VI SA/Wa 1407/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżoną decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 dalej także "Kpa") oraz § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Dz. U. poz. 1907 ze zm., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], orzekającą o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego E. P. (dalej także "skarżąca" lub "strona") kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W wyniku złożonej skargi na dokonane przez stronę czynności szacowania, po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju orzekł o zastosowaniu wobec skarżącej, jako rzeczoznawcy majątkowego, kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. W związku z wnioskiem strony o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. zwrócił się do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej o ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie z tytułu odpowiedzialności zawodowej strony. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, obejmującego cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, że skarżąca jako rzeczoznawca majątkowy naruszyła przepisy prawa obowiązujące w dacie wykonania czynności objętych niniejszym postępowaniem w stopniu uzasadniającym zastosowanie przepisu art. 178 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774, ze zm., dalej także "ugn"). W związku z powyższym Komisja Odpowiedzialności Zawodowej wystąpiła o zastosowanie wobec strony kary dyscyplinarnej określonej w art. 178 ust. 2 pkt 3 ugn, tj. zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. organ w trybie art. 10 Kpa zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca nie skorzystała z powyższego uprawnienia. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, że przedmiotem postępowania wyjaśniającego objęte zostały czynności zawodowe skarżącej jako rzeczoznawcy majątkowego przy sporządzaniu na zlecenie właściciela nieruchomości gminy miasta E. operatów szacunkowych z dnia 7 października 2010 r. Wyceny nieruchomości zostały wykonane dla potrzeb aktualizacji opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu i obejmowały: a) "Operat szacunkowy wyceny wartości rynkowej nieruchomości gruntowej położonej w E., ul. T., stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 8166m2, obręb [...]., karta mapy 4, KW Nr [...] do aktualizacji opłaty rocznej z tytułu prawa użytkowania wieczystego gruntu". Wartość nieruchomości została określona na kwotę 806 311 zł. b) "Operat szacunkowy wyceny wartości rynkowej nieruchomości gruntowej położonej w E., ul. T., stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 765 m2, obręb [...]., karta mapy 4, KW Nr [...] do aktualizacji opłaty rocznej z tytułu prawa użytkowania wieczystego gruntu". Wartość nieruchomości została określona na kwotę 52 081 zł. W odniesieniu do wskazanych operatów pełnomocnik użytkowników wieczystych szacowanych nieruchomości przedstawił rzeczoznawcy majątkowemu E. P. następujące zarzuty: 1. Błędne określenie przeznaczenia terenu, na którym zlokalizowana jest szacowana nieruchomość, gdyż dla przedmiotowego terenu brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, a zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka położona jest na terenach zieleni urządzonej o funkcji wypoczynkowo-rekreacyjnej i sportowej. 2. Brak uzasadnienia dla przyjętych cech rynkowych i ich wag, gdyż pominięto cechę "wielkość nieruchomości", mimo że w przyjętym do porównania zestawieniu transakcji znajdują się działki o powierzchniach od 30 m2 do 18 108 m2. 3. Przyjęcie do porównań transakcji nieruchomości niespełniających kryterium obrotu wolnorynkowego : - nieruchomość przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową na ekskluzywnym osiedlu jednorodzinnym położonym na peryferiach miasta, - nieruchomość przeznaczona pod budowę salonu samochodowego (poz. 10 w tabeli), - grunt stanowiący plac utwardzony położony w centrum miasta przeznaczony pod zabudowę usługową (poz. 15 w tabeli). 4. Przyjęcie do porównań transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego, co stanowi naruszenie § 27 i § 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, zpóźn. zm.), dalej: ";rozporządzenie 5. Przyjęcie do porównań transakcji zawartych ponad 24 miesiące przed datą, na którą została określona wartość nieruchomości. 6. Popełnienie wielu błędów metodycznych i wykonanie wadliwych obliczeń matematycznych w arkuszu kalkulacyjnym stanowiącym załącznik do operatu szacunkowego. 7. Błędne określenie AC, stanowiącej różnicę pomiędzy jednostkową ceną maksymalną i jednostkową ceną minimalną w zbiorze transakcji przyjętych do porównań. 8. Objęcie badaniem nieruchomości przeznaczonych na cele inne niż mieszkalne. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, biorąc pod uwagę zarzuty postawione rzeczoznawcy majątkowemu oraz wyjaśnienia rzeczoznawcy majątkowego E. P., zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja Odpowiedzialności Zawodowej wniosła o utrzymanie orzeczonej wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. Komisja wskazała, iż jedynie w sposób odmienny niż w postępowaniu przeprowadzonym w I instancji został oceniony zarzut wymieniony w pkt 8, jednak Komisja zgodziła się z wcześniejszym stwierdzeniem, że brak jest podstaw do zakwestionowania zasadności przyjęcia przez rzeczoznawcę majątkowego do analizy porównawczej nieruchomości wymienionych w zarzutach z pkt 8. Jednocześnie wskazała, że brak w operatach szacunkowych opisów nieruchomości przyjętych do porównań uniemożliwił ocenę prawidłowości ich doboru do porównań. Powyższe w ocenie komisji nie miało jednak wpływu na wysokość wnioskowanej kary. Uwzględniając stanowisko Komisji Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzje wydaną w I instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że rzeczoznawca majątkowy ponosi odpowiedzialność zawodową za jakość wykonanych czynności zawodowych. Wskazał, iż od przedstawicieli tego zawodu wymagana jest szczególna staranność przy wykonywaniu czynności zawodowych, gdyż efekt ich pracy w postaci operatu szacunkowego ze wskazaniem wartości praw do nieruchomości, niejednokrotnie bywa podstawą do ustalenia opłat za korzystanie z nieruchomości publicznych. Miało to miało miejsce w przedmiotowej sprawie w związku z wyceną nieruchomości dla potrzeb aktualizacji opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, gdzie wartość określona przez rzeczoznawcę majątkowego stanowiła podstawę ustalenia zaktualizowanej wysokości opłaty rocznej. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa skarżąca podczas sporządzania przedmiotowych operatów szacunkowych naruszyła następujące przepisy prawa w zakresie wyceny nieruchomości: - art 175 ust. 1 w związku z art. 154 ust. 2 ugn - poprzez niedochowanie szczególnej staranności przy określaniu przeznaczenia terenu, na którym zlokalizowana jest szacowana nieruchomość; - § 55 ust. 2 rozporządzenia - poprzez niewskazanie w operatach szacunkowych uwarunkowań dokonanych czynności; - art. 175 ust. 1 ugn w związku z § 28 ust. 2 rozporządzenia - poprzez niedochowanie szczególnej staranności i przyjęcie do porównań transakcji dotyczących sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu; - art. 175 ust. 1 ugn - poprzez niedochowanie szczególnej staranności, właściwej dla zawodowego charakteru czynności szacowania nieruchomości przy przyjmowaniu w sposób dowolny poprawek kwotowych korygujących ceny ze względu na cechy różnicujące nieruchomości podobne do wycenianej. Zdaniem organu działania rzeczoznawcy majątkowego były sprzeczne z przepisami prawa oraz podważały zaufanie do zawodu rzeczoznawcy majątkowego, podczas gdy jego obowiązkiem jest wykonywanie czynności zawodowych zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie, mając na względzie budowanie autorytetu zawodu rzeczoznawcy majątkowego jako eksperta na rynku nieruchomości. W ocenie organu popełnione przez stronę błędy i uchybienia wykazane w wyniku przeprowadzonego postępowania jednoznacznie potwierdzają, że przy sporządzaniu przedmiotowych operatów szacunkowych wykazała się ona brakiem szczególnej staranności oraz wskazują na zaniechania rzeczoznawcy majątkowego przy wykonywaniu czynności zawodowych. Organ podkreślił, iż operat szacunkowy powinien zawierać informacje niezbędne przy wykonywaniu wyceny, wskazywać podstawy dokonanych czynności, przedstawiać tok obliczeń i stanowić logiczną oraz spójną całość. Ich brak oznacza, że strona nie wypełniła obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 ugn. W ocenie organu stwierdzone uchybienia i błędy w pracy rzeczoznawcy majątkowego są bezsporne, a ciężar gatunkowy stwierdzonych naruszeń prawa jest na tyle istotny, że nie jest możliwe orzeczenie kary upomnienia lub nagany. W związku z powyższym organ w przeprowadzonym ponownie postępowaniu nie stwierdził podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. uznając, że orzeczenie kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych strony na okres 3 miesięcy, o której mowa w art. 178 ust. 2 pkt 3 ugn, jest zasadne. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] maja 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że działania skarżącej wskazane w tej decyzji stanowią naruszenie art. 175, art. 154 ust. 2 ugn oraz § 28 ust. 2 i § 55 ust. 2 rozporządzenia. 2. Naruszenie przepisu art. 178 ust. 2 pkt 3 ugn poprzez zastosowanie wobec skarżącej niewspółmiernie wysokiej kary dyscyplinarnej w stosunku do stopnia naruszenia przepisu art. 175 ust. 1 ugn. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ administracji w sposób prawidłowy zaś interpretacja przepisów prawa i sposób ich zastosowania nie budzi zastrzeżeń Sądu. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w sprawie niniejszej miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Postępowanie prowadzone z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego ma szczególny charakter. Organ administracji wydając decyzję w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, to jest decyzję o zastosowaniu kary dyscyplinarnej, opiera ją na dowodach zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej (KOZ). Organ administracji stosuje się tu do zasad procedury administracyjnej zawartych w k.p.a., jak również do zasad procedury zawartej w art. 194-195a ugn. W świetle art. 194 ust. 1a ugn po wszczęciu postępowania organ przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a zgodnie z art. 195a tej ustawy, na podstawie wyników tego postępowania, orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2. Z wymienionych przepisów nie wynika wprawdzie, że minister jest całkowicie związany ustaleniami zawartymi w protokole Komisji, ale dyspozycja przepisu art. 195a ust. 1 (minister, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych), nakazuje poszukiwać szczegółowych ustaleń faktycznych dotyczących błędów i uchybień w pracy rzeczoznawcy majątkowego w protokole tej Komisji. Postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego ma na celu wykazanie, czy osoba uprawniona do szacowania nieruchomości przy wykonywaniu czynności szacowania wypełniła obowiązki wynikające z art. 175 ust. 1 ugn - to znaczy, czy szacowania nieruchomości dokonała zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. Zatem ww. Komisja w postępowaniu wyjaśniającym dotyczącym odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, a w konsekwencji organ, który wydaje decyzję na bazie tego postępowania, nie bada operatu szacunkowego jako takiego, w tym pod kątem, czy ustalona w nim wartość odzwierciedla lub nie rynkową wartość tej nieruchomości, lecz bada czy przy sporządzaniu tego operatu rzeczoznawca postępował zgodnie z dyrektywą wynikającą z art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej, po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego w sprawie (skutkiem wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy), podtrzymała wcześniejsze ustalenia o naruszeniu przez skarżącą art. 175 ust. 1 ugn przez niezachowanie szczególnej staranności przy określaniu wartości nieruchomości. Stanowisko to legło u podstaw zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa, który zasadnie podkreślił, że stwierdził naruszenie przez rzeczoznawcę majątkowego zasady szczególnej staranności, o której mowa w art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez nieuwzględnienie przeznaczenia terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (a wynikającego ze Studium), na którym zlokalizowana jest szacowana nieruchomość; przyjęcie do porównań jako transakcji reprezentatywnych dot. sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz dokonanie w sposób dowolny poprawek korygujących ceny ze względu na cechy różnicujące nieruchomości podobne do wycenianej. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano zatem przyczyny, z powodu których nałożono na skarżącą karę dyscyplinarną zawieszenia uprawnień zawodowych oraz wyjaśniono czym kierował się organ przy wymiarze tej kary (adekwatność do popełnionych uchybień i podkreślenie wystrzegania się przez osobę wykonującą zawód noszący znamiona zawodu zaufania publicznego wykonywania czynności zawodowych w sposób mogący podważać wiarygodność dokonanej wyceny nieruchomości). Sąd podziela stanowisko organu, iż powyższe uchybienia miały wpływ na wynik dokonanej przez skarżącą wyceny nieruchomości w przywołanych wyżej operatach, w związku z czym istnieją obiektywne podstawy do nałożenia kary na rzeczoznawcę majątkowego z tytułu odpowiedzialności zawodowej za wykonywane czynności szacowania nieruchomości, gdyż popełnione przez rzeczoznawcę majątkowego E. P. uchybienia jednoznacznie potwierdzają, że przy wykonywaniu czynności zawodowych wykazała się brakiem szczególnej staranności. Sąd stwierdza, że rzeczoznawca majątkowy powinien dołożyć wszelkich starań, aby podejmowane przez niego działania, dokumentowane w operacie szacunkowym nie budziły żadnych wątpliwości co do ich poprawności i zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Popełnione przez skarżącą błędy i uchybienia potwierdzają, że rzeczoznawca majątkowy przy sporządzaniu przedmiotowych operatów szacunkowych wykazała się brakiem szczególnej staranności oraz wskazują na zaniechania rzeczoznawcy majątkowego przy wykonywaniu czynności zawodowych. Operat szacunkowy powinien zawierać wszelkie informacje niezbędne przy wykonywaniu wyceny, podstawy dokonanych czynności, tok obliczeń oraz stanowić