I OZ 1778/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Ke 50/17 odrzucającego skargę M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] postanawia: oddalić zażalenie. Pismem z dnia 26 lipca 2017 r. M. M. wywiódł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu w sprawie zmiany stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, o którym został powiadomiony pierwszą czynnością organu pismem z dnia [...] maja 2008 r. tytułowanym rozkaz personalny numer [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do okoliczności podnoszonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] - gdzie organ świadczy o wnikliwym i zgodnym z prawem zbadaniem wniesionego zażalenia i dokonaniem ustaleń, pozwalających stwierdzić, że wydanie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] i wywodzenie dokonania nim zmian w stosunku służbowym i stanowiska było zgodne z obowiązującymi normami ustawowymi, zatem organ wydał faktycznie decyzje administracyjną o zmianie stosunku służbowego w zakresie prawem dopuszczalnym i dla celów, dla jakich prawodawca zezwala na zmianę stosunku służbowego mimo sprzeciwu policjanta – skarżący wskazał, iż stosunek służbowy funkcjonariuszy Policji jest stosunkiem administracyjnoprawnym, regulowanym decyzjami administracyjnymi określonymi w art. 104 k.p.a., a tytułowanymi rozkaz personalny, co nie oznacza, że do takiej zmiany dopuszczalne jest wydawanie rozkazów, a nie konstytutywnych aktów administracyjnych uznaniowych. Następnie M. M. stwierdził, że organ nie zgromadził w zakresie sprawy, jak i nie zbadał stanu faktycznego i prawnego, oraz skutków działań KPP w sprawie osobowej, w związku z obsadzeniem go na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP od dnia 1 stycznia 2007 r. Ze stanowiska zastępcy nie został on nigdy odwołany - czy w zakresie, w jakim wiązał go zakres obowiązków wyłącznie ze stanowiska zastępcy dyżurnego KPP od dnia 1 stycznia 2007 roku, oraz, że na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP miał wykonywać obowiązki służbowe do dnia odwołania z niego, czy też w zakresie, jaki wynika wprost z treści uzasadnienia rozkazu numer [...], iż potrzeby służby wynikały z konieczności zapewnienia właściwej obsady stanowiska zastępcy dyżurnego, a w ogniwie ochronnym byłem zbędny i nigdy tam nie miałem wykonywać jakichkolwiek czynności. Tym samym strona zarzuciła, że próba wywodzenia, że skoro nie wniosła odwołania, to zgodziła się z decyzją organu jest absurdem, bowiem nie da się wnieść odwołania od czynności zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, że jest to czynność niezaskarżalna. Strona wniosła o zobowiązanie organu do właściwego rozpoznania sprawy z równoczesnym uwzględnieniem wytycznych i ustaleń co do faktów, dowodów i skutków działań i czynności organu w sprawie osobowej skarżącego w oparciu o zbadanie akt osobowych i szczególnych środków dowodowych, w postaci posiadanych przez KPP w [...] grafików służb zespołu dyżurnych od dnia 1 stycznia 2007, aż do daty zaprzestania przez skarżącego wykonywania obowiązków służbowych, w związku ze stanem zdrowia, które wskazują na ciągłość i bezterminowość zajmowania, wykonywania obowiązków i korzystania z wolnych konstytutywnych od zajęć służbowych, jak i zastępowania w tych okresach skarżącego przez innego funkcjonariusza wyłącznie na stanowisku zastępcy dyżurnego, a w tym ustalenie i orzeczenie, z zastosowaniem art. 32 ustawy zasadniczej i przywołanego przez skarżącego orzecznictwa NSA i wykładni prawa w nim głoszonej. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W ocenie organu, wniesiona przez skarżącego skarga w dniu 28 lipca 2017 r. jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo z prawomocnie zakończonymi sprawami zainicjowanymi przez M. M., które toczyły się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach o sygnaturach akt: II SAB/Ke 25/12, II SAB/Ke30/14, II SAB/Ke 11/15, II SAB/Ke52/15, II SAB/Ke 43/17. Z uzasadnienia skargi jednoznacznie wynika, że po raz kolejny wnosi o to samo tj. zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...], wskazując na bezczynność organu. Zatem, uwzględniając powagę rzeczy osądzonych, dokonana w niniejszej sprawie ocena spełnienia warunków dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu administracji jest negatywna. Postanowieniem z dnia 13 października 2017 r. (sygn. akt II SAB/Ke 50/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że z akt rozpoznawanej sprawy, a także z wyroku i uzasadnienia wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12, znanych Sądowi z urzędu, wynika że obie te sprawy są tożsame. W ocenie Sądu, sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w [...] w zakresie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w [...] została już merytorycznie rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. W konsekwencji złożona przez M. M. w tej sprawie skarga na bezczynność organu nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. M. domagał się jego uchylenia zarzucając, iż