III SA/Gl 673/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. w S., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. nr [...] w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. w kwocie [...] zł, wynikającej z deklaracji VAT 7K za IV kwartał 2016 r., do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, tj. do 30 czerwca 2017 r. Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] r. do Urzędu Skarbowego w S. wpłynęła deklaracja VAT-7K za IV kwartał 2017 r., w której "A" spółka z o.o. w S. wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym [...] zł do zwrotu w terminie 25 dni na rachunek bankowy podatnika, a [...] zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W dniu [...] r., a więc przed upływem terminu zwrotu w/w różnicy podatku, organ podatkowy wszczął w spółce kontrolę podatkową w zakresie zbadania prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. Następnie postanowieniem z [...] r., wydanym przed terminem zwrotu różnicy podatku, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., na podstawie m.in. art. 274b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej zwana O.p.) oraz art. 87 ust. 2 i 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm. – dalej zwana: ustawa VAT), przedłużył termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. w kwocie [...] zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, tj. do 30 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił m.in., że w związku z wnioskiem o przyśpieszony zwrot podatku, weryfikacji wymaga m.in. to, czy podatek naliczony wykazany w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2016 r. wynika z faktur dot. nabyć zapłaconych przed dniem złożenia deklaracji za w/w okres. Ponadto weryfikacji wymaga wykazane w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 20,16 r. nabycie towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych w wysokości [...] zł. W tej kwestii organ wskazał, że wystosował już wnioski do właściwych organów o przeprowadzenie czynności kontrolnych u kontrahentów kontrolowanej spółki. Niezależnie od tego sama spółka pismem z [...] r. wystąpiła do organu o przedłużenie terminu do złożenia stosownej dokumentacji do [...] r. i nieprzeprowadzanie czynności kontrolnych do tego dnia. Uwzględniając powyższe, skoro kontrola podatkowa nie została zakończona, a przy tym istnieje konieczność poczynienia dalszych czynności wyjaśniających mających na celu potwierdzenie zasadności wykazanego zwrotu podatku VAT, przedłużenie terminu zadeklarowanego zwrotu różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym organ uznał za uzasadnione, czemu dał wyraz w postanowieniu z [...] r. W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 216 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 oraz ust. 6 pkt 1 ustawy VAT poprzez przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wbrew treści wskazanych przepisów oraz w oparciu o przesłanki w nich nie zawarte. Zdaniem strony wymieniona w art. 87 ust. 2 ustawy VAT weryfikacja została już dokonana i nie było już podstaw do przedłużania terminu zwrotu podatku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ I instancji wszczął kontrolę podatkową spółki, która dotychczas nie została zakończona. Dalej wskazał na przepisy art. 274b § 1 w zw. z art. 277 O.p. oraz art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy VAT argumentując, że przesłanką do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług jest potrzeba zweryfikowania zasadności zwrotu. Taka sytuacja, zdaniem organu II instancji, wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Organ ten zwrócił uwagę, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. podjął szereg czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych w których uczestniczyła kontrolowana spółka, w tym m.in.: wszczął wobec spółki kontrolę podatkową, wystosował wezwania o przedłożenie dokumentacji (m.in. umowy, rejestry zakupu i sprzedaży, faktury zakupu i sprzedaży, ewidencje środków trwałych wraz z dowodami nabycia środków trwałych i dowodami zapłaty, wyciągi bankowe i dowody zapłaty) oraz udzielenie informacji w związku z prowadzoną działalnością (w tym wyjaśnienie, z czego wynika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym wykazana w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2016 r. oraz wskazanie dokumentów potwierdzających źródło finansowania zakupu środków trwałych). W odpowiedzi na w/w wezwanie z [...] r. spółka wyjaśniła m.in., że w kontrolowanym okresie nie posiadała środków trwałych, a jej faktyczna działalność polegała na wspomaganiu działalności gospodarczej i doradztwie w innych podmiotach. W piśmie z [...] r. (na 4 dni przed upływem 25 dniowego terminu zwrotu podatku) spółka uzupełniła wyjaśnienia, przedkładając organowi m.in. umowy pożyczki - [...] sztuk, umowy najmu pojazdów - [...] sztuki, rejestry zakupu i sprzedaży, raporty kasowe, fakturę sprzedaży - [...] sztuka oraz faktury zakupu - [...] sztuki wraz z dowodami KP. Przedłożone dokumenty wskazywały m.in., że należności za faktury zakupu zostały w całości zapłacone gotówką, a kontrahentami kontrolowanej spółki "A" (prezes zarządu-J. S.) w badanym okresie były następujące podmioty: "B" Sp. z o.o. (prezes zarządu-J. S.), "C" Sp. z o.o. (prokurent-J. S.) oraz "D" E. B. J. Z. spółka jawna. W związku z przedłożonymi w/w dowodami organ I instancji podjął czynności celem ich weryfikacji, w tym [...] r. wezwał do złożenia wyjaśnień spółkę "B", jednocześnie (w dniach [...] i [...] r.) występując do właściwych organów o przeprowadzenie czynności kontrolnych w spółkach "D" oraz "C" - ta spółka udzieliła kontrolowanej w IV kwartale 2016 r. pożyczek na kwotę [...] zł. Po przytoczeniu w/w okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia