II SA/Lu 284/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności posadowienia słupa energetycznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. po rozpatrzeniu odwołania P. O. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - dalej "k.p.a." w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) - dalej "p.b." - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...], znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej legalności posadowienia na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości P., gm. S., słupa energetycznego nr [...] stanowiącego element linii energetycznej średniego napięcia 15 kV relacji B. – K. - O. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wyjaśnił, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. O. "o sprawdzenie legalności posadowienia słupa energetycznego nr [...] znajdującego się na jego działce nr ewid. [...]", który podnosił, że na rzecz P. D. nie została ustanowiona odpowiednia służebność, uprawniająca do usytuowania słupa energetycznego na działce skarżącego. Rozpatrując sprawę organ I instancji w piśmie z dnia [...] września 2015 r. wezwał spółkę P. D. S.A. Oddział L. Rejon Energetyczny L. - Teren do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 64 p.b., a także dokumentacji budowy (pozwolenie na budowę, projekt) dotyczących linii energetycznej średniego napięcia relacji B. – K. - O. W wykonaniu wezwania Spółka P. przedłożyła m.in.: 1. zezwolenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z dnia [...], Nr [...] na przebudowę linii istniejącej 30 kV K. J. - B. – K., wydane dla Zakładu Energetycznego w L. (którego następcą prawnym jest obecnie Spółka P.), na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. nr 18, poz. 94 z 1961 r.), dalej "ustawa z 1958 r." z uzgodnioną z Wydziałem Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. lokalizacją szczegółową zawartą w zaświadczeniu nr [...] z dnia [...] maja 1964 r. 2. decyzję lokalizacji szczegółowej na przebudowę istniejącej linii 30 kV K. J. – B. – K. z dnia [...] lipca 1963 r., Nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7 poz. 47) oraz Zarządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] sierpnia 1961 r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażania zgody na wykorzystanie terenu (Monitor Polski nr 62 poz. 268). 3. protokół odbioru technicznego linii 30 kV K. J. – O. – B. z grudnia 1965 r., z którego wynika, że obiekt przyjęto do eksploatacji w dniu [...] grudnia 1965 r. 4. opis techniczny do projektu techniczno-roboczego na budowę linii napowietrznej 30kV z punku odłącznikowego w K. J. do stacji transformatorowej w B. 5. pismo Zakładu Energetycznego w L. z dnia [...] października 1963 r., znak: [...], dotyczące danych do projektu linii L. O. i O. –K. oraz notatkę służbową z dnia [...] maja 1963 r. spisaną przez E. P. i Zakład Energetyczny w L. stanowiącą uzupełnienie do założeń projektowych linii 30 kV K. J. – B. - K. Na podstawie tych dokumentów organ administracji ustalił, że linia energetyczna powstała na początku lat 60-tych ubiegłego wieku, a inwestorem był Zakład Energetyczny w L., budowę zakończono w grudniu 1965 r. W okresie budowy obowiązywały przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane, która na realizację inwestycji - zgodnie z art. 36 ust. 1 - wymagała pozwolenia na budowę. Organ administracji wskazał, że podjął wszelkie czynności zmierzające do ustalenia czy na realizację spornej inwestycji została wydana decyzja o pozwolenie na budowę - poza wezwaniem P. S.A. do przedłożenia dokumentów zwrócił się także do Archiwum Państwowego w L., jednostki projektowej, tj. E. P. S.A. oraz Starostwa Powiatowego w L., jednak dokumentu tego nie odnaleziono, co zdaniem organu nie uzasadnia tezy, że budowa została zrealizowana samowolnie. Organ I instancji wyjaśnił, że na gruncie przepisów Prawa budowlanego z 1961 r. i Prawa budowlanego z 1974 r. nie było obowiązku przechowywania dokumentacji budowy, ani dokumentacji powykonawczej, a więc z powodu