II GSK 2340/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie NSA Hanna Kamińska Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.H.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 349/11 w sprawie ze skargi M.H. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz M.H.K. 1050 zł (jeden tysiąc pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r., o sygn. akt VIII SA/Wa 349/11, oddalił skargę [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I Zaskarżoną decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. Urząd Patentowy RP, działając w oparciu o art. 102, 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 r., poz. 1117 z późn. zm., dalej jako: "p.w.p.") oraz art. 98 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2010 r. sprawy z wniosku [...] (dalej: wnioskodawcy) przeciwko [...] (dalej: skarżąca) prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt: [...] orzekł o jego unieważnieniu. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że na wcześniejszym etapie postępowania decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Urząd Patentowy RP unieważnił sporne prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: [...] udzielone skarżącej na mocy decyzji UP z [...] listopada 2004 r. Wnioskodawcy w treści wniosku o unieważnienie z dnia [...] września 2007 r. podnieśli zarzuty braku nowości oraz braku indywidualnego charakteru (art. 103 i 104 w zw. z art. 102 p.w.p.). Urząd Patentowy dokonał oceny nowości według spornego wzoru przemysłowego [...] zgłoszonego i zarejestrowanego na rzecz skarżącej w 2004 r. poprzez porównanie jego kształtu z kasetą według wzoru użytkowego RU 64349 zgłoszonego przez wnioskodawców do UP w 2003 r. Organ uznał, iż porównywane przekroje poprzeczne profili osłonowych obu kaset mają półkolisty kształt z odgiętymi na zewnątrz końcami. W obu przypadkach górne zagięcie jest dłuższe od dolnego. W przekroju wzoru [...] promienie zagięcia są jednakowe, w przekroju wzoru użytkowego [...] promienie zagięcia nie są jednakowe – dolne zagięcie jest wykonane mniejszym promieniem niż górne i mniejszym niż we wzorze [...]. Z tej przyczyny w ocenie organu porównywane profile osłonowe obu kaset nie są identyczne w rozumieniu art. 103 ust. 1 p.w.p., a zatem zarzut braku nowości wzoru [...] podlegał oddaleniu. Oceniając indywidualny charakter poprzez porównanie przeciwstawionych wzorów organ podkreślił, że walcowy kształt wałka z nawiniętym materiałem wymusza na projektantach taki kształt kasety, że w przekroju poprzecznym zasadniczą częścią, widoczną dla końcowego użytkownika i wywierającą na nim ogólne wrażenie jest w obu przypadkach połówka walca z wywiniętymi na zewnątrz brzegami (krawędziami). Organ potwierdził, iż zorientowany użytkownik dostrzeże, że zagięcia osłony spornej kasety [...] są wykonane jednakowymi promieniami, a zagięcia osłony w kasecie według wzoru użytkowego [...] są wykonane niejednakowymi promieniami, to jednak ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku osłona według spornego wzoru nie różni się od ogólnego wrażenia, jakie wywołuje na nim osłona według wzoru [...]. Organ podkreślił, iż zasadniczą i widoczną dla zorientowanego (końcowego użytkownika) częścią osłonową kasety według [...] jest połówka walca, którego poprzeczny przekrój jest półkolisty podobnie jak w osłonie kasety według [...], co potwierdza, iż sporny wzór nie posiada przymiotu indywidualnego charakteru, co przemawia za jego unieważnieniem na podstawie art. 104 p.w.p. Ponadto, Urząd Patentowy wskazał, iż interes prawny po stronie wnioskodawcy istnieje i wynika wprost z faktu, że obie strony konkurują na tym samym rynku. Podstawą unieważnienia spornego wzoru było zatem stwierdzenie, iż nie posiada on przymiotu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 p.w.p. Skargę na decyzję UP z dnia 18 grudnia 2008 r. złożyła skarżąca, tj. uprawniona w zakresie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...], które to prawo zostało unieważnione powyższą decyzją przez UP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt. VIII SA/Wa 332/09 uchylił decyzję UP z [...] grudnia 2008 r. Sąd zgodził się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP, że okoliczność konkurowania na tym samym rynku skarżącego i uczestnika jest wystarczająca do przyjęcia istnienia interesu prawnego do żądania unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Sąd stwierdził, że uczestnik miał interes prawny w złożeniu wniosku do Urzędu Patentowego RP zwłaszcza, że wniosek ten złożono, gdy między tymi stronami postępowanie sądowe było na etapie pierwszej instancji. Zdaniem Sądu podstawą uchylenia decyzji UP z [...] grudnia 2008 r. były braki, które stanowiły o niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniu podstawy faktycznej decyzji, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Ponadto, słuszny był zarzut skarżącej braku jakiegokolwiek stanowiska organu w przedmiocie wniosku skarżącej dopuszczenia dowodu z zeznań świadka – projektanta zarejestrowanego na jej rzecz wzoru przemysłowego. Jak podkreślił Sąd, organ powinien zająć jednoznaczne stanowisko w tej kwestii, a tego nie uczynił. Sąd zaznaczył, że w zakresie oceny przesłanki nowości spornego wzoru przemysłowego różnica między kasetami uwidacznia się przede wszystkim w promieniach zagięć osłony kaset oraz wielkości ich krawędzi zewnętrznych. Cecha ta nie jest widoczna na rysunku przedstawiającym rzut prosty. Widoczna jest zaś na rysunku przedstawiającym rzut poprzeczny oraz na modelach kaset dołączonych do akt administracyjnych. Zatem wobec przyjęcia przez organ, że wzór nie był identyczny czyli różnice nie sprowadzały się tylko do nieistotnych szczegółów, powodowało, że nie można było odmówić mu indywidualnego charakteru. Sąd nie podzielił również stanowiska organu dotyczącego ustalenia zakresu swobody twórczej przy ocenie indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego. Wbrew bowiem temu, co stwierdził organ utrzymując, że zakres swobody twórczej jest znaczący, Sąd podkreślił, że ściśle użytkowy charakter tego wytworu (głównie jego funkcja maskująca), jego dyskretny wygląd sprawiają, że zakres swobody twórczej przy jego projektowaniu jest bardzo mały, zatem "ogólne wrażenie" musi być odnoszone do drobnych różnic. Mając na uwadze charakter i przeznaczenie kaset do rolet, duże różnice między tymi wytworami występować nie mogą. Zatem przy rozważaniu "ogólnego wrażenia", jakie wywołują kasety do rolet na zorientowanym użytkowniku należało brać pod uwagę nawet drobne różnice i rozważać czy wpływają one na "ogólne wrażenie". Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska organu traktującego zorientowanego użytkownika jako zwykłego, końcowego użytkownika. W tym kontekście wskazał, że jak wynika z treści decyzji, "zorientowany użytkownik" kasety dostrzeże różnice w promieniach zagięć porównywanych produktów, to i tak odniesie ogólne wrażenie takie, że osłona kasety ma kształt półwalca, co przesądza o braku indywidualnego charakteru przez omawiany wytwór. W ocenie Sądu, przyjęte przez organ rozumienie pojęcia "zorientowanego użytkownika" jest wadliwe i niekonsekwentne, co skutkowało niepełną i niekonsekwentną oceną porównywanych produktów, dokonaną z naruszeniem art. 104 p.w.p. i 80 k.p.a. Jak wskazał WSA, oceniając indywidualny charakter kaset do rolet, należało najpierw wyczerpująco ustalić zakres swobody twórczej, biorąc pod uwagę naturę produktu i jego funkcje użytkowe, a następnie ustalić cechy "zorientowanego użytkownika" i poprzez jego pryzmat ocenić produkty i występujące między nimi różnice pamiętając, że "zorientowany użytkownik" to taki, który wie, że są różne rodzaje kaset i bada je dokładnie. W ocenie Sądu "zorientowany użytkownik" to osoba, która stale używa danego towaru i w związku z tym ma pewną wiedzę na temat tego rodzaju wzorów. Nie jest nim fachowiec. Może nim być "konsument bardzo uważny, który wie czego szuka i zwraca uwagę na wszystkie widoczne elementy produktu". "Zorientowany użytkownik" kaset do rolet na pewno nie jest przeciętnym użytkownikiem, czy przeciętnym finalnym nabywcą; to osoba, która patrzy na kasety nie tylko po ich zamontowaniu w pomieszczeniu. Należy zauważyć, że kasety po zamontowaniu są niewidoczne albo prawie niewidoczne, gdyż są przytwierdzane do ram okiennych, w zasadzie o takim samym kolorze. Mają bowiem osłonić, ale i ukryć kolorowe rolety, aby były niewidoczne. W tej sytuacji, natura tego produktu powinna być taka, aby był również jak najmniej widoczny. Brak kasety powoduje, ze roleta jest widoczna i psuje estetykę okna. WSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ponownie porówna kasety do rolet wg obu wzorów i rozważy, jakie ogólne wrażenie wywierają one na zorientowanym użytkowniku, prawidłowo ustalając zarówno cechy "zorientowanego użytkownika kaset do rolet", jak i "indywidualny charakter" tego produktu. Ustalając indywidualny charakter produktu, organ weźmie pod uwagę zakres swobody twórczej przy projektowaniu kaset i porówna widoczne elementy kaset na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ponownie rozpoznając sprawę Urząd Patentowy decyzją z [...]listopada 2010 r. unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Wskazał, że jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt. VIII SA/Wa 332/09 oraz ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. Zdaniem UP przedmiotem oceny w niniejszej sprawie (zarówno przy ocenie nowości jak i przy ocenie indywidualnego charakteru) mogą być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane w trakcie tego używania zmysłem wzroku. Oznacza to w przypadku przedmiotowego wzoru, iż ocenie nie będą podlegać cechy istotne spornego wzoru wskazane w dokumentacji rejestrowej jako "symetryczne względem tej osi usytuowanie dwóch jednakowych kanałów na całej jej długości", gdyż cechy te dotyczą takich elementów budowy, które stają się widoczne dopiero po rozebraniu kasety ze sporną osłoną, a nie są widoczne podczas jej zwykłego użytkowania, tj. kiedy roleta jest zamocowana na powierzchni okna i pełni swoją funkcję. Kolegium Orzekające UP - na podstawie wskazanych i przedłożonych materiałów dowodowych - uznało, że przedmiotowy wzór przemysłowy nie spełniał wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu powołanych przepisów art. 104 p.w.p., gdyż zachodzi tożsamość praktycznie wszystkich w/w cech istotnych wzoru widocznych podczas jego zwykłego używania. W szczególności zarówno opis spornego wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...], a w szczególności Fig.2, jak i przeciwstawiona kaseta według wzoru użytkowego nr [...] (po konwersji zgłoszenia wynalazku nr P 357394), a w szczególności Fig.2, ujawniają cechy istotne spornego wzoru określone jako: (praktycznie) "jednakowo odgięte na zewnątrz końcowe części kasety dolna i górna, przy różnych ich odległościach od jej osi pionowej," oraz "możliwie jak najmniejsza odległość części dolnej od osi poziomej kasety", przy czym rzeczywisty kształt