowy wsi G., jak też innych możliwości zagospodarowania tego terenu przewidzianego w miejscowym planie o tyle nie mają znaczenia dla sprawy o ile nie mogą zmienić dopuszczalnego sposobu zagospodarowania jakim jest budownictwo jednorodzinne. Oczywiście nie może być wątpliwości, że chodzi o budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Określenia "jednorodzinne" nie używa się dla innych form budownictwa. Podsumowując stwierdzić należy, że zgodnie z obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. K. na działce nr [...] może realizować budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Jak wynika z tabeli nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U z 22 stycznia 2014 r., poz. 112) dopuszczalny poziom hałasu w godzinach nocnych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (przewidzianej na działce nr ew. [...]) wynosi 40 dB, zaś w godzinach dziennych 50 dB. Z kolei z analizy mapy przedstawiającej rozkład poziomu hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe, wynika, że sporne przedsięwzięcie emituje na działkę nr ew. [...] ałas na poziomie 40 - 45 dB (zob. raport o oddziaływaniu na środowisko, załącznik nr 7). Oznacza to, że w porze nocnej przewidywany poziom hałasu emitowany przez jeden z wiatraków przekracza w stosunku do działki nr [...] dopuszczalne normy, co przesądza o interesie prawnym M. K. w tym postępowaniu. Podkreślić przy tym należy, że posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie jest związane z naruszeniem interesu prawnego podmiotu, któremu przymiot ten jest przyznawany, ale z jego posiadaniem. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni je podziela. I tak m.in. w wyroku z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2619/14 (LEX nr 2106702) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane i przepisów odrębnych. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Można zasadnie postawić tezę, że jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej sąsiedniej działki winien być stroną postępowania o pozwolenie na budowę, niezależnie od tego, czy w ocenie organu projekt budowlany spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Niezależnie od tego zdaniem Sądu interpretacja wyjątku jakim jest art. 2.8 Prawa budowlanego w odniesieniu do art. 28 K.p.a. nie może być rozszerzająca, w tym znaczeniu, że nie może nadmiernie ograniczać stosowania przepisów ogólnych. Zasadą w związku z tym winno być przyjmowanie istnienia interesu prawnego w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę nawet w przypadku istniejących w tym zakresie wątpliwości. Dodatkowym argumentem za tym przemawiającym jest również to, że podstawowym i głównym celem działania organów administracyjnych jest merytoryczne załatwianie spraw obywateli. Umorzenie postępowania z przyczyn formalnych takim załatwieniem nie jest. W realiach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie organu I instancji pozbawiło by Skarżącą możliwości skontrolowania decyzji. W tej sytuacji przyznanie Skarżącej statusu strony nie wpłynie w sposób nieuprawniony i negatywny na prawa inwestora, natomiast pozwoli ocenić zasadność kwestionowanej decyzji. Szczególnie, że chodzi o inwestycję, która potencjalnie może mieć duży wpływ na otoczenie. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna i nie podzielił zarzutów w niej podniesionych. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.