braku odnalezienia dokumentu pozwolenia na budowę w tamtym okresie nie można automatycznie przyjmować, że pozwolenia takiego nie było. Zdaniem organu administracji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów przedłożonych przez P. D. S.A. należy uznać, że linia energetyczna średniego napięcia 15 kV relacji B. - K. – O. wraz ze spornym słupem energetycznym, została wybudowana legalnie. Uzasadniając swoje stanowisko organ administracji w pierwszej kolejności wskazał, że inwestor posiadał zezwolenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z dnia [...] maja 1964 r. na przebudowę linii istniejącej 30 kV, wydane na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z 1958 r. Organ przytoczył treść tego przepisu i wskazał, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że norma ta stanowiła wprost zezwolenie na wykonanie określonych w niej robót budowlanych, które wchodziły w skład określonej struktury technicznej urządzeń wykorzystującego je przedsiębiorstwa i nie mogły być w dowolnym czasie ze struktury tej wyłączone lub przesunięte w inne miejsce. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ administracji wskazał, że decyzje wydawane na tej podstawie miały charakter trwały oraz prowadziły do trwałego ograniczenia własności nieruchomości (tak m.in. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 2734/14, z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt 11 OSK 2392/14 oraz uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt III CZP 87/13, OSNC z 2014 r. nr 7- 8poz. 68). Organ administracji podkreślił, że oprócz powyższej decyzji, inwestor posiadał dla spornej inwestycji także decyzję lokalizacji szczegółowej wydaną na podstawie art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym oraz Z. Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażania zgody na wykorzystanie terenu, a także dokumentację projektową sporządzoną przez profesjonale biuro projektów i protokół odbioru technicznego.  Poza tym organ ustalił, że przedmiotowa linia energetyczna została oddana do użytku bezpośrednio po wybudowaniu, pełniła ważną rolę w zapewnieniu zasilania energetycznego dla otaczającego ją terenu, a jej budowa nie była kwestionowana, zarówno w trakcie budowy i rozpoczęcia użytkowania, jak i przez 50 lat jej eksploatacji. A. i P. O. nabyli natomiast działkę nr ewid. [...] kilkadziesiąt lat po wybudowaniu linii energetycznej, a więc nabyli ją już ze znajdującym się na niej słupem energetycznym, a następnie wybudowali na tej działce budynek mieszkalny (przekazany do użytku w 2006 r.). Przed rozpoczęciem budowy nie kwestionowali legalności budowy słupa energetycznego. Mając na uwadze powyższe, organy obu instancji stwierdziły, że skoro przeprowadzone wyczerpująco postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło do niewątpliwego ustalenia, że sporny słup energetyczny został wzniesiony bez pozwolenia na budowę, więc nie można inwestorowi zarzucić samowoli budowlanej, dlatego postępowanie w sprawie legalności jego budowy należało uznać za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. O. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji, podnosząc, że wbrew ustaleniom organu - słup został zrealizowany bez pozwolenia na budowę, a ponadto jest w złym stanie technicznym, przez co zagraża bezpieczeństwu. Skarżący wyjaśnił, że nabył działkę wraz z posadowionym na niej słupem energetycznym stanowiącym element linii średniego napięcia w 2003 r. - w księdze wieczystej nie było i nie ma wzmianki o służebności. W związku z tym zwrócił się do P. D. S.A. o usunięcie słupa jako bezpodstawnie zlokalizowanego na jego działce oraz stwarzającego zagrożenie, zaproponował natomiast położenie na jego działce kabla podziemnego. Spółka P. S.A. nie uwzględniła żądania, dlatego skarżący złożył do organu nadzoru budowlanego prośbę o interwencję. Skarżący wskazał, że wprawdzie rozpatrując wniosek organ I instancji nakazał naprawę słupa w terminie do dnia 31 października 2014 r., to jednak naprawa nie została dokonana. Z tego względu we wrześniu 2015 r. skarżący ponownie zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o sprawdzenie legalności posadowienia słupa. Podniósł, że ze zgromadzonych dowodów wynika, że linia powstała w 1965 r., natomiast już 1969 r. przeprowadzono jej remont, podczas którego prawdopodobnie wykonano sporny słup, zmieniono przebieg trasy linii, jej moc znamionową. Na czynności te wymagane było pozwolenie i zgoda właściciela nieruchomości, a brak w aktach wiarygodnych dokumentów potwierdzających, że takie pozwolenie i zgoda były. Dokumenty znajdujące się w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego są bowiem kopiami słabej jakości, poza tym nie ma wśród nich planów, map czy wykazu działek potwierdzających przebieg spornej linii. Skarżący zakwestionował również stanowisko organu, że na gruncie poprzednio obowiązujących ustaw Prawo budowlane z 1961 r. i z 1974 r. nie było obowiązku przechowywania dokumentacji budowlanej. Jego zdaniem, obwiązek taki istniał i wynikał z przepisów art. art. 61, 64 ust. 1, 67 ust. 1 i 78 ustawy z 1961 r. oraz art. 56 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z 1974 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie prawa nie narusza. Postępowanie toczyło się na skutek wniosku skarżącego z dnia [...] września 2015 r. o sprawdzenie legalności posadowienia słupa energetycznego nr [...] znajdującego się na jego działce nr ewid. [...]. Złożenie wniosku obligowało organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania (art. 61 § 1 kpa) z udziałem skarżącego. Prawidłowo zatem organ wszczął postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i 51 "p.b.". W świetle bowiem art. 50 ust. 1 - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 (a więc w przypadku wykonywania robót budowlanych innych niż budowa - rozumiana jako nadbudowa, rozbudowa bądź odbudowa, art. 3 pkt 6 - i rozbiórka) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Z kolei z art. 51 ust. 1 p.b. wynika, że w razie zaistnienia sytuacji określonych w art. 50 ust. 1 - właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Możliwe jest przy tym wydanie decyzji, o których mowa w art. 51 p.b. także w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały zakończone (art. 51 ust. 7 p.b.). We wniosku skarżący kwestionował legalność spornej linii wraz ze słupem energetycznym na jego działce oraz wskazywał na zły stan techniczny słupa, a więc na okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 p.b. (wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, albo z istotnym odstępstwem od warunków pozwolenia, albo w sposób zagrażający bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska). W ocenie Sądu po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ zasadnie stwierdził, że roboty te nie zostały wykonane samowolnie, a więc w sytuacjach określonych w pkt 1 i 4 cyt. przepisu. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 i z 1965 r. Nr 13, poz. 91) jak i ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. nie obligowały inwestora, ani właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją tego obiektu, a organy wydające pozwolenie na budowę były zobowiązane do przechowywania dokumentów dotyczących wydawanych pozwoleń na budowę tylko przez okres 5 lat. Z tego względu z powodu braku dokumentacji budowlanej nie można automatycznie przyjmować, że w sprawie miała miejsce samowola budowlana (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2008 r., II SA/Wr 45/08 oraz dwa wyroki NSA z dnia 17 września 2009 r., II OSK 1394/08 i II OSK 1395/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2013r., II SA/Kr 939/13). Zdaniem Sądu organy administracji w niniejszej sprawie podjęły wszelkie czynności zmierzające do odszukania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej linii energetycznej wraz ze słupem na działce skarżącego (zwrócił się w tym celu do Archiwum Państwowego w L., jednostki projektowej, tj. E. P. S.A. oraz Starostwa Powiatowego w L., a także do następcy prawnego inwestora – P. S.A.), jednak dokumentu pozwolenia nie odnaleziono. Organ zasadnie uznał, że inwestycja nie została zrealizowana samowolnie. W sprawie zgromadzono bowiem szereg innych dokumentów, z których wynika, że sporna inwestycja objęta była oceną i kontrolą organów architektoniczno - budowlanych na kolejnych etapach postępowania przed wybudowaniem spornej linii energetycznej. Jest to przede wszystkim zezwolenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z dnia [...] maja 1964 r. na przebudowę istniejącej linii 30 kV K. J. – B.