I SA/Ol 458/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę Rada Gminy Ełk uchwałą z dnia 24 lutego 2017 r., nr XLI/303/2017, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), dalej w skrócie jako: "u.s.g.", oraz art. 6k ust. 1, ust. 2a i ust. 3 oraz art. 6j ust. 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.), dalej jako: "u.c.p.g.", ustaliła stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W § 1 ust. 4 i ust. 5 uchwały postanowiono, że ustala się roczną ryczałtową opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w wysokości 195,00 zł w przypadku, gdy odpady zbierane są w sposób selektywny (ust. 4). W przypadku gdy na nieruchomościach, o których mowa w ust. 4, odpady komunalne nie są zbierane w sposób selektywny, roczna opłata ryczałtowa wynosi 244,00 zł (ust. 5). Zgodnie zaś z § 4 uchwały, wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia. Uchwala została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko – Mazurskiego z dnia 6 marca 2017 r. pod poz. 1088 i obowiązuje od dnia 21 marca 2017r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Prokurator Rejonowy w Ełku wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 4 – 5 uchwały Rady Gminy Ełk z dnia 24 lutego 2017 r., nr XLI/303/2017. Zapisom uchwały zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 6j ust. 3b i 3c u.c.p.g., poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i w konsekwencji ustalenie sprzecznie ze wskazaniem ustawowym w § 1 ust. 4-5 uchwały wysokości ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe. W uzasadnieniu skargi wyrażono stanowisko, że ustalenie w § 1 ust. 4-5 zaskarżonej uchwały wysokości stawki opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe ma charakter arbitralny i zostało dokonane z przekroczeniem delegacji ustawowej. Wynika to wprost z lektury dołączonych do skargi dokumentów, w odniesieniu do których Prokurator wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów, tj. uzasadnienia projektu uchwały, kalkulacji ryczałtowej opłaty rocznej, pisma z dnia 8 maja 2017 r., tabeli wskazującej ilość odpadów odebranych z terenu Gminy za 2016 r., pisma z dnia 22 maja 2017 r. wraz z objaśnieniem oznaczeń w tabeli wskazującej ilość odpadów odebranych od terenu Gminy za 2016 r. Wskazano, że przyjęte przez Gminę wyliczenia zostały opracowane w oparciu o ilość odpadów komunalnych wytworzonych, odebranych i poddanych zagospodarowaniu w Zakładzie Utylizacji Odpadów z całego terenu Gminy, przy czym nie rozróżniono ilości odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe lub nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe. Nie zgadzając się z takim sposobem wyliczenia, Prokurator Rejonowy uznał, że nie sposób wysnuć założenia, że powstawanie odpadów w okresie letnim w większej ilości spowodowane jest li tylko zwiększonym wytwarzaniem na działkach rekreacyjnych i działkach, gdzie znajdują się domki letniskowe. Dane dotyczące odpadów odebranych z terenu Gminy w 2016 r. nie przedstawiają ilości odpadów odbieranych z działek rekreacyjnych. Zestawienie to pomija fakt, iż na terenie Gminy znajduje się wiele miejscowości ("[...]"), które nie mają szczególnie rekreacyjnego charakteru, a ze względu na stosunkowo większą liczbę mieszkańców i postępującą rozbudowę działek mogą być źródłem powstawania znacznej części odpadów w okresie letnim. Co więcej, wiele kategorii odpadów, np. odpady wielkogabarytowe, gruz ceglany, zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i innych elementów wyposażenia, osady z klarowania wody, tworzywa, zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne, w ogóle nie powinny być brane przy ustalaniu stawki ryczałtowej, bowiem z natury rzeczy nie są to odpady, które mogą powstawać na działkach o charakterze rekreacyjnym. Ponadto, niektóre z odpadów są odbierane jedynie raz lub dwa razy do roku, przez co z samego faktu, iż ich odbiór przypada akurat na okres letni nie można mówić, aby powstawały właśnie w tym okresie. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo (wyroki WSA w Łodzi: z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. I SA/Łd 1012/16, z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1136/15, uchwała RIO z dnia "[...]", sygn. "[...]"). W ocenie Prokuratora Rejonowego, za nieprzekonujące należy uznać twierdzenia Rady Gminy jakoby z przyczyn obiektywnych nie było możliwe dokonanie innych bardziej precyzyjnych oszacowań ilości odpadów. Pomocne jest odwołanie się do danych dotyczących ilości wytworzonych odpadów komunalnych nie na terenie całej gminy, ale z nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Podstawą obliczenia stawki nie powinna być jedynie różnica miesięcznej ilości odpadów z okresu letniego i całego roku. Nie sposób także nie odnieść wrażenia, iż stawka opłaty ryczałtowej dla domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe jest istotnie zawyżona w stosunku do kosztów utrzymania systemu gospodarowania odpadami i ich odbierania, jakie ponoszą mieszkańcy Gminy zamieszkujący przez cały rok. Tego rodzaju praktyka jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równego traktowania obywateli. W odpowiedzi na skargę Gmina Ełk podniosła, że ustawodawca nie dał wskazówek ani środków prawnych sposobu ustalenia danych co do ilości odpadów powstających na nieruchomościach letniskowych. Również żaden organ ani przedsiębiorstwa odbierające odpady nie posiadają danych dotyczących wyłącznie nieruchomości letniskowych. Z tego względu wzięto pod uwagę dane najbardziej przybliżone, mając na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 lutego 2017 r., I SA/OI 892/16, w świetle których przepis art. 6j ust. 3c ustawy nakazuje uprawdopodobnienie (a nie udowodnienie) ustaleń. Do wyliczeń tych przyjęto dane o ilości odpadów komunalnych wytworzonych, odebranych i poddanych zagospodarowaniu z terenu Gminy w 2016 r. Z zestawienia wynika, że ilość odpadów w okresie letnim (od 15.04. do 30.09) jest wyższa, co jest spowodowane m.in. generowaniem odpadów na nieruchomościach letniskowych. Przedstawiając szczegółowo sposób wyliczenia opłaty, Gmina podniosła, że Prokurator błędnie zinterpretował metodologię wyliczenia opłaty, przyjmując, że organ liczył ilość odpadów z całej gminy, dzieląc ilość odpadów z okresu letniego przez dane z okresu zimowego. Do wyliczeń przyjęto bowiem ilość odpadów z całego roku oraz ilość odpadów w okresie letnim. Jedynie różnica tych wielkości stanowi przyjętą ilość odpadów produkowanych przez letników. W ocenie Gminy, metoda ta daje możliwości najbardziej precyzyjnego uprawdopodobnienia średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach rekreacyjnych. Gmina nie ma przy tym możliwości dokonania innych bardziej precyzyjnych oszacowań. W kwestii zarzutu skargi dotyczącego uwzględnienia katalogu odpadów komunalnych takich jak odpady wielkogabarytowe, gruz ceglany, tworzywa sztuczne itd., Gmina wskazała na definicję odpadów komunalnych z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.). Dodała, że bezsprzecznie na nieruchomościach letniskowych są prowadzone remonty, w wyniku których powstaje gruz czy odpady rozbiórkowe; powstają również tworzywa sztuczne oraz odpady o kodach 19 08 01, 19 08 02 i 19 09 02. Zakład Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych zgodnie z posiadanymi zezwoleniami odbiera jedynie odpady komunalne stąd w przekazanym zestawieniu ujęto również wyżej wskazane odpady. Ilość odpadów z grupy innej niż grupa 20 według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), tj. grupy obejmującej odpady komunalne, jest nieznaczna i nie miałaby wpływu na zmniejszenie ilości pojemników. Znaczna część z nich (około połowa) została dostarczona poza sezonem letnim, więc nie miała wpływu na ilość odpadów produkowanych przez letników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Prokurator Rejonowy w Ełku wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 4 – 5 uchwały Rady Gminy Ełk z dnia 24 lutego 2017 r., nr XLI/303/2017. Zapisom uchwały zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 6j ust. 3b i 3c u.c.p.g., poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i w konsekwencji ustalenie sprzecznie ze wskazaniem ustawowym w § 1 ust. 4-5 uchwały wysokości ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się więc do prawidłowości stosowania art. 6j ust. 3b i 3c u.c.p.g. Przepis ten, w ust. 3b stanowi, że w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, zaś zgodnie z ust. 3c ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że sprawa ustalenia przez Radę Gminy Ełk stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/OI 892/16 stwierdził nieważność § 1 ust. 3 i 4 zaskarżonej uchwały uchwałę Rady Gminy Ełk z dnia 29 czerwca 2016r. nr XXIX/203/2016. Naczelny Sąd Administracyjnych wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1072/17 w wyżej wymienionej sprawie skargę kasacyjną oddalił. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zwrócono uwagę, że w rozpoznawanej sprawie został naruszony przepis art. 6j ust. 3b i ust. 3c u.c.p.g. poprzez zaniechanie dokonania przez organ rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, pozwalającej na prawidłowe ustalenie rocznej opłaty ryczałtowej związanej z zagospodarowaniem odpadów z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz inne o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym zamieszkałe czasowo. Organ dokonując obliczenia ryczałtowej opłaty rocznej, przekroczył bowiem upoważnienie ustawowe w zakresie uwzględnienia parametrów pozwalających na ustalenie jej ostatecznej wysokości. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, w uchwale nr XLI/303/17 z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi Rada Gminy Ełk uwzględniła wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/OI 892/16. W przywołanym wyroku Sąd wskazał, że przepis art. 6j ust. 3c u.p.c.g. wprawdzie nie obliguje organu do "udowadniania" sposobu wyliczenia opłaty ryczałtowej, jednak użycie przez ustawodawcę sformułowania "średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach" nakazuje przynajmniej uprawdopodobnienie poczynionych ustaleń. Przypomnieć należy, że na skutek nowelizacji u.c.p.g. ustawą nowelizacyjną z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 87) w art. 6j wprowadzone zostały ust. 3b i 3c. Przepisy te przewidują, że dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 tej ustawy (chodzi o ustaloną przez radę gminy stawkę za pojemnik o określonej pojemności). Powyższe przepisy wprowadzające ryczałtową stawkę roczną dla nieruchomości rekreacyjnych weszły w życie z dniem 1 lutego 2015 r. Nowelizując ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustawodawca wprowadził roczną, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo. Opłata ta płatna jest raz w roku ryczałtem. Nie zależy ona od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach tego rodzaju. Niezależnie od tego, że opłata ta jest płatna raz w roku, jest ona ekwiwalentem na rzecz gminy za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych powstających na nieruchomości w ciągu całego roku kalendarzowego. W uzasadnieniu do noweli projektodawca podniósł, że wprowadzenie obowiązku uchwalenia ryczałtowej stawki rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości miało na celu uproszczenie przepisów dotyczących naliczania tych opłat. Zgodnie z art. 6j ust. 3b u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z kolei ust. 3c cytowanego przepisu stanowi, że ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Stawka opłaty ryczałtowej określona zaskarżoną uchwałą nr XLI/303/17 z dnia 24 lutego 2017 r. jest ustalana po pierwsze za okres roku, a po drugie od domku letniskowego lub innej nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowej. Jej wysokość nie zależy ani od ilości osób przebywających w różnym czasie na takiej nieruchomości, ani od okresu tego przebywania. Jest ona uśredniona dla wszystkich nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowych na terenie gminy. Nie można jej zatem porównywać z opłatami ustalanymi dla nieruchomości zamieszkiwanych stale, bowiem wielkość tych opłat uzależniona jest z reguły od określonych czynników (ilość osób, ilość zużytej wody, powierzchnia lokalu). Zawarte w uzasadnieniu skargi wątpliwości co do prawidłowości ustalania wysokości ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami na nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe należy rozpatrywać w kontekście brzmienia art. 6j ust. 3c – "Ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2". Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie stawkę opłaty ustalono na podstawie kalkulacji ryczałtowej rocznej opłaty. Dołączona do akt kalkulacja kosztów związanych z zagospodarowaniem odpadów komunalnych dla nieruchomości zabudowanych domkami letniskowymi i innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno – wypoczynkowe oparta jest na założeniu, że ilość odpadów komunalnych powstałych na nieruchomościach rekreacyjnych w 2016 r. wyniosła 153,439 Mg, zaś liczba nieruchomości rekreacyjnych w Gminie na dzień 22 lutego 2017 r. - 621. Średnia ilość odpadów powstających na jednej nieruchomości wynosi zatem rocznie 247,08 kg (153,439 Mg: 621 = 0,24708 Mg, tj. 247,08 kg). Uwzględniając, że pojemnik 120 I mieści 36 kg odpadów, do zgromadzenia odpadów na nieruchomości rekreacyjnej potrzebne jest 6,86 pojemników (247,08 kg :36 = 6,86). Z pisemnej kalkulacji wynika, że koszt odbioru i transportu odpadów z nieruchomości rekreacyjnej na podstawie z danych z przetargu wynosi 22,81 zł za pojemnik 120 I, natomiast koszt unieszkodliwienia opadów z pojemnika 120 l wynosi 6,24 zł. Łącznie daje to kwotę 30,05 zł, tj. po zaokrągleniu 30 zł. Stawka opłaty za jeden pojemnik przy nieselektywnej zbiórce odpadów wynosi 37,50 zł (30 x 1,25 = 37,50). W konsekwencji roczna opłata ryczałtowa dla odpadów zbieranych selektywnie wynosi 205,80 zł (6,86 poj. x 30 zł), zaś dla odpadów zbieranych nieselektywnie - 257,25 zł (6,86 poj. x 37, 50 zł). Rada gminy wyjaśniła przy tym, że wyliczone w powyższy sposób kwoty były wyższe o kilka złotych od stawek przyjętych w poprzednio obowiązującej uchwale z dnia 29 czerwca 2016 r. Z uwagi jednak, że zastosowanie wyższej stawki wymagałoby poniesienia kosztów zawiadomienia podmiotów zobowiązanych o nowej wysokości opłaty, zadecydowała o pozostawieniu stawek w dotychczasowej wysokości. W ocenie Sądu, uznając, że użycie przez ustawodawcę sformułowania "średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach" nakazuje co najmniej uprawdopodobnienie poczynionych w tym zakresie ustaleń, wymóg ten został w niniejszej sprawie spełniony. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w najnowszej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 623/17, NSA wskazał, że: "art. 6j ust. 3c u.c.p.g. ustawodawca nie obliguje organu do "udowadniania" sposobu wyliczenia opłaty ryczałtowej, jednak użycie przez ustawodawcę sformułowania "średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach" nakazuje przynajmniej uprawdopodobnienie poczynionych ustaleń". Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wymóg uprawdopodobnienia poczynionych ustaleń odnośnie sposobu wyliczenia opłaty ryczałtowej został spełniony. Znajdująca się w aktach sprawy kalkulacja opłat jest przejrzysta i metodologicznie poprawna. Organ trafnie w przyjętej kalkulacji dokonał przemnożenia ilości pojemników przez znaną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Metodologia obliczenia rocznej opłaty ryczałtowej za nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b i 3c uwzględnia zatem wymóg ustawy, aby stawka ta ustalana była jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na wyżej wymienionych nieruchomościach wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Nadmienić należy, że poza przywołanym przepisem ustawodawca nie przekazuje żadnych dodatkowych wskazówek dotyczących sposobu ustalenia średniej ilość odpadów powstających na wymienionych nieruchomościach. Ustawodawca nie wskazuje np., że powinna być ona ustalona w oparciu o dane rzeczywiste wykazane w poprzednio złożonych deklaracjach. Nie wskazuje też, czy winna być ustalona w oparciu o przewidywane szacunki wprowadzenia nowego rozwiązania w związku z wprowadzeniem systemu ryczałtowego. Ustawodawca, nie przekazując żadnych wskazówek i nie dokonując precyzyjniejszych uregulowań, pozostawił tym samym swobodę wyboru organowi stanowiącemu gminy (por. wyroki WSA w Gdańsku: z dnia 1 marca 2016 r. sygn. I SA/Gd 1411/15, z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1477/16 ). Zdaniem Sądu, organ dokonując obliczenia ryczałtowej opłaty rocznej, nie przekroczył upoważnienia ustawowego w zakresie uwzględnienia czynników pozwalających na ustalenie jej ostatecznej wysokości. Ustawodawca przewidział w u.c.p.g taki sposób ustalania opłaty, który nie jest związany z ilością śmieci wytwarzanych na konkretnej nieruchomości, lecz ma charakter ryczałtowy. Metoda ryczałtowa zakłada uproszczone ustalenie należności z tytułu opłaty, niezwiązane z rzeczywistą ilością śmieci wytwarzanych na danej nieruchomości. Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 127/13). Z przedstawionej w niniejszej sprawie kalkulacji stanowiącej podstawę ustalenia stawki opłat wynika, że stawka ta spełnia te wymogi. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.