I SA/Po 467/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. we [...] na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Interpretacją indywidualną z dnia [...] 2016 r. nr [...] Minister Finansów działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. stwierdził, że stanowisko Spółki z o.o. S. E. P. M. (dalej jako: Spółka), przedstawione we wniosku z dnia [...] 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: - ustalenia, czy nieodpłatne zapewnienie pracownikom oddelegowanym do wykonywania pracy w Spółce świadczeń związanych z zakwaterowaniem w pobliżu miejsca świadczenia pracy stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy i w konsekwencji powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT - jest prawidłowe, - ustalenia, czy nieodpłatne zapewnienie pracownikom oddelegowanym do wykonywania pracy w Spółce świadczeń związanych z edukacją dzieci oraz świadczeń związanych z zakwaterowaniem - zapewnienie oprócz zakwaterowania w pobliżu miejsca pracy także dodatkowych mieszkań dla rodzin pracowników - stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy i w konsekwencji powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT - jest nieprawidłowe, - stwierdzenia, czy nieodpłatne świadczenie związane z zapewnieniem pracownikom oddelegowanym do pracy w Spółce dodatkowych mieszkań dla ich rodzin może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy - jest nieprawidłowe. Powyższą interpretację indywidualną wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: We wniosku o wydanie interpretacji Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy kapitałowej S. E. C.. Ltd. (dalej: "Grupa"). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zajmuje się przede wszystkim produkcją i sprzedażą artykułów gospodarstwa domowego (AGD). W związku z bieżącymi potrzebami prowadzonej działalności oraz dążeniem do dalszego rozwoju, Spółka korzysta z odpowiednio wykwalifikowanych zasobów osobowych innych podmiotów z Grupy, głównie z jej Centrali w Korei Płd. Dotyczy to w szczególności ekspertów sektora AGD z Centrali Grupy w Korei Płd., będącej faktycznym właścicielem i dysponentem technologii wykorzystywanej przez Spółkę w procesach produkcyjnych. Na mocy Decyzji Ministra Finansów z dnia [...] 2012 r. w sprawie uznania prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi - porozumienie jednostronne, Spółka jest producentem kontraktowym i jako taka nie posiada wystarczającego know-how niezbędnego do samodzielnego wytwarzania pralek i lodówek marki S.. Dla realizacji powierzonych zadań nie tylko powinna, ale wręcz musi korzystać z wiedzy i doświadczenia wykwalifikowanego personelu z Grupy, głównie w obszarach inżynierii produktu i zarządzania produkcją. Zgodnie z zasadami obowiązującymi w Grupie, pracownikom delegowanym długoterminowo do pracy w innym kraju (np. powyżej 1 roku), zapewniane są określone warunki związane z pobytem w kraju oddelegowania. W związku z długoterminowym oddelegowaniem do pracy w Polsce, osobom takim przysługują ze strony Spółki określone świadczenia, obejmujące w szczególności pokrycie kosztów edukacji dzieci oraz zakwaterowania w Polsce (w całości lub w części). Z formalnego punktu widzenia, z takimi osobami zawierane są umowy o pracę. Zasady związane z przyznawaniem i funkcjonowaniem świadczeń dla pracowników delegowanych określone są w globalnych politykach obowiązujących w Grupie, odzwierciedlonych w regulaminach wewnętrznych Spółki. Przedstawiono zasady przekazywania świadczenia w postaci: A) Świadczeń związanych z edukacją dzieci w kraju oddelegowania, wskazując, że w związku z podjętymi zobowiązaniami, Spółka nabywa we własnym imieniu i przekazuje usługi związane z edukacją w Polsce dzieci osób długoterminowo oddelegowanych do pracy w Spółce. Spółka przekazuje w szczególności świadczenia związane z opłatami za przedszkola, szkoły podstawowe, gimnazja i szkoły średnie. Mogą one obejmować przede wszystkim świadczenia związane z czesnym za szkołę, opłatą rekrutacyjną, opłatą egzaminacyjną, podręcznikami szkolnymi oraz dowozem dzieci do szkoły. B) świadczeń związanych z zakwaterowaniem, wskazując, że w związku