obu porównywanych kaset jest oparty na kształcie połowy walca kołowego prostego. Sprawia to, że zarówno sporny wzór przemysłowy pt.: [...] nr [...], jak i przeciwstawiona kaseta według wzoru użytkowego nr [...] wywierają na zorientowanym użytkowniku takie samo ogólne wrażenie. Takie stanowisko potwierdzają przedłożone dwa oświadczenia osób [...], które w swojej profesjonalnej działalności wykonują prace związane z doborem rolet dla klientów. W tej sytuacji Kolegium, podobnie jak Sąd stwierdziło, iż przedłożone sześć oświadczeń przedsiębiorców z branży technik osłonowych stwierdzających odmienne wrażenie wywierane na nich przez wskazane na załączonych zdjęciach postacie kasety [...] (według spornego wzoru) w porównaniu ze wskazanymi na załączonych zdjęciach postaciami innych kaset, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle rozważań dotyczących zorientowanego użytkownika. Osób sporządzających oświadczenia nie można zaliczyć do kategorii zorientowanych użytkowników, gdyż są profesjonalistami w tej dziedzinie. Natomiast za "zorientowanych użytkowników" organ uznał osoby [...], które w swojej profesjonalnej działalności związanej z projektowaniem i urządzaniem wnętrz wykonują także prace związane z doborem rolet dla klientów, a których oświadczenia zostały przedłożone przez wnioskodawcę, gdyż osoby te poszukują rolet i dopiero zamierzają je zamontować w projektowanych lub urządzanych przez siebie wnętrzach, a więc przed wyborem właściwego produktu oglądają go uważnie, porównują różne dostępne rodzaje produktu, badają ich wygląd i funkcjonalność. Ponadto z uwagi na fakt, iż uznanie przez Kolegium, że sporny wzór nie spełnia przesłanki indywidualnego charakteru zawartej w art. 104 p.w.p., stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę do unieważnienia spornego wzoru, Kolegium uznało za zbędne z punktu widzenia ekonomiki postępowania rozpatrywanie zarzutu braku nowości spornego wzoru. Od powyższej decyzji [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 349/111 oddalił skargę. Sąd I instancji na wstępie podniósł, że stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W tym kontekście wskazał, że niniejsza sprawa była przedmiotem ponownego rozpoznania Sądu i dlatego przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji. Sąd brał pod uwagę wytyczne dla organu wynikające z wyroku WSA w W. z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 332/09 i te wytyczne i zalecenia zostały zrealizowane przez organ. Sąd I instancji zaakceptował argumentację organu, że przy ocenie spornego wzoru należało pominąć wewnętrzne kanały montażowe jako niewidoczne podczas normalnego używania tego produktu. W zakresie oceny tego kryterium wzoru przemysłowego WSA podzielił ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że w żadnym razie przedmiotem ochrony nie są "elementy nieumieszczone w postaci wytworu" tzn. jego wewnętrzne, niewidoczne części. WSA podzielił także oceny organu, że istnieje duża dowolność zewnętrznego ukształtowania kasety pomimo, że zasadniczym kształtem jest kształt półkola wymuszony przez wałek z tkaniną. Ten stwierdzony zakres swobody twórczej pozwala na ukształtowanie profilu zewnętrznego w dowolny sposób wyróżniający się w sposób oczywisty z grona pozostałych dostępnych na rynku tego typu rolet z osłoną zintegrowaną. W odniesieniu do rozpoznawanego wzoru przemysłowego pt.: [...], zakres swobody twórczej należy uznać za większy, a więc ocena oryginalności dokonywana przez organ może pozwalać na przyjęcie tezy, że różnice powinny mieć łatwo zauważalny charakter. Zdaniem Sądu I instancji sporny wzór przemysłowy nie spełnia wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 p.w.p., gdyż zachodzi tożsamość praktycznie wszystkich cech istotnych spornego wzoru podczas jego zwykłego używania. WSA zgodził się również z przyjętymi w zaskarżonej decyzji kryteriami przyjętymi przez organ dla pojęcia "zorientowanego użytkownika", którym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie jest ani przeciętny konsument, ani przeciętny fachowiec (w sprawie można uznać, że dla kaset będzie to dekorator wnętrz). W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że nie zachodzą zarzucone w skardze naruszenia przepisów postępowania – organ procedował poprawnie. Jako zasadny WSA uznał jedynie zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez brak stanowiska organu w przedmiocie wniosku skarżącej dopuszczenia dowodu z zeznań świadka – projektanta spornego produktu, ale w ocenie Sądu powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. II [...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały bądź mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: - nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego w kontekście sposobu porównania spornego i przeciwstawionego wzoru poprzez pryzmat rzutów, figur oraz rysunków znajdujących się w dokumentacji obu porównywanych wzorów. W tym przypadku zarzuty strony skarżącej dotyczyły braku możliwości całościowego obiektywnego porównania obu wzorów, gdyż przeciwstawiony wzór użytkowy nie został przedstawiony w sposób odpowiadający wszystkim figurom spornego wzoru przemysłowego, a z opisu wzoru użytkowego nie dało się wywieść twierdzeń, które stały się podstawą rozumowania organu. W tym przypadku nastąpiło porównanie wzoru użytkowego dotyczącego całej rolety (gdzie osłona w rzucie bocznym stanowiła tylko część składową wzoru) ze spornym wzorem przemysłowym obejmującym tylko i wyłącznie osłonę do