I SA/Lu 519/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, WSA Ewa Ibrom Protokolant Sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym - oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty R. K. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] W uzasadnieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej – dalej "organ odwoławczy" wyjaśnił, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. – dalej "organ egzekucyjny" prowadzi wobec R. K. – dalej "zobowiązany", postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta P. z [...] r. nr [...] – dalej "tytuł wykonawczy" obejmującego opłatę dodatkową, powstałą w wyniku nieuiszczenia opłat za postój pojazdu nr rejestracyjny [...] w strefie płatnego parkowania w P., w dniach 28 marca i 15 lipca 2013 r. W celu wyegzekwowania ww. zaległości, zawiadomieniem z 27 września 2016 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w L.. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego zostały przesłane na adres zobowiązanego i odebrane przez dorosłego domownika w dniu 10 października 2016 r. Pismem z 17 października 2016 r., zobowiązany złożył zarzuty wobec postępowania egzekucyjnego, podnosząc nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym i wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, iż kwestionuje okoliczności wynikające z zawiadomienia o zajęciu i tytułu wykonawczego, gdyż w dniach 28 marca i 15 lipca 2013 r. nie parkował w strefie płatnego parkowania w P.. Pismem z [...] r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie złożonych zarzutów. Następnie postanowieniem z [...] r., działając na podstawie art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 i art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) – dalej "u.p.e.a.", zawieszone zostało postępowanie egzekucyjne. Wstrzymano również realizację zajęcia wierzytelności. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., Zarząd Dróg Miejskich w P. uznał wniesiony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny, a postanowienie to stało się ostateczne. W konsekwencji postanowieniem z [...] marca 2017 r. organ egzekucyjny uznał zarzut zobowiązanego za nieuzasadniony, powołując się przy tym na wiążący charakter stanowiska wierzyciela (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie, w którym powtórzył argumentację zawartą w zgłoszonych zarzutach. Dodatkowo wskazał, że wierzyciel nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających egzekwowanie opłaty dodatkowej, a w przedstawionym stanowisku powołał się na nieprawdziwe okoliczności. Podkreślił, że nie jest mu wiadome, aby któryś z domowników odbierał jakiekolwiek wezwania czy pisma wierzyciela. Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W myśl art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 32 tej ustawy, zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Według art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym może być m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie okoliczności enumeratywnie wskazane w ww. art. 33 § 1 u.p.e.a. Dlatego w postępowaniu w sprawie zarzutów rozpatrzeniu polegają tylko i wyłącznie zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego. Dodał, że stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do kontrolowania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem w ocenie organu odwoławczego organ egzekucyjny prawidłowo uznał podniesiony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony, opierając się w tej kwestii, zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., na stanowisku wierzyciela, wyrażonym w ostatecznym postanowieniu z [...] r. Dalej wyjaśnił, że podstawą prawną poboru opłat za postój pojazdu na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w P. bez konieczności wydawania jakichkolwiek indywidualnych decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych czy innych rozstrzygnięć jest w szczególności art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440). Na podstawie tego przepisu ustawodawca delegował prawo do określenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za postój pojazdów samochodowych, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania przez radę gminy (radę miasta). Korzystają z tej delegacji Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...] z [...] r. w sprawie ustalenia w P. strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. Stosownie do treści § 1 ust. 3 ww. uchwały opłata dodatkowa wynosi [...] zł. Stwierdził, że wierzyciel ustalił tożsamość zobowiązanego na podstawie danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Następnie skierował do niego pismo, w którym wyjaśniono mu obowiązujące na terenie P. uregulowania w zakresie odnotowania nieopłaconych postojów oraz potwierdzającej to dokumentacji m.in. fotograficznej. Równocześnie poinformowano zobowiązanego o możliwości zwolnienia się z obowiązku uiszczenia opłaty poprzez wskazanie, w zakreślonym terminie, innego użytkownika pojazdu zobowiązanego do zapłaty tej należności. Jednocześnie wyjaśniono, że niewskazanie innego użytkownika pojazdu skutkować będzie dochodzenie tej należności od właściciela pojazdu. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że został on błędnie uznany za osobę zobowiązaną, organ odwoławczy podzielił zapatrywania organu egzekucyjnego, który mając na uwadze stanowisko wierzyciela w tym zakresie wyjaśnił, że okoliczność postoju samochodu o nr rej. [...] na terenie dróg publicznych w strefie płatnego parkowania w P. bez dowodu wniesienia wymaganej opłaty (biletu) została stwierdzona podczas kontroli wnoszenia opłat przez kontrolerów Zarządu Dróg Miejskich i potwierdzona stosowną dokumentacją. Organ odwoławczy przypomniał, również że na adres zobowiązanego wysłano upomnienia, które doręczono dorosłemu domownikowi (stosownie do treści art. 43 k.p.a.). Następnie, wobec nieuiszczenia opłaty, przesłano do organu egzekucyjnego tytuł wykonawczy z 10 sierpnia 2016 r. celem jego przymusowej realizacji. Odnosząc się do kwestii zasadności roszczenia organ odwoławczy podkreślił, że jeśli zobowiązany nie zgadzał się ze stanowiskiem wierzyciela mógł wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia czego jednak nie uczynił. Dodał, że wypowiedź wierzyciela w kwestii zgłoszonych zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, co oznacza że, zarówno organ egzekucyjny jaki i organ odwoławczy nie mogą przeprowadzać postępowania wyjaśniającego w zakresie zasadności stanowiska wierzyciela, w tym nie mogą zobowiązać wierzyciela do przedstawienia odpisu reklamacji, o co wnosi zobowiązany w zażaleniu. Organy egzekucyjne nie są bowiem organem nadzoru wobec wierzyciela. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie organ egzekucyjny, rozpatrując zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. związany był stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu z [...] r., a co za tym idzie zobligowany do uznania ich za nieuzasadnione. Odnosząc się zaś do zawartego w zarzutach z [...] r. wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy zauważył, że w sytuacji uznania zarzutów za niezasadne, brak jest podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. W skardze na postanowienie organu odwoławczego zobowiązany wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13f w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że zobowiązanym do wnoszenia opłat za parkowanie oraz opłat dodatkowych jest każdorazowo właściciel pojazdu, a zatem w niniejszej sprawie skarżący; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego uznającego wniesione zarzuty za niezasadne, w sytuacji błędu co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu wskazał, że nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem, jako oczywiście błędnym. Podnosił, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyłączająca możliwość składania skarg do sądów administracyjnych na postanowienia wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W uzasadnieniu do ustawy nowelizującej wskazano, że wymienione w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 u.p.e.a) mają charakter incydentalny, zaś w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów). Tym samym, w ocenie skarżącego postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest jedynym postępowaniem, w którym ma on możliwość kwestionowania przed Sądem zasadność uznania za osobę zobowiązaną do wniesienia opłaty dodatkowej za parkowanie. Wskazał, że wierzyciel nie przedstawił żadnych dowodów mających uzasadniać egzekwowanie od niego opłaty dodatkowej za parkowanie. Podkreślił, że żaden przepis ustawy o drogach publicznych nie wskazuje, że zobowiązanym do zapłaty za korzystanie z dróg publicznych jest właściciel pojazdu, żaden również przepis nie ustanawia takiego domniemania. Dodał, że z uwagi na znaczny upływ czasu - 4 lata, nie jest w stanie podać, kto parkował jego samochód w P.: czy był to członek rodziny, czy aplikant. Ponadto skarżący ponownie zakwestionował prawidłowość doręczenia jakiegokolwiek wezwania czy pisma od wierzyciela. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych, albowiem zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego z [...] marca 2017 r. wydane w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej uwzględniające stanowisko wierzyciela wyrażone w prawomocnym postanowieniu z [...] grudnia 2016 r. prawa nie naruszają. Na wstępie wyjaśnić należy, odnosząc się do argumentacji skargi, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z [...] marca 2017 r. wydane w przedmiocie odmowy uwzględnienia podniesionego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania bez dowodu uiszczenia opłaty. W związku ze zmianą powołanego wyżej przepisu począwszy od 15 sierpnia 2015 r., postanowienia wydane przez wierzyciela (stanowisko wierzyciela) w powyższym trybie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konsekwencją wprowadzonej zmiany jest jednak uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu (stanowiska wierzyciela) przez sąd administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 361/17, dostępny CBOIS). Egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 u.p.e.a.). W tytule tym wierzyciel wskazuje m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, o czym stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Stosownie natomiast do treści art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 32 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie wywołane wniesieniem przez zobowiązanego zarzutów opartych na art. 33 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym ma charakter incydentalny. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w tym zakresie, z tym że, co do zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 5 i 7 u.p.e.a, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Wiążący charakter wypowiedzi wierzyciela w kwestii podniesionych na podstawie art. 33 pkt 1 – 5 i 7 u.p.e.a, zarzutów oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego co do istnienia podstaw do ich uwzględnienia, a w konsekwencji nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zatem organ egzekucyjny nie może samodzielnie weryfikować ww. zarzutów, w sytuacji gdy wierzyciel w odpowiedzi udzielonej w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. nie potwierdził ich zasadności. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r., II FSK 2162/14, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący w toku postępowania egzekucyjnego złożył zarzut w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzucając nieistnienie dochodzonego na drodze egzekucji obowiązku. Z niezakwestionowanych w sposób skuteczny ustaleń, poczynionych w ostatecznym postanowieniu wierzyciela uznającym zgłoszony zarzut za nieuzasadniony wynika, że pojazd którego zobowiązany jest właścicielem był w dniach: 28 marca i 15 lipca 2013 r. zaparkowany w strefie płatnego parkowania na terenie P. bez wymaganej opłaty (biletu parkingowego). Osoba właściciela pojazdu została przez wierzyciela ustalona w oparciu o dane zawarte w CEPiK, natomiast brak uiszczenia opłaty za parkowanie w postaci biletu parkingowego został zarejestrowany przez kontrolerów Zarządu Dróg Miejskich w P. podczas kontroli wnoszenia opłat, co potwierdza dokumentacja fotograficzna. W tym miejscu wyjaśnić należy, że kwestię opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania na terenie miasta P. określa Regulamin Strefy Parkowania, stanowiący załącznik do uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...]. w sprawie ustalenia w P. strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania (ze zm.). Podstawę do jej podjęcia stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych, wprowadzające możliwość nałożenia opłaty dodatkowej (art. 13f ust. 1), a do określenia jej wysokości (do [...] zł) została upoważniona rada gminy (art. 13f ust. 2). Wysokość opłaty dodatkowej określono na podstawie § 1 ust. 3 uchwały, w Załączniku nr 2 na kwotę 50 zł, za każdy nieopłacony postój. Zgodnie z Regulaminem obowiązkiem kierowcy pojazdu samochodowego parkującego w strefie jest wniesienie opłaty za postój (§ 8 ust. 1). Bilety parkingowe niezwłocznie po zaparkowaniu powinny być umieszczone za przednią szybą wewnątrz pojazdu w sposób umożliwiający ich odczytanie bez jakichkolwiek wątpliwości co do ich treści i ważności (§ 20 ust. 1). Do kontroli wnoszenia opłat za parkowanie upoważnieni są wyłącznie pracownicy Zarządu Dróg Miejskich (§ 24 ust. 1). Do ich obowiązków należy m.in. wystawianie wezwań - raportów do wniesienia opłaty i umieszczanie ich za wycieraczką pojazdu oraz sporządzanie dokumentacji fotograficznej na okoliczność stwierdzenia nieopłaconego postoju (§ 25). U.p.e.a określa m.in. sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków (art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.e.a.), wynikających bezpośrednio z przepisów prawa stanowionego przez jednostki samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z art. 2 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). W takim przypadku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (art. 6 § 1 u.p.e.a.). Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli przesłał on osobie zobowiązanej pisemne upomnienie z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 u.p.e.a.). W związku z tym, że pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w P. nie są uprawnieni do legitymowania kierowców, w pierwszym rzędzie obciążony jest właściciel pojazdu ustalony w CEPiK. Według danych uzyskanych z tej ewidencji w czasie odnotowania nieopłaconych postojów wskazanego wyżej pojazdu jego właścicielem był zobowiązany. Sporządzona na tę okoliczność dokumentacja fotograficzna oraz wezwania - raporty wystawione przez upoważnionych pracowników Zarządu Dróg Miejskich w P. potwierdzają zaparkowanie pojazdu w dniach 28 marca i 15 lipca 2013r. na obszarze strefy. Z wykonanych zdjęć wynika, że kierowca parkujący pojazd w strefie płatnego parkowania nie