z podjętymi zobowiązaniami, Wnioskodawca nabywa we własnym imieniu i przekazuje również usługi zakwaterowania w Polsce osób długoterminowo oddelegowanych do pracy w Spółce i ich rodzin, które relokowały się do Polski wraz z nimi. W przypadku, gdy w pobliżu miejsca świadczenia pracy nie ma placówki oświatowej świadczącej usługi edukacyjne w odpowiednim języku oraz o programie dostosowanym do obowiązującego w kraju macierzystym, pracownicy posiadający dzieci w wieku szkolnym, mogą skorzystać z dodatkowego mieszkania w innej lokalizacji. Wskazano, że zważywszy na położenie Spółki w małym mieście, takie rozwiązanie jest nieodzowne dla możliwości kontynuacji nauki dzieci na odpowiednim poziomie, a jednocześnie pozwala pracownikom oddelegowanym na pełne poświęcenie realizowanym zadaniom służbowym. Wyjaśniono, że zapewnienie zakwaterowania polega na przekazaniu przez Spółkę przede wszystkim świadczeń związanych z: usługą poszukiwania mieszkania dla oddelegowanego pracownika, relokacją pracownika z kraju macierzystego do Polski, a także w obrębie Polski, wynajmem mieszkania, czynszem administracyjnym, ochroną, opłatami za dostęp do Internetu, opłatami za media. Podkreślono, że świadczenia zapewniane osobom oddelegowanym do Polski na określony czas związane są z zapewnieniem wykonywania obowiązków służbowych na rzecz Spółki przez delegowanych pracowników. W piśmie z dnia 18 listopada 2016 r. - stanowiącym uzupełnienie wniosku - Spółka wskazała, że pracownikom długotrwale oddelegowanym do pracy, oprócz miejsca zakwaterowania zlokalizowanego w pobliżu miejsca świadczenia pracy, przysługują także dodatkowe mieszkania dla rodzin. Jest to związane z koniecznością zapewnienia dzieciom pracowników dostępu do usług edukacyjnych w odpowiednim języku oraz o programie maksymalnie dostosowanym do obowiązującego w kraju macierzystym. Zważywszy na położenie Spółki w małym mieście, takie rozwiązanie jest nieodzowne dla możliwości kontynuacji nauki dzieci na odpowiednim poziomie, a jednocześnie pozwala pracownikom oddelegowanym na pełne poświęcenie realizowanym zadaniom służbowym. Powyższe wynika z regulacji wewnętrznych przyjętych w Spółce, a odzwierciedlających zasady funkcjonujące w Grupie S. E. C.. Ltd. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy nieodpłatne zapewnienie przez Spółkę pracownikom oddelegowanym do wykonywania pracy w Spółce świadczeń opisanych w pkt A) i B) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) niniejszego wniosku powinno być traktowane jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, i czy w konsekwencji powinno podlegać opodatkowaniu VAT? 2. W przypadku uznania, że w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, czy nieodpłatne zapewnienie przez Spółkę pracownikom oddelegowanym do pracy w Spółce zakwaterowania polegającego na udostępnieniu wynajmowanego mieszkania oraz opłacaniu czynszu administracyjnego podlegać będzie zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT? Zdaniem Spółki nieodpłatne zapewnienie przez Spółkę pracownikom oddelegowanym do wykonywania pracy w Spółce, świadczeń opisanych w pkt A) i B) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) złożonego wniosku, nie powinno być traktowane jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, i w konsekwencji, nie powinno podlegać opodatkowaniu VAT. W ocenie Spółki, nawet jeśliby uznać, że w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, nieodpłatne zapewnienie przez Spółkę oddelegowanym pracownikom zakwaterowania polegającego na udostępnieniu wynajmowanego mieszkania oraz opłacaniu czynszu administracyjnego podlegać będzie zwolnieniu od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT. Organ interpretacyjny dokonał oceny przedstawionego przez Spółkę stanowiska i wydał interpretację indywidualną z dnia 15 grudnia 2016 r., która w części stała się przedmiotem wniesionej do sądu administracyjnego skargi. W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię tego przepisu i w rezultacie stwierdzenie, iż zapewnienie pracownikom oddelegowanym do wykonywania pracy w Spółce nieodpłatnych świadczeń związanych z edukacją dzieci oraz związanych z