II OSK 271/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Wojciech Mazur, Sędzia NSA Marzenna Linska- Wawrzon, Sędzia WSA (del.) Marcin Kamiński (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 942/17 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 942/17, oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (organ odwoławczy) z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] września 2016 r. skarżąca Spółka wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W toku postępowania skarżąca Spółka wyjaśniła, że ustalenie lokalizacji inwestycji wynika z obowiązku nałożonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Skarżąca Spółka podała, że projekt przewiduje budowę na dachu istniejącego budynku (działka nr [...] przy ul. B. Ch. [...] w S.) antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości całkowitej 14 m nad poziom dachu (około 24 m nad poziomem terenu) wraz z instalacją radiokomunikacyjną. Z załączonej do wniosku kwalifikacja przedsięwzięcia wynikało, że wyposażenie stacji będą stanowić: zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych na dachu budynku; anteny sektorowe pracujące na częstotliwościach 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz; anteny paraboliczne (radiolinie); elementy torów antenowych. Tabelarycznie podano ilość anten (6 sztuk), ich azymuty, wysokość zawieszenia anten (nad poziomem terenu), moc anten (EIRP), rozpatrywany zasięg osi głównej wiązki promieniowania, dopuszczalne maksymalne pochylenie anten. Załączono również rysunki (w płaszczyźnie poziomej i pionowej) przebiegu wiązek promieniowania anten. Prezydent Miasta S. (organ I instancji) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. E. "P." z siedzibą w R. wskazując, że żądanie Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jest uzasadnione celami statutowymi tej organizacji oraz przemawia za tym interes społeczny. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), organ I instancji ustalił na rzecz skarżącej Spółki warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną na dachu budynku położonego przy ul. B. Ch. [...] w S., w granicach działki nr [...] z obrębu nr [...]. W decyzji określono następujący zakres inwestycji: budowa na dachu budynku antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości całkowitej (wraz ze sztycą odgromową) około 14 m nad poziom dachu (maksymalnie 24 m nad poziom terenu); budowa niezbędnej infrastruktury technicznej; instalacja urządzeń technicznych; instalacja anten parabolicznych (radiolinie); instalacja anten sektorowych: antena A1 azymut 40°, wysokość zawieszenia 21,30 m npt; antena A2 azymut 40°, wysokość zawieszenia 21,30 m npt; antena A3 azymut 160°, wysokość zawieszenia 21,30 m npt; antena A4 azymut 160°, wysokość zawieszenia 21,30 m npt; antena A5 azymut 300°, wysokość zawieszenia 21,30 m npt; antena A6 azymut 300°, wysokość zawieszenia 21,30 m npt. Organ I instancji wskazał, że skarżąca Spółka do wniosku załączyła "Kwalifikację przedsięwzięcia" z października 2015 r., wykonaną zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.), w której wykazano, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zdaniem organu I instancji, z analizy założonych parametrów zawartych we wniosku oraz obowiązujących przepisów wynika, że odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania, a miejscami dostępnymi dla ludzi dla wszystkich rozpatrywanych oddzielnie pojedynczych anten sektorowych wynosi co najmniej 2,2 m. W tej sytuacji, w świetle obowiązujących przepisów raport o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko nie jest więc wymagany. Odwołania od powyższej decyzji złożyli wspólnie: L.L., M.S., R. D., T. N. oraz samodzielnie Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. E. "P." z siedzibą w R.. Odwołujący się L.L., M.S., R. D. i T. N. zarzucili naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że decyzja została wydana dla inwestycji o bliżej nieokreślonych parametrach technicznych, decyzja nie zawiera uzasadnienia pozwalającego na przyjęcie, że nie było w niniejszej sprawie wymagane ustalenie obszaru oddziaływania obiektu w zakresie występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych oraz uzyskania decyzji środowiskowej. Ponadto z decyzji nie można odczytać: faktycznej mocy EIRP anten objętych analizą, maksymalnych tiltów dla danej anteny, dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy na terenie przy przyjęciu, że główne wiązki promieniowania wystąpią na wysokościach niedostępnych dla zabudowy, mocy anten radioliniowych oraz określenia czy wejdą w supozycję z antenami sektorowymi, wskazania metody obliczeniowej oraz informacji czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych, analizy co do ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, konkretnego przepisu rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ogólnopolskie Stowarzyszenie P.E. "P." z siedzibą w R. (Stowarzyszenie) w swoim odwołaniu sformułowało tożsame zarzuty w odniesieniu do decyzji. Wydana decyzja, w ocenie Stowarzyszenia, rażąco narusza prawo, gdyż nie zawiera konkretnych danych technicznych, oraz z tej przyczyny, że dla wskazanej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który między innymi powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka do wniosku dołączyła "Kwalifikację przedsięwzięcia", wykonaną zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w którym to dokumencie zawarła opis przedsięwzięcia oraz obliczenia dotyczące zakresu pól elektromagnetycznych, przesądzając o kwalifikacji przedsięwzięcia jako inwestycji nie zaliczających się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji poprzestał na dokumentacji przedstawionej przez skarżącą Spółkę i zakwalifikował stację bazową do instalacji, dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, co kwestionuje odwołujące się Stowarzyszenie. Ponadto organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa stanowiące podstawę wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. regulujących kwestię przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy zaznaczył, że według § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., ustalając równoważną moc promieniowaną izotropowo bierze się pod uwagę i wyznacza dla pojedynczej anteny, także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja tego samego rodzaju. Jest to podstawowa zasada przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustala się moc każdej anteny oddzielnie jako elementu instalacji po to, aby możliwe było zakwalifikowanie każdej z nich pod kątem owej mocy ze względu na kolejne punkty § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Zatem wystarczy, że jedna z anten przekroczy dopuszczalną moc w powiązaniu z odległością miejsca dostępnego dla ludności, a całe przedsięwzięcie zostanie zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to konieczność dokładnego badania każdej anteny skierowanej z reguły na inny azymut nie tylko pod kątem mocy, ale przede wszystkim, czy w podanych odległościach występują miejsca dostępne dla ludności. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. ma charakter przepisu uzupełniającego do omawianej normy. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Organ odwoławczy wyjaśnił, że gdyby oddzielnie oceniać te przedsięwzięcia wedle kryteriów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., żadne z nich nie kwalifikowałoby się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że nie byłoby możliwości przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tymczasem przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w takiej sytuacji, tj. w ramach tego samego zakładu lub obiektu, nakazuje sumowanie tych przedsięwzięć. Może być bowiem taka sytuacja, w której pierwsza instalacja na terenie tego zakładu wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a druga instalacja oceniana oddzielnie nie wymagałaby takiej oceny, bowiem nie spełniałaby kryteriów podanych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Wówczas dojdzie do zastosowania przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., nakazującego sumowanie obydwu przedsięwzięć (w istocie ocenę nakładania się mocy promieniowania poszczególnych anten), co w konsekwencji doprowadzi do sytuacji, że w przypadku tej drugiej anteny będzie jednak konieczność wydania decyzji środowiskowej. W ocenie organu odwoławczego, taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Elementem inwestycji jest montaż sześciu anten sektorowych, po dwie anteny skierowane w trzech kierunkach. W kwalifikacji przedsięwzięcia skarżąca Spółka w tabeli przedstawiła moc EIRP dla każdej z anten, jednakże nie sumowała parametrów tych anten, pod kątem możliwości kumulacji wartości mocy poszczególnych anten działających łącznie. Również organ I instancji nie czynił rozważań w zakresie możliwej kumulacji mocy anten, ani nie dokonał samodzielnych i przekonujących ustaleń w zakresie tego, czy rzeczywiście dla wnioskowanej inwestycji nie było wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Organ w tym zakresie oparł się wyłącznie na analizie oddziaływania na środowisko sporządzonej na zlecenie skarżącej Spółki. W ocenie organu odwoławczego w decyzji zabrakło określenia rodzaju i typu anten, ich mocy i innych parametrów technicznych decydujących o zakwalifikowaniu inwestycji do inwestycji nie wymagających uzyskania decyzji środowiskowej. Przy czym skoro przywołane przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wyraźnie wyłączają z badania radiolinie, zarzut odwołania dotyczący braku podania mocy anten radioliniowych jest nietrafny. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., można uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie organ I instancji powinien samodzielnie przeanalizować, czy dla wnioskowanej inwestycji jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, z uwagi na możliwą kumulację mocy anten oraz występowanie miejsc dostępnych dla ludności w zasięgu działania tej mocy anten. Skargę na powyższą decyzję złożyła skarżąca Spółka, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię: t. j. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w zw. z art. 122a pkt 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - poprzez nałożenie na skarżącą Spółkę obowiązku dokonania dokumentacji niezgodnie z jednoznacznym przepisem rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., oraz w zakresie w jakim działają przepisy Prawa ochrony środowiska i przepisów wykonawczych, w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie, że postanowienia rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nakładają obowiązek sumowania mocy anten, w sytuacji gdy przepisy nakazują badanie mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] października 2017 r. Stowarzyszenie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosło, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko skarżącej Spółki, iż przedmiotem kwalifikacji jest objęty pojedynczy element przedsięwzięcia, bowiem taka sytuacja może mieć miejsce wówczas, gdy na danym sektorze umieszczona jest tylko jedna antena. Zaskarżonym wyrokiem z dnia [...] października 2017 r. Sąd I instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., określającym jeden ze sposobów zakończenia postępowania przed organem administracji publicznej drugiej instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie zatem decyzji o charakterze kasatoryjnym usprawiedliwione jest jedynie wówczas, gdy spełnione łącznie są dwie przesłanki, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd I instancji wyjaśnił, że w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny ocenia zatem, czy organ odwoławczy powinien był merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia ustawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Orzeczenie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy organ I instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 136 K.p.a. Sąd I instancji wskazał, że należy mieć na względzie, iż podstawę materialnoprawną do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz procedurę poprzedzającą jej wydanie regulują przepisy u.p.z.p. W myśl art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z regulacją art. 52 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, którego wymagana treść została określona w ust. 2 powołanego przepisu. Z powołanego art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zwierać m. in.: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na którym ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000 a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (punkt 1); charakterystykę inwestycji obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (2b); określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji (2c). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi etap wstępny procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowane. Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, zgodnie z którym w przypadku, gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, wówczas konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13). Uwarunkowania środowiskowe powinny być zbadane przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej po to, aby właściwe były określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu inwestycji, zwłaszcza w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Sąd I instancji stwierdził, że wobec powyższego obowiązkiem organu jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W tym zakresie, na co zdaniem Sądu prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy, podstawowe znaczenie odgrywa ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.) czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.). Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., ustalając równoważną moc promieniowaną izotropowo bierze się pod uwagę i wyznacza dla pojedynczej anteny, także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja tego samego rodzaju. Sąd I instancji wskazał, że jak prawidłowo na to zwrócił uwagę organ odwoławczy, jest to podstawowa zasada przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustala się moc każdej anteny oddzielnie jako elementu instalacji po to, aby możliwe było zakwalifikowanie każdej z nich pod kątem owej mocy ze względu na kolejne punkty § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Wystarczy, że jedna z anten przekroczy dopuszczalną moc w powiązaniu z odległością miejsca dostępnego dla ludności, a całe przedsięwzięcie zostanie zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd I instancji wskazał, że uzupełnienie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. stanowi przepis § 3 ust. 2 pkt 3, w myśl którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Sąd stwierdził, że powołany przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. należy rozumieć w ten sposób, że w ramach tego samego zakładu lub obiektu nakazuje sumowanie przedsięwzięć. Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji przedsięwzięcia dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Sąd przy tym wskazał, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca Spółka dołączyła do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dokument: "Kwalifikacja przedsięwzięcia" (sporządzony w październiku 2015 r.), w którym przedstawiła moc EIRP dla każdej z anten, jednakże nie zsumowała parametrów tych anten pod kątem możliwości kumulacji wartości mocy poszczególnych anten działających łącznie. Po dokonaniu obliczeń dla przedstawionej konfiguracji anten nie zaliczono planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie ww. dokumencie wskazano, że przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko dlatego też nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym stwierdzono, że niniejsza inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd I instancji stwierdził, że prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy, że organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na powołanym wyżej dokumencie, nie dokonując ustaleń własnych w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, przyjmując jedynie, że dla wskazanego przedsięwzięcia raport o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagany, oraz podnosząc, że odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania a miejscami dostępnymi dla ludzi, dla wszystkich rozpatrywanych oddzielnie pojedynczych anten sektorowych wynosi co najmniej 2,2 m. Wobec powyższego Sąd I instancji zgodził się z argumentacją organu odwoławczego zarzucającą organowi I instancji brak rozważań w zakresie możliwej kumulacji mocy anten oraz brak dokonania samodzielnych i przekonujących ustaleń pod kątem wymogu przeprowadzenia dla planowanej inwestycji oceny oddziaływania na środowisko przy uwzględnieniu treści przepisu § 3 ust. 2 pkt 3, który należy rozumieć jako nakaz sumowania mocy anten w ramach tego samego obiektu. W świetle powyższego, w ocenie Sądu I instancji, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w związku z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niezasadne przyjęcie, że przepisy ww. rozporządzenia nakładają obowiązek sumowania mocy anten. Ponadto wbrew przekonaniu skarżącej Spółki organ odwoławczy nie nałożył na stronę skarżącą żadnego obowiązku, lecz zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Podsumowując Sąd I instancji wskazał, że jak trafnie zwrócił na to uwagę organ odwoławczy, organ I instancji przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej nie zbadał wszystkich istotnych parametrów planowanej inwestycji mogących decydować o wpływie na środowisko i oddziaływaniu na sąsiednie nieruchomości pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności w zasięgu działania mocy anten. Stwierdzone przez organ odwoławczy nieprawidłowości świadczą o tym, że organ I instancji nie zbadał, czy dla wnioskowanego przedsięwzięcia wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, stanowiące kwestię zasadniczą w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię: § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w zw. z art. 122a ust. 1 i art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: a) nieuzasadnione uznanie przez Sąd I Instancji, że we wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego skarżąca Spółka powinna uwzględnić tzw. zjawisko kumulacji oddziaływania wszystkich anten, co w przedmiotowej sprawie, skutkuje nałożeniem na organ I instancji obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego niezgodnego z jednoznacznym przepisem rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. oraz w zakresie w jakim działają przepisy Prawa ochrony środowiska i przepisów wykonawczych, w szczególności poprzez bezzasadne przyjęcie, że postanowienia rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nakładają obowiązek sumowania mocy anten, w sytuacji gdy przepisy nakazują badanie mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny; b) nałożenie obowiązku, który jest niezgodny nie tylko z przepisami, ale również z ustaleniami organów, które badają rzeczywiste pomiary promieniowania elektromagnetycznego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie decyzji organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono szczegółową argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oddalona, albowiem nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego staje się zatem orzeczenie sądu pierwszej instancji w takim zakresie, w jakim zostało zaskarżone, oraz w świetle tych podstaw kasacyjnych, które zostały wskazane i skonkretyzowane przez skarżącego kasacyjnie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania, co skutkowało ograniczeniem zakresu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutu kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podniesiony w skardze kasacyjnej złożony zarzut naruszenia prawa materialnego jest całkowicie bezzasadny, niezależnie od błędnego konstrukcyjnie połączenia jego treści z przepisami prawa procesowego. Strona skarżąca kasacyjnie podjęła próbę podważenia prawidłowości dominującego i utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiska interpretacyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/14; wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., II OSK 1570/18), z którego wynika, że w świetle przepisów wydanego na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (uchylonego z dniem 11 października 2019 r.) należy przyjąć, iż ocena osiągnięcia granicznych parametrów równoważnej (efektywnej) mocy izotropowego promieniowania elektromagnetycznego instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (z wyłączeniem radiolinii), emitujących pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach, powinna uwzględniać zjawisko fizyczne interferencji fal elektromagnetycznych i wynikającą z niego kumulację wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego pojedynczych anten wchodzących w skład instalacji. Powyższa próba okazała się bezskuteczna. Przede wszystkim nie jest uprawnione podejście dokonujące jedynie literalnej i pozbawionej systemowego odniesienia wykładni przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Tego rodzaju "wyizolowana" i schematyczna wykładnia opiera się na negowaniu logicznych i merytorycznych związków pomiędzy wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami cyt. rozporządzenia oraz przepisami art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. O ile nie ulega wątpliwości, że § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wskazując przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w zakresie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, odwołują się do parametru minimalnej równoważnej mocy promieniowania izotropowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny, stanowiąc dodatkowo, że moc tę wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, o tyle nie można przyjąć, że przepisy te regulują zagadnienie obliczania globalnej mocy promieniowania elektromagnetycznego dla zespołu anten tworzących określoną instalację, stanowiącą przedsięwzięcie będące przedmiotem oceny. Jest natomiast oczywiste, że zastrzeżenie, iż równoważną moc promieniowania oblicza się dla danej anteny bez uwzględnienia anten wchodzących w skład tej samej lub innej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej, jest logicznie uzasadnione, gdyż po pierwsze – niezależnie od sprawy sumowania mocy promieniowania pojedynczych anten wchodzących w skład danej instalacji – najpierw należy ustalić moc tego promieniowania dla pojedynczej anteny, aby móc ustalić globalną moc przedsięwzięcia, po drugie zaś graniczny parametr mocy promieniowania oblicza się co do zasady dla pojedynczej instalacji (pojedynczego przedsięwzięcia) (zob. dalsze uwagi poniżej). Nie można jednak wywodzić z powyższej regulacji rozporządzeniowej uproszczonych i pozbawionych szerszego odniesienia wniosków. Jak już bowiem wspomniano, przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. posługują się szerszym znaczeniowo terminem "instalacja", a zgodnie z § 1 tego rozporządzenia każda instalacja jest przedsięwzięciem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 13 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz w zw. z art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. oraz będącego jej implementacją przepisu art. 3 ust. 1 pkt. 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wynika bardzo szeroka definicja przedsięwzięcia, która z punktu widzenia kryterium choćby potencjalnego odziaływania na środowisko nakazuje uwzględniać nie tylko wszystkie bezpośrednie i pośrednie skutki oddziaływania środowiskowego planowanej inwestycji (zamierzenia budowlanego lub innej ingerencji w środowisko), lecz także zakazuje dzielenia inwestycji na określone fragmenty, etapy, odcinki lub elementy, jeśli mogłoby to doprowadzić do wyłączenia obowiązku przeprowadzenia jednej i kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko całego przedsięwzięcia. Zasada jedności oceny środowiskowej przedsięwzięć znajduje potwierdzenie w utrwalonym już orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Trybunał Luksemburski niezmiennie podkreśla, że celu dyrektywy w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko "nie wolno omijać poprzez dzielenie przedsięwzięć, a nieuwzględnienie ich łącznego rezultatu nie może skutkować w praktyce wyłączeniem ich w całości z obowiązku poddania ocenie, podczas gdy rozpatrywane łącznie mogą wywierać znaczące skutki na środowisko naturalne" (zob. np. wyrok TS z dnia 25 lipca 2008 r., C-142/07, Ecologistas en Acción-CODA v. Ayuntamiento de Madrid, ECR 2008/7B-/I-6097 pkt. 28, 29, 36-38, 44, 46; wyrok z dnia 10 grudnia 2009 r., C-205/08, Umweltanwalt von Kärnten v. Kärntner Landesregierung, ECLI:EU:C:2009:767, pkt 53-54, 58; wyrok z dnia 21 marca 2013 r., C-244/12, Salzburger Flughafen GmbH v. Umweltsenat, ECLI:EU:C:2013:203, pkt 37). Rozważana zasada jedności oceny środowiskowej nakazuje zatem przeprowadzenie całościowej i globalnej kwalifikacji przedsięwzięć, która musi wziąć pod rozwagę wszystkie ich powiązania techniczne, użytkowe i funkcjonalne (tak wewnętrzne, jak i zewnętrzne), jeśli bez ich uwzględnienia mogłoby dojść