III SA/Gl 2219/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 643) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. przedstawione w wniosku z [...] r. uzupełnionym pismem z [...] r. w kwestii: - uznania, czy organizacja pikniku związanego z realizacją w Korporacji programu "[...]" podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz uznania prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupionych towarów i usług wykorzystywanych w czasie organizowania przez wnioskodawcę pikniku za nieprawidłowe. W wniosku inicjującym postępowanie zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością podlegającą w nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Należy do grupy spółek o nazwie "B"(dalej "B" albo Korporacja). Podmioty wchodzące w skład grupy "B" posiadają siedziby w różnych krajach na całym świecie. Korporacja wdrożyła we wszystkich swoich lokalizacjach program promowania wśród pracowników zdrowego stylu życia. Program został wprowadzony w Korporacji pod nazwą "[...]". W związku z powyższym, również pracownicy spółki zostają objęci akcjami tego programu, który u Wnioskodawcy przyjął nazwę "[...]" Głównym założeniem programu "[...]" jest promowanie zdrowego stylu życia wśród pracowników "B" polegające między innymi na walce z nałogiem palenia, na propagowaniu zdrowego odżywiania, uprawiania sportu, aktywnego spędzania wolnego czasu, itp. W ramach programu spółka będzie organizować m.in. pikniki "[...]" dla pracowników firmy, ich rodzin oraz pracowników agencji pracy tymczasowych świadczących pracę na rzecz Wnioskodawcy i ich rodzin, emerytów, zleceniobiorców oraz przedstawicieli korporacji. Dodatkowo na piknik zaproszone będą organizacje wspierane przez "B" w ramach działalności Zespołu zajmującego się wspieraniem rozwoju społeczności lokalnej oraz ich podopieczni, np. ZHP, Grupa Ratownictwa PCK, Fundacja Pomocy Dzieciom z okolicznej miejscowości. Impreza odbywać się będzie raz w roku w jednym z miesięcy letnich (czerwiec-wrzesień), na terenie zakładu lub wynajętego obiektu sportowego. Na program imprezy mogą się składać m.in.: zawody drużynowe w grach zespołowych (piłka nożna, siatkówka itp.), zawody indywidualne, pokaz udzielania pierwszej pomocy, porady na temat zdrowego sposobu odżywiania, akcja zbiorki krwi i możliwość rejestracji potencjalnych dawców szpiku, miasteczko ruchu drogowego. W ramach imprezy pracownicy i zaproszeni goście będą mogli skorzystać z napojów i posiłków, które przygotuje firma wynajęta przez spółkę, odpowiedzialna za organizację imprezy. W celu oszacowania ilości osób, dla których powinny zostać przygotowane atrakcje i posiłki, wnioskodawca zbiera wstępne deklaracje uczestnictwa od osób zaproszonych (w tym pracowników). Deklaracje te nie zobowiązują nikogo do faktycznego udziału w imprezie, choćby ze względu na fakt, że deklaracje składane są z dużym wyprzedzeniem, a często warunki pogodowe czy zdrowotne determinują faktyczny udział np. pracowników, zwłaszcza tych planujących udział w imprezie z małymi dziećmi. Wnioskodawca nie będzie sprawdzał czy osoby, które zadeklarowały chęć udziału stawiły się na pikniku. Piknik finansowany jest ze środków obrotowych. Spółka na podstawie porozumienia z przedstawicielem załogi nie tworzy Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Ponadto, organizacja pikniku ma również na celu promocję i reklamę spółki. Miejsca pikników będą specjalnie oznaczone plakatami i programem imprez z logo spółki, w wypowiedziach konferansjerów, przedstawicieli zarządu Spółki podkreślany jest i będzie charakter reklamowy imprezy. Koszty związane z udziałem gości są w ocenie wnioskodawcy elementem kosztów promocji, reklamy i marketingu, kształtującym wizerunek spółki i przyciągającym kandydatów na pracowników. Fakt organizowania imprez tego typu wpływa w sposób bezpośredni na wizerunek spółki jako pracodawcy dbającego o interes swoich pracowników, ich zdrowie oraz rodziny. To przekłada się na liczbę kandydatów starających się o pracę w spółce, co przynosi wymierne korzyści dla prowadzonej działalności. W uzupełnieniu wniosku z [...] r. spółka wskazał, że przeważającym przedmiotem jej działalności jest produkcja popychaczy i zaworów dedykowanych branży "C". Zasoby ludzkie są jednymi z najważniejszych, jakimi dysponuje (zatrudnia około 800 osób). Na zasoby ludzkie składa się cały zespół osób, które tworzą organizację działalności gospodarczej spółki, począwszy od pracowników szeregowych (obsługujących taśmy produkcyjne), a skończywszy na dyrektorach, kierujących prowadzoną działalnością gospodarczą. Organizacja pikniku "[...]", przekłada się na jej działalność w ten sposób, że tworzy jej wizerunek jako pracodawcy dbającego o dobrą relację ze swoimi pracownikami i ich rodzinami, ponadto promuje zdrowy tryb życia. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, na imprezę będą również zaproszone organizację wspierające rozwój społeczności lokalnych. Ponadto impreza, z uwagi na oznaczenie miejsca imprezy plakatami i reklamami z logo spółki, będzie miała charakter reklamowy. Dbanie o zdrowie spółkę działalności gospodarczej, dbanie o pracowników i ich rodziny oraz dobro społeczności lokalnej, wpływa na motywację pracowników i ich wydajność, a także stopień dbania o dobro zakładu w którym pracują. Także dbanie o osoby wykonujące na rzecz spółki czynności (zarówno w ramach stosunku pracy, jak i poprzez agencje pracy tymczasowej, a także w ramach umów zlecenia), a także o osoby najbliższe dla tych osób, wpływa bezpośrednio na stopień motywacji i oddania tych osób na rzecz działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę. Stopień motywacji zasobów ludzkich w sposób bezpośredni przekłada się na efektywność w pracy, a ta z kolei w sposób wymierny na zysk przedsiębiorstwa. Zaproszenie organizacji społecznych, które dbają o wspieranie społeczności lokalnej, również podnosi motywację pracowników oraz korzystnie wpływa na ich zdanie o pracodawcy, wpływa także na jego wizerunek u potencjalnych kandydatów do pracy i w branży. Bardzo ważne z punktu widzenia zasad filozofii działania Korporacji, jest kreowanie pozytywnego wizerunku. Ponadto w tej części Polski, w której działalność prowadzi spółka istnieje bardzo mocno rozwinięta gałąź przemysłu w branży "C" (przedsiębiorstwa związane z motoryzacją). W efekcie rynek pracowników mających odpowiednią wiedzę i doświadczenie w tej branży, jest stosunkowo mały, co znacznie utrudnia pozyskiwanie pracowników na poszczególne stanowiska. Stąd Wnioskodawca oprócz odpowiedniej płacy, motywuje i zachęca do pracy w jego przedsiębiorstwie w drodze organizowania chociażby programu "[...]". W tym kontekście, Wnioskodawca uznaje wydatki w tym zakresie za niezbędne i celowe. Świadczenie usług nie będzie stanowiło świadczenia dla celów innych niż działalność gospodarcza spółki. Zasadniczym celem organizacji imprezy jest dążenie przez Wnioskodawcę do zwiększenia efektywności funkcjonowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a w konsekwencji do zwiększenia jej rentowności. Wnioskodawca planuje to osiągnąć, poprzez zwiększenie motywacji zasobów ludzkich, a w konsekwencji na zwiększenie efektywności pracy. Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji, zwiększenie efektywności przełoży się na większy wolumen produkcji w danej jednostce czasu. Co pozwoli szybciej osiągnąć produkcję na poziomie koniecznym do realizacji zamówień, a także na redukcję kosztów. Zwiększenie motywacji zasobów ludzkich zależy od udziału wszystkich wymienionych grup w imprezie, nie jest możliwe wyodrębnienie stopnia w jakim udział poszczególnych grup wpływa na poziom motywacji poszczególnych osób. Bezpośrednio na zwiększenie obrotu opodatkowanego podatkiem VAT będą mieli oczywiście pracownicy, bowiem udział w imprezie przełoży się na pozytywne skojarzenia z pracodawcą, zwiększy motywację i efektywność pracy. Pośredni wpływ będzie miał udział rodzin pracowników, dbanie o rodziny pracowników wpłynie na motywacje ich samych. Również udział byłych pracowników, powoduje u aktualnych budowanie wizerunku spółki jako pracodawcy, który utrzymuje relację z byłymi pracownikami i dba o nich. Udział organizacji społecznych, które dbają o rozwój społeczności lokalnych, również buduje pozytywny wizerunek wnioskodawcy. Należy się również spodziewać, że wszystkie grupy będą się pozytywnie wypowiadać o spółce w swoich środowiskach, a zatem będą kreować jej pozytywny wizerunek wśród potencjalnych kandydatów do pracy, których spółka często poszukuje. Ponadto w pikniku organizowanym pod hasłem "[...]" będą brać udział media lokalne, a więc informacja o imprezie najprawdopodobniej będzie obecna w lokalnych mediach. Opisany wpływ ma realne przełożenie na rzeczywistość funkcjonowania zakładu. W połowie [...] roku "B" w Polsce otrzymał godło "INWESTOR W KAPITAŁ LUDZKI". IWKL jest projektem badawczo-certyfikacyjnym, prowadzonym przez firmę Obserwatorium Zarządzania pod honorowym patronatem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Ten i inne sukcesy są nagłaśniane na stronie internetowej spółki, co służy kreowaniu jej wizerunku. Strona internetowa informuje również o aspektach, które wyróżniają korporację "B", a to głównie zaangażowanie w społeczność lokalną. Spółka nabywa usługę organizacji imprezy (pikniku) od organizatora imprezy (podmiotu trzeciego). Wnioskodawcę z podmiotem trzecim będzie łączyła umowa na kompleksową usługę w postaci zorganizowania i przeprowadzenia imprezy - pikniku "[...]". Podmiot trzeci prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie działalności agencji reklamowych. Przedmiotem umowy jest usługa kompleksowej organizacji pikniku wraz z atrakcjami i cateringiem. Spółka na podstawie umowy z podmiotem trzecim nabędzie kompleksową usługę organizacji pikniku w tym usługę gastronomiczną. Odrębnie (we własnym zakresie) nabywa jedynie ubezpieczenie imprezy, usługę ochrony uczestników imprezy, wynajem obiektu na którym będzie się odbywała impreza oraz wynajem parkingu. Za te usługi zostaną wystawione, przez podmioty je świadczące, faktury VAT wystawione na spółkę. Wyjaśniając związek pikniku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą spółka wskazała, że będzie służył prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej, bowiem organizacja imprezy ma zmierzać w ostatecznym rozrachunku do zwiększenia efektywności prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności poprzez zwiększenie stopnia motywacji zasobów ludzkich. W konsekwencji zwiększenie efektywności funkcjonowania prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej wpływa na zwiększenie wolumenu sprzedaży w danej jednostce czasu przy jednoczesnym obniżeniu kosztów produkcji. Spółka nie dokonuje czynności nieopodatkowanych i zwolnionych od podatku, a więc nie jest możliwe przyporządkowanie dokonanych zakupów do nich. Ponadto nie jest możliwe przyporządkowanie z jakiej ilości nabywanych usług skorzystał dany uczestnik i do jakiej należy grupy. Nie jest więc możliwe przyporządkowanie nabywanych usług do poszczególnych grup, np. pracowników, czy zaproszonych gości. Także przypisanie konkretnych korzyści do poszczególnych grup osób nie jest możliwe. W czasie imprezy zapewnione będą posiłki i napoje, odbywać się będą zawody sportowe, pokazy udzielenia pierwszej pomocy, miasteczko ruchu drogowego, porady na temat zdrowego sposobu odżywiania, akcja zbiórki krwi i możliwość rejestracji potencjalnych dawców szpiku. Odniesienie korzyści zależne będzie od wyboru uczestnika i od jego indywidualnych preferencji, które przełożą się na wybór by wziąć udział w ww. aktywnościach. Na tle tak nakreślonego stanu faktycznego spólka sformułowała następujące pytania: Czy organizacja pikniku związanego z realizacją w Korporacji programu pod nazwą "[...]", powinna być rozpatrywana jako nieodpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT należnym? (pytanie oznaczone we wniosku numerem 2) Czy Wnioskodawca może odliczyć podatek VAT naliczony od zakupionych towarów i usług, które będą wykorzystywane w czasie organizowanych przez Wnioskodawcę pikników pod nazwą "[...]"? (pytanie oznaczone we wniosku numerem 3) Odnosząc się do na pytania oznaczonego nr 2 spółka stwierdziła, że świadczenia jakie otrzymują osoby uczestniczące w pikniku "[...]", nie mają na celu zaspokajania ich osobistych celów. Istotą pikniku organizowanego pod nazwą "[...]" jest integracja załogi, zadbanie o zdrowie fizyczne pracowników, wzmacnianie współpracy w ramach Korporacji zmierzające do poprawy wydajności i jakości pracy i wzmacnianie pozytywnych więzi łączących pracodawcę z pracownikami, a także promocja i reklama Spółki. Piknik organizowany jest z inicjatywy Spółki w związku z działalnością przedsiębiorstwa. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki w opisanej sytuacji nie dochodzi do świadczenia usług na cele niezwiązane z działalnością przedsiębiorstwa. W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że w przedstawionej sytuacji nie dochodzi do świadczenia usług, o którym jest mowa w art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm., daje określanej skrótowo, jako ustawa, ustawa o VAT). Wskazała także, że dla ustalenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, istotne jest ustalenie, czy świadczenie to ma związek z działalnością gospodarczą podatnika. Nabyte przez spółkę towary i usługi wykorzystane do organizacji przedmiotowej imprezy, w sposób pośredni będą związane z działalnością gospodarczą spółki. Z uwagi na powyższe, w świetle art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, czynność tą nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ organizacja przedmiotowych imprez związana jest z prowadzonym przez spółkę przedsiębiorstwem. Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdziła należy, iż organizowanie przez nią imprezy ma niewątpliwie związek z prowadzonym przez Spółkę przedsiębiorstwem. Zatem impreza ta nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odnosząc się do pytania oznaczonego nr 3 spółka stwierdziła, ze może odliczyć podatek VAT naliczony od zakupionych towarów i usług, które będą wykorzystywane w czasie organizowanych przez Wnioskodawcę pikników pod nazwą "[...]". Interpretator oba stanowiska uznał za wadliwe. Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na ścisłe powiązanie tematyki poruszanej we wniosku, tut. organ postanowił ująć kwestie dotyczące dwóch zdarzeń przyszłych w jednej interpretacji indywidualnej. Odwołując się do zapisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy , stwierdził , że zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych, a także nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Z ww. przepisu art. 8 ust. 2 ustawy wynika, że aby nieodpłatne świadczenie usług podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, muszą być spełnione określone warunki: - w przypadku użycia towarów stanowiących część przedsiębiorstwa - użycie ich do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika oraz istnienie prawa podatnika do odliczenia - w całości lub w części - podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych (warunki te muszą być spełnione łącznie), - w przypadku świadczenia usług - świadczenie ich do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Zatem dla ustalenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisuje się w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej sprawie występują. Wypełnienie warunku określonego w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Należy zatem stwierdzić, iż opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością. Za usługi świadczone do celów innych niż działalność gospodarcza należy uznać wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast przez usługi świadczone do celów działalności, należy rozumieć te usługi, które są wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa. W tym więc aspekcie winny być rozpatrywane działania podejmowane przez przedsiębiorcę. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że spółka należy do grupy spółek – Korporacji, która wdrożyła we wszystkich swoich lokalizacjach program promowania wśród pracowników zdrowego stylu życia, noszący nazwę "[...]". W związku z powyższym, również pracownicy spółki zostają objęci akcjami tego programu, który u wnioskodawcy przyjął nazwę "[...]. Głównym założeniem Programu "[...]" jest promowanie zdrowego stylu życia wśród pracowników "B" polegające między innymi na walce z nałogiem palenia, zdrowym odżywianiu, uprawianiu sportu, aktywnym spędzaniu czasu wolnego, zwalczaniu stresu, itp. Interpretator powtórzył opis przedsięwzięć spółki podany we wniosku. Dalej stwierdził, że zasadniczo każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być uznawane za odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Jeżeli zatem dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego stwierdził, że w przedstawionej we wniosku sytuacji usługa świadczona przez spółkę na rzecz poszczególnych konsumentów (uczestników imprezy), na którą składać się będzie zarówno usługa nabywana przez od podmiotu zwanego "organizatorem", jak i pozostałe usługi nabyte odrębnie przez sama spółkę, będzie obiektywnie będzie tworzyła - w aspekcie gospodarczym - jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Tym samym uznać należy, że spółka w istocie będzie świadczyła kompleksową usługę organizacji pikniku na rzecz uczestników tej imprezy, finansowaną ze swoich środków obrotowych. Uczestnicy, w tym pracownicy, byli pracownicy nie będą ponosili jego kosztów. Skoro zatem spółka w związku z organizacją pikniku nie uzyska żadnego wynagrodzenia, to nie można przedmiotowych usług uznać za odpłatne, zatem organizacja pikniku nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Jak już wskazano powyżej, dla uznania, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Aby nieodpłatne świadczenie usług podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 2, musi ono służyć celom innym niż działalność gospodarcza przedsiębiorcy, zaś za usługi niezwiązane z działalnością gospodarczą należy uznać wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego interpretator nie zgodził się z argumentacją spółki, że świadczenie usługi organizacji pikniku na rzecz pracowników ma ścisły związek z działalnością gospodarczą, bowiem udział pracowników w imprezie przełoży się na pozytywne skojarzenia z pracodawcą, zwiększy motywację i efektywność pracy. Podobnie jak w jego ocenie świadczenie ww. usługi na rzecz pozostałych osób, budując pozytywny obraz formy miałoby bezpośredni związek z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą w branży "C" oraz ma na celu promocję i reklamę spółki. Sposób zorganizowania i charakter imprezy nie wskazują na integrujący pracowników charakter spotkania lub na spotkanie z kontrahentami biznesowymi spółki a przy tym nie jest ona w stanie określić, w jakiej części nieodpłatna usługa organizacji pikniku realizowana będzie na rzecz poszczególnych grup uczestników imprezy (np. w jakiej części realizowana będzie na rzecz pracowników lub kontrahentów, a w jakiej na rzecz pozostałych uczestników). Zatem ocena, w jakiej części nieodpłatne świadczenie przez nią usług będzie wpisywało się w cel prowadzonej działalności gospodarczej, a w jakiej części nie, jest niemożliwa. Impreza ma charakter bardzo ogólny i w ocenie organu z ww. powodów nie wiąże się bezpośrednio ani pośrednio z działalnością spółki tj. z produkcją popychaczy i zaworów dedykowanych dla branży "C". W konsekwencji, świadczona przez spółkę usługa organizacji pikniku na rzecz pracowników firmy, ich rodzin oraz pracowników agencji pracy tymczasowych świadczących pracę na jej rzecz ich rodzin, emerytów, zleceniobiorców, przedstawicieli korporacji, a także organizacji wspieranych przez "B" w ramach działalności Zespołu zajmującego się wspieraniem rozwoju społeczności lokalnej oraz ich podopiecznych, np. ZHP, Grupa Ratownictwa PCK, Fundacja Pomocy Dzieciom z okolicznej miejscowości, będzie stanowiła nieodpłatne świadczenie usług zrównane z odpłatnym świadczeniem usług na podstawie art. 8 ust. 2 ww. ustawy o VAT, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem stanowisko spółki w kwestii uznania, czy organizacja pikniku związanego z realizacją w Korporacji programu pod nazwą "[...]" stanowi nieodpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT interpretator uznał za nieprawidłowe. Odnosząc się do pytania oznaczonego nr 3 interpretator przypomniał, przytaczając normę art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem, który umożliwia podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, takimi których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona zasada wyklucza, w ocenie interpretatora, możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Biorąc pod uwagę, że prawo do odliczenia powinno być realizowane natychmiast po powstaniu podatku naliczonego, decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością opodatkowaną podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa; mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, iż określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów. Spółka nabywa usługę organizacji imprezy (pikniku) od organizatora imprezy (podmiotu trzeciego), z którym będzie łączyła ją umowa na kompleksową usługę w postaci zorganizowania i przeprowadzenia imprezy - pikniku "[...]". Przedmiotem umowy jest usługa kompleksowej organizacji pikniku wraz z atrakcjami i cateringiem. Odrębnie (we własnym zakresie) nabywa jedynie ubezpieczenie imprezy, usługę ochrony uczestników imprezy, wynajem obiektu, na którym będzie się odbywała impreza oraz wynajem parkingu. W ocenie organu podatkowego w okolicznościach tej konkretnej sprawy nie występuje związek bezpośredni podatku naliczonego ze sprzedażą opodatkowaną spółki. Nie występuje również związek pośredni. Działalność spółki jest bardzo specyficzna, dlatego też nie sposób twierdzić, że zorganizowanie pikniku "[...]" dla tak różnorodnej grupy konsumentów, mimo umieszczenia logo spółki, wpłynie generalnie na zwiększenie sprzedaży produktów spółki, w tym wśród uczestników pikniku. Zatem i z tych względów nie będzie istniała możliwość jednoznacznego wykazania związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z powyższym stanowisko spółki w zakresie dotyczącym prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupionych towarów i usług wykorzystywanych w czasie organizowania przez nią pikników interpretator uznał za nieprawidłowe. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z [...] r. skarżąca podtrzymała swoja ocenę stanu faktycznego opisanego we wniosku i jego kwalifikację prawną. W odpowiedzi na wezwanie Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej z [...] r. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego spółka, zarzucając organowi naruszenie: - art. 8 ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy organizacja opisanego we wniosku pikniku służy prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, ma pośredni związek z tą działalnością, ponadto jest to działanie o charakterze reklamowo-promocyjnym, a więc służy celom prowadzonej działalności gospodarczej, - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że w opisanym stanie faktycznym skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących zakup usług związanych z organizacją pikniku, chociaż wszystkie koszty finansowane były ze środków obrotowych skarżącej, a piknik organizowany jest w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej i wpływa na ogóle funkcjonowanie skarżącej, - art. 14c § 2 O.p. poprzez nieprawidłową ocenę opisanego we wniosku stanu faktycznego, - art. 120. art. 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez dokonanie interpretacji przepisów w sposób instrumentalny, bez przeanalizowania całego opisanego we wniosku stanu faktycznego, Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca na wstępie przedstawiła stan faktyczny opisany we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, streścił swoją ocenę tego stanu faktycznego oraz stanowisko organu. Zaś rozwijając sformułowane wyżej zarzuty skargi wytknęła organowi, ze w jej ocenie nie uwzględnił w swojej analizie stanu faktycznego istotnych okoliczności stanu faktycznego, wskazujących na to, ze organizacja pikniku ma na celu: - tworzenie pozytywnego wizerunku pracodawcy, co przekłada się na możliwość pozyskiwania nowych pracowników oraz kreowane wizerunku firmy w branży "C", - reklamowania i promowanie skarżącej, - motywowanie pracowników na rzecz działalności skarżącej, co przełoży się na efektywność ich pracy i wynik ekonomiczny przedsiębiorstwa skarżącej, - wpłynięcie na zwiększenie efektywności działalności gospodarczej skarżącej, - promowanie zdrowego stylu życia. Tymczasem te okoliczności jasno, w ocenie skarżącej wskazują na pośredni związek organizacji imprezy ze zwiększeniem efektywności prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a w konsekwencji na błędne ustalenie organu, ze takiego związku nie ma, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że w opisanym stanie faktycznym skarżąca, organizując piknik na rzecz pracowników, byłych pracowników, ich rodzin, gości, świadczy nieodpłatną usługę na cele inne, niż działalność gospodarcza podatnika. Zaś w świetle normy art. 8 ust. 2 ustawy o VAT ta usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie skarżącej wszelkie, szeroko rozumiane działania o charakterze reklamowo-promocyjnym, w ramach których świadczy się usługi, podlegają opodatkowaniu, gdyż są świadczone na cele związane z działalnością gospodarczą. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu, że nie przysługuje je prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem usług niezbędnych do organizacji pikniku. Skoro bowiem działalność promocyjna służy realizacji działalności gospodarczej skarżącej, jest z nią związana, to wszelkie wydatki na tą działalność poniesione są wydatkami poniesionymi w związku z tą działalnością, zatem podlegają odliczeniu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów reprezentowany przez upoważnionego do wydawania interpretacji indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumentacje go wspierającą przedstawioną już w zaskarżonej interpretacji. Dodatkowo powołał się na wyrok TSUE z dnia 16 października 1997 r. w sprawie Juliusz Filipek Sohne und CO.KG przeciwko Finanzamt Neustadt, sygn. C-258/95 w którym wyrażono pogląd, ze jeżeli usługi świadczone na rzecz pracowników (dowozu do pracy) służą celom działalności gospodarczej prowadzonej przez pracodawcę, a osobiste korzyści pracowników mają drugorzędne znaczenie w stosunku do korzyści gospodarczych pracodawcy, to wówczas usługi te nie są opodatkowane. W przeciwnym wypadku, tak jak to ma miejsce w stanie faktycznym opisanym we wniosku podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT . W kwestii prawa do odliczenie podatku związanego z zakupem usług organizacji pikniku powołał się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2001/13 a także wyroki TSUE w sprawach C-4/94 i C-98/98. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że skargę wniesiono do sądu 30 września 2015 r. Tymczasem od dnia 15 sierpnia 2015 r. wszedł w życie art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 718) zgodnie z którym skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie art. 8 ust. 2 oraz art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym skarżącą świadczyła nieodpłatne usługi nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w branży "C" lecz z inną działalnością, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz, że nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poczynionych na organizację pikniku. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika – ust. 2 art. 8. Zasadnicze znaczenie dla prawidłowej interpretacji przytoczonego ustępu 2 art. 8 ustawy o VAT mają więc pojęcia "cele osobiste" oraz "nieodpłatne świadczenia usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika". Zauważyć przy tym należy, ze w art. 26 pkt 1 lit. b) Dyrektywy Rady 2006/112/WE posłużono się natomiast pojęciami "prywatnego użytku" i celu innego niż działalność przedsiębiorstwa podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 października 2015 r. sygn. akt I FSK 1104/14 wskazówek interpretacyjnych doszukał się w dwóch wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które co prawda dotyczą art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. U.E. L 1997.145.1), lecz w jego ocenie, zachowują w pełni swoją aktualność w odniesieniu do art. 26 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE. W wyroku z 16 października 1997 r. C-258/95 (Julius Fillibeck Söhne GmbH & Co. KG), na który dopiero w odpowiedzi na skargę powołał się organ, Trybunał Sprawiedliwości doszedł do wniosku, że co do zasady, pracodawca, organizując dla pracowników dojazd do zakładu, świadczy nieodpłatną usługę na ich prywatny użytek. Pracodawca w normalnych warunkach nie ma obowiązku zapewnienia pracownikom dojazdu do miejsca pracy, a to w jaki sposób pracownik dostanie się do pracy jest jego indywidualną sprawą. Niemniej jednak, jeżeli z okoliczności wynika, że działalność prowadzona przez podatnika wymaga, aby pracodawca zapewnił transport pomiędzy domem a miejscem pracy, wówczas należy przyjąć, że usługa ta świadczona jest w celu nie innym niż działalność gospodarcza podatnika, natomiast prywatne korzyści pracownika wynikające z możliwości skorzystania z transportu mają znaczenie drugorzędne względem potrzeb podatnika. W świetle powyższego, oceniając, czy dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja korzyść jest dominująca. Jeżeli korzyść podatnika przeważa nad korzyścią pracownika, wówczas świadczenie to zachowuje swój nieodpłatny charakter i nie podlega opodatkowaniu. W drugim wyroku z 11 grudnia 2008 r. w sprawie o sygnaturze C-371/07 (Danfoss and AstraZeneca) Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że co do zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych posiłków, służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy. Jeżeli natomiast ze szczególnych okoliczności wynika, że zapewnienie posiłków przez pracodawcę nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest dokonywane w celach innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, wtedy osobista korzyść, jaka wynika z tego dla pracowników, wydaje się mieć jedynie charakter uboczny względem potrzeb przedsiębiorstwa. Podobnie jak w pierwszym powołanym wyroku, także i w tym orzeczeniu Trybunał podkreślił znaczenie ścisłego związku pomiędzy działalnością gospodarczą podatnika, a świadczoną nieodpłatnie usługą. Wskazał ponadto, że usługa ta powinna służyć przede wszystkim interesom podatnika, a korzyść pracownika powinna mieć charakter uboczny. Zatem za usługi dokonane do celów działalności gospodarczej należy uznać takie, które mają związek z potrzebami działalności gospodarczej. Związek z działalnością gospodarczą mają zaś takie czynności, których wykonanie jest celowe dla osiągnięcia bądź poprawienia efektów tej działalności. Ta celowość istnieć może również wtedy, gdy taka usługa nieodpłatna nie jest niezbędna do osiągnięcia efektu działalności gospodarczej, ale obiektywnie może na te efekty wpływać. Zgodzić się należy ze skarżącą, że udział w pikniku pracowników i ich rodzin, może wpłynąć na zwiększenie integracji pracowników z pracodawcą, na stopień ich identyfikacji z zakładem i podnieść wydajność ich pracy. Zatem wydatki poniesione na rzecz tych osób mogłyby mieć pośrednio związek ze sprzedażą opodatkowaną. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę stan faktyczny opisany we wniosku o udzielenie interpretacji, który dla Sądu jest wiążący, wynikający z niego krąg potencjalnych uczestników pikniku "[...]", wśród których są, obok pracowników, byłych pracowników, ich rodzin, pracowników agencji pracy tymczasowej, współpracujący ze skarżącą, także przedstawiciele społeczności lokalnej zajmujący się rozwojem, harcerze, członkowie grup ratowniczych PCK, osoby nie związane z działalnością gospodarczą skarżącej, ów związek na który powołuje się skarżąca jest zbyt odległy i niepewny, aby móc określić go jako bezpośredni, czy też ściśle związany z działalnością przez nią prowadzoną. Zwłaszcza w kontekście idei, jaka przyświeca organizacji pikniku, który ma przede wszystkim promować zdrowy styl życia. Nie można bowiem skutecznie wywodzić, że zaproszenie na festyn osób, które nie są pracownikami skarżącej, jest konieczne i niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto w opisanym we wniosku stanie faktycznym korzyść, jaką czerpali członkowie rodzin pracowników i byli pracownicy, zaproszeni goście, przeważa nad korzyścią skarżącej, która płynąć miałaby z polepszenia dobrostanu jej pracowników poprzez przekonanie ich do zdrowego stylu życia, a w konsekwencji na zwiększenie efektywności ich pracy, jak również z reklamy skarżącej, związanej, w opisanym stanie faktyczny, nie tyle z promocją jej wyrobów - części do silników samochodowych, lecz zdrowego stylu życia. Chociaż niewątpliwie promocja zdrowego stylu życia zasługuje na akceptację i tworzy korzystny obraz skarżącej, to jej związek z reklamowaniem, zachęcaniem do kupowania wyrobów skarżącej jest luźny. Oceniając świadczenie przez skarżącą nieodpłatnych usług na rzecz jej pracowników oraz biorąc pod uwagę kryteria wynikające z powołanego orzecznictwa TSUE stwierdzić należy, że co do zasady takie usługi, w których zasadniczą korzyść odnoszą pracownicy należałoby uznać za świadczone na ich osobiste cele, a w konsekwencji usługi te będą podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Z drugiej jednak strony, na co zasadnie wskazał interpretator, świadczona przez skarżącą usługa nie jest świadczona w ramach prowadzonej przez nią działalności, ma z nią luźny związek. Zatem i w tym przypadku, w opisanym stanie faktycznym także w odniesieniu do pracowników można mówić o świadczeniu usługi nie tyle na ich cele osobiste lecz przede wszystkim w ramach innej działalności. Dlatego wniosek organu, że usługa pikniku świadczona na rzecz wszystkich jej uczestników opisanych we wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT jest trafny. Odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupami usług organizacji pikniku przypomnieć należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast kwotę podatku naliczonego stanowi m. in. z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Zauważyć także należy, że zgodnie z art. 167 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006r. Nr L 347, s. 1 i nast.; dalej określanej skrótowo jako dyrektywa VAT) prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku, a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia. Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów lub usług zakłada zatem, iż wydatki poczynione celem ich uzyskania stanowiły element składowy ceny transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzących prawo do jego odliczenia. Istnienie więc dopiero bezpośredniego związku między daną transakcją nabycia, a daną transakcją (lub transakcjami) sprzedaży, stanowi warunek nabycia przez podatnika prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej. Poniesiony wydatek musi stanowić element kosztowy sprzedaży opodatkowanej. Z opisanego stanu faktycznego taka przesłanka wprost nie wynika. W wyroku z dnia 29 października 2009 r. sygn., akt C-29/08 TSUE stwierdził, że prawo do odliczenia zostaje również przyznane podatnikowi nawet w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku, a jedną lub większą liczbą transakcji objętych podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, gdy koszty omawianych usług należą do jego kosztów ogólnych i jako takie stanowią elementy cenotwórcze dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Koszty te zachowują bowiem bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą podatnika. Powtórzył ten pogląd w wyroku z 21 lutego 2013 r. w sprawie Finanzamt Koln-Nord v W. Becker, sygn. C-104/12. W pkt 21 wyroku stwierdzono, że Trybunał nie uznał za możliwe określenia w sposób precyzyjny charakteru owego "bezpośredniego związku:, jaki powinien zachodzić między transakcją na wcześniejszym a transakcją na późniejszym etapie obrotu. Biorąc bowiem pod uwagę różnorodność transakcji handlowych i gospodarczych, nie jest możliwe określenie we właściwy sposób, w każdym wypadku, stosunku, jaki musi istnieć między transakcjami na wcześniejszym a na późniejszym etapie obrotu, by powstało prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT. Krajowe organy podatkowe i sądy, stosując kryterium bezpośredniego związku, powinny brać pod uwagę wszelkie okoliczności, w jakich przebiegały rozpatrywane transakcje i uwzględnić tylko te spośród nich, które były w sposób obiektywny związane z opodatkowaną działalnością podatnika. Zasada nakazująca uwzględniać jedynie istotę rozpatrywanej transakcji jest bowiem najbardziej zgodna z celem wspólnego systemu podatku VAT, jakim jest zapewnienie pewności prawa i ułatwienie stosowanie podatku VAT (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie BLP Group, pkt 24; wyroki: z dnia 9 października 2001 r. w sprawie C-108/99 Cantor Fitzgerald International, Rec. s. I-7257, pkt 33; z dnia 29 października 2009 r. w sprawie C-29/08 SKF, Zb.Orz. s. I-10413, pkt 47). Wykładni, zgodnie z którą w celu ustalenia "bezpośredniego związku" między konkretną transakcją a całością działalności opodatkowanej w rozumieniu omówionego powyżej orzecznictwa należy brać pod uwagę rzeczywistą charakterystykę nabywanych towarów lub usług, nie podważa okoliczność, że Trybunał stwierdził w pkt 33 i 36 wyroku z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie C-435/05 Investrand, Zb.Orz. s. I-1315, pkt 33), iż w sytuacji gdy działalność opodatkowana nie jest jedyną przyczyną poniesienia określonych kosztów i wydatków, nie można owych kosztów i wydatków uznać za bezpośrednio związane ze wskazaną działalnością. W ocenie sądu, także na gruncie regulacji art., 86 ust. 1 ustawy o VAT zasadniczo podstawą do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni związek zakupów ze sprzedażą opodatkowaną wynikający z istoty transakcji. Jeżeli z istoty transakcji, w istocie z okoliczności faktycznych danego przypadku transakcja nie będzie miała dającego się określić wpływu na sprzedaż opodatkowaną nie można będzie mówić o związku zakupów ze sprzedażą opodatkowaną. W opisanym we wniosku stanie faktycznym poniesione przez skarżącą wydatki nie były wyłącznie związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, której przedmiotem jest produkcja części silników samochodowych, bowiem u ich podłoża legła promocja zdrowego stylu życia, czyli promocja idei przyświecającej całej korporacji, której częścią jest skarżąca spółka, a nie wyłącznie lub zasadniczo promocja wyrobów skarżącej. Skoro świadczenie usługi pikniku na rzecz kręgu osób opisanych we wniosku nie zostało dokonane do celów opodatkowanej działalności skarżącej, to nie można jej uznać za bezpośrednio związaną z tą działalnością w rozumieniu orzecznictwa Trybunału nawet, jeżeli transakcja ta, z punktu widzenia jej istoty, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Z powyższego względu stanowisko organu w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego należało uznać za prawidłowe. Tym samym niezasadnymi okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Rozważając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120. art. 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez dokonanie interpretacji przepisów w sposób instrumentalny, bez przeanalizowania całego opisanego we wniosku stanu faktycznego, zauważyć należy, że myśl art. 14c § 1 i § 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z kolei z art. 14h O.p.j wynika, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 O.p. oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV O.p. Jednym z przepisów, znajdujących odpowiednie zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, jest zatem art. 121 § 1 O.p., zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jak wynika z powyższego, stanowisko organu podatkowego, działającego w trybie art. 14b-14e Ordynacji podatkowej winno być tak sformułowane, by podatnik uzyskał informację co do jego trafności, a ewentualna interpretacja organów ma wyjaśnić, jaki przepis (przepisy) znajdzie zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. W przypadku zatem niepodzielenia stanowiska strony organy winny w sposób jasny wytłumaczyć, dlaczego go nie aprobują. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1147/13, Lex Omega nr 1451466; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2009 r., III SA/Wa 3129/08, Lex Omega nr 531422). Uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p., musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w opisanym stanie faktycznym te, a nie inne przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższą argumentację potwierdza i podkreśla treść art. 14h Ordynacji przez odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 tej ustawy, w którym ustanowiono zasadę zaufania do organów podatkowych (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r., III SA/Wa 1004/09, Lex Omega nr 583291). Dokonując interpretacji przepisów organ ma obowiązek uwzględnić nie tylko przepisy, ale i orzecznictwo tak sądów krajowych, jak i TSUE. W zaskarżonej interpretacji zabrakło analizy przepisów dyrektywy 2006/112/WE oraz orzecznictwa. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwołał się do orzecznictwa. Niemniej to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza, że organ wyciągnął, w ocenie sądu poprawne wioski z opisanego stanu faktycznego i z dokonanej interpretacji prawa podatkowego. To, że w swoim wywodzie obszernie nie odniósł się do motywacyjnego aspektu pikniku "[...]", nie oznacza, ze nie wziął go pod uwagę. Nie przyznał mu zasadniczego znaczenia, dla ustalenia związku pomiędzy uczestniczeniem w pikniku pracowników i innych osób opisanych we wniosku, a prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.