zakwaterowaniem, tj. zapewnienie oprócz zakwaterowania w pobliżu miejsca pracy także dodatkowych mieszkań dla rodzin pracowników, stanowi usługę w rozumieniu wyżej powołanego przepisu i w efekcie powinno podlegać opodatkowaniu VAT. Wskazano również na naruszenie przepisów postępowania w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnych, tj.: art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz 201 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez brak sformułowania prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Spółki. Podniesiono też zarzut naruszenia art. 121 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania podmiotów do organów podatkowych oraz brak przedstawienia niezbędnych informacji i wyjaśnień w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako: ppsa) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art.57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.) Zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, a tym samym nie ma podstaw, aby wyeliminować ją z obrotu prawnego. Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów należy wskazać, że strona skarżąca zarzuciła organowi interpretacyjnemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 – dalej jako: ustawa VAT) poprzez błędną wykładnię tego przepisu i w rezultacie stwierdzenie, iż zapewnienie pracownikom oddelegowanym do wykonywania pracy w Spółce nieodpłatnych świadczeń związanych z edukacją dzieci oraz związanych z zakwaterowaniem, tj. zapewnienie oprócz zakwaterowania w pobliżu miejsca pracy także dodatkowych mieszkań dla rodzin pracowników, stanowi usługę w rozumieniu wyżej powołanego przepisu i w efekcie powinno podlegać opodatkowaniu VAT. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy wskazać, że w myśl art. 8 ust 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Cytowany przepis zrównuje zatem z odpłatnym świadczeniem usług m.in. nieodpłatne świadczenie przez podatnika usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Jak słusznie wskazał organ interpretacyjny, stwierdzenie, czy w danym przypadku mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem związanym lub nie z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą uzależnione jest od konkretnych okoliczności jakie w danej sprawie występują. W okolicznościach badanej sprawy organ wskazał, że gdy Spółka będzie nieodpłatnie zapewniać pracownikom oddelegowanym do wykonywania pracy w Spółce świadczenia związane z edukacją dzieci oraz gdy oprócz świadczenia usług zakwaterowania w pobliżu miejsca pracy Spółka będzie zapewniała także dodatkowe mieszkania dla rodzin pracowników w celu zapewnienia dzieciom dostępu do usług edukacyjnych nie można mówić, że nadrzędnym celem świadczonych usług będzie realizacja celów gospodarczych Spółki. W ocenie organu nieodpłatne świadczenie Spółki polegające na zapewnieniu usług edukacyjnych dzieciom pracowników oraz zakwaterowanie ich rodzin w dodatkowych mieszkaniach, będzie bezpośrednio służyło zaspokojeniu prywatnych potrzeb tych pracowników. Organ stanął na stanowisku, ze w tym zakresie korzyści osobiste osiągnięte przez pracownika będą miały dominujące znaczenie w stosunku do realizacji celów gospodarczych Spółki. W takich okolicznościach należy uznać, że świadczone usługi edukacyjne na rzecz dzieci pracowników oraz zapewnienie dodatkowych - innych niż zlokalizowanych w pobliżu miejsca świadczenia pracy - mieszkań rodzinie pracownika (w celu umożliwienia dostępu do usług edukacyjnych ich dzieciom) stanowią odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dokonując oceny stanowiska wyrażonego przez organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd miał na uwadze, że zasadnicze znaczenie dla prawidłowej interpretacji przytoczonego ustępu 2 art. 8 ustawy o VAT mają pojęcia "cele osobiste" oraz "nieodpłatne świadczenia usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika". W tym zakresie Sąd odwoła się do stanowiska wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 06 lipca 2016 r. sygn. III SA/Gl 2219/15, www.nsa.gov.pl), przyjmując za swoje wyrażone w nim stanowisko. Zauważyć jednocześnie należy, że w art. 26 