II GSK 1041/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 267/17 w sprawie ze skargi Z.C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) marca 2016 r. nr (...) w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 8 listopada 2017 r. sygn. VI SA/Wa 267/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) marca 2016 r. nr (...) w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy: Dnia 22 sierpnia 2011 r. Z. C. wystąpił o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Siatka przeciwśnieżna z tworzywa sztucznego" nr Rp-(...) udzielonego decyzją z (...) października 2009 r. na rzecz Z. S. F. sp. z o.o. z siedzibą w (...), z pierwszeństwem od 10 lipca 2008 r. Jako podstawę swojego żądania wskazał przepisy art. 102, art. 103, art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410; dalej: p.w.p.), podnosząc zarzut braku nowości i braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku i wskazał, że żaden z dowodów przedstawiony przez wnioskodawcę nie szkodzi nowości i indywidualnemu charakterowi spornego wzoru przemysłowego. Urząd Patentowy RP decyzją z (...) listopada 2012 r. unieważnił prawo z rejestracji ww. wzoru przemysłowego, wskazując w szczególności, że wzór ten nie spełnia wymogu indywidualnego charakteru, gdyż ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez siatkę ujawnioną w publikacji pt. (...) r., publicznie udostępnionej przed datą jego zgłoszenia do rejestracji, tj. dnia 10 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 lipca 2014 r. sygn. VI SA/Wa 184/13 uchylił tę decyzję. Sąd stanął na stanowisku, że przedmiotem porównania mogą być nie tylko cechy przedstawione na ilustracji wzoru, lecz należy się także posiłkować opisem "stanowiącym istotną część zgłoszenia patentowego, który zgodnie z art. 108 ust. 3 p.w.p. służy do wyjaśnienia ilustracji wzoru przemysłowego". Tym samym Sąd poddał w wątpliwość twierdzenie organu "jakie cechy istotne wzoru wskazane w opisie mogą być brane pod uwagę". W ocenie Sądu, wspomniana publikacja opracowana przez GDDKiA stanowi jedyne - wśród materiałów dowodowych przedstawionych przez wnioskodawcę -wiarygodne potwierdzenie postaci siatki produkowanej i stosowanej przed datą zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, przy czym Sąd zgodził się ze stanowiskiem uprawnionego, że "fragment siatki ujawniony na rys. 1 ww. publikacji nie posiada wskazanych przez Urząd cech, a w szczególności nie występują: zespół oczek pojedynczych, podwójnych i poczwórnych, nie ma też budowy sekcyjnej, a więc tego, co również stanowi istotną cechę spornego wzoru przemysłowego". Sąd uznał, że okoliczności tej organ nie przeanalizował, czym dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd zwrócił uwagę, że organ powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, np. dopuścić dowód z przesłuchania jako świadków osób, które podpisały zaświadczenia z 27 lipca 2011 r. pochodzące z Instytutu Dróg i Mostów, bądź też autora oświadczenia z 10 maja 2012 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z 1 marca 2016 r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego i orzekł o kosztach postępowania. Organ podkreślił, że ocena prawna oraz wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są wiążące przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Mając to na względzie organ, przyjął, że jedynie siatka prezentowana w publikacji "WYTYCZNE ZIMOWEGO UTRZYMANIA DRÓG" może być przedmiotem dalszej analizy porównawczej z wzorem spornym prezentowanym na ilustracji (rys. 1 ww. publikacji). Urząd Patentowy RP uznał, że z zeznań świadka L. R. nie wynika okoliczność wcześniejszego ujawnienia wzoru siatki załączonej do zaświadczenia z 27 lipca 2011 r., a będącej przedmiotem opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów z 29 listopada 2005 r. Jak podał organ, po pierwsze świadek zeznał, że nie wykonywał opinii osobiście, po drugie zeznał, iż "nie wie czy siatka będąca przedmiotem opinii wydanej przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów znajdowała się w obrocie", bowiem "opinie sporządzane przez Instytut nie są podawane do publicznej wiadomości. Stanowią one własność zamawiającego". Tym samym, jak wskazał organ, z zeznań tych jednoznacznie wynika, że siatka będąca przedmiotem opinii