II SA/Go 757/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi M.B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. Rozkazem personalnym z [...] lipca 2017 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), po rozpoznaniu odwołania M.B. (Skarżącego) odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] maja 2017 roku w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] maja 2017 roku do dnia [...] sierpnia 2017 roku: - uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej początkowej i końcowej daty okresu 3 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. - ustalił nową początkową i końcową datę okresu 3 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] czerwca 2017r. do dnia [...] września 2017r. - w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Z uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji wynikało, iż zapadł on w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rozkazem personalnym [...] z [...] maja 2017 roku Komendant Powiatowy Policji zawiesił Skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. podstawie art. 39 ust. 2, art. 45 ust. 3 oraz art. 124 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), a także § 1 ust. 1 pkt 4 lit. c w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029 ze zm.). Natomiast wskazaną w uzasadnieniu podstawą faktyczną było poinformowanie Komendanta Powiatowego Policji przez Prokuratora Rejonowego o wydanym [...] kwietnia 2017 r. postanowieniu sygn. akt [...] o przedstawieniu Skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 3 k.k. W odwołaniu od rozkazu Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające zawieszenie w czynnościach służbowych oraz zawieszenia 50 % ostatnio należnego uposażenia, w sytuacji, gdy w okolicznościach sprawy niecelowe jest zawieszenie w czynnościach ze względu na dobro postępowania lub służby. Komendant Wojewódzki Policji motywując swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że 30 maja 2017 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynęło Postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z [...] kwietnia 2017 r. o przedstawieniu M.B. zarzutu popełnienia czynu z art. 231 § 3 k.k. polegającego na tym, że [...] marca 2017 r., podczas przyjmowania do pomieszczenia zatrzymanego mężczyzny nie dokonał szczegółowego sprawdzenia w celu odebrania od niego rzeczy mogących stanowić zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa w pomieszczeniu pozostawiając sznurek w spodniach dresowych zatrzymanego oraz, że nie kontrolował na bieżąco zachowania mężczyzny w pomieszczeniu wyposażonym w urządzenie monitorujące w wyniku czego nie zauważył, że mężczyzna wykorzystując pozostawiony sznurek targnął się na swoje życie przez powieszenie, co opóźniło prawidłową reakcję na zachowanie się pokrzywdzonego i niezwłoczne podjęcie akcji reanimacyjnej, czym wyrządził istotną szkodę, ponieważ zatrzymany zmarł. Dalej Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Rozstrzygnięcie o zawieszeniu ma charakter uznaniowy. Z tej przyczyny organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem odwołującego, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, naruszył prawo materialne poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 2 cyt. ustawy o Policji. Przesłanka określona w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, na podstawie której Komendant Powiatowy Policji zdecydował zawiesić w czynnościach służbowych odwołującego się, wynikała z postanowienia o przedstawieniu zarzutu. W zaistniałej sytuacji Komendant Powiatowy Policji, po otrzymaniu informacji o przedstawieniu przez prokuratora odwołującemu się konkretnych zarzutów, był zobowiązany do niezwłocznej analizy otrzymanej dokumentacji i podjęcia decyzji w zakresie ewentualnego zastosowania art. 39 ust. 2 cyt. ustawy o Policji. Rolą organu pierwszej instancji nie była ocena prawidłowości wszczęcia postępowania karnego lecz dokonanie analizy materiału i podjęcie decyzji, czy okoliczności sprawy uzasadniają podjęcie decyzji o odsunięciu policjanta od bieżących zadań realizowanych w Policji. Komendant Wojewódzki Policji podzielił ocenę organu pierwszej instancji, iż przytoczone w uzasadnieniu rozkazu okoliczności i przesłanki, w sposób wyczerpujący tłumaczą, dlaczego w tej konkretnej sytuacji organ, ważąc interes społeczny z interesem policjanta, uznał prymat interesu społecznego. W ocenie organu odwoławczego, wbrew stanowisku wyrażonemu w odwołaniu przebywanie przez Skarżącego na zwolnieniu lekarskim nie stanowiło przeszkody do zawieszenia w czynnościach służbowych. Komendant Wojewódzki dostrzegł jednak, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji doręczono skarżącemu 2 czerwca 2017 roku. Ponieważ rozstrzygnięciu temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty początkowej i końcowej okresu 3 miesięcznego zawieszenia w czynnościach służbowych mł. asp. M.B. i ustalić nową datę początkową i końcową tego okresu tj. na dzień od [...] czerwca 2017 r. to jest na dzień doręczenia odwołującemu zaskarżonego rozkazu personalnego do dnia [...] września 2017 r. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji organ pierwszej instancji, podejmując decyzję o zawieszeniu Skarżącego w czynnościach służbowych, kierując się ważnym interesem służby, wziął pod uwagę zarówno interes strony jak też ważny interes społeczny. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dostatecznie wyjaśnił przesłanki jakie zdeterminowały podjęcie zaskarżonej decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych odwołującego się. Wskazując na naruszenie dyscypliny służby, które w konsekwencji doprowadziło do wystąpienia poważnych i nieodwracalnych skutków w postaci śmierci człowieka, dał prymat interesowi społecznemu, który przejawiał się koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, a także ochrony godności i dobrego imienia służby. Powołany interes społeczny wymaga, aby zadania nałożone na Policję były realizowane przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego i wykluczały na przyszłość zaistnienie podobnych zdarzeń. Policja jest instytucją zaufania publicznego, a zatem reprezentowanie jej przez funkcjonariusza, który jest podejrzany o popełnienie czynu karalnego, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Policjant, który jest podejrzany o popełnienie czynu karalnego, bezspornie pogarsza obraz służby publicznej. Oczywistym jest, że w okolicznościach sprawy dobro służby wiąże się między innymi z zapewnieniem skuteczności działań przez policjantów. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, iż zawieszenie w czynnościach służbowych odwołującego jest niecelowe. Skarżący nie zgodził się z rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji i pismem z [...] sierpnia 2017 r., działając przez zawodowego pełnomocnika, wniósł skargę do tut. sądu, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy o policji przez błędne i co najmniej przedwczesne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające zawieszenie Skarżącego w czynnościach służbowych oraz zawieszenie 50% ostatnio należnego uposażenia, w sytuacji gdy w okolicznościach sprawy nie jest celowym zawieszenie Skarżącego w obowiązkach służbowych ze względu na dobro postepowania albo służby. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, stwierdzenie, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych, ponieważ Skarżący był chory i przebywał na wielomiesięcznym zwolnieniu lekarskim w związku z tym faktycznie nie wykonywał czynności służbowych, a ostatecznie został uznany przez komisję lekarską za niezdolnego do pełnienia służby. Podkreślono również, iż Skarżący w trakcie wieloletniej służby był wielokrotnie nagradzany. Zarzucono również, iż w rozkazie personalnym nie ustalono winy Skarżącego w zdarzeniu, które stanowiło podstawę zarzutu popełnienia przestępstwa. W piśmie z [...] sierpnia 2017 r. zawierającym odpowiedź na skargę, Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż spełnione były przesłanki zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, ponieważ skarżący był podejrzanym o popełnienie przestępstwa, a jednocześnie dobro służby wymagało odseparowania go od czynności służbowych, zaś zwolnienie lekarskie, jako mające charakter tymczasowy, nie było przeszkodą do wydania zaskarżonego rozkazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego aktu w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. Nr 1782 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje (rozkazy personalne) mają charakter uznaniowy. Przy czym ustawodawca wyraźnie określa, że zawieszenie w czynnościach służbowych możliwe jest w wypadku spełnienia wyłącznie dwóch warunków: (1) wszczęcia jednego z wymienionych postępowań i (2) celowości zawieszenia policjanta w czynnościach ze względu na dobro postępowania lub służby. Tylko te okoliczności decydują zarówno o fakcie zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i o okresie, na jaki orzeczono o zawieszeniu. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji należycie ustalono istnienie obu przesłanek. Z akt postępowania wynika, że [...] kwietnia 2017r. Prokurator Prokuratury Rejonowej wydał postanowienie o przedstawieniu Skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 3 k.k. Tym samym uznać należało, iż z tym dniem przeciwko Skarżącemu wszczęto postępowanie o przestępstwo nieumyślne i to pomimo, iż postanowienie o przedstawieniu zarzutów - znajdujące się w aktach Sądu Rejonowego (sygn. [...]), a z którego Sąd przeprowadził dowód na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. - ogłoszono Skarżącemu dopiero we wrześniu 2017 r. Należy bowiem uznać, iż czynnością procesową, z którą ustawa wiąże skutek wszczęcia postępowania przeciwko osobie jest wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a nie jego ogłoszenie podejrzanemu. Za moment wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów uznać natomiast należy chwilę sporządzenia dokumentu o takiej treści, jego podpisania przez osobę wydającą oraz