I OSK 744/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Morys sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 586/17 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od S. B. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 25 października 2017r., sygn. akt III SA/Wr 586/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] maja 2017r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z odstąpieniem od usunięcia pojazdu na parking strzeżony. Wspomniany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] marca 2017r., nr [...], Prezydent Miasta Legnicy ustalił S. B. koszty w kwocie 240zł związane z odstąpieniem od usunięcia, w dniu 31 sierpnia 2016r. z ul. [...] w [...] na parking strzeżony, pojazdu marki Renault o nr rej. [...]. W ocenie organu I instancji ustalenie powyższych kosztów było uzasadnione, bowiem w dniu 31 sierpnia 2016r. Straż Miejska w Legnicy wydała dyspozycję usunięcia pojazdu marki Renault o nr rej. [...] z ul. [...] w [...] na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1137, ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.r.d.", w związku z zaparkowaniem pojazdu w miejscu obowiązywania znaku drogowego D-36. Wykroczenie to zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Legnicy. Z uwagi na to, że kierujący zgłosił się do pojazdu po wydaniu dyspozycji jego usunięcia, a przed jego faktycznym usunięciem, odwołano dyspozycję usunięcia pojazdu i odstąpiono od odholowania go na parking strzeżony. Zdaniem organu I instancji, wystąpiła przesłanka określona w art. 130a ust. 2a P.r.d. zgodnie z którą, w przypadku odstąpienia od dyspozycji usunięcia pojazdu, która spowodowała powstanie kosztów, którymi obciążona została Gmina Legnica, do ich pokrycia obowiązany jest właściciel pojazdu. Wyliczenia ustalonych kosztów dokonano zaś w oparciu o § 2 uchwały Nr XXIV/107/14 z dnia 30 listopada 2015r. Rady Miejskiej w Legnicy w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Po rozpoznaniu odwołania S. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy, podzielając argumentację organu I instancji, utrzymało jego decyzję w mocy. W decyzji wskazano, że przesłuchany operator lawety wezwany do odholowania pojazdu marki Renualt o nr rej. [...], którym kierował skarżący, zeznał, że po przybyciu na miejsce, z którego miał zostać odholowany pojazd przekazana mu została informacja, o odwołaniu dyspozycji usunięcia pojazdu, skutkiem czego otrzymał druk dyspozycji usunięcia pojazdu z adnotacją o jej odwołaniu, podpisał go i odjechał do bazy firmy. Okoliczność tę potwierdził operator drugiej lawety, który przybył na ul. [...] w związku z wydaniem o godz. 10:15 dyspozycji usunięcia kolejnego pojazdu, która również została odwołana. Wyjaśniono także, że z treści notatki urzędowej Dyżurnego Operacyjnego Straży Miejskiej w Legnicy dotyczącej dyspozycji usunięcia pojazdu wynika, że dyspozycję usunięcia pojazdu wydano o godz. 10:15, natomiast odstąpienie od usunięcia pojazdu nastąpiło około godz. 10:25. Holownik mimo tego przyjechał o godz. 10:40, co jest zrozumiałe ponieważ wskutek jego wezwania i kontynuowania wyjazdu do zgłoszenia, operator musiał odebrać kopię dyspozycji usunięcia pojazdu z adnotacją o jej odwołaniu. Holownik przebył zatem cały dystans dzielący go od bazy firmy do miejsca, z którego miał zostać odholowany pojazd, co spowodowało powstanie kosztów. Organ wskazał nadto, iż może zdarzyć się i tak, że po przyjeździe holownika i przy odwołaniu dyspozycji usunięcia pojazdu, może on zostać wykorzystany do odholowania innego pojazdu, wówczas brak będzie podstaw do ustalenia kosztów związanych z odstąpieniem od dyspozycji usunięcia pojazdu, ponieważ "wchłoną" je koszty związane z usunięciem innego pojazdu. Jednakże taki przypadek nie wystąpił w przedmiotowej sprawie, gdzie do odholowania innego pojazdu nie doszło. Bowiem po przyjeździe lawety do pojazdu skarżącego, pomimo jej odwołania o godz. 10:25 powróciła ona do bazy i po następny pojazd przyjechała o godz. 11:05. Nie jest przy tym istotne, czy była ona w stanie dojechać do bazy firmy i wrócić. Mogła bowiem zostać zawrócona z drogi powrotnej do kolejnego wezwania. W momencie wezwania lawety jej obsługa nie posiada innej wiedzy, co do okoliczności usunięcia pojazdu oprócz miejsca, z którego pojazd miał zostać usunięty, każda bowiem dyspozycja usunięcia wydawana przez funkcjonariusza Straży Miejskiej, a następnie przez Dyżurnego