rolet stanowiącą samoistny wzór przemysłowy. Konsekwencją tego było to, iż analiza porównawcza obu wzorów mogła nastąpić jedynie w zakresie częściowym bez możliwości dokonania analizy całości wyglądu obydwu wzorów, gdyż było to po prostu niemożliwe w świetle sposobu, w jaki zostały one przedstawione w dokumentacjach zgłoszeniowych, - nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego poprzez dokonane przez stronę skarżącą szczegółowe porównanie poszczególnych elementów spornego i przeciwstawionego wzoru w oparciu o rysunki na str. 10 skargi. Zarzut dotyczy w szczególności braku stanowiska Sądu w zakresie wykazanych różnic między porównywanymi wzorami w zakresie odległości dolnych i górnych zakończeń kaset względem kanałów służących do wkręcania wkrętów mocujących elementy boczne kasety oraz posiadanego przez górne zakończenie kasety spornego wzoru charakterystycznego zagięcia do wnętrza kasety, jako istotnych elementów odróżniających oba porównywane wzory, - nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego w kontekście postrzegania wzoru jako całości przed zakupem kasety do rolet i jej zamontowaniem, a nie jak to przyjął organ postrzeganie wzoru tylko i wyłącznie poprzez pryzmat zewnętrznych elementów, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania kasety już po jej zamontowaniu, - nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego w kontekście postrzegania wzoru kasety do rolet w taki sam sposób jak w stanowisku prezentowanym w orzecznictwie NSA w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 232/08 odnoszącym się do wzoru przemysłowego listew przypodłogowych, jako produktów tego samego rodzaju i podlegającym tym samym regułom oraz zasadom oceny w świetle ustalenia indywidualnego charakteru wzoru, - nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego w kontekście dotyczącym definicji "zorientowanego użytkownika", gdzie strona skarżąca zarzucała nieprawidłowe ustalenie definicji "zorientowanego użytkownika" jako dekoratora wnętrz oraz sformułowała zarzut wadliwości i nieprzydatności w sprawie oświadczeń woli dwóch osób: [...], przedłożonych przez uczestnika postępowania (wnioskodawcę), które błędnie stały się podstawą ustaleń organu w zakresie definicji "zorientowanego użytkownika", - nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących naruszenia przez Urząd Patentowy art.153 p.p.s.a. poprzez całkowite zignorowanie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 332/09 uchylającego poprzednią decyzję Urzędu Patentowego z dnia 18 grudnia 2008 r. nr Sp. 411/07 w sprawie unieważnienia wzoru przemysłowego pt.: [...]. WSA w W. rozpoznając skargę na ponowną decyzję organu nawet jednym zdaniem nie odniósł się do niniejszego zarzutu opartego o naruszenie art. 153 p.p.s.a., który to zarzut był jednym z głównych filarów tej skargi, - ograniczenie treści uzasadnienia kwestionowanego wyroku w zasadzie do powtórzenia wybranych krótkich fragmentów uzasadnienia decyzji Urzędu Patentowego, gdy tymczasem obowiązkiem Sądu jest szczegółowe i precyzyjne wskazanie, jakie ustalenia zasługują na akceptację, a jakie nie i dlaczego, jak również dlaczego argumenty podnoszone przez stronę skarżącą nie zasługują na uwzględnienie. Ten zarzut należy rozpatrywać m.in. również w odniesieniu do wszystkich twierdzeń strony skarżącej zawartych w powyższych myślnikach, o których mowa w całym obecnie omawianym zarzucie skargi kasacyjnej opartym na art. 141 § 4 p.p.s.a., b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 102 i 104 p.w.p. w zw. z art. 89 p.w.p. i art. 117 p.w.p. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, w wyniku której nastąpiło w szczególności błędne przyjęcie, że organ w zakresie oceny indywidualnego charakteru wzoru prawidłowo dokonał wykładni art. 102 i 104 p.w.p. i uznanie, że w dacie zgłoszenia wspomniany wzór nie spełniał ustawowych warunków udzielenia prawa z rejestracji, czego skutkiem było oddalenie skargi, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez oddalenie skargi pomimo, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z całkowitym pominięciem wniosku dowodowego strony skarżącej w kwestii przesłuchania świadka [...], tj. twórcy spornego wzoru, na okoliczność dotyczącą indywidualnego charakteru wzoru, a w szczególności zakresu swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, jak również inspiracji przy tworzeniu nowego wzornictwa kasety. W omawianej sytuacji organ w ogóle nie zajął stanowiska w sprawie uzasadnienia przesłanek dopuszczenia lub odmowy przesłuchania wspomnianego świadka, co miało bardzo istotne znaczenie dla przedmiotu sprawy, który dotyczył zbadania indywidualnego charakteru spornego wzoru. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art.174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: a) art. 102 i 104 p.w.p. poprzez: - błędną wykładnię, że w przedmiotowej sprawie dotyczącej specyficznego produktu jakim jest wzór przemysłowy w postaci kasety do rolet, przedmiotem oceny indywidualnego charakteru wzoru mogą być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, już po zamontowaniu kasety zgodnie z jej przeznaczeniem, - błędną wykładnię, że w przedmiotowej sprawie przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego istnieje duża dowolność zewnętrznego ukształtowania kasety do rolet pomimo, że względy ekonomiczne i charakter produktu determinują zasadniczy kształt kasety do rolet w formie półkola, który jest wymuszony przez wałek z tkaniną, - błędną wykładnię, że w przedmiotowej sprawie przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, badając zakres swobody twórczej należy sporny wzór przemysłowy kasetę do rolet rozpatrywać tylko w kontekście rolet z osłona zintegrowana, podczas, gdy w rzeczywistości sporny wzór nie precyzuje jakiego typu rolet dotyczy, a więc należy uznać, że ma charakter uniwersalny i dotyczy każdego typu rolet o wyglądzie odpowiadającym przedmiotowemu wzorowi, jako, że przedmiotem wzoru jest samoistnie istniejąca kaseta do rolet, a nie cała roleta, - błędną wykładnię, że w przedmiotowej sprawie przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, zakres swobody twórczej należy uznać za większy, a więc ocena oryginalności może pozwalać na przyjęcie tezy, że różnice powinny mieć łatwo zauważalny charakter, - błędną wykładnię, że w przedmiotowej sprawie przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, za "zorientowanego użytkownika" kaset do rolet można uznać dekoratora wnętrz, jako osobę patrzącą na kasetę już po jej zamontowaniu, czyli z takiej samej pozycji jako końcowy użytkownik, który w omawianym przypadku nie może być "zorientowanym użytkownikiem", gdyż taką osobą może być tu tylko użytkownik dokładnie oglądający z każdej strony kasetę w sklepie tuż przed jej zakupem i zamontowaniem, b) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 102 i 104 p.w.p. w zw. z art. 89 p.w.p. i art. 117 p.w.p. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez całkowite zignorowanie przez WSA w Warszawie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w przedmiotowej sprawie we wcześniejszym wiążącym zarówno Sąd jak i organ, wyroku tego samego Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 332/09 uchylającego poprzednią decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w sprawie unieważnienia wzoru przemysłowego pt.: [...]. WSA w W. będąc związany swoimi wcześniejszymi ustaleniami złamał zapis art.153 p.p.s.a., gdyż w obecnie zaskarżonym wyroku sformułował nowe oceny prawne sprzeczne z wcześniej wyrażonym poglądem na sprawę i jednocześnie zgodził się z ustaleniami Urzędu Patentowego, które również naruszały w tym samym zakresie wspomniany przepis. W zaskarżonym wyroku WSA w W. naruszył art. 153 p.p.s.a. w ten sposób, że: - Sąd uznał, iż zachodzi tożsamość w zasadzie wszystkich cech istotnych porównywanych wzorów, podczas gdy w poprzednim wyroku Sąd uznał, że skoro sporny wzór nie był identyczny z przeciwstawionym wzorem, to oznaczało, że różnił się od niego istotnymi szczegółami. Wobec tego przyjęcie, że nie był identyczny, czyli różnice nie sprowadzały się tylko do nieistotnych szczegółów, powodowało, iż nie można było odmówić mu indywidualnego charakteru (str. 13 akapit 3 i 4 wiążącego w sprawie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 332/09), - Sąd uznał, że przedmiotem oceny przy badaniu indywidualnego charakteru, a w szczególności swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru przemysłowego mogą być w przypadku kasety do rolet tylko i wyłącznie te cechy wzoru, które widoczne są na zewnątrz w toku zwykłego używania kasety już po jej zamontowaniu, a więc zgodnie z tym należało w ocenie m. in. pominąć wewnętrzne kanały montażowe jako niewidoczne podczas normalnego używania kasety, podczas gdy w poprzednim wyroku Sąd uznał, iż w omawianej sprawie zachodzi identyczna sytuacja jak w stanie faktycznym i prawnym sprawy zakończonej wydaniem przez NSA wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 232/08 odnoszącym się do wzoru przemysłowego listew przypodłogowych, gdzie Sąd uznał, że kasety do rolet i listwy przypodłogowe są podobnego charakteru i należy je oceniać tak samo, a więc biorąc pod uwagę wygląd wzoru jako całości, to znaczy od strony zewnętrznej widocznej po zamontowaniu kasety, jak również od strony rzutu bocznego (w przekroju) jak również od strony wewnętrznej widocznych przed zamontowaniem rolety zgodnie z jej przeznaczeniem, w trakcie oglądania jej w sklepie przed zakupem (str. 14 akapit 2 oraz str. 15 akapit 2 wiążącego w sprawie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 332/09), - Sąd uznał, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego zdefiniowanie "zorientowanego użytkownika" jest tożsame z osobą, która patrzy na kasetę już po jej zamontowaniu zgodnie z jej przeznaczeniem i w związku z tym może to być dekorator wnętrz podczas, gdy w poprzednim wyroku Sąd uznał, iż w omawianej sprawie zachodzi identyczna sytuacja jak w stanie faktycznym i prawnym sprawy zakończonej wydaniem przez NSA wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 232/08 odnoszącym się do wzoru przemysłowego listew przypodłogowych, gdzie Sąd uznał, że kasety do rolet i listwy przypodłogowe są podobnego charakteru i należy zdefiniować "zorientowanego użytkownika" według tych samych kryteriów, a więc biorąc pod uwagę osobę, która patrzy na kasetę do rolet jako całość w momencie kupna w sklepie przed jej montażem, to znaczy bierze taka osoba kasetę do ręki i dokładnie ją ogląda ze wszystkich stron, a więc od strony zewnętrznej widocznej po zamontowaniu kasety jak również od strony rzutu bocznego (w przekroju) jak również od strony wewnętrznej widocznych przed zamontowaniem rolety zgodnie z jej przeznaczeniem (str. 14 akapit 2 oraz cała str. 15, 16 i 17 wiążącego w sprawie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 332/09), - Sąd uznał, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego w kwestii swobody twórczej przy projektowaniu kasety