II SA/Rz 799/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności działki -skargę oddala- II SA/Rz 799/17 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi S. O. jest decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] dotycząca umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości, którą wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. S. O. wystąpiła do Starosty [...] o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości położonej w R., gm. [...], oznaczonej jako działka nr 243 o pow. 0,30 ha. W toku postępowania organ ustalił, że przez nieruchomość tą przebiega linia wysokiego napięcia 400 kV W. – K. oraz linia niskiego napięcia, której właścicielem jest spółka [...] Oddział w R. Decyzją z [...] września 2015 r. Nr [...] Starosta [...] odmówił ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności w/w działki spowodowanej wybudowaniem na niej linii elektroenergetycznej wysokiego i niskiego napięcia wskazując, że odszkodowanie ustalane w trybie art. 128 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania do przypadków, gdy ograniczenie w prawie do nieruchomości nastąpiło na podstawie przepisów innych niż przepisy tej ustawy i nie ma zastosowania do stanów faktycznych powstałych przed datą jej wejścia w życie (1 stycznia 1998 r.). Wskazał ponadto, że roszczenia odszkodowawcze – zgodnie z ogólnymi regułami prawa cywilnego – przedawniają się z upływem 10 lat od dnia w którym stało się wymagalne. Wskutek odwołania S. O. decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...]. Wojewoda nie podzielił argumentacji organu I instancji nakazując ustalenie aktów normatywnych stanowiących podstawę do ograniczenia praw do nieruchomości oraz czy nie doszło już wcześniej do ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu szkód oraz zmniejszenia wartości działki spowodowanych wybudowaniem linii elektroenergetycznych. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...], działając na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 128 ust. 4 i art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., dalej: u.g.n.) umorzył postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności położonej w R. nieruchomości oznaczonej jako działka nr 243 o pow. 0,30 ha, spowodowanej wybudowaniem linii elektroenergetycznej wysokiego i niskiego napięcia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1986 r. ustalono lokalizację inwestycji w postaci napowietrznej linii energetycznej 400 kV W. – K. /na podstawie znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kopii tej decyzji ustalono jej wydanie w dniu 19 listopada 1986 r. – uwaga Sądu/, zaś decyzją z dnia [...] grudnia 1986 r. Naczelnik Gminy w [...] w celu wybudowania przedmiotowej linii zezwolił na wejście w teren, w tym na stanowiącą własność J. Z. działkę nr 243 w R. (w decyzji tej orzekł także, że roszczenia posiadacza nieruchomości z tytułu wyrządzonej szkody przedawniają się z upływem 3 lat od jej powstania oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności). Aktem notarialnym (umową darowizny) z dnia [...] kwietnia 2005 r. J. Z. darowała działkę nr 243 swej córce S. C.l (noszącej obecnie nazwisko O.). W oparciu o powyższe organ wskazał na brak legitymacji procesowej wnioskodawczyni do wystąpienia z wnioskiem o wypłatę odszkodowania, argumentując, że umowa darowizny nieruchomości nie obejmuje roszczenia w stosunku do stanów faktycznych powstałych przed jej zwarciem, jeżeli w umowie nie zawarto stosownego porozumienia w sprawie przeniesienia uprawnień do żądania odszkodowania. W odwołaniu od powyższej decyzji S. O. zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a w konsekwencji art. 105, art. 8 i art. 12 K.p.a. Zawnioskowała o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy bądź jej przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Podkreśliła, że wbrew ustaleniom organu posiada uprawnienie do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Podała, że nieruchomość w formie darowizny otrzymała od matki, z którą też zawarła umowę cesji prawa do przedmiotowego odszkodowania, co nie wymagało i nie wymaga formy aktu notarialnego. Podała, że na tę okoliczność powołała się już we wniosku z [...] grudnia 2014 r. przedstawiając dowód w postaci przesłuchania stron umowy darowizny, tymczasem organ w zupełności pominął ten fakt. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Wojewoda – na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 9a u.g.n. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że zasady ustalania i wypłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości zostały uregulowane w rozdziale 5 Dział III u.g.n. Podał, że jak wynika z akt sprawy, wnioskodawczyni nabyła prawo własności nieruchomości w drodze czynności cywilnoprawnej pod tytułem szczególnym, tj. umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego. Jednak do chwili orzekania - mimo twierdzeń odwołującej o złożeniu zeznań na okoliczność zawarcia umowy darowizny między darczyńcą J. Z. a obdarowaną S. O. oraz przeniesienia drogą cesji prawa do odszkodowania na obdarowaną - brak jest jakiegokolwiek dowodu, czy doszło do przeniesienia roszczenia o odszkodowanie w formie umowy cywilnoprawnej. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 6 K.c., co do zasady, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie wywodzącej z tego faktu skutki prawne. W sytuacji braku dowodów na poparcie twierdzeń odwołującej należało uznać je za pozbawione podstaw prawnych. Wojewoda powołując się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 lipca 2015 r. II SA/Łd 177/15 wyjaśnił, że w pewnych okolicznościach uprawnienie do żądania odszkodowania może przejść na inny podmiot niż wywłaszczony właściciel. Jednym z takich przypadków jest następstwo prawne określane mianem sukcesji uniwersalnej, gdy bez konieczności podejmowania żadnych działań nabywca wstępuje w ogół praw i obowiązków zbywcy. Jednakże przejście prawa do uzyskania odszkodowania wynika wówczas z faktu wstąpienia w ogół praw i obowiązków, nie zaś z faktu nabycia prawa własności konkretnej nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawczyni nabyła prawo własności nieruchomości w drodze umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego. Nie wstąpiła zatem w ogół praw i obowiązków pierwotnego właściciela. Z okoliczności sprawy nie wynika również, by S. O. i J. Z. zawarły dodatkowe porozumienie w sprawie przeniesienia uprawnienia do żądania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Zatem prawo do żądania odszkodowania za ograniczenie prawa jej własności pod budowę linii energetycznej nie zostało przeniesione w drodze umowy wraz z prawem własności nieruchomości ani też w drodze sukcesji uniwersalnej czy odrębnego porozumienia w sprawie przejścia tej wierzytelności. Działka w dacie wydania decyzji zezwalającej na wykonanie przedmiotowej linii energetycznej nie stanowiła własności wnioskodawczyni, która nabyła ją na zasadzie swobody umów, a nie w drodze sukcesji uniwersalnej po osobie, która w dniu wydania decyzji była właścicielem. Sytuacja ta uzasadniała umorzenie przez organ I instancji postępowania w sprawie o ustalenie odszkodowania. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. reprezentujący S. O. pełnomocnik (radca prawny) zawnioskował o uchylenie decyzji obu instancji, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron ustnej umowy cesji roszczenia o ustalenie i wypłatę odszkodowania, tj. skarżącej i świadka J. Z. oraz zasądzenie zwrotu kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 50, art. 77 i art. 107 § 3, a w konsekwencji art. 105, art. 8 i art. 12 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu z zeznań świadków na okoliczność zawarcia umowy cesji roszczenia o ustalenie i wypłatę odszkodowania oraz brak odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji. Wskazano, że już we wniosku inicjującym postępowanie zawarto oświadczenie, że skarżąca nabyła w drodze darowizny od swej matki działkę nr 243, na której znajduje się słup oraz linia wysokiego napięcia, a także przecina ją lokalna linii elektroenergetyczna. Nadto we wniosku tym powołano się na ustną umowę cesji zawartą przez skarżącą ze swoją poprzedniczką prawną, której przedmiotem było roszczenie objęte zakresem niniejszego postępowania. Przeniesienie tego roszczenia nie wymagało formy aktu notarialnego ani formy pisemnej. Umowa cesji została skutecznie zawarta. Zwrócono uwagę, że na potwierdzenie powyższego przedstawiony został dowód z przesłuchania stron umowy darowizny, którego organ nie przeprowadził. Nadto pominął ten fakt bez uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy kontroli we wskazanym zakresie zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2016 r. Sąd stwierdził bezzasadność skargi. Przedmiotem tych decyzji pozostaje kwestia ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczenia własności nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka nr 243, spowodowanego wybudowaniem na niej linii elektroenergetycznych wysokiego i niskiego napięcia. Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego i co nie jest w sprawie kwestionowane, przebiegająca przez działkę nr 243 w R. linia niskiego napięcia wykonana została w roku 1951 na podstawie ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (Dz. U. Nr 28, poz. 256 ze zm.). Lokalizację inwestycji w postaci napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV W. – K. (odcinek W. – B.) ustalono natomiast decyzją Wojewody z dnia [...] listopada 1986 r. Nr [...], zaś do związanego z tym ograniczenia prawa własności przedmiotowej działki doszło w wyniku wydania [...] grudnia 1986 r. przez Naczelnika Gminy w [...] kolejnej decyzji Nr [...], którą - w celu wybudowania przedmiotowej linii - zezwolono na wejście w teren, w tym na działkę nr 243 stanowiącą własność J. Z. Wniosek o ustalenie odszkodowania z dnia [...] grudnia 2014 r. złożony został pod rządami obowiązującej od 1 stycznia 1998 r. u.g.n. W myśl jej art. 128 ust. 4, odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126 (zgodnie z art. 124 ust. 1, "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego"). Stosownie zaś do art. 129 ust. 5 pkt 3, odrębną decyzję o odszkodowaniu wydaje starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania nie uzyskano żadnych dokumentów ani nie zdołano potwierdzić w inny sposób, że do ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności tej działki doszło. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela jednak utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że przepisy aktualnie obowiązującej u.g.n. w zakresie regulującym przyznawanie odszkodowań za ograniczenie prawa własności nieruchomości w sytuacji w której takiego odszkodowania nie ustalono, mają także zastosowanie do stanów faktycznych zaistniałych przed jej wejściem w życie, m.in. na podstawie uchylonych przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r., Nr 30 poz. 127 ze zm.) oraz ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10 poz. 64 ze zm.). Powyższe stanowisko znalazło odzwierciedlenie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r. (LEX nr 2290841), z dnia 17 września 2015 r. I OSK 90/14 (LEX nr 1985988), z dnia 6 marca 2012 r. I OSK 397/11 (LEX nr 1136699), z dnia 21 grudnia 2009 r. I OSK 1111/08 (LEX nr 582460) oraz w licznych orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych. W związku z powyższym, mając na uwadze zamieszczony w decyzji z dnia [...] grudnia 1986 r. zapis o przedawnieniu roszczeń posiadacza nieruchomości z tytułu wyrządzonej szkody z upływem 3 lat od jej powstania, należy wskazać, że prawo administracyjne generalnie nie przewiduje instytucji przedawnienia, jakie jest zasadą w prawie cywilnym. Przedawnienie na gruncie prawa administracyjnego istnieje tylko wówczas, gdy przepisy wyraźnie to przewidują. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko, że przy braku odmiennego uregulowania ustawowego, roszczenie o ustalenie odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa do nieruchomości - jako wykazujące w przeważającej mierze cechy roszczenia administracyjnoprawnego podlegającego konkretyzacji w drodze decyzji - nie podlega przedawnieniu. W konsekwencji może być ono dochodzone nawet w znacznej odległości czasowej od powstania roszczenia. Wiąże się z tym również konieczność ustalenia właściwego podmiotu mogącego skutecznie ubiegać się o przyznanie odszkodowania. Z art. 128 ust. 1 u.g.n. wynika, że roszczenia odszkodowawcze przysługują osobom które zostały wywłaszczone lub których prawa do nieruchomości zostały ograniczone (posadowienie linii energetycznej na cudzej nieruchomości niewątpliwie skutkuje ograniczeniem prawa własności). Związane jest to z generalną zasadą nieprzenoszalności praw i obowiązków administracyjnoprawnych. Skoro zatem obowiązek odszkodowawczy ściśle wiąże się z faktem doznania uszczerbku w przysługującym danemu podmiotowi prawie własności, z roszczeniem o odszkodowanie niewątpliwie mogła zatem wystąpić właścicielka nieruchomości, której prawo zostało ograniczone budową linii energetycznej. Nie wyklucza to sytuacji, że w pewnych okolicznościach spowodowanych zmianą podmiotu właścicielskiego, uprawnienie do żądania ustalenia odszkodowania może przejść na inny podmiot niż wywłaszczony. W tym zakresie należy jednak podzielić pogląd, że roszczenie o zapłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie jest skuteczne względem każdego właściciela nieruchomości, bowiem nie ma charakteru roszczenia obciążającego nieruchomość i niedopuszczalne jest domaganie się odszkodowania przez każdego z kolejnych nabywców nieruchomości (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 czerwca 2015 r. II SA/Łd 325/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r. I SA/Wa 800/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 października 2005 r. II SA/Bk 408/05, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z przypadków, gdy nabywca wstępuje w ogół praw i obowiązków zbywcy jest następstwo prawne określane mianem sukcesji uniwersalnej, przy której przejście prawa do uzyskania odszkodowania nie wynika z faktu nabycia prawa własności konkretnej nieruchomości, ale podyktowane jest właśnie wstąpieniem w ogół praw i obowiązków dotychczasowego właściciela (np. poprzez dziedziczenie). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem skarżąca nabyła prawo własności działki nr 243 w R. od swojej matki w wyniku darowizny, a więc w drodze czynności cywilnoprawnej pod tytułem szczególnym (sukcesji syngularnej). Z dokumentującego ten fakt aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie wynika przy tym, by oprócz przeniesienia prawa własności zawarto w nim dodatkowe postanowienie co do jednoczesnego przeniesienia uprawnienia do żądania odszkodowania za ograniczenie prawa jej własności (za takie trudno uznać stwierdzenie, że z dniem darowizny na stronę obdarowaną przechodzą związane z nieruchomością "korzyści i ciężary"). Niezależnie od sygnalizowanych w orzecznictwie sądowym poglądów o całkowitym braku dopuszczalności cesji wierzytelności obejmującej roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania związanego z ograniczeniem prawa własności nieruchomości (m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2017 r. IV SA/Po 1041/16 - LEX nr 2296339 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 października 2016 r. II SA/Łd 471/16 - LEX nr 2154547), Sąd w okolicznościach sprawy w pełni podziela stanowisko orzekających w sprawie organów administracji o braku podstaw do uznania, że między wskazanymi stronami w ogóle doszło do odrębnego porozumienia skutkującego przeniesieniem tego uprawnienia w drodze cesji. Mimo bowiem że najbardziej racjonalne i logiczne w celu uniknięcia wszelkich związanych z tym wątpliwości było zawarcie stosownego zapisu bezpośrednio w treści umowy darowizny a także że od daty jej zawarcia do dnia wystąpienia z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania upłynęło ponad 8 lat, to we wniosku tym oprócz ogólnikowego stwierdzenia "W ślad za przeniesieniem własności nieruchomości darczyńca w drodze cesji przeniosła na córkę także roszczenie o odszkodowanie dochodzone w niniejszej sprawie", nie oznaczono żadnych okoliczności związanych z zawarciem cesji (data, miejsce itp.), które uprawdopodobniłyby jej zaistnienie. Z tych przyczyn organy zasadnie nie uwzględniły wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej i jej matki na okoliczność ustnej umowy cesji przedmiotowego roszczenia i prawidłowo wywiodły brak legitymacji skarżącej do wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie. Przeprowadzenie zaś tego dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest możliwe z uwagi na treść art. 106 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów; jak wynika z akt sprawy, skarżąca takimi nie dysponuje. Z tych względów, wobec braku podstaw do uznania skuteczności przeniesienia na skarżącą roszczenia o odszkodowanie za posadowienie na nieruchomości linii energetycznej oraz braku w przepisach u.g.n. uregulowań szczególnych pozwalających na stwierdzenie, że w przypadku sukcesji syngularnej w drodze darowizny nieruchomości przechodzi na obdarowanego ogół praw i obowiązków administracyjnoprawnych z nią związanych, trafnie Wojewoda zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu postępowania z powodu braku po stronie skarżącej uprawnień do domagania się odszkodowania. Sąd nie stwierdził przy tym, aby przy wydawaniu tych decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Na marginesie należy już tylko zwrócić uwagę, że ustawa z 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli na podstawie której zrealizowana została przechodząca przez nieruchomość skarżącej linia energetyczna niskiego napięcia, nie przewidywała w ogóle możliwości ubiegania się o odszkodowanie z tego tytułu; nie była wydawana decyzja ograniczająca własność nieruchomości, a realizację inwestycji poprzedzało zarządzenie właściwego wojewody o powszechnej elektryfikacji danej miejscowości (na właścicieli nieruchomości mógł w związku z tym zostać nałożony obowiązek uiszczenia opłaty elektryfikacyjnej). Z uwagi na powyższe skarga na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.