- K. wraz z decyzją lokalizacji szczegółowej na przebudowę tej linii z dnia [...] a także protokół odbioru technicznego linii z grudnia 1965 r., z którego wynika, że obiekt przyjęto do eksploatacji w dniu [...] grudnia 1965 r. Zezwolenie powyższe zostało wydane na podstawie art. 35 ustawy z 1958 r., zgodnie z którym organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogą za zezwoleniem naczelnika gminy (...) zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji, a także ich podziemne lub naziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, na co trafnie wskazał organ odwoławczy, "decyzja wydana na podstawie tego przepisu, jest tytułem prawnym dla przedsiębiorcy przesyłowego do stałego korzystania z wymienionej w tej decyzji nieruchomości. (...) Ratio legis przepisów upoważniających do wydania decyzji administracyjnej w celu umożliwienia tzw. przedsiębiorstwu przesyłowemu wstępu na cudzą nieruchomość w celu założenia, a potem eksploatacji i konserwacji urządzeń służących do przesyłu różnych postaci energii, stanowi nie tylko uprawnienie do wejścia na grunt w czasie zakładania tych urządzeń i ich konserwacji, ale o możliwości realizowania zadań i celów gospodarczych, którym te urządzenia służą. Przyjmując założenie racjonalnego ustawodawcy należy stwierdzić, że gdyby do pozostawienia przewodów lub urządzeń było potrzebne dodatkowe uprawnienie w decyzji, albo jakaś dodatkowa decyzja, to by o niej od razu postanowiono, jak w przypadku dostępu do urządzeń wyrażone w ust. 1 art. 35 tejże ustawy. (...). Na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 35 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości podmiot uprawniony uzyskiwał - obok możliwości wejścia na cudzy grunt w celu instalacji urządzenia przemysłowego, trwałą możliwość dostępu do tych urządzeń w celach konserwacyjnych, jak również decyzja ta jest tytułem prawnym do stałego korzystania z wymienionej w tej decyzji nieruchomości. (...) (wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku, sygn. akt. III Ca 909/11 z dnia 6 października 2011 r., LEX nr 1714222 w zw. wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2006 r., V CSK 296/2006). Ostateczne zezwolenie wydane na podstawie cyt. art. 35 ustawy z 1958 r. nie tylko zatem stanowiło tytuł prawny nabycia prawa własności przez Zakład Energetyczny (zob. uchwała SN z dnia 20 stycznia 2010 r., II CZP 116/09, OSP z 2010 r., nr 11, poz.110), ale uprawniało również do prowadzenia robót budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r., II OSK 2734/14). Zezwolenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z dnia [...] wprost obejmowało "zakładanie i przeprowadzanie ciągów drenażowych, przewodów służących do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzeń technicznych łączności i sygnalizacji, a także innych podziemnych i nadziemnych urządzeń technicznych niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń" (k.16 akt admin I instancji). Na podstawie tego zezwolenia inwestor uprawiony był także do usytuowania na działce należącej obecnie do skarżącego słupa energetycznego. Zezwolenie to, obejmujące "przebudowę" spornej linii istniejącej usankcjonowało jednocześnie tę linię, co oznacza, że pomimo nieodnalezienia wcześniejszych dokumentów dotyczących jej budowy (a nie przebudowy), nie można uznać, że linia została zrealizowana samowolnie, a w konsekwencji nie można obecnie nakazać jej rozbiórki, ani jej części, jako