umieścił wewnątrz pojazdu dowodu wniesienia opłaty (biletu parkingowego). Stąd prawidłowo wystawiono wezwania - raporty uznając postoje za nieopłacone i pozostawiono je za wycieraczką pojazdu. Stanowią one informację dla kierowcy o konieczności uregulowania opłaty oraz jednocześnie dowód na przeprowadzenie kontroli w tym zakresie i zarejestrowanie postojów bez opłaty. Ponadto należy zaznaczyć, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wezwania - raporty są wystarczającymi dowodami na przeprowadzenie kontroli czy opłata została wniesiona, dokumentującymi fakt jej nie uregulowania. Pozwalają one na stwierdzenie, że żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne jest sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego (wyrok WSA w Szczecinie z 26 lipca 2006r. sygn. akt II SA/Sz 534/06 oraz WSA w Poznaniu z 27 stycznia 2010r. sygn. akt III SA/Po 392/09). Wobec powyższego wystosowano do R. K. upomnienie, którego odbiór potwierdziła w dniu 6 października 2015 r. osoba trzecia dysponująca pełnomocnictwem notarialnym, o czym umieszczono adnotację na dowodzie doręczenia. W świetle regulacji zawartych w art. 44 § 2 K.p.a. doręczenie należy uznać za prawidłowe. Z uwagi na nie uregulowanie należności, zasadne było sporządzenie tytułu wykonawczego i przekazanie go do egzekucyjnej realizacji. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku jakichkolwiek dowodów uzasadniających egzekwowanie opłaty dodatkowej od zobowiązanego, za prawidłowy należy uznać pogląd organów egzekucyjnych obu instancji, które za stanowiskiem wierzyciela przyjęły, że obowiązek ten istnieje i ciąży na zobowiązanym W tym kontekście warto odnotować, że pismem z dnia 10 listopada 2016 r. skierowanym do zobowiązanego na adres do korespondencji wskazany w zgłoszonych zarzutach, na adres prowadzonej przez zobowiązanego kancelarii radcy prawnego, Zarząd Dróg Miejskich w P. wyjaśnił zobowiązanemu m.in. obowiązujące na terenie P. uregulowania dotyczące trybu postępowania przy odnotowywaniu nieopłaconych postojów i przedstawił dowody sporządzone na tę okoliczność. Poinformował też o możliwości zwolnienia się z obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej. W załączeniu do pisma przesłano również kopię upomnienia wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, dokumentację fotograficzną i wydruki wezwań - raportów. Odbiór pisma został potwierdzony podpisem i pieczęcią kancelarii. Na powyższe pismo zobowiązany nie odpowiedział. W ocenie Sądu, prawidłowo wierzyciel nie uzyskawszy od zobowiązanego informacji pozwalającej na skierowanie egzekucji w stosunku do innej osoby uznał, że zobowiązanym pozostaje właściciel pojazdu. Warto również dodać, że zobowiązany nie zakwestionował takiego stanowiska wierzyciela mimo pouczenia, o możliwości jego instancyjnej kontroli poprzez wniesienie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nie wskazał również innej osoby, którą można byłoby obciążyć opłatą dodatkową w dalszym toku postępowania prowadzonego w zakresie wniesionych zarzutów, ani na etapie skargi do sądu. Wręcz przeciwnie zarówno w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego i w skardze zobowiązany podkreśla, że ze względu na upływ czasu nie jest w stanie wskazać, kto jeśli nie on sam, mógł z należącego do niego pojazdu w dniach 28 marca i 15 lipca 2013 r. korzystać. W efekcie, wydane w przedmiocie wniesionych zarzutów rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych należy uznać za prawidłowe. W orzecznictwie sadów administracyjnych, konsekwentnie przyjmuje się, że w przypadku nie przekazania danych tej osoby, słuszne jest dochodzenie należności od właściciela pojazdu (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2006r. sygn. akt I SA/Po 622/04, NSA z dnia 12.06.2007 r. sygn. akt I OSK 209/07, WSA z dnia 02.04.2009r. sygn. akt I SA/Po 90/09, WSA z dn. 27.01.2010r. sygn. akt III SA/Po 392/09). Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z prawidłowością doręczeń dokonywanych w toku kontrolowanego postępowania, Sąd uznał je za niezasadne. Co prawda skarżący stwierdził, że niewiadomym jest mu aby któryś z domowników odbierał jakiekolwiek wezwania czy pisma od wierzyciela, jednak ustalony stan sprawy przeczy temu twierdzeniu. Upomnienie skierowane do niego na podstawie art. 15 u.p.e.a. zostało doręczone zgodnie z regulacją zawartą w art. 44 § 2 K.p.a., a jego odbiór pokwitowała osoba dysponująca notarialnym pełnomocnictwem do odbioru korespondencji. Odpis tytułu wykonawczego oraz zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności zostało dokonane stosownie do treści art. 43 K.p.a. dorosłemu domownikowi zobowiązanego, natomiast pismo wierzyciela z 10 listopada 2016 r. zawierające m.in. wezwanie do wskazania innej niż obowiązany osoby, zobowiązanej do zapłaty opłaty dodatkowej zostało doręczone na adres wskazany przez zobowiązanego w złożonych zarzutach. Mając zatem na względzie powyższe, skargę jako niezasadną, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.