Operacyjnego dotyczy wyłącznie jednego, konkretnego pojazdu. Kolejną interwencję oraz dyspozycję usunięcia funkcjonariusz może wystawić po zakończeniu wszystkich czynności związanych z wcześniej wydaną dyspozycją usunięcia pojazdu. Nie jest więc możliwe, aby na podstawie dyspozycji wystawionej na samochód skarżącego został usunięty przez firmę holowniczą inny nieprawidłowo zaparkowany pojazd. W związku z powyższym organ odwoławczy przyjął, że wydanie dyspozycji usunięcia przy użyciu lawety pojazdu marki Renualt o nr rej. [...], którym kierował skarżący, spowodowało powstanie kosztów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu S. B. podniósł, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi podstawy do obciążania kosztami. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, co organu musi wykazać, a także, że koszty te były celowe i uzasadnione. Wskazał, że "miasto płaci za usługę odstąpienia od usunięcia pojazdu 120zł, ściąga natomiast od właściciela (skarżącego) pojazdu 240zł, zatem cenę dwukrotnie wyższą". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do dotychczasowej argumentacji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi S. B., uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369, ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", bowiem uznał, że skarga w części zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi podstawy do obciążania jakimikolwiek kosztami. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji spowodowało powstanie kosztów. Obciążenie kosztami wydania decyzji o usunięciu pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może nastąpić zatem jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 130a ust. 1 – 2 P.r.d.; 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie; 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Tym samym warunkiem wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, jest ustalenie, iż koszty te rzeczywiście powstały. Istotna jest zatem "wysokość rzeczywiście" poniesionych kosztów. Skarżący obciążony został kosztami w wysokości 240zł na podstawie uchwały Rady Miejskiej Legnicy z dnia 10 grudnia 2015r. nr XIV/107/15, podjętej na podstawie m.in. art. 130a ust. 6 P.r.d. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. O ile zatem zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 130a ust. 2a P.r.d. warunkujące obciążeniem S. B. kosztami "związanymi z odstąpieniem od usunięcia na parking strzeżony pojazdu", to jednak w rozważaniach organu brak jest ustaleń co do ich wysokości. W ocenie Sądu I instancji, znajdujący się w aktach sprawy dokument poświadczający wykonanie usługi w postaci "odstąpienia od wykonania usługi usunięcia pojazdu Renault nr rej. [...] " w dniu 31 sierpnia 2016r. o godz. 10.40 przez Auto-Pomoc Drogową Usługi Transportowe [...] S.C. w [...] wskazuje, że koszty wykonania ww. usługi opiewały na kwotę 125zł, nie zaś na wymierzoną przez organ kwotę 240zł. I to jest "rzeczywista", a nie szacunkowa kwota kosztów powstałych w związku z odstąpieniem od wykonania usługi usunięcia pojazdu skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy. Zaskarżając wyrok w całości, podniosło następujące zarzuty. I. naruszenia prawa materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy: 1) art. 130a ust. 2a P.r.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że ustalając wysokość kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od tej czynności organ właściwy do wydania decyzji w tej sprawie winien brać pod uwagę rzeczywiste koszty wynikające z usunięcia pojazdu, a nie koszty wynikające z uchwały Rady Miejskiej w Legnicy Nr XIV/107/15 z dnia 30 listopada 2015r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz.Urz. Województwa Dolnośląskiego z 2015r., poz. 5551), wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 P.r.d.; 2) art. 130a ust. 6 P.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że ustalając koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od tej czynności organ obowiązany jest wziąć pod uwagę wysokość rzeczywistych kosztów wynikających z dokumentu wystawionego przez firmę świadczącą usługi odholowywania pojazdów, a nie koszty wynikające z uchwały Rady Miejskiej w Legnicy Nr XIV/107/15 z dnia 30 listopada 2015r.; 3) § 2 uchwały Rady Miejskiej w Legnicy Nr XIV/107/15 z dnia 30 listopada 2015r. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania do ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z odstąpieniem od wydanej dyspozycji usunięcia pojazdu i zobowiązanie organów do ustalenia przedmiotowych kosztów w rzeczywistej wysokości, tj. wynikającej z dokumentu poświadczającego wykonanie usługi. II. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wynikające z niezasadnego zarzutu Sądu I instancji w stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie jako dowodu w sprawie dokumentu poświadczającego wykonanie usługi w postaci "odstąpienia od wykonania usługi usunięcia pojazdu Renault o numerze rejestracyjnym [...] ", podczas gdy dokument ten został uwzględniony, jednakże nie miał on wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżące kasacyjnie Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 188 P.p.s.a. i oddalenie skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. SKO w Legnicy wniosło także o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz zrzekło się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił, że nie zgadza się ze stwierdzeniem Sądu, że art. 130a ust. 2a P.r.d. daje podstawy do przyjęcia, że koszty o których mowa w tym przepisie, to "rzeczywiście poniesione koszty". Stanowisko takie stoi w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 130a ust. 2a P.r.d., bowiem ustawodawca w żadnej jego części nie posługuje się pojęciem "rzeczywiście poniesionych kosztów" jak usiłuje to wywieść Sąd I instancji. Przepis ten mówi jedynie o powstaniu kosztów, a zatem o konieczności wykazania przez organy czy koszty te powstały. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym mówi się o "rzeczywistych kosztach", jednakże w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, zwrot ten należy odnosić tylko i wyłącznie do ustalenia czy koszty rzeczywiście powstały, co w rezultacie stanowi o konieczności ustalenia czy spełnione zostały przesłanki do ich ustalenia i obciążenia nimi strony (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1456/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Nie można zatem pojęcia "rzeczywistego powstania kosztów" utożsamiać z pojęciem "rzeczywistych kosztów" poniesionych w związku z wydaniem uzasadnionej dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od niej. Uzależnienie zatem przez ustawodawcę, w myśl art. 130a ust. 2 P.r.d., możliwości obciążenia właściciela pojazdu kosztami powstałymi wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i następnie jej odwołania, od wykazania, że koszty te powstały łączy się jedynie z koniecznością ustalenia, że doszło do rzeczywistego powstania kosztów i daje podstawy do przyjęcia, że tym samym organ zobowiązany jest prowadzić postępowanie w zakresie ustalenia wysokości tych kosztów. Skoro z art. 130a ust. 6 P.r.d. wynika, że rada powiatu zobowiązana została przez ustawodawcę do corocznego ustalania w drodze uchwały wysokości ww. kosztów, biorąc pod uwagę przy ich określaniu 1) konieczność sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów oraz 2) kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, to tym samym organy stosując przepisy uchwały jako źródło prawa obowiązującego na obszarze ich właściwości, obowiązane są do ich respektowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W zakresie podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jako naruszony został wskazany wyłącznie przepis art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a., poprzez niezasadne zarzucenie organowi nieuwzględnienia jako dowodu w sprawie dokumentu poświadczającego odstąpienie od wykonania usługi usunięcia przedmiotowego pojazdu w sytuacji gdy dokument ten został uwzględniony, jednakże nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazany powyżej art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a., to przepis wynikowy stosowany przez sąd I instancji. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez ten sąd naruszeń konkretnych przepisów postępowania stosowanych przez organ administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania. Oznacza to, iż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów postępowania, którymi najczęściej będą przepisy postępowania stosowane przez organy administracji, których wykładni lub zastosowania nie zaakceptował, a przez to – zdaniem skarżącego kasacyjnie – im uchybił (vide: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 87/10; wyrok NSA z dnia 27 maja 2011r. sygn. akt I OSK 1311/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W przedmiotowej sprawie organ skarżący kasacyjnie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a., nie powiązał tego przepisu z jakimikolwiek przepisem prawa procesowego, co w konsekwencji, przy braku takich powiązań. oznacza nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem ww. normy prawnej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego wypada wskazać, iż stosownie do art. 130a ust. 1 pkt 1 P.r.d., pojazd usuwany jest z drogi na koszt właściciela m.in. w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w takim wypadku spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia obowiązany jest właściciel pojazdu (art. 130a ust. 2a P.r.d.). Z kolei w myśl art. 130a ust. 6 P.r.d., rada powiatu – biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w art. 130a ust. 1 – 2 ww. ustawy, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu – ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c P.r.d., oraz wysokość kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a tejże ustawy. Wysokość kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a P.r.d., nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 6a P.r.d. Z kolei przepis art. 130a ust. 6a lit. c) P.r.d. podaje, że maksymalna wysokość stawek kwotowych opłat za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t wynosi 440zł. Ustawodawca przewidział jednocześnie mechanizm waloryzujący tę kwotę, wskazując w art. 130a ust. 6b P.r.d., iż maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Zgodnie natomiast z art. 130a ust. 6c i 6d P.r.d., na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych, a wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia. Analiza powyższych regulacji prowadzi do niekwestionowanego w postępowaniu kasacyjnym wniosku, iż właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję jego usunięcia z drogi, ponosi koszty nawet w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie tej dyspozycji spowodowało powstanie kosztów. Kwestią sporną pozostaje natomiast określenie wysokości owych kosztów. W powyższym zakresie wypada wskazać, iż rada powiatu – stosownie do treści art. 130a ust. 6 P.r.d. – zobowiązana została do corocznego ustalania w drodze uchwały wysokości zarówno opłat, o których mowa w art. 130a ust. 6a, jak i kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a P.r.d., przy czym wysokość kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu mimo odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 6a. Powyższe oznacza, iż ustawodawca wprowadził mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów i kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdów nieuzależniony od faktycznej wysokości tych opłat i kosztów poniesionych w konkretnym przypadku. Rada powiatu związana jest stawkami maksymalnymi określonymi w ustawie, ale waloryzowanymi w drodze corocznych obwieszczeń ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Tym samym to radzie gminy przyznana została kompetencja do corocznego określania w drodze uchwały konkretnych stawek opłat i kosztów, nieprzekraczających kwot ustalonych w wyniku waloryzacji ministra dokonywanej w obwieszczeniu, których ustalenie winno być dokonywane w uwzględnieniem konieczności sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu (vide: wyrok NSA z dnia 17 maja 2017r. sygn. akt I OSK 2897/16; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2018r. sygn. akt I OSK 982/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zasadne zatem skarżący kasacyjnie organ zarzuca Sądowi I instancji błędne zastosowanie art. 130a ust. 2a i ust. 6 P.r.d. polegające na przyjęciu, że ustalając wysokość kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od tej czynności, winny być brane pod uwagę rzeczywiste koszty wynikające z odstąpienia od usunięcia pojazdu, a nie koszty wynikające z uchwały rady powiatu podjętej w tym przedmiocie. Powyższe implikuje zasadność zarzutu pominięcia przez Sąd I instancji przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy § 2 uchwały Rady Miejskiej w Legnicy Nr XIV/107/15 z dnia 30 listopada 2015r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, który stanowi normę określającą wysokość kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a P.r.d. Trafna jest także konkluzja zawarta w motywach skargi kasacyjnej, iż przepis art. 130a ust. 2a P.r.d. wskazuje na konieczność powstania kosztów