zakres swobody jest bardzo duży i pozwala na ukształtowanie profilu kasety w sposób dowolny podczas, gdy w poprzednim wyroku Sąd uznał, iż wygląd kasety do rolet jest ściśle związany z jego cechami użytkowymi, a więc zakres swobody twórczej jest bardzo mały. Zatem ogólne wrażenie wzoru musi być odnoszone do drobnych różnic, gdyż duże różnice między tego rodzaju produktami występować nie mogą. Ponadto Sąd wskazał, że kształt wałka, na który jest nawijany materiał determinuje wygląd profilu osłonowego kasety, co związane jest z funkcją maskującą kasety oraz podyktowane względami technicznymi i ekonomicznymi. Taki kształt wałka z nawiniętym materiałem wymusza na projektantach kształt kasety jako półwalca z wywiniętymi na zewnątrz krawędziami (cała str. 15 oraz str. 16 akapit 2 wiążącego w sprawie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 332/09), c) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez: - całkowite zignorowanie przez WSA w Warszawie oceny prawnej i wskazań (wytycznych) co do dalszego postępowania wyrażonych w przedmiotowej sprawie we wcześniejszym wiążącym zarówno Sąd jak i organ, wyroku tego samego Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 332/09 uchylającego poprzednią decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w sprawie unieważnienia wzoru przemysłowego pt.: [...]. WSA w Warszawie będąc związany swoimi wcześniejszymi ustaleniami złamał zapis art. 153 p.p.s.a., gdyż w obecnie zaskarżonym wyroku sformułował nowe oceny prawne sprzeczne z wcześniej wyrażonym poglądem na sprawę i jednocześnie zgodził się z ustaleniami Urzędu Patentowego, które również naruszały w tym samym zakresie wspomniany przepis, gdyż były niezgodne z pierwotnymi ustaleniami Sądu w ten sposób, że Sąd uznał, iż wprawdzie za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez brak stanowiska organu w przedmiocie wniosku strony skarżącej o dopuszczenie dowodu ze światka (projektanta spornego wzoru), to jednak nie stanowi to istotnego naruszenia prawa podczas, gdy w poprzednim wyroku Sąd uznał, iż zarzut braku jakiegokolwiek stanowiska organu w przedmiocie ww. wniosku jest słuszny i organ powinien zająć jednoznaczne stanowisko w tej kwestii i w tym zakresie uzasadnienie decyzji nie odpowiadało wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. co stanowiło istotne naruszenie prawa i mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd wprost wskazał, że takie naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność uchylenia decyzji (str. 17 akapit 6 i 7 oraz str. 18 akapit 1 wiążącego w sprawie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 332/09), - nieskontrolowanie w zaskarżonym wyroku naruszenia przez Urząd Patentowy art. 153 p.p.s.a. na skutek dokonania przez ten organ rozstrzygnięcia w decyzji w przedmiotowej sprawie m.in. na podstawie wniosków płynących z rozstrzygnięć w dwóch innych sprawach toczących się pomiędzy stroną skarżącą i uczestnikiem postępowania (wnioskodawcą), które nie miały bezpośredniego związku z obecnie rozstrzyganą sprawą i dotyczyły innych wzorów (decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. [...] - str. 10 akapit 3 i 4), co doprowadziło do nieprzestrzegania przez organ wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 332/09 uchylającego poprzednią decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w sprawie unieważnienia wzoru przemysłowego pt.: [...]. W tym przypadku Urząd Patentowy złamał bowiem zasadę, iż organ jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania [...] wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie, choć nie wszystkie podstawy, na których skargę kasacyjną oparto i nie wszystkie argumenty przedstawione na ich poparcie można było podzielić. Odnosząc się do zarzutów tej skargi, jak również wspierającej je argumentacji oraz powołanych podstaw kasacyjnych należy zauważyć, iż te ostatnie łączą się z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W tego rodzaju sytuacji, Sąd czyni przedmiotem rozpoznania w pierwszej kolejności zarzuty związane z uchybieniem przepisom postępowania, gdyż uznanie ich zasadności może czynić przedwczesnym rozpatrywanie pierwszego typu zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie uznaje za zasadny wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji błędnie przyjął, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego z [...] listopada 2010 r. została wydana z uwzględnieniem art. 153 p.p.s.a. Przeciwnie, wbrew stanowisku Sądu zawartego w zaskarżonym wyroku, ani Sąd ani organ nie zastosowali się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w W. z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII S.A./Wa 332/09. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podkreśla, że zagadnieniem mającym zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest właśnie kwestia związania wyrokiem WSA w W. z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII S.A./Wa 332/09. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wytyczne sądu odnoszące się do stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i sposobu ich zastosowania jako podstawy do wydania decyzji w konkretnej sprawie. Ocena prawna określa prawidłowy sposób działania organu w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego oraz daje wskazania co do kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu wyeliminowania popełnionych błędów, czy uchybień procesowych dostrzeżonych przez sąd. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie jednak nie ma. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i stanowisko doktryny w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie zauważa, iż niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej przez sąd we wcześniejszym wyroku narusza zasadę związania oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. uzasadnia zaskarżenie aktu lub czynności na tej podstawie i powoduje jej uchylenie przez sąd, stanowiąc gwarancję przestrzegania orzeczeń sądu administracyjnego. Sąd w zaskarżonym wyroku w ogóle nie ustosunkował się do całkowitego braku odniesienia się przez organ do przesłanki nowości porównywanych wzorów, zwłaszcza wobec wyraźnie sformułowanych zaleceń Sądu w wyroku z 2009 r., który podkreślił, że istotne różnice między przeciwstawionymi sobie wzorami kaset dotyczące promieni zagięć osłony kaset oraz wielkości ich krawędzi zewnętrznych powodują, że wzory nie były identyczne, czyli różnice nie sprowadzały się tylko do nieistotnych szczegółów, a zatem nie można było odmówić spornemu wzorowi przemysłowemu indywidualnego charakteru. Tych istotnych różnic nie wziął pod uwagę Sąd ponownie rozpoznający sprawę stwierdzając w uzasadnieniu wyroku "tożsamość praktycznie wszystkich cech istotnych spornego wzoru przemysłowego". Powyższe, stanowi istotne uchybienie, którego nie zauważył Sąd w zaskarżonym wyroku, tym bardziej, że granice sprawy administracyjnej określa treść wniosku o unieważnienie, gdzie wnioskodawcy zarzucili zarówno brak nowości oraz brak indywidualnego charakteru, zatem UP powinien zbadać obie przesłanki, rozpoczynając od badania wymogu nowości. Sąd w zaskarżonym wyroku zaakceptował wadliwe ustalenie przez organ zakresu swobody twórczej przy badaniu indywidualnego charakteru, a także rozumienia pojęcia "zorientowanego użytkownika", co skutkowało niepełną i niekonsekwentną oceną porównywanych produktów, dokonaną z naruszeniem art. 104 p.w.p. i 80 k.p.a. Jak wskazał WSA w wyroku z 2009 r., oceniając indywidualny charakter kaset do rolet, należało najpierw wyczerpująco ustalić zakres swobody twórczej, biorąc pod uwagę naturę produktu i jego funkcje użytkowe, a następnie ustalić cechy "zorientowanego użytkownika" i poprzez jego pryzmat ocenić produkty i występujące między nimi różnice pamiętając, że "zorientowany użytkownik" to taki, który wie, że są różne rodzaje kaset i bada je dokładnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z 15 grudnia 2009 r. podkreślił, że w kwestii interpretacji pojęć: "zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru" oraz "zorientowany użytkownik" zarówno Sąd, jak i Urząd Patentowy ponownie rozpoznający sprawę powinny wykorzystać wywody poczynione w tym zakresie w wyroku NSA 20 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 364/06 oraz w wyroku WSA w W-wie z 10 października 2007 r., sygn. VI SA/Wa 1116/07. Jednakże ani Sąd w zaskarżonym wyroku, ani UP w zaskarżonej decyzji tego nie uczynili. Jak wynika z wyroku WSA w W. z 10 października 2007 r. o sygn. VI S.A./Wa 1116/07 oceniając indywidualny charakter listew przypodłogowych, należało najpierw ustalić zakres swobody twórczej, biorąc pod uwagę naturę produktu i jego funkcje użytkowe, a następnie ustalić cechy "zorientowanego użytkownika" i poprzez jego pryzmat ocenić produkty i występujące między nimi różnice pamiętając, że "zorientowany użytkownik" to taki, który wie, że są różne rodzaje listew i bada je dokładnie. "Zorientowany użytkownik" listew przypodłogowych, to na pewno nie jest osoba, która patrzy na listwy po ich zamontowaniu w pomieszczeniu. Natura tego produktu jest bowiem taka, że jeżeli listwy są już prawidłowo zamontowane, to się ich właściwie w ogóle nie widzi, bowiem są nieistotnym detalem wykończeniowym. Rzucałby się w oczy dopiero brak listew, albo ich wadliwe ułożenie. "Zorientowany użytkownik" listew przypodłogowych, to ten, który ich poszukuje i dopiero zamierza je zamontować jako wykonawca lub inwestor. "Zorientowany użytkownik" listew przypodłogowych, przed wyborem właściwego produktu ogląda go uważnie, porównuje różne dostępne rodzaje produktu, bada ich wygląd i funkcjonalność. "Zorientowany użytkownik" raczej ogląda produkt (listwę przypodłogową) w sklepie, z wierzchu i od spodu, bierze ją do ręki, patrzy z bliska, bada elementy wzdłużne "frontowe" i "tunele" na kable mieszczące się z tylu. Sąd w zaskarżonym wyroku zaaprobował określony niezgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu z 2009 r. zakres swobody twórczej. Nie można się zgodzić z UP, iż zakres swobody twórczej w przypadku wzoru kaset do rolet jest znaczący. Takie stanowisko uznał za prawidłowe Sąd ponownie rozpoznający sprawę, pomimo szerokiego wywodu na ten temat przeprowadzonego w uzasadnieniu wyroku Sądu z 2009 r. Sąd w wyroku z 2009 r. wyraźnie podkreślił, że w dziedzinie kaset do rolet okiennych występuje ograniczona możliwość swobody twórczej. Ściśle użytkowy charakter tego wytworu (głównie jego funkcja maskująca), jego dyskretny wygląd sprawiają, że zakres swobody twórczej przy jego projektowaniu jest bardzo mały, zatem ogólne wrażenie musi być odnoszone do drobnych różnic. Mając na uwadze charakter i przeznaczenie kaset do rolet, duże różnice między tymi wytworami występować nie mogą. Zatem przy rozważaniu "ogólnego wrażenia", jakie wywołują kasety do rolet na zorientowanym użytkowniku należało brać pod uwagę nawet drobne różnice i rozważać, czy wpływają one na "ogólne wrażenie". Tych zaleceń i wskazań nie wykonał organ, co zaakceptował Sąd w zaskarżonym wyroku. Stwierdzone w tej sprawie niezastosowanie się organów do oceny prawnej i wskazań, zawartych w uzasadnieniu orzeczenia sądowego w zakresie dalszego postępowania, obligowało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, Sąd I instancji zobowiązany był skontrolować czy organy administracji prawidłowo uwzględniły ocenę prawną i wytyczne, co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku. Tymczasem Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie zaakceptował ustalenia organu administracji, nie poddając ich stosownej ocenie pod kątem przestrzegania art.153 p.p.s.a. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu (chyba, że zmienił się stan faktyczny lub stan prawny sprawy). Nieprzestrzeganie przepisu art. 153 p.p.s.a. podważa obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli działalności organów administracji i prowadzi do niespójności działania systemu władzy publicznej. Z wyżej wskazanych względów trafny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji art.153 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe uzasadniony jest również sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd w zaskarżonym wyroku art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia przez Urząd Patentowym w zaskarżonej decyzji przepisów postępowania wskutek niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniu podstawy faktycznej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie zasadny jest również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie stwierdził, że Urząd Patentowy procedował prawidłowo i nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., pomimo braku jakiegokolwiek stanowiska organu w przedmiocie wniosku skarżącej, pomimo wskazań poczynionych w tym zakresie przez Sąd w wyroku z 2009 r. Sąd w wyroku z 2009 r. wyraźnie podkreślił, że organ powinien ustosunkować się i uzasadnić nieuwzględnienie wniosku skarżącej dopuszczenia dowodu z zeznać świadka (projektanta spornego wzoru). Brak jakiegokolwiek stanowiska organu w tej kwestii w uzasadnieniu decyzji Sąd w wyroku z 2009 r. uznał za naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Za trafny należy również uznać wskazany przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. "Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy" w uzasadnieniu wyroku to przedstawienie faktów ustalonych przez organy w postępowaniu administracyjnym oraz dowodów na podstawie, których fakty te zostały ustalone, a ponadto dowodów, którym organy odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Tak rozumiane zwięzłe przedstawienie stanu sprawy w powiązaniu z odniesieniem się do zarzutów podniesionych w skardze oraz twierdzeń pozostałych stron ma decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości dokonania przez Sąd kontroli wykonywania administracji publicznej przez orzekające w sprawie organy. Wynik tak dokonanej kontroli wpływa z kolei na konkretną treść rozstrzygnięcia, mającego swą podstawę prawną, która w uzasadnieniu wyroku powinna zostać wyjaśniona (por. wyrok NSA z dnia 11.II.2010r. sygn. akt II OSK 291/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie ponownie rozpoznający sprawę naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne, niejasne i nieprecyzyjne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w szczególności co do wydawania wypełnienia przez organy administracji wskazań Sądu z wyroku z 2009 r. co do dalszego postępowania i jego oceny prawnej. Uzasadnienie wyroku Sądu ponownie rozpoznającego sprawę nie realizuje w żadnej mierze zaleceń i wskazań dotyczących dalszego przebiegu postępowania poczynionych przez Sąd w wyroku z 2009 r. Sąd zaaprobował ustalenia organu dotyczące oceny indywidualnego charakteru, przy uwzględnieniu zakresu swobody twórczej oraz modelu zorientowanego użytkownika w sposób niezgodny z zaleceniami i wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu z 2009 r. Ponadto, zarówno Sąd w zaskarżonym wyroku, jak i organ całkowicie pominęli ocenę przesłanki nowości spornego wzoru przemysłowego, pomimo wyraźnych zaleceń w tym zakresie przedstawionych przez Sąd w wyroku z 2009 r. Doszło zatem – ponad wszelką wątpliwość – do naruszenia zasady określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie może być kwalifikowane jako konsekwencja uchylenia się przez sąd administracyjny I instancji od wyczerpującej oceny zgodności z prawem decyzji UP będącej przedmiotem powtórnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 in fine p.p.s.a.). Jest przy tym oczywiste, iż w takim wypadku, na rozpoznającym sprawę sądzie ciąży dodatkowy obowiązek zbadania, czy i w jakim stopniu właściwy organ administracyjny zastosował się do wyrażonej oceny prawnej i zastosował do wskazań sądu (art. 153 p.p.s.a.). Jakiekolwiek wadliwości i niedostatki uzasadnienia, a zwłaszcza brak odniesienia się do tego, co było istotą rysującego się sporu prawnego, muszą skutkować uchyleniem zapadłego wyroku. Stwierdzone uchybienia przepisom prawa procesowego powodują, że przedwczesna byłaby ocena zasadności podstawy skargi kasacyjnej opartej na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Posunięcie takie niweczyłoby bowiem cele kontroli instancyjnej ukształtowanej przepisami p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien poddać ponownej kontroli zaskarżoną decyzję, uwzględniając w swojej ocenie wyżej przedstawione wywody. Zważywszy na przytoczone wyżej względy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.