III SA/Łd 697/17

Dnia 4 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 roku sprawy ze skargi G.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 54 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599, ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] o odmowie uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu ruchomości w postaci telewizora Samsung w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec G. K. w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] i orzekł o uznaniu skargi za uzasadnioną. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że w dniu [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] wystawił na G. K. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zobowiązania z tytułu nieuregulowanego podatku od czynności cywilnoprawnych, który następnie skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] celem przymusowej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. W oparciu o wskazany tytuł wykonawczy organ egzekucyjny w dniu 23 grudnia 2016 r. dokonał w obecności G. K. zajęcia ruchomości w postaci telewizora marki Samsung. Sporządzeniu protokołu o zajęciu towarzyszyły inne czynności, tj. doręczenie zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego, sporządzenie protokołu o stanie majątkowym skarżącej oraz doręczenie zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2016 r. o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. W pismach z dnia 28 grudnia 2016r. zatytułowanych "ZARZUTY w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", "SKARGA na zajęcie ruchomości w sprawie [...]" oraz "SKARGA na zajęcie świadczeń emerytalnych z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie [...] nr [...]" skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego oraz wniosła skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia ruchomości i zajęcia świadczenia emerytalnego. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne z uwagi na wniesione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odmówił uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne. W dniu 9 marca 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wpłynęło pismo skarżącej opatrzone datą "6 sierpnia 2017 r." (data nadania w placówce pocztowej 6 marca 2017 r.) zatytułowane "ZAŻALENIE na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...][...]". W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33 § 1 pkt 7 w związku z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie, art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji niezgodnie z tytułem wykonawczym, art. 99 § 1 u.p.e.a. poprzez brak oszacowania zajętej ruchomości oraz art. 145 § 2 o.p. przez pominięcie i nieuwzględnienie zarzutu, że protokół zajęcia ruchomości nie został opatrzony datą. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o udzielenie informacji czy zaskarżone postanowienie z dnia [...] odnosi się jedynie do skargi na zajęcie ruchomości, czy również skargi na zajęcie świadczenia emerytalnego. W piśmie z dnia 14 kwietnia 2017 r. organ egzekucyjny wyjaśnił, że postanowienie z dnia [...] odnosi się jedynie do skargi na zajęcie ruchomości. Z uwagi na jednakową podstawę prawną wskazaną przez zobowiązaną w pismach zatytułowanych "SKARGA na zajęcie świadczeń emerytalnych (...)" oraz "ZARZUTY w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", skargę zakwalifikowano jako zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, złożone z zachowaniem ustawowego terminu. Do powyższego pisma organ I instancji dołączył postanowienie z dnia 14 kwietnia 2017 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, polegającej na zastąpieniu zdania w sentencji zaskarżonego postanowienia z dnia [...] "skargi na czynności egzekucyjne, wniesionej w pismach z dnia 28.12.2016 r." zdaniem "skargi na czynność egzekucyjną, wniesioną w piśmie z dnia 28.12.2017 r.". Organ II instancji podniósł następnie, że skarga na czynności egzekucyjne stanowi środek zaskarżenia służący kwestionowaniu prawidłowości czynności o charakterze wykonawczym, które są podejmowane przez organ egzekucyjny w celu zastosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w u.p.e.a. Oznacza to, że w skardze winny zostać sformułowane zarzuty w odniesieniu do kwestionowanej czynności egzekucyjnej (np. że nosi ona znamiona bezprawności lub sposób jej zastosowania nie odpowiada regułom przyjętym w postępowaniu egzekucyjnym). W