błędnie ustalono zakres przedmiotowy skargi oraz że, uniemożliwiono skarżącemu czynny udział w postępowaniu w wyniku czego nie doręczono mu odpisu odpowiedzi na skargę i pozbawiono prawa do złożenia wniosków dowodowych. W dalszej kolejności skarżący podniósł, iż Sąd dokonał wadliwych ustaleń w zakresie stosunku służbowego oraz zmian dokonywanych od dnia 1 stycznia 2007 r. W ocenie strony, zajmował on stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w [...] w sposób ciągły aż do zwolnienia ze służby czynnej w Policji. Rozkaz personalny nie może być zaś uznany za decyzję administracyjną o mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że jeżeli ta sama sprawa została już przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), a więc sprawy te są tożsame, skarga ta podlega odrzuceniu. Chodzi przy tym o tożsamość przedmiotową (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotową (tożsamość stron). W kontrolowanym postanowieniu Sądu I instancji trafnie wskazano, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą skarżącego z dnia 30 czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie, jak określiła to strona, "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...]", zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. Z akt rozpoznawanej sprawy, a także uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie II SAB/Ke 25/12 wynika, że obie sprawy są tożsame. W sprawie II SAB/Ke 25/12 skarga została wniesiona na przewlekłość postępowania administracyjnego w przedmiocie załatwienia sprawy mianowania podmiotu na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w [...], z uwagi na toczące się w tym przedmiocie postępowanie z wniosku skarżącego. Skarżący wniósł o załatwienie tej sprawy w formie przymusu sądowego z orzeczeniem o rażącej przewlekłości organu. W wyroku, po zinterpretowaniu przez Sąd żądania skarżącego, wskazano jako przedmiot postępowania bezczynność w przedmiocie załatwienia jego wniosku. Wyrok ten nie został zaskarżony, także w części ewentualnego błędnego określenia przedmiotu rozpoznania sprawy. W postępowaniu tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w [...]nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w [...] nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w [...] nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, jak zważył Sąd w cyt. wyroku, aby złożył ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko, a organ tej okoliczności nie przyznał. Stwierdzono nadto, iż postępowanie w sprawie mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko nie może toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w sprawie zmiany stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, o którym strona została powiadomiona rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr[...]. Skarżący zarzucił nieprzeprowadzenie zgodnego z przepisami prawa postępowania administracyjnego, albowiem "organ nie zgromadził, jak i nie zbadał stanu faktycznego i prawnego, oraz skutków działań KPP w sprawie osobowej w związku z obsadzeniem skarżącego na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP od dnia 1 stycznia 2007 r. ze stanowiska którego nie został nigdy odwołany, oraz "czy w zakresie, w jakim wiązał go zakres obowiązków wyłącznie ze stanowiska zastępcy dyżurnego KPP od dnia 1 stycznia 2007 roku" i, że na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP miał wykonywać obowiązki służbowe do dnia odwołania z niego, "czy też w zakresie, jaki wynika wprost z treści uzasadnienia rozkazu numer [...], iż potrzeby służby wynikały z konieczności zapewnienia właściwej obsady stanowiska zastępcy dyżurnego", a w ogniwie ochronnym był on zbędny i nigdy tam nie miał wykonywać jakichkolwiek czynności w związku z obsadzeniem skarżącego na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP od dnia 1 stycznia 2007 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administarcyjnego wyżej cywowane twierdzenia skarżącego dowodzą, że w istocie autor skargi domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej ww. wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 27 września 2012 r. Dokonanie zatem kwalifikacji skargi przez Sąd I instancji było trafne. W tym stanie rzeczy za niedopuszczalne należało uznać wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w [...], w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym została już prawomocnie przez sąd osądzona. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu wskazać należy, iż jest on nieusprawiedliwiony. Z art. 10 p.p.s.a. wynika, że rozpoznanie spraw odbywa się jawnie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest m.in. art. 58 § 3 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zatem przyjęcie przez WSA takiego trybu procedowania było zgodne z prawem i nie doprowadziło do możliwości pozbawienia skarżącego obrony jego praw. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem - na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. - postanowił jak w sentencji.