Instytutu, nie mogła zostać podana do publicznej wiadomości przez Instytut, a także, że zeznający nie miał wiedzy, czy siatka była wprowadzana do obrotu (ujawniona) po dniu wydania tej opinii, a przed dniem zgłoszenia wzoru spornego. Fakt, że jedynie siatka prezentowana w publikacji może być przedmiotem analizy porównawczej z wzorem spornym prezentowanym na ilustracji, jest następstwem okoliczności, że, już po wyroku Sądu, wnioskodawca przedłożył jedynie dwa kolejne oświadczenia ze zdjęciami i fragmentami siatek, które nie zostały wcześniej ujawnione. Jak wskazał organ, również oświadczenie P. C. nie może świadczyć o wcześniejszym ujawnieniu siatki przeciwśnieżnej prezentowanej na zdjęciu załączonym do tego oświadczenia. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nie mógł z urzędu podjąć inicjatywy dowodowej w zakresie wspomnianego oświadczenia. Dodał, że również pozostały materiał dowodowy nie świadczy o wcześniejszym ujawnieniu siatek przeciwśnieżnych. Podkreślił, że dokumenty załączone do akt sprawy, jako nie prezentujące postaci siatki przeciwśnieżnej, nie mogą świadczyć o ujawnieniu siatki posiadającej konkretną postać mogącą podlegać analizie z punktu widzenia braku nowości czy indywidualnego charakteru wzoru spornego. W ocenie organu, przedłożone przez wnioskodawcę zdjęcia siatek, z uwagi na brak ich datowania, nie mogą świadczyć o ich wcześniejszym ujawnieniu. W zakresie oceny nowości wzoru przemysłowego organ stwierdził, że przeciwstawiona siatka przeciwśnieżna prezentowana w publikacji "WYTYCZNE ZIMOWEGO UTRZYMANIA DRÓG", nie jest identyczna w rozumieniu art. 103 p.w.p. z siatką przeciwśnieżną według spornego wzoru i zwrócił uwagę, na jej cechy szczególne i budowę, podzielając ocenę dokonaną w tym zakresie przez Sąd w wyroku z 15 lipca 2014 r. Co do oceny indywidualnego charakteru, organ wyjaśnił, że wobec brzmienia art. 104 p.w.p. konieczne jest wyjaśnienie pojęcia "zorientowanego użytkownika", a także ustalenie "zakresu swobody twórczej" przy projektowaniu siatek przeciwśnieżnych. W niniejszej sprawie, organ przyjął, że "zorientowanym użytkownikiem" siatek przeciwśnieżnych będą osoby odpowiedzialne za utrzymanie dróg i mostów w okresie zimowym, bez względu na rodzaj drogi. Zdaniem UP RP, "zorientowany użytkownik" siatki przeciwśnieżnej, przed wyborem właściwego produktu ogląda go uważnie, porównuje różne dostępne rodzaje produktu, bada ich wygląd i funkcjonalność, przy czym priorytetem przy wyborze produktu, mającego wybitnie funkcjonalny charakter, jest jego użytkowość tj. zdolność "zatrzymywania" nawiewów śniegowych na jezdnie. "Zorientowany użytkownik" ogląda próbki produktu z wierzchu, bierze je do ręki, patrzy z bliska, bada poszczególne elementy. Zorientowanym użytkownikiem siatek przeciwśnieżnych będzie osoba, która zamierza zabezpieczyć odcinki jezdni przed negatywnymi skutkami opadów (nawiewów) śnieżnych. Jak podał organ, siatka przeciwśnieżna stanowi z założenia produkt mający wybitnie użytkowy charakter, tj. ochrona jezdni przed nawiewami śnieżnymi podczas sezonu zimowego. Musi zatem spełniać co najmniej cztery pożądane cechy, a mianowicie, po pierwsze musi chronić jezdnie przed nawiewami śnieżnymi, a więc musi posiadać odpowiednią wysokość, jak i wytrzymałość, po drugie musi "przepuszczać" powietrze (stąd siatka), gdyż gdyby była pełna, bez oczek, stanowiłaby swoistego rodzaju "żagiel" i zostałaby stosunkowo szybko rozerwana lub wyrwana z ziemi razem z słupkami ją kotwiczącymi, po trzecie, z uwagi na okres użytkowania, musi być w miarę elastyczna, gdyż warunki zimowe (ujemne temperatury) powodują "twardnienie" materiału z niej wykonanego, co w konsekwencji mogłoby utrudniać naprawianie zepsutych odcinków ochrony jezdni, po czwarte siatka winna być odporna na warunki atmosferyczne (w tym promieniowanie UV). W ocenie Urząd Patentowy RP, najważniejszą cechą "designerską" siatki przeciwśnieżnej jako wzoru przemysłowego jest jednak układ oczek i jej "siatkowaty" charakter. W konsekwencji organ uznał, że zakres swobody twórczej przy projektowaniu siatek przeciwśnieżnych jest bardzo mały, gdyż projektant siatki może co najwyżej nieznacznie zmieniać ilość oczek i ich rodzaj w poszczególnych sekcjach. Wysokość siatki, materiał, siatkowy charakter muszą natomiast pozostać. Urząd