włączenia do akt sprawy (por. J. Kasiura, Moment wszczęcia postępowania przeciwko osobie, Prokurator nr 2 z 2011 r. str. 60 i n.). Wprawdzie zgodnie z art. 71 § 1 Kodeksu postępowania karnego za podejrzanego uznaje się osobę, co do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów, natomiast przez wydanie postanowienia rozumie się sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, ogłoszenie go i przesłuchanie podejrzanego (zob. np. wyr. SN z 5 marca 2014 r. IV K 341/13, LEX nr 1444341), lecz taka wykładnia pojęcia "wydanie postanowienia" przyjmowana jest z punktu widzenia gwarancji procesowych dla podejrzanego. W piśmiennictwie przyjmowane jest stanowisko, iż wynikający z art. 313 § 1 k.p.k. nakaz niezwłocznej promulgacji postanowienia o przedstawieniu zarzutów i przesłuchania podejrzanego nie ma charakteru konstytutywnego dla wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Wystarczające jest samo jego sporządzenie czyli wypełnienie treścią, wymaganą dla orzeczenia i jego podpisanie (zob. M. Gabriel - Węglowski, Uwagi o linii orzeczniczej Sądu Najwyższego w przedmiocie wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, Przegląd Sądowy luty 2013 r. str. 47 - 48). Należy też zauważyć, iż art. 39 ust. 2 ustawy o Policji przewiduje możliwość zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych z momentem wszczęcia przeciwko niemu postępowania o przestępstwo nieumyślne, nie zaś z momentem ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów, czyli uzyskania statusu podejrzanego w rozumieniu art. 71 § 1 k.p.k. Wykładnia art. 39 ust. 2 ustawy o Policji w zakresie rozumienia pojęcia wszczęcia postępowania przeciwko policjantowi musi też uwzględniać jeden z głównych celów regulacji, jakim jest potrzeba wyłączenia od czynności osoby, co do której organ prowadzący postępowanie przygotowawcze przyjął, że dane zebrane w toku śledztwa uzasadniają dostatecznie podejrzenie popełnienia przez nią przestępstwa nieumyślnego w sytuacji gdy przemawia za tym m. in. dobro służby. Tym samym należało uznać, iż postępowanie o przestępstwo nieumyślne z art. 231 § 3 k.k. wszczęto przeciwko Skarżącemu 27 kwietnia 2017 r. niezależnie od tego, iż z treścią postanowienia o przedstawieniu zarzutów zapoznano go później. W ocenie Sądu Komendant Wojewódzki Policji trafne również uznał, iż zachodzi drugi z warunków przewidzianych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji czyli celowość zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych ze względu na dobro postępowania lub dobro służby. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego wystarczająco i czytelnie wyjaśnił wystąpienie tej przesłanki, wskazując, iż wydając zaskarżony rozkaz kierował się dobrem służby. Wprawdzie uzasadnienie rozkazu personalnego w większości poświęcone jest ocenie prawidłowości rozkazu wydanego w pierwszej instancji przez Komendanta Powiatowego Policji, tym niemniej zawiera własną ocenę organu odwoławczego. W końcowym fragmencie uzasadnienia, Komendant Wojewódzki Policji zidentyfikował dobro służby, czyli cel jakiemu ma służyć zawieszenie w obowiązkach służbowych wskazując na powinność realizowania zadań Policji przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego wskazując oraz na konieczność zapewnienia właściwego społecznego wizerunku służby. Wspomnieć należy, że choć pojęcie "dobro służby" nie jest zdefiniowane w ustawie o Policji, tym niemniej przyjąć należy, iż składają się na nie dobra szczegółowe, tj. dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania czy też niezależność formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych (zob.: wyr. WSA w Białymstoku z 15 kwietnia 2014 r. II SA/Bk 1225/13, wyr. WSA w Warszawie z 27 maja 2015 r. II SA/Wa 2291/14, wyr. WSA w Krakowie z 18 maja 2017 r. III SA/Kr 305/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. - w skrócie: "CBOSA"). Zgodnie natomiast z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, iż policjant, wobec którego toczy się postępowanie karne, traci nieposzlakowaną opinię i w ten sposób podważa zaufanie do organów Policji. Nadto należy wrócić uwagę, iż Skarżący podejrzany był (obecnie jest oskarżony) o przestępstwo mające związek z pełnieniem służby i polegające na niewłaściwym wykonywaniu czynności służbowych poprzez zaniechanie wykonywania podstawowych prawnych obowiązków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa osobie zatrzymanej, znajdującej się pod jego pieczą. Taki charakter zarzucanego przestępstwa, a także fakt, iż przypisywane skarżącemu zaniechanie nie zapobiegło samobójstwu zatrzymanego oraz opóźniło akcję ratunkową, powodował, że Skarżący przestał dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zadań służbowych. Tym samym tak postawiony zarzut (niezależnie od końcowych ustaleń postępowania karnego) uzasadniał zawieszenie Skarżącego w pełnieniu obowiązków, ponieważ dotyczył uchybień w zakresie istotnych obowiązków na stanowisku oficera dyżurnego. Nietrafne było jednocześnie twierdzenie