nielegalnej. Ponadto, wbrew zarzutom skarżącego, zgromadzone dokumenty te są czytelne i pozwalają na zrozumienie ich treści, nie ma podstaw do podważania ich wiarygodności. W świetle zgromadzonych akt sprawy nie ma również podstaw do przyjęcia, że powyższa dokumentacja dotyczy innej linii, niż linia, którą kwestionuje skarżący, znajdująca się wraz ze słupem energetycznym na jego działce, pomimo że w zezwoleniu określono linię o napięciu 30 kV, a obecnie jest to średnie napięcie 15 kV. Na terenie tej działki nie ma bowiem innej linii energetycznej, niż ta, która jest objęta zgromadzoną w sprawie dokumentacją. Z dokumentacji wynika, że chodzi o linię na odcinku K. J. – O. – B. – K., zaś działka skarżącego położona jest w P., znajdujących się na odcinku od O. do K. Wprawdzie w toku postępowania nie udało się odszukać map z dokładną trasą przebiegu spornej linii, ale z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika, że linia energetyczna w tym rejonie, należąca do magistrali w B., ma liczne rozgałęzienia, a jej przebudowa obejmowała nie tylko wymianę istniejących urządzeń, ale również budowę nowych odcinków linii, a także demontaż odcinków już istniejących (projekt techniczno - roboczy i notatka służbowa E. P. z 24 maja 1963 r., k.6 - 12 akt administracyjne I instancji). Pomimo więc tego, że miejscowość P. nie leży na trasie prostej łączącej K. J. z B., to nie ma podstaw do przyjęcia, że miejscowość ta nie została objęta właśnie tą linią. Poza tym nie ma w tym rejonie innej sieci linii energetycznej (należącej do innej magistrali niż B.), co mogłoby ewentualnie budzić uzasadnione wątpliwości co do tego, że zgromadzona dokumentacja dotyczy innej, niż sporna, linii energetycznej. Obniżenie napięcia (mocy znamionowej) mogło natomiast nastąpić w ramach remontu, na który wskazuje w skardze skarżący, co nie wymagało wydania pozwolenia właściwego organu. W świetle powyższego zasadnie organ administracji stwierdził, że zgromadzona dokumentacja nie pozwala na przyjęcie, że linia ta (wraz ze słupem) została zrealizowana samowolnie, a więc nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b. (brak pozwolenia na budowę), które uzasadniałyby wydanie w niniejszej sprawie decyzji merytorycznej, na podstawie przytoczonego wyżej art. 51 p.b. Z uwagi na brak dokumentu takiego pozwolenia organ nie miał też podstaw do stwierdzenia, że inwestor dokonał istotnych odstępstw od warunków pozwolenia, organ administracji nie stwierdził jednocześnie niezgodności spornej linii z przepisami - nie zachodzą zatem w sprawie również okoliczności z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. Natomiast gdy chodzi o stan techniczny spornej linii i ewentualne zagrożenie bezpieczeństwa, które ona wywołuje (art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b.), wskazać należy, że jak wynika z akt (k.25), w tym przedmiocie toczyło się odrębne postępowanie (w sprawie kontroli stanu technicznego całej linii energetycznej magistrali B. – K. – O., k. 16 akt administracyjnych), które zakończyło się wydaniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] nakazującej naprawę wskazanych elementów spornej linii. Skarżący ma prawo domagać się wykonania tego obowiązku przez Spółkę P. S.A. Organ nadzoru budowlanego nie może natomiast ponownie rozstrzygać w niniejszym postępowaniu naprawczym w tej samej kwestii. W konsekwencji stwierdzić należy, że organ zasadnie uznał, że postępowanie naprawcze jest bezprzedmiotowe - i umorzył je na podstawie art. 105 § 1 kpa. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że w sprawie brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Organ po przeprowadzeniu - zgodnie z art. 7 i 77 kpa - wyczerpującego postępowania wyjaśniającego - nie stwierdził bowiem żadnej z sytuacji, wymienionych w art. 50 ust. 1 p.b., dlatego nie miał podstaw do podjęcia czynności i wydania decyzji na podstawie art. 51 p.b. - umorzenie postępowania naprawczego jest więc uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1369) oddalił skargę.