Patentowy RP, odnosząc się do oceny wyrażonej przez Sąd w wyroku z 15 lipca 2014 r. co do braku podobieństwa siatki spornej z siatką prezentowaną w publikacji GDDKiA z 2006 r., stwierdził, że sporny wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, gdyż nie jest podobny do siatki przeciwstawionej prezentowanej na rys. 1 tej publikacji. Zdaniem organu, różnice między tymi wzorami sprowadzają się do tego, że siatka przeciwstawiona nie ma modułowej budowy sekcyjnej, nie ma także dwóch nitek szerokiej i wąskiej. Co prawda, siatka przeciwstawiona, podobnie jak siatka według wzoru spornego, nie posiada węzłów, lecz w przeciwieństwie do siatki według wzoru spornego, jej złącza nie wyglądają jakby powstały poprzez nakładanie się nitek jednych na drugie. Organ zwrócił uwagą, że oczka siatki przeciwstawionej mają także nieregularny kształt, jednak jest to kształt inny aniżeli owalne oczka wzoru spornego. Różnicą, która wpływa na odmienne postrzeganie porównywanych wzorów, jest także to, że w siatce według wzoru spornego moduły stanowią zespoły oczek pojedynczych, podwójnych i poczwórnych oddzielonych między sobą wąską nitką i tworzących naprzemiennie szeregi oczek pojedynczych i podwójnych oraz podwójnych i poczwórnych symetrycznie w dwóch kierunkach prostopadłych. Siatka przeciwstawiona takiej budowy nie posiada. Wobec powyższego organ uznał za niezasadny zarzut braku indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego "Siatka przeciwśnieżna z tworzywa sztucznego" nr Rp. (...). Skargę na tę decyzję wniósł Z. C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd podkreślił wiążący charakter oceny prawnej i wskazań wyrażonych w orzeczeniu z 15 lipca 2014 r., sygn. VI SA/Wa 184/13. Odwołując się do art. 102, art. 103 i art. 104 p.w.p. Sąd pierwszej instancji wywodził, że rejestracji jako wzór przemysłowy podlega postać wytworu (forma, wygląd), zaś dwie najważniejsze przesłanki zdolności rejestracyjnej zawarte w samej definicji wzoru a mianowicie "nowość" i jej "indywidualny charakter" decydują o posiadaniu przez wzór zdolności ochronnej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Jeżeli wzór ma indywidualny charakter, to jest nowy. Sąd pierwszej instancji odwołując się do poglądów doktryny wywodził, że ocena nowości wzoru przemysłowego polega na przeprowadzeniu analizy porównawczej poszczególnych elementów rozwiązania przeciwstawionego oraz wzoru przemysłowego zarejestrowanego. Wskazywał, że "porównanie należy zacząć od oceny istotności danej cechy dla ostatecznego wyglądu wzoru. Tylko zatem różnice cech istotnych pozwalają uznać, że porównywane wzory nie są identyczne. Sąd podniósł, że wzór przemysłowy powinien być oceniany w takiej postaci, w jakiej ma rzeczywiście występować na rynku i w jakiej będzie możliwe wizualne zapoznanie się z nim, przy zachowaniu wszystkich właściwości wyrobu. Właściwości wzoru przemysłowego są postrzegane bowiem wzrokowo i łączą się z jego wyglądem. Ochroną wzoru przemysłowego nie są natomiast objęte ukryte we wnętrzu wytworu jego składniki czy elementy, które nie wpływają na wygląd postaci tego wytworu. Sąd wskazał na indywidulany charakter wzoru przemysłowego jako na drugą przesłankę jego zdolności rejestrowej. Odwołując się do art.104 p.w.p. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. O tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów. Odwołując się do poglądów doktryny, Sąd pierwszej instancji, podniósł, że wyznacznikami swobody twórczej są z reguły charakter i przeznaczenie wytworu, do którego wzór się odnosi. Gdy wygląd produktu jest ściśle związany z jego cechami użytkowymi, zakres swobody twórczej jest mały. Tam zaś, gdzie są małe możliwości dokonania zmian, relatywnie małe różnice będą wymagane w celu ustalenia indywidualnego charakteru wzoru. Sąd wskazał też, że określenie "poinformowany" sugeruje, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, z jakich wzory te zwykle się składają i z uwagi na swoje zainteresowanie danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu. Sąd podniósł, że zgodnie z art. 105 ust. 4 p.w.p. badanie, czy doszło do naruszenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego wymaga całościowego porównania wzorów z punktu widzenia osoby używającej w sposób stały przedmiotów z danej grupy i