ocenie organu II instancji nie budzi żadnych wątpliwości legalność czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu ruchomości (w tym przypadku telewizora marki Samsung), ponieważ jest to środek egzekucyjny stosowany w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnych, wyszczególniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Zajęcia ruchomości zobowiązanej dokonano poprzez jej wpisanie do sporządzonego na tę okoliczność protokołu zajęcia ruchomości. Protokół został podpisany zarówno przez sporządzającego, tj. inspektora M. M., jak i zobowiązaną. W protokole został zamieszczony opis zajętej ruchomości, tj. telewizor SAMSUNG [...], rok produkcji 2015, czarny LCD. W rubryce adnotacje o pozostawieniu zajętej ruchomości zaznaczono, że zajętą ruchomość pozostawiono pod dozorem skarżącej. Zastosowany przez organ egzekucyjny druk protokołu zajęcia i odbioru ruchomości, odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1339). Na egzemplarzu protokołu zajęcia ruchomości znajdującym się w aktach sprawy widnieje data zajęcia, tj. 23 grudnia 2016 r. Protokół został podpisany przez skarżącą. Sporządzeniu protokołu towarzyszyły inne czynności: doręczenie odpisu tytułu wykonawczego (w części H widnieje data jego doręczenia 23 grudnia 2016 r. i czytelny podpis zobowiązanej) oraz spisanie protokołu o stanie majątkowym dłużniczki, również opatrzonego tą samą datą i podpisanego przez skarżącą. Zdaniem organu II instancji z zaistniałych w sprawie okoliczności jednoznacznie wynika, że zobowiązana mogła ustalić datę sporządzenia protokołu zajęcia ruchomości. Ewentualne uchybienie polegające na braku daty sporządzenia protokołu na jego egzemplarzu doręczonym zobowiązanej, nie naruszyło praw skarżącej, gdyż skorzystała ona z możliwości wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, wnosząc ją w ustawowym terminie. Skarga wniesiona w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. nie przysługuje na czynności egzekucyjne o charakterze procesowym, w stosunku do których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji lub wniesienie pozwu do sądu. Skarga, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego. Skarga w tym trybie służy kontroli prawidłowości stosowania przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Kwestie związane z naruszeniem art. 33 § 1 pkt 7 w związku z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia zobowiązanej upomnienia, nie mogą podlegać rozpatrzeniu w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na czynność egzekucyjną, gdyż wykraczają poza zakres tego rodzaju środka ochrony prawnej przysługującego zobowiązanej. Są one przedmiotem odrębnego postępowania, zainicjowanego wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ II instancji zauważył także, iż w poz. 1 protokołu w rubryce "Nr tytułu wykonawczego", oprócz prawidłowego numeru tytułu wykonawczego, tj. [...], wpisano również numer zajętego telewizora marki Samsung, tj. [...] oraz rok jego produkcji, tj. 2015. W rubryce "Wyszczególnienie zajętych ruchomości" została podana marka telewizora, jego numer i rok produkcji, co jednoznacznie pozwala ustalić, że podany obok numeru tytułu wykonawczego numer [...] dotyczy numeru seryjnego telewizora, nie zaś numeru tytułu wykonawczego. Skarżąca w trakcie dokonania czynności zajęcia nie przedstawiła żadnych dokumentów umożliwiających ustalenie wartości telewizora, a zajętą ruchomość pozostawiono pod jej dozorem. Poborca skarbowy nie mógł zatem oznaczyć wartości zajętej ruchomości. W ocenie organu II instancji biorąc pod uwagę powyższe za jedyne uchybienie można uznać w tym przypadku brak wpisania w protokole w rubryce "Wartość szacunkowa w zł", iż zostanie ona dokonana według wyceny biegłego. Reasumując, organ II instancji stwierdził, że zajęcie ruchomości przez organ egzekucyjny było uprawnione. Zastosowana procedura nie była jednak w pełni poprawna. Z uwagi na zaniedbanie przez organ egzekucyjny wskazanych wymogów proceduralnych należy uznać skargę na czynność egzekucyjną za uzasadnioną. Jednocześnie organ II instancji podniósł, że opisane powyżej uchybienia nie naruszyły praw zobowiązanej i nie są na tyle istotne, że konieczne byłoby uchylenie czynności egzekucyjnej. Uchybienia te nie mają bezpośredniego wpływu na zasadność i prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej i nie mogą skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. W skardze na powyższe postanowienie G. K. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia wobec zajścia przesłanki stypizowanej przepisem art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy o ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. przez błędne jego zastosowanie i błędną wykładnię; 2. art. 54 § 5a u.p.e.a. przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że zamiarem organu II instancji było wydanie "decyzji reformatoryjnej", co jednoznacznie wynika ze wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej. Obowiązkiem organu II instancji było uchylenie zaskarżonej "decyzji" (co też Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uczynił) oraz jednoczesne orzeczenie co do istoty sprawy (czego zdaniem skarżącej nie uczynił). Organ uznał jedynie skargę na czynność egzekucyjną za zasadną, co zdaniem skarżącej nie jest rozstrzygnięciem, co do istoty sprawy. Powstała niedopuszczalna sytuacja, że czynność egzekucyjna została utrzymana w mocy, pomimo uznania złożonej na nią skargi za zasadną, która "de facto nie została rozpoznana". Czynność egzekucyjna "zawisła" więc niejako w powietrzu, bo nie jest prawomocna, a środek odwoławczy od niej nie został rozpoznany. Wady czynności zostały stwierdzone. Nie można ich już obecnie usunąć. Organowi II instancji nie pozostało więc nic innego jak uchylenie czynności egzekucyjnej jako dokonanej z naruszeniem prawa, które to naruszenie sam organ II instancji stwierdził. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2012r. poz.270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r. poz.1201 ze zm.), dalej u.p.e.a. Zgodnie z treścią art.54 § 1 wymienionej ustawy zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W myśl art.54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Zgodnie z treścią art.54 § 5a u.p.e.a. w przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności. W myśl art.53 § 1 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, egzekutor sporządza protokół z czynności egzekucyjnych, który zawiera: 1) oznaczenie miejsca, czasu i rodzaju czynności; 2) imiona i nazwiska osób uczestniczących w czynności; 3) sprawozdanie z przebiegu czynności; 4) zgłoszone przez obecnych wnioski i oświadczenia; 5) podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów; 6) podpis egzekutora. Zgodnie z treścią art.97 § 1 u.p.e.a. do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. W myśl art.98 § 1 u.p.e.a. zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego. Protokół podpisują także zobowiązany lub świadkowie. Zgodnie z treścią art.98 § 2 u.p.e.a. zobowiązanemu doręcza się odpis protokołu zajęcia, a także odpis tytułu wykonawczego, jeżeli uprzednio nie został on zobowiązanemu doręczony. W myśl art.99 § 1 u.p.e.a. poborca skarbowy zamieszcza w protokole zajęcia opis każdej zajętej ruchomości według cech jej właściwych, a ponadto oznacza jej wartość szacunkową, o ile przepisy § 2 i 3 nie stanowią inaczej. Przy sporządzaniu protokołu zajęcia zobowiązanemu przysługuje prawo przedstawienia rachunków i innych dowodów dla oznaczenia wartości szacunkowej zajętej ruchomości. Zgodnie z treścią art.99 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny może wezwać biegłego skarbowego dla oszacowania wartości innych zajętych ruchomości, jeżeli uzna to za potrzebne. Organ egzekucyjny może również w tych przypadkach zwrócić się o wyrażenie opinii do instytucji zajmującej się badaniem cen. Należy zaznaczyć, że skarga na czynność egzekucyjną jest przysługującym zobowiązanemu środkiem prawnym o charakterze subsydiarnym i stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Postępowanie to ma charakter komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13). W niniejszej sprawie G. K. wniosła skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia w dniu 23 grudnia 2016r. telewizora marki Samsung. Skarżąca zarzuciła, że w protokole zajęcia ruchomości brak jest daty zajęcia, nie wskazano numeru tytułu wykonawczego oraz nie oszacowano zajętej ruchomości. Zarzucono także naruszenie art.33 § 1 pkt.3 i 7 u.p.e.a. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art.33 § 1 pkt.3 i 7 u.p.e.a. to pozostaje on poza zakresem rozważań w niniejszej sprawie gdyż może być przedmiotem zarzutów. W postępowaniu skargowym, o którym mowa w art.54 § 1 u.p.e.a. nie są rozpoznawane te okoliczności, które są objęte zakresem innego środka prawnego w tym m.in. zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach. Odnośnie daty zajęcia ruchomości to w oryginale protokołu znajduje się data "23.12.2016r." (k.9 akt administracyjnych) natomiast w odpisie protokołu doręczonym skarżącej brak jest tej daty (k.16 akt administracyjnych). Oznacza to, że poborca skarbowy dopisał datę w protokole po doręczeniu jego odpisu G. K. W sytuacji gdy stronie doręczono protokół zajęcia nie opatrzony datą to uzasadniony jest jej zarzut, że nie został wpisany dzień dokonania zajęcia. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego znaczenia gdyż nie budzi wątpliwości fakt, którego dnia dokonano zajęcia telewizora. Podkreślić należy, że w dniu zajęcia doręczono skarżącej także inne dokumenty a mianowicie odpis tytułu wykonawczego nr [...] oraz protokół o stanie majątkowym. Oba dokumenty opatrzono datą (23 grudnia 2016r.) oraz zostały one podpisane przez stronę. Nie jest zatem okolicznością sporną, którego dnia został zajęty telewizor G.K. mimo, że w doręczonym jej odpisie protokołu brak jest daty dokonania tej czynności. Nieuzasadniony jest natomiast zarzut skarżącej, że w protokole zajęcia wpisano nieprawidłowy numer tytułu wykonawczego. Jak wynika z treści protokołu w poz.1 w rubryce "nr tytułu wykonawczego" obok prawidłowo wpisanego numeru tytułu wykonawczego ([...]) opisano również numer zajętego telewizora ([...]) oraz rok jego produkcji (2015). Podnieść jednak należy, że w rubryce "wyszczególnienie zajętych ruchomości" podana została marka telewizora (Samsung), jego numer ([...]) oraz rok produkcji (2015) co pozwala ustalić, że podany w poz.1 w rubryce "nr tytułu wykonawczego" numer [...] dotyczy numeru seryjnego telewizora nie zaś numeru tytułu wykonawczego. Zarzut skarżącej w tym zakresie nie jest uzasadniony. Uzasadniony jest natomiast zarzut nie wpisania w protokole wartości szacunkowej telewizora. Pracownik urzędu skarbowego sporządzający protokół zajęcia faktycznie nie wpisał w nim wartości telewizora mimo, że był do tego zobowiązany. W sytuacji gdy G.K. nie przedstawiła żadnych dokumentów umożliwiających ustalenie wartości telewizora to poborca skarbowy winien wpisać, że wartość ruchomości zostanie wpisana po dokonaniu wyceny przez biegłego. Taki zapis nie znalazł się jednak w protokole zajęcia. W protokole w rubryce "wartość szacunkowa w zł" brak jest jakiegokolwiek wpisu (nie wpisano ani wartości telewizora ani sformułowania, że wyceny dokona biegły). Zarzut skarżącej w tym zakresie jest uzasadniony. Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że protokół zajęcia telewizora posiadał pewne uchybienia a mianowicie nie wpisano wartości szacunkowej telewizora oraz odpis protokołu doręczony skarżącej nie zawierał daty zajęcia. Należy zatem zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że organ egzekucyjny dopuścił się pewnych zaniedbań dotyczących wymogów proceduralnych protokołu zajęcia. W związku z czym rozważenia wymaga kwestia jakie winno być rozstrzygnięcie organu odwoławczego w sytuacji gdy organ ten, wbrew rozstrzygnięciu organu I instancji, uznał za uzasadnione pewne zarzuty skargi na czynność egzekucyjną. Należy zaznaczyć, że obecna redakcja przepisu art.54 u.p.e.a. wynika ze zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 10 lipca 2015r. o administracji podatkowej (Dz.U z 2015 poz. 1269). Z dniem 1 stycznia 2016 r. wprowadzono zmianę właściwości organu do orzekania w sprawach skarg na czynności egzekucyjne i skarg na przewlekłość postępowania. Zgodnie ze zmienianym art. 54 u.p.e.a., organem właściwym do wydania postanowienia w sprawie skargi na czynności egzekucyjne lub przewlekłość postępowania w pierwszej instancji stał się organ egzekucyjny. Poprzednio przepis ten przewidywał, że skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz na przewlekłość postępowania egzekucyjnego wnosi się za pośrednictwem organu egzekucyjnego (§ 3), postanowienie w sprawie skargi wydawał organ nadzoru, wniesienie skargi, nie wstrzymywało postępowania egzekucyjnego, a organ egzekucyjny lub organ nadzoru mógł, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§ 6). Zarówno w aktualnie obowiązującej, jak i poprzedniej wersji przepisu, ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwa organy - organ nadzoru oraz organ egzekucyjny. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym skargę na czynność egzekucyjną rozpoznawał organ nadzoru. Wówczas w orzecznictwie przyjmowano, że organ ten działał jako organ egzekucyjny i mógł dokonać uchylenia zakwestionowanej czynności egzekucyjnej i ponownego merytorycznego jej podjęcia. W stanie aktualnie obowiązującym, skargę rozpoznaje, jako organ I instancji, organ egzekucyjny, a organ nadzoru jest organem rozpatrującym zażalenie od postanowienia organu I instancji. Z treści art. 54 ust. 5a u.p.e.a. wynika, że w przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne, uchylenia zakwestionowanej czynności egzekucyjnej lub usunięcia stwierdzonych wad czynności dokonuje organ egzekucyjny. Wobec takiego sformułowanie konieczna była ocena, czy w stosunku do organu nadzoru, zgodnie z art. 18 u.p.e.a., znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie sądu, na przeszkodzie takiej interpretacji stoi wyraźnie określenie przez ustawodawcę w art. 54 § 5a u.p.e.a. kompetencji w tym zakresie. W przypadku zasadności skargi, uchylenie czynności lub usunięcie stwierdzonych wad winno być, zgodnie z art. 54 § 5a u.p.e.a., dokonane przez organ egzekucyjny czyli organ I instancji. Z unormowania tego wynika, że kompetencja do uchylenia czynności egzekucyjnej lub usunięcia jej wad została powierzona wyłącznie organowi egzekucyjnemu, a nie organowi nadzoru. W przeciwnym razie przepis art. 54 a § 5a u.p.e.a. winien mieć bowiem brzmienie "w przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności". Takie sformułowanie nie znajduje się jednak w art.54 § 5a u.p.e.a. co oznacza, że organ nadzoru mnie jest uprawniony do uchylenia czynności egzekucyjnej a może to uczynić jedynie organ egzekucyjny. Dopuszczalne jest zatem orzeczenie przez organ odwoławczy, po uchyleniu postanowienia organu I instancji, o uznaniu skargi za uzasadnioną. Pogląd taki wyraził WSA w Gdański w wyrokach z 19 lipca 2017r. w spr. I SA/Gd 229/17 i z 19 lipca 2017r. w spr. I SA/Gd 231/17. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. W niniejszej sprawie dopuszczalne było rozstrzygnięcie określone w zaskarżonym postanowieniu. W sytuacji gdy organ nadzoru nie jest kompetentny do uchylenia czynności egzekucyjnej to dopuszczalne było wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia polegającego na uchyleniu postanowieniu organu I instancji i uznaniu skargi za uzasadnioną. Skoro bowiem organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny dopuścił się pewnych uchybień proceduralnych a nie jest uprawniony do uchylenia czynności egzekucyjnej to możliwe było orzeczenie o uznaniu skargi za uzasadnioną. Wspomnieć tylko należy, iż uchybienia organu egzekucyjnego w zakresie wymogów proceduralnych protokołu zajęcia nie były istotne i w żadnym wypadku nie naruszały praw skarżącej. Nie miały one żadnego wpływu na zasadność i prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej. W ocenie sądu uchybienia te nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Dodać również należy, iż przeciwko uchyleniu zaskarżonej czynności egzekucyjnej przemawia fakt, że obecnie egzekucja administracyjna została już zakończona. Jak wynika z treści pisma organu egzekucyjnego z dnia 14 lutego 2014r. w dniu 26 stycznia 2017r. została zapłacona cała należność objęta tytułem wykonawczym z [...] (k.34 akt administracyjnych). Zobowiązanie zatem w całości wygasło zaś egzekucja administracyjna została zakończona. Tym samym zajęcie telewizora ustało i nie zostanie zrealizowany cel zajęcia jakim było możliwość sprzedaży ruchomości. W sytuacji zatem gdy egzekucja administracyjna została już zakończona (ustało zajęcie telewizora) to jaki sens miałoby usuwanie wady zakwestionowanej czynności poprzez jej uchylenie. W ocenie sądu obecnie brak jest możliwości usunięcia pewnych wadliwości zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Niezasadny jest zarzut skargi, że organ odwoławczy naruszył przepis art.138 § 1 pkt.2 u.p.e.a. gdyż nie orzekł co do istoty sprawy w sposób określony w art.54 § 5a u.p.e.a. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach organ nadzoru nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia określonego w art.54 § 5a u.p.e.a. gdyż kompetentny jest w tym zakresie jedynie organ egzekucyjny. Organ odwoławczy nie mógł zatem wydać rozstrzygnięcia, o którym mowa w art.54 § 5a u.p.e.a. W sytuacji gdy uznał, że doszło do pewnych uchybień proceduralnych przy czynności zajęcia mógł jedynie orzec o uznaniu skargi za uzasadnioną. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę G. K. R.T.