w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, jako na przesłankę obowiązku właściciela pojazdu pokrycia kosztów powstałych wskutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, w razie odstąpienia od jego usunięcia. Nie odwołuje się on natomiast do rzeczywistych kosztów powstałych w wyniku wydania tej dyspozycji, jako do odpowiednika zakresu obowiązku pokrycia tych kosztów, które obciążają kierowcę pojazdu na gruncie powyższego przepisu. Wypada dostrzec, iż w petitum skargi kasacyjnej powyższy zarzut, odwołujący się do rzeczywistych kosztów usunięcia pojazdu, postawiony został w związku z niewłaściwym zastosowaniem przez Sąd I instancji przepisu art. 130a ust. 6 P.r.d. Przepis ten natomiast, stanowiąc podstawę podjęcia przez radę powiatu uchwały ustalającej corocznie wysokość opłaty i kosztów, nie odwołuje się do pojęcia "powstania kosztów" w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego odstąpiono, a tym samym zarzut naruszenia art. 130a ust. 6 P.r.d. w powyższym kontekście został wadliwie postawiony. Skoro jednak przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), to dostrzegając, iż w motywach skargi kasacyjnej powyższy zarzut powiązany został wyłącznie z przepisem art. 130 ust. 2a P.r.d., w takim też zakresie należało go ocenić w niniejszym postępowaniu, uznając jego zasadność. Tym samym należy wskazać – odwołując się okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, które nie były skutecznie kwestionowane w postępowaniu kasacyjnym – że w związku z zaparkowaniem przez skarżącego pojazdu w dniu 31 sierpnia 2016r., w miejscu obowiązywania znaku drogowego D-36 z tabliczką T-24, wskazującą, że pojazd pozostawiony w tym miejscu zostanie usunięty na koszt właściciela pojazdu, wydana została dyspozycja usunięcia tegoż pojazdu. Z uwagi na to, że kierujący zgłosił się do pojazdu po wydaniu dyspozycji jego usunięcia, a przed jego faktycznym usunięciem, odwołano dyspozycję usunięcia pojazdu. W związku z wydaniem powyższej dyspozycji usunięcia pojazdu, po stronie przedsiębiorstwa odholowującego pojazdy powstały koszty w kwocie 125zł. Jednocześnie wypada wskazać, iż Rada Miejska w Legnicy w uchwale Nr XIV/107/15 z dnia 30 listopada 2015r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, określiła wysokość kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t na kwotę 240zł. (50% stawki kwotowej opłaty za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t, określonej w ww. uchwale na kwotę 480zł). Powyższa wysokość kosztów odpowiada wymogom określonym w art. 130a ust. 6 P.r.d. i zgodna jest z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 4 sierpnia 2015r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2016r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2015r. poz. 707). Tym samym prawidłowo organy ustaliły, iż powyższy czyn skarżącego, stanowiący wykroczenie z art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeksu wykroczeń (Dz.U. z 2015r. poz. 1094 ze zm.) odpowiada treści art. 130a ust. 1 pkt 1 i 5 P.r.d., stanowiącej o obligatoryjnym usunięciu pojazdu. Wydanie w związku z powyższym zdarzeniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego odstąpiono, a które spowodowało postanie kosztów w związku z podjęciem czynności zmierzających usunięcia pojazdu, uzasadnia obciążenie skarżącego obowiązkiem pokrycia kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a P.r.d. w wysokości określonej w § 2 w związku z § 1 pkt 3 ww. uchwały Rady Miejskiej w Legnicy z dnia 30 listopada 2015r. Tym samym organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły prawa uznając, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy właściciel pojazdu obowiązany jest do uiszczenia kosztów na postawie art. 130a ust. 2a p.r.d. Natomiast dokonane przez Sąd I instancji uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło wskutek naruszenia prawa materialnego – wskazanego w skardze kasacyjnej. Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżony wyrok uchylił, a uznając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę orzekając o jej oddaleniu jako bezzasadnej (art. 188 w związku z art. 151 P.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty te składa się: wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100zł i wynagrodzenie w postępowaniu kasacyjnym pełnomocnika organu będącego radcą prawnym w kwocie 480zł. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.