zorientowanej w stanie ich wzornictwa wynikającym z zakresu swobody twórczej oraz dokonania oceny, czy ogólne wrażenie, jakie wywołuje na takiej osobie wzór zakwestionowany, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór zarejestrowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy jest postępowaniem kontradyktoryjnym. Przedmiotem spornego wzoru jest "siatka przeciwśnieżna z tworzywa sztucznego. Według opisu cechami istotnymi siatki przeciwśnieżnej według spornego wzoru przemysłowego jest to, że ma ona modułową budowę sekcyjną, przy czym w każdej sekcji są dwie nitki szerokie i jedna nitka wąska. Siatka nie posiada węzłów, a złącza nitek powstały w wyniku nakładania się nitek jednych na drugie. Oczka siatki mają nieregularny, owalny kształt. Moduły stanowią zespoły oczek pojedynczych, podwójnych i poczwórnych oddzielonych między sobą wąska nitką i tworzących naprzemiennie szeregi oczek pojedynczych i podwójnych oraz podwójnych i podwójnych symetrycznie w dwóch kierunkach prostopadłych". Sąd pierwszej instancji podzielił ocenę organu, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż jedynym wśród materiałów dowodowych przedstawionych przez wnioskodawcę wiarygodnym potwierdzeniem postaci siatki produkowanej i stosowanej przed datą zgłoszenia spornego wzoru jest zdjęcie fragmentu siatki przedstawione na rys. 1 w publikacji (...) a/a. stanowiącej Załącznik do Zarządzenia Nr 18 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, która pochodzi z czerwca 2006 r., a więc z przed daty rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego. Od czerwca 2006 r. siatka tam prezentowana mogła dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się projektowaniem "siatek przeciwśnieżnych", co przesadził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. VI SA/Wa 184/13, zatem przedmiotem dalszej analizy mogła być jedynie ta siatka. Sąd pierwszej instancji podniósł, że w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP dokonał porównania siatki przeciwśnieżnej wskazanej w powołanych "Wytycznych Zimowego Utrzymania Dróg, z przedmiotowym wzorem przemysłowym i uznał za wskazaniami zawartymi w wyroku o sygn. VI SA/Wa 184/13, że przeciwstawiona siatka przeciwśnieżna prezentowana w publikacji "Wytyczne Zimowego Utrzymania Dróg", nie jest identyczna w rozumieniu art. 103 p.w.p. z siatką przeciwśnieżną według spornego wzoru. Tak więc zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przedstawiony przez skarżącego nie wykazał braku nowości przedmiotowego wzoru przemysłowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji również analiza zarzutu dotyczącego naruszenia art. 104 p.w.p. została dokonana przez organ w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że "zorientowany użytkownik" siatki przeciwśnieżnej to osoba zajmująca się utrzymaniem dróg, która przed wyborem ogląda siatkę uważnie, bada jej funkcjonalność i charakter użytkowy tj. zdolność zatrzymywania nawiewów śnieżnych na jezdnię. Prawidłowo też wskazał, że przy ocenie indywidualnego charakteru trzeba mieć na względzie zakres swobody twórczej projektanta. Sąd podkreślił, że zakres swobody twórczej projektanta w odniesieniu do siatki przeciwśnieżnej jest ograniczony i uwarunkowany jej funkcjonalnym przeznaczeniem. Sąd pierwszej instancji uznał, że Urząd Patentowy RP porównał przedmiotowy wzór przemysłowy i siatkę przeciwstawioną ujawnioną na rys.1 w powołanej publikacji uznając za niezasadny zarzut braku indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego. Sąd podzielił ocenę organu wskazującą, że siatka przeciwstawiona nie ma modułowej budowy sekcyjnej, czym charakteryzuje się wzór przemysłowy Rp. (...) co prawda obie siatki nie posiadają węzłów, jednak zdaniem Sądu ich struktura jest inna w siatce śnieżnej będącej przedmiotem niniejszego postępowania jej złącza wyglądają jakby powstały z nakładających się nitek, czego brak w siatce przeciwstawionej, oczka siatki będącej przedmiotem spornego wzoru przemysłowego są nieregularne jednak są to moduły poczwórne, podwójne i pojedyncze, oddzielone od siebie wąską nitką i występujące w sposób naprzemienny tworząc szeregi oczek pojedynczych podwójnych i poczwórnych. Symetrycznie w dwóch kierunkach prostopadłych, czego brak w siatce przeciwstawionej. Reasumując, Sąd