logiczną i spójną całość. W ocenie Sądu, wszystkie ustalenia dokonane w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, dlatego też Sąd nie stwierdza naruszenia przez organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniach decyzji obu instancji zostały wskazane podstawy prawne zapadłych rozstrzygnięć, fakty które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, pozwalał na wystarczającą i wszechstronną ocenę czynności zawodowych skarżącej w związku ze sporządzeniem operatu szacunkowego i w ocenie Sądu organy obu instancji, rozpatrzyły w całości zebrany materiał dowodowy, odnosząc się do zarzutów i wniosków skarżącej, sformułowanych zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w toku postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Sądu, skarżąca nie przedstawiła okoliczności innych niż badane, które mogłyby postawić w innym świetle wykonane przez nią czynności zawodowe w postaci poddanych ocenie operatów szacunkowych i mieć wpływ na wynik postępowania wyjaśniającego. Zauważyć także trzeba, iż przedmiotowe postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego było prowadzone w oparciu o regulację prawną ustawy o gospodarce nieruchomości oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości. W toku postępowania wyjaśniającego zostały zbadane okoliczności naruszenia przez skarżącą - rzeczoznawcę majątkowego, sporządzającą w ramach czynności zawodowych, sporny operat szacunkowy, zasad ujętych w art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niedochowanie tych zasad przez rzeczoznawcę majątkowego podczas wykonywania czynności zawodowych, a więc złamanie przepisów prawa, standardów zawodowych, niedochowanie szczególnej staranności podczas wykonywania czynności zawodowych, właściwej dla zawodowego charakteru tych czynności oraz złamanie zasad etyki zawodowej, a także zasady bezstronności w wycenie nieruchomości, powoduje każdorazowo zastosowanie przepisów odpowiedzialności zawodowej, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Dlatego też, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję I instancji, orzekająca o zastosowaniu wobec skarżącej - rzeczoznawcy majątkowego - kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w oparciu o przepisy postępowania, jak i przepisy prawa materialnego. Wskazania wymaga, że przepis art. 178 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący, że rzeczoznawca majątkowy niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 175 tej ustawy, podlega odpowiedzialności zawodowej, zakreśla ramy postępowania dotyczącego odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Postępowanie to ma za zadanie wykazanie, czy osoba uprawniona do szacowania nieruchomości przy wykonywaniu tych czynności wypełniła obowiązki wynikające z art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. czy szacowania nieruchomości dokonała zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. W orzecznictwie przyjmuje się, że pozycja rzeczoznawcy majątkowego w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce gruntami jest zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego (por. wyrok WSA Warszawa z 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 873/07, wyrok WSA Warszawa z 10 stycznia 2012r., sygn. akt I SA/Wa 1355/11). Ustawodawca stanowiąc w art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, m.in., że rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania szacowania nieruchomości zgodnie ze standardami zawodowymi, uznał je za zasady określające poziom norm, na których powinien opierać się operat szacunkowy. Odnoszą się one tak do podmiotu sporządzającego wycenę, jak i przedmiotu wyceny. Zalecenie stosowania standardów dotyczących szacowania nieruchomości ma służyć sporządzaniu operatu szacunkowego na zobiektywizowanych i jednolitych podstawach zapewniających wysoki poziom wiedzy zawodowej przy uwzględnieniu innych dziedzin wiedzy odnoszącej się do istoty i celu wyceny (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 956/05). Ustosunkowując się do zarzutów skargi odnośnie orzeczonego wymiaru kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych rzeczoznawcy majątkowego na okres 3 miesięcy Sąd uznał, że organ w zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę w tym zakresie, akcentując rażące naruszenie przepisów zarówno rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego z dnia 21 września 2004 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 2109), jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd podziela prawidłowość ustalenia wysokości wymierzonej kary dyscyplinarnej uznając, że kara ta jest współmierna do zaistniałych przewinień, jakich Skarżąca dopuściła się wykonując swój zawód jako zawód zaufania publicznego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.