pkt 1 lit. b) Dyrektywy Rady 2006/112/WE posłużono się pojęciami "prywatnego użytku" i celu innego niż działalność przedsiębiorstwa podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 października 2015 r. sygn. akt I FSK 1104/14 wskazówek interpretacyjnych doszukał się w dwóch wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które co prawda dotyczą art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. U.E. L 1997.145.1), lecz w jego ocenie, zachowują w pełni swoją aktualność w odniesieniu do art. 26 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE. W zaskarżonej interpretacji organ, odwołał się do wyroku z 16 października 1997 r. C-258/95 (Julius Fillibeck Söhne GmbH & Co. KG), w którym Trybunał Sprawiedliwości rozważał zagadnienie organizacji dla pracowników dojazdu do pracy przez pracodawcę. W świetle treści zawartych w tym wyroku rozważań, oceniając, czy dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa podatnika, należało zbadać, czy jest ona dla tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja korzyść jest dominująca. Jeżeli korzyść podatnika przeważa nad korzyścią pracownika, wówczas świadczenie to zachowuje swój nieodpłatny charakter i nie podlega opodatkowaniu. Natomiast w drugim wyroku z 11 grudnia 2008 r. w sprawie o sygnaturze C-371/07 (Danfoss and AstraZeneca) Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że co do zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych posiłków, służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy. Jeżeli natomiast ze szczególnych okoliczności wynika, że zapewnienie posiłków przez pracodawcę nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest dokonywane w celach innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, wtedy osobista korzyść, jaka wynika z tego dla pracowników, wydaje się mieć jedynie charakter uboczny względem potrzeb przedsiębiorstwa. Podobnie jak w pierwszym powołanym wyroku, także i w tym orzeczeniu Trybunał podkreślił znaczenie ścisłego związku pomiędzy działalnością gospodarczą podatnika, a świadczoną nieodpłatnie usługą. Wskazał ponadto, że usługa ta powinna służyć przede wszystkim interesom podatnika, a korzyść pracownika powinna mieć charakter uboczny. Przyjąć zatem należało, że za usługi dokonane do celów działalności gospodarczej należy uznać takie, które mają związek z potrzebami działalności gospodarczej. Związek z działalnością gospodarczą mają zaś takie czynności, których wykonanie jest celowe dla osiągnięcia bądź poprawienia efektów tej działalności. Ta celowość istnieć może również wtedy, gdy taka usługa nieodpłatna nie jest niezbędna do osiągnięcia efektu działalności gospodarczej, ale obiektywnie może na te efekty wpływać. Dokonując oceny zasadności podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 8 ustawy o VAT należało mieć na uwadze, że pokrywanie kosztów edukacji dzieci, delegowanych do Polski pracowników utożsamiane jest z koniecznością zapewnienia dzieciom pracowników dostępu do usług edukacyjnych w odpowiednim języku oraz programie maksymalnie dostosowanym do obowiązującego w kraju macierzystym. Z uwagi na lokalizację Spółki w małym mieście, wnioskodawca wskazuje, że konieczne jest zagwarantowanie dzieciom edukacji na odpowiednim poziomie. Wskazuje się przy tym na to, że Spółka zamierza przekazywać świadczenia związane z opłatami za przedszkola, szkoły podstawowe, gimnazja. Mają być to opłaty obejmujące czesne za szkołę, opłatę restrukturyzacyjną, opłatę egzaminacyjną, podręczniki szkolne i dowóz dzieci do szkół. W odniesieniu do usługi dodatkowego zakwaterowania w innej lokalizacji – wskazuje się na usługę poszukiwania mieszkania dla oddelegowanego pracownika, relokacji z kraju macierzystego do Polski, a także w obrębie Polski, wynajem mieszkania, pokrycie czynszu , koszty ochrony, opłaty za dostęp do Internetu i media). W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę stan faktyczny opisany we wniosku o udzielenie interpretacji, który dla Sądu jest wiążący, wynikający z niego krąg potencjalnych adresatów świadczonych usług obejmuje osoby de facto nie związane z działalnością gospodarczą Spółki (rodziny