pierwszej instancji uznał za niezasadny zarzut braku indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, również pozostałe dowody znajdujące się w aktach Sp. (...),zwłaszcza zeznania świadków przesłuchanych - zgodnie z wytycznymi WSA - nie świadczą o wcześniejszym ujawnieniu siatki o takich samych cechach. Świadek L. R. jednoznacznie zeznał, że "opinie sporządzane przez Instytut nie są podawane do publicznej wiadomości. Stanowią one własność zamawiającego", co oznacza, że sporny wzór przemysłowy nie mógł zostać podany do publicznej wiadomości przez Instytut. Świadek nie posiadał również wiedzy na okoliczność, czy siatka była wprowadzana do obrotu (ujawniona) po dniu wydanie tej opinii, a przed dniem zgłoszenia wzoru spornego. Natomiast świadek Z. H. nie pamiętała, czy siatki pochodzące od Z. C. posiadały cechy określone w opisie wzoru spornego jako istotne. Tak wiec jej zeznania nie wniosły nic do postępowania. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że dokonuje oceny zaskarżonej decyzji na datę jej wydania i bada materiał dowodowy zgromadzony w sprawie na tę datę, jedynie w wypadku niezbędności wyjaśnienia istotnych wątpliwości Sąd stosuje art. 106 § 3 p.p.s.a. tj. dopuszcza dowód uzupełniający z dokumentów. Przypomniał, że to na skarżącym spoczywał obowiązek przedstawienia w toku tego postępowania organowi dowodów świadczących o braku nowości oraz indywidualnego charakteru przedmiotowego wzoru. Zdaniem Sądu przedstawienie tych dowodów na etapie postępowania sądowego jest co najmniej spóźnione z uwagi na fakt, że Sąd nie jest kolejną instancją oceniającą możliwość unieważnienia wzoru przemysłowego, a jedynie ocenia zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem. Tak więc zarówno wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z kopii fragmentu katalogu produkowanego przez uczestnika postępowania jak i protokół otwarcia strony internetowej winny być przedstawione przed organem a nie Sądem. Na marginesie, Sąd pierwszej instancji wskazał, że odroczył rozprawę z uwagi na wydanie zarządzenia zobowiązującego skarżącą do przedłożenia stosownego katalogu, czego skarżący nie uczynił, wobec czego Sąd oddalił wnioski dowodowe. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Z. C. zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na niezastosowaniu art. 106 § 3 p.p.s.a. i wydaniu zaskarżonego wyroku bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez Sąd, że decyzja Urzędu Patentowego RP została oparta o rzeczywisty stan faktyczny, z którego wynikało, iż sporny wzór przemysłowy jest nowy i posiada indywidualny charakter; 2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poprzez niewyjaśnienie powodów, dla których zarzuty naruszenia przepisów postępowania, podniesione przez skarżącego, nie zostały uwzględnione, co uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. — naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 103 i 104 p.w.p. polegające na ich błędnej wykładni i uznaniu, że nowość wzoru przemysłowego mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, co doprowadziło do uznania, iż siatka przeciwśnieżna według spornego wzoru nie jest identyczna w rozumieniu art. 103 p.w.p. z siatką przeciwśnieżną przedstawioną na rys. 1 w publikacji "Wytyczne Zimowego Utrzymania Dróg", stanowiącą załącznik do Zarządzenia Nr 18 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz że posiada indywidualny charakter, co ostatecznie doprowadziło do oddalenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. W piśmie procesowym z 21 maja 2021 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 20 kwietnia 2021 r. o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842). Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r. sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20 oraz z 22 lutego 2021 r. sygn. I OPS 1/20 (te oraz pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uznanie jego zasadności mogłoby bowiem wykluczyć możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09). Naruszenie to, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. musi być na tyle ważkie, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z: 22 czerwca 2016 r., sygn. I GSK 1821/14, 6 marca 2019 r., sygn. II GSK 985/17). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianego zarzutu w rozpatrywanej skardze kasacyjnej. Zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód w sposób wystarczająco logiczny i jasny przedstawia stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu pierwszej instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ocenianym uzasadnieniu w sposób prawidłowy przedstawił przesłanki oddalenia skargi. Podkreślić należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. Zauważyć w związku z tym należy, że część analityczna uzasadnienia pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada zatem warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., polegający na niezastosowaniu art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek wydania wyroku po zamknięciu rozprawy oraz na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54, nie zawiera natomiast żadnych unormowań wskazujących na sposób analizy akt sprawy. Zatem naruszeniem obowiązku określonego w tym przepisie byłoby takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, które doprowadza do przedstawienia przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonej decyzji administracyjnej. Przepis ten nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego jak chce tego autor skargi kasacyjnej. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy nie oznacza, że Sąd ma obowiązek czynienia w zastępstwie organu ustaleń faktycznych czy uzupełniania uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sądy administracyjne sprawują bowiem kontrolę działalności administracji publicznej, to znaczy, że celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w danej procedurze administracyjnej. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że w postępowaniu spornym o unieważnienie prawa z rejestracji na wzór przemysłowy zasada działania organu z urzędu w kwestiach dotyczących ustalania i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podlega odpowiedniej modyfikacji z uwagi na to, że ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. Wynika to przede wszystkim z samego ukształtowania postępowania spornego, które ma charakter kontradyktoryjny, co powoduje, że to strony wiodą spór przed organem mającym pozycję arbitra (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.). Z tej przyczyny w art. 256 ust. 1 p.w.p. przyjęta została w odniesieniu do postępowania spornego zasada odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zaś zasada stosowania tychże przepisów wprost. Zatem, stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. kontrolę legalności decyzji administracyjnej sąd administracyjny opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, przy tym w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji na wzór przemysłowy będzie to zasadniczo materiał przedstawiony przez strony postępowania. Z tego względu - co do zasady - nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. Regulacja zawarta w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest więc wyjątkiem od wskazanej reguły i nie może być interpretowana rozszerzająco, w sprzeczności z celem, do którego powołano sądy administracyjne. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją organu administracji. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (por. wyrok NSA z 6 października 2009 r., sygn. II FSK 615/08). Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1306/08). Ponadto sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanej w jego wyniku ostatecznej decyzji administracyjnej, nie ma w świetle obowiązujących przepisów ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby odnosić się do zdarzeń późniejszych i uwzględniać dokumenty powstałe po wydaniu zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., sygn. II OSK 2100/16). Z tych wszystkich względów uznać należy, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej przepisów prawidłowo wskazując, że Sąd nie jest kolejną instancją oceniającą możliwość unieważnienia wzoru przemysłowego, a jedynie ocenia zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 103 i 104 p.w.p. polegającego na ich błędnej wykładni, która doprowadziła do ich niewłaściwego zastosowania. Skarżący kasacyjnie stawiając naruszenia tych przepisów przez ich błędną wykładnię