do nieuzasadnionego z punktu widzenia ochrony środowiska wyłączenia obowiązku przeprowadzenia oceny ich oddziaływania przedsięwzięcia. W świetle uregulowań prawa unijnego przepisom § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie można zatem nadawać znaczenia, które byłoby sprzeczne z tym prawem. Już ta przesłanka samoistnie stanowi podstawę do uznania, że kwalifikacja przedsięwzięcia telekomunikacyjnego o cechach i parametrach wskazanych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. musi uwzględniać wszystkie elementy powyższego przedsięwzięcia (w tym anteny wchodzące w jego skład) oraz zachodzące pomiędzy nimi związki. W konsekwencji w odniesieniu do przedsięwzięć stanowiących instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, należy przyjąć, że w przypadku instalacji wieloantenowych kwalifikacja przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko musi uwzględniać możliwość kumulacji wartości parametrów minimalnej równoważnej mocy promieniowana izotropowego wyznaczonych dla wszystkich pojedynczych anten wchodzących w skład całej instalacji. Wobec tego – po przeprowadzeniu stosownych ustaleń i obliczeń uwzględniających możliwe kierunki (azymuty) promieniowania oraz pochylenia wiązek promieniowania poszczególnych anten – kwalifikacja przedsięwzięcia będącego wieloantenową instalacją w świetle wymogu przeprowadzenia oceny środowiskowej musi być rezultatem uprzedniej oceny możliwości zaistnienia zjawiska interferencji fal elektromagnetycznych skorelowanych (zgodnych) w fazach oraz wynikającej z niego kumulacji wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego ustalonych dla wszystkich pojedynczych anten wchodzących w skład danej instalacji. Zaprezentowana wyżej interpretacja znajduje również bezpośrednie potwierdzenie w treści innych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Zjawisko sumowania mocy poszczególnych anten lub elementów instalacji antenowych nie jest zatem obce samemu prawodawcy rozporządzeniowemu. Przykładowo w § 2 ust. 2 pkt. 2 cyt. rozporządzenia postanowiono, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w § 3 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Przepis ten wprost zatem wskazuje, że dodanie anten, zmiana ich lokalizacji lub zmiana antenowych parametrów technicznych lub użytkowych w ramach zbiorczo ujętego wieloantenowego przedsięwzięcia może spowodować, że progi mocy promieniowania zostaną osiągnięte, pomimo iż moc niektórych pojedynczych anten wchodzących w skład tego przedsięwzięcia nie osiągnie progów określonych w § 2. Podobne regulacje wynikają również z § 3 ust. 2 pkt. 1-2 cyt. rozporządzenia. Jeszcze bardziej oczywiste wnioski można wyprowadzić z § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W przepisie tym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nakazano zaliczyć również te przedsięwzięcia, które nie osiągają progów określonych w § 3 ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu zostaną osiągnięte progi określone w ust. 1 tego przepisu. Oznacza to, że nawet jeśli mamy do czynienia z traktowanymi odrębnie planowanymi, realizowanymi lub zrealizowanymi przedsięwzięciami jednorodzajowymi (np. radiokomunikacyjnymi) znajdującymi się w określonej bliskości (jednego zakładu lub obiektu), to powstaje obowiązek zsumowania ich parametrów (np. mocy promieniowania wszystkich anten wchodzących w skład danej instalacji), jeśli po dokonaniu tego zsumowania względem choćby jednego przedsięwzięcia zostaną osiągnięte progi wyznaczone w § 3 ust. 1 (np. w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.). Prawodawca w ten sposób chce zapobiec niedopuszczalnej separacji kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięć, które już istnieją lub będą istnieć w obrębie jednego zakładu lub obiektu. Dotyczy to wprawdzie odrębnych przedsięwzięć (instalacji) telekomunikacyjnych, które już działają lub mają działać w danym miejscu, jednak sens i cel powyższej regulacji wskazuje, że zakaz separacji kwalifikacyjnej powinien zostać rozciągnięty również na pojedyncze anteny traktowane jako odrębne instalacje telekomunikacyjne, nawet jeśli wchodzą one – z woli inwestora – w skład jednej wieloantenowej instalacji. Tylko taka wykładnia zapewnia zachowanie koniecznej zgodności prawa polskiego z prawem Unii Europejskiej, a jednocześnie pozostaje w zgodności z wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. celami regulacyjnymi. Odnosząc się natomiast do podniesionego w łączności z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 122a ust. 1 i art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ze względu na niewykazanie adekwatnego związku tych ostatnich przepisów z przepisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., których dotyczy konkretyzacja podstawy kasacyjnej, w tym zakresie zarzut ten podlega oddaleniu bez szczegółowej kontroli jego zasadności. W tym stanie rzeczy, mając na względzie podniesione wyżej argumenty, wobec stwierdzenia bezzasadności zarzutu kasacyjnego i jego uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.