pracowników). Związek na który powołuje się Spółka jest zbyt odległy i niepewny, aby móc określić go jako bezpośredni, czy też ściśle związany z działalnością przez nią prowadzoną. Zwłaszcza w kontekście idei, jaka przyświeca planowanym działaniom, tj. zapewnienie dzieciom pracowników możliwości kontynuowania nauki na "odpowiednim poziomie" (edukacja) oraz (dodatkowe mieszkania w innej lokalizacji). W ocenie Sądu nie można skutecznie wywodzić, że przejęcie ciężarów związanych z zapewnieniem dzieciom pracowników kosztów edukacji "na odpowiednim poziomie", i członkom tych rodzin dodatkowych mieszkań w innej lokalizacji, aby cel ten mógł zostać osiągnięty, jest konieczne i niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto w opisanym we wniosku stanie faktycznym korzyść, jaką czerpaliby członkowie rodzin pracowników z oferowanych im usług (dostęp do odpowiedniej edukacji i dodatkowe mieszkania w innej lokalizacji dla realizacji tego celu), przeważa nad korzyścią Spółki, która wpłynąć miałaby na "zapewnienie wykonywania obowiązków służbowych na rzecz Spółki przez delegowanych pracowników". Oceniając świadczenie przez Spółkę nieodpłatnych usług na rzecz dzieci i innych członków rodzin jej pracowników oraz biorąc pod uwagę kryteria wynikające z powołanego orzecznictwa TSUE stwierdzić należy, że co do zasady takie usługi, w których zasadniczą korzyść odnoszą pracownicy należałoby uznać za świadczone na ich osobiste cele, a w konsekwencji usługi te będą podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Ponadto, zauważyć należy, że świadczona przez Spółkę usługa nie jest świadczona w ramach prowadzonej przez nią działalności, ma z nią luźny związek. Zatem i w tym przypadku, w opisanym stanie faktycznym można mówić o świadczeniu usługi, przede wszystkim w ramach innej działalności. Spółka, wskazuje bowiem w interpretacji, że zajmuje się przede wszystkim produkcją i sprzedażą artykułów gospodarstwa domowego (AGD). Tymczasem we wniosku wskazano usługi związane z edukacją dzieci pracowników w kraju oddelegowania i zapewnieniem dodatkowego zakwaterowania w związku z realizacją tego celu. Z tych też względów podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię tego przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez brak sformułowania prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Spółki oraz art. 121 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania podmiotów do organów podatkowych oraz brak przedstawienia niezbędnych informacji i wyjaśnień w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania. Zaskarżona interpretacja zawiera bowiem ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a że jest to negatywna ocena, zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska, które zostało zdaniem Sądu należycie uzasadnione pod względem prawnym. Wbrew zarzutom Spółki, jest to ocena konkretna, zawierająca wyraźną odpowiedź na pytania postawione we wniosku o interpretację. Zaznaczyć należy, że w przypadku negatywnej oceny, organ nie musi odnieść się szczegółowo do wszystkich przedstawionych argumentów, tylko odpowiednio istotnych w kontekście interpretowanego zagadnienia. Takie działanie organu nie może być postrzegane jako naruszające zasadę wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wynikająca z tego przepisu zasada zaufania tym bardziej nie zostaje naruszona tylko z tego powodu, że wydana interpretacja, wbrew oczekiwaniom Spółki, uznała jej stanowisko za nieprawidłowe. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej należy wskazać, że stosownie do treści art. 14h Ordynacji podatkowej, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej przepis ten nie znajduje odpowiedniego zastosowania. Podsumowując, organ dokonując oceny stanowiska strony skarżącej w zakresie objętym treścią wniosku, zawarł zgodnie z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej zarówno pełną ocenę przedstawionego stanowiska, jak i wskazał uzasadnienie prawne, odnosząc się przy tym do treści złożonego wniosku. Stanowisko organu, wyrażone w zaskarżonej interpretacji, uznać należało za trafne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.