skarżącego, będące w istocie zarzutem niezawarcia w zaskarżonym rozkazie ustaleń co do winy Skarżącego w popełnieniu zarzucanego mu czynu. Należy bowiem wskazać, iż dla zastosowania wobec policjanta środka z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wystraczającą przesłanką był fakt wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, a będące tego rodzaju, że uzasadnia obawę o należyte wykonywanie obowiązków przez policjanta. Zadaniem organu Policji - przełożonego policjanta - nie jest badanie okoliczności czynu i ostateczne przesądzanie o zawinieniu w popełnieniu zarzucanego przestępstwa. Kwestie te są istotne z punktu widzenia postępowania karnego, natomiast nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności rozkazu personalnego sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych. Zaskarżona decyzja nie mogła przesądzać w żadnym stopniu o winie Skarżącego. Nie naruszała też zasady domniemania niewinności. Przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji jest w istocie przepisem ochronnym, a instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na policjancie zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (zob. wyr. NSA z 12 lutego 2016 r. I OSK 2032/14, CBOSA). Za niezasadny uznał Sąd również zarzut zawarty w uzasadnieniu skargi, iż zawieszeniu Skarżącego w czynnościach służbowych sprzeciwiał się fakt, iż skarżący nie wykonywał obowiązków służbowych ponieważ przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. W ocenie Sądu okoliczność ta nie stanowi ujemnej przesłanki zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych. Tylko bowiem decyzja wydana na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji zapewni efektywne odizolowanie policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstwa od czynności służbowych. Zwolnienie lekarskie z przyczyn czasowej niezdolności do pełnienia służby, wyłącza od obowiązków służbowych, lecz nie daje pewnej gwarancji niepełnienia służby po upływie okresu na jaki zostało wydane. Dlatego Sąd uznał, iż wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego, pomimo, iż Skarżący faktycznie nie pełnił służby z przyczyn zdrowotnych, było celowe i uzasadnione dobrem służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest zresztą pogląd zgodnie z którym urlop policjanta bądź przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeszkody do zawieszenia w czynnościach służbowych. Brak również podstawy prawnej z której wynikałoby, iż zwolnienie lekarskie jest ujemną przesłanką zastosowania środka tymczasowego przewidzianego w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji (zob. np. wyr. WSA w Warszawie z 10 czerwca 2016 r. II SA/Wa 409/15, CBOSA). Sąd ocenił również prawidłowość redakcji rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym rozkazie personalnym. Organ odwoławczy bowiem uchylił rozkaz organu pierwszej instancji "w części dotyczącej początkowej i końcowej daty okresu 3 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych", orzekając w tym zakresie odmiennie niż organ pierwszej instancji, zaś w pozostałym zakresie rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji utrzymał w mocy. Tymczasem rozkaz personalny w zakresie zawieszenia w czynnościach służbowych oraz określenia okresu zawieszenia jest orzeczeniem niepodzielnym. Dające się wyodrębnić części rozkazu to rozstrzygnięcia w przedmiocie: zawieszenia w czynnościach służbowych wraz ze wskazaniem okresu (art. 39 ust. 2 ustawy o Policji), zawieszenia wynagrodzenia w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych (art. 124 ust. 1 ustawy o Policji) oraz orzeczenie o nadaniu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.). Stąd Komendant Wojewódzki Policji winien był uchylić zaskarżony rozkaz w części dotyczącej orzeczenia o zawieszeniu i w tym zakresie orzec na nowo o zawieszeniu z modyfikacją w zakresie dat: początkowej i końcowej. Rozstrzygnięcie takie jakie zawarto w zaskarżonym rozkazie personalnym naruszało art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Tym niemniej Sąd uznał, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ z treści rozkazu możliwe było niewątpliwe odczytanie treści nowego rozstrzygnięcia. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. podstawą uchylenia decyzji może być naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Za prawidłowe uznał Sąd jednocześnie rozstrzygnięcie o zawieszeniu wynagrodzenia, ponieważ zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji takie orzeczenie jest obligatoryjne w przypadku zawieszenia w czynnościach służbowych. Trafne było też nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., ponieważ przemawiał za tym ważny interes społeczny, jakim było czasowe odsunięcie od służby policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstwa polegającego na niewłaściwym wykonywaniu obowiązków służbowych. Z powyższych przyczyn, Sąd uznał, iż zaskarżony rozkaz personalny odpowiadał prawu, w związku z czym skargę oddalił (art. 151 p.p.s.a.).