podnosi, iż Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że "nowość wzoru przemysłowego mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru tego wzoru" oraz, że mylnie uznał, iż "wzór przemysłowy powinien być oceniany w takiej postaci, w jakiej ma rzeczywiście występować na rynku i w jakiej będzie możliwe wizualne zapoznanie się z nim, przy zachowaniu wszystkich właściwości wyrobu". Istotnie, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł takie stwierdzenia i nie są one prawidłowe. Na wstępie zauważyć jednak należy, że oba wskazane w omawianym zarzucie przepisy zawierają jednostki redakcyjne – ustępy - zaś w petitum skargi kasacyjnej wbrew wymogowi formalnemu przytoczenia podstaw kasacyjnych (art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a.) nie podano jednostek redakcyjnych przepisów powołanych w zarzucie. Jednak z uzasadnienia tego zarzutu jasno wynika, że dotyczy on ustępu pierwszego obu tych przepisów, zatem Naczelny Sąd Administracyjny w świetle powoływanej już uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09 uznał, że ta wada formalna zarzutu kasacyjnego nie uniemożliwia jego identyfikacji i rozpoznania. Z treści art. 102 ust.1 p.w.p. wynika wprost, że wzór przemysłowy dla uzyskania ochrony musi spełniać dwie odrębnie określone przez ustawodawcę przesłanki – nowości i indywidualnego charakteru. Kryterium nowości zostało unormowane w art. 103 ust. 1 p.w.p., zaś indywidualny charakter wzoru przemysłowego został zdefiniowany w art. 104 ust.1 p.w.p. Nie ulega zatem wątpliwości, że nowość i indywidualny charakter stanowią odrębne przesłanki zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego, jakkolwiek wzór nienowy nie będzie też posiadał indywidualnego charakteru. Z kolei wzór nowy może być pozbawiony indywidualnego charakteru. Kwestia wzajemnych relacji między tymi przesłankami wpływa na kolejność i metodykę ich badania (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2013 r., sygn. II GSK 1408/12; 15 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 1625/12; 14 czerwca 2017 r., sygn. II GSK 2872/15; 19 września 2018 r., sygn. II GSK 2404/16). Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że nowość wzoru przemysłowego mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru tego wzoru. Prezentując to stanowisko Sąd wskazał, że podziela pogląd prezentowany w doktrynie i orzecznictwie, nie przywołał jednak żadnych publikacji czy orzeczeń dla jego poparcia. Niemniej jednak, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dalszych rozważaniach wskazał też, że "dwie najważniejsze przesłanki zdolności rejestracyjnej zawarte w samej definicji wzoru a mianowicie "nowość" i jej "indywidualny charakter" decydują o posiadaniu przez wzór zdolności ochronnej". Dalej Sąd pierwszej instancji odwołując się do poglądów doktryny wywodził też, że "ocena nowości wzoru przemysłowego polega na przeprowadzeniu analizy porównawczej poszczególnych elementów rozwiązania przeciwstawionego oraz wzoru przemysłowego zarejestrowanego". Wskazywał, że "porównanie należy zacząć od oceny istotności danej cechy dla ostatecznego wyglądu wzoru. Tylko zatem różnice cech istotnych pozwalają uznać, że porównywane wzory nie są identyczne". Sąd odwołał się też do zawartej w art.103 p.w.p. definicji nowości wzoru przemysłowego. Wskazał na indywidulany charakter wzoru przemysłowego jako na "drugą przesłankę" jego zdolności rejestrowej i w tym przypadku odwołał się do definicji zawartej w art. 104 p.w.p. Sąd pierwszej instancji podkreślał, że "o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości". Wskazywał, że "o tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów". Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwestionowane w skardze kasacyjnej, nietrafnie sformułowane zdanie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stanowi o przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji całkowicie błędnej wykładni art.103 ust.1 i art. 104 ust.1 p.w.p., bowiem z całości wywodów zawartych w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji, w szczególności z cytowanych wyżej fragmentów uzasadnienia wyraźnie wynika, że Sąd ten wyróżniał dwie określone ustawowo przesłanki zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego tj. nowości i indywidualnego charakteru wzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował przy tym przeprowadzoną przez Urząd Patentowy RP ocenę wzoru spornego i przeciwstawionego, która uwzględniała odrębną ocenę nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru, z uwzględnieniem specyfiki każdej z tych przesłanek. W szczególności Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował w tym zakresie metodologię oceny nowości i indywidualnego charakteru wzoru zastosowaną przez organ – uznając, że badanie indywidualnego charakteru powinno być dokonane z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w art. 104 ust. 1 p.w.p., w tym m.in. kryterium ogólnego wrażenia, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku sporny wzór przemysłowy w porównaniu z wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą. Inaczej jednak niż przy ustaleniu cechy nowości, dokonując oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, nie należy koncentrować się na różnicy między konkretnymi właściwościami porównywanych wzorów lecz różnice te należy weryfikować z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje wzór na zorientowanym użytkowniku. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z: 13 marca 2013 r., sygn. II GSK 2340/11; 7 maja 2008 r., sygn. II GSK 232/08). Wobec tego nie jest zasadne twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że omawiane nietrafne sformułowanie doprowadziło do błędnego zastosowania wskazanych przepisów. Podobnie rzecz się ma z kwestionowanym w skardze kasacyjnej, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzeniem, że "wzór przemysłowy powinien być oceniany w takiej postaci, w jakiej ma rzeczywiście występować na rynku i w jakiej będzie możliwe wizualne zapoznanie się z nim, przy zachowaniu wszystkich właściwości wyrobu". Nie ulega wątpliwości, że badaniu pod kątem posiadania przesłanek zdolności rejestracyjnej podlega wzór w postaci przedstawionej w dokumentacji rejestrowej tj. wg. cech ujawnionych na ilustracji wzoru, z pomocniczym odwołaniem się do jego opisu. W żadnym razie ocena wzoru przemysłowego nie może być prowadzona na podstawie faktycznego wyglądu produktu, który stanowi jedynie deklarowaną przez uprawnionego postać wytworzoną według wzoru, ani innych przedstawień wzoru, niezawartych w dokumentacji rejestracyjnej (tak. J.Sieńczyło-Chlabicz, Unieważnienie i wygaśnięcie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 85). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przytoczone wyżej nietrafne stwierdzenie Sądu pierwszej instancji nie przełożyło się jednak w żaden sposób na ocenę przedmiotowej sprawy. Pamiętać bowiem należy, że zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Urząd Patentowy RP na skutek uchylenia decyzji tego organu z 13 listopada 2012 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2014 r. sygn. VI SA/Wa 184/13. W wyroku tym Sąd stanął na stanowisku, że przedmiotem porównania mogą być nie tylko cechy przedstawione na ilustracji wzoru, lecz należy się także posiłkować opisem "stanowiącym istotną część zgłoszenia patentowego, który zgodnie z art. 108 ust. 3 p.w.p. służy do wyjaśnienia ilustracji wzoru przemysłowego". Zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji podnosił wynikające z art. 153 p.p.s.a. związanie oceną prawną i wytycznymi zawartymi we wcześniejszym wyroku przytaczając to stanowisko wyrażone w wiążącym judykacie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji odwoływał się przy tym do postaci wytworu ujawnionej w dokumentacji zgłoszeniowej w tym do opisu cech istotnych siatki przeciwśnieżnej. Zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również to wychwycone przez skarżącego kasacyjnie nietrafne sformułowanie zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w efekcie nie stanowi o przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji całkowicie błędnej wykładni art. 103 ust.1 i art. 104 ust.1 p.w.p., nie doprowadziło też do błędnego zastosowania wskazanych przepisów. W konsekwencji uznać należy, że również ten zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącego kasacyjnie skutku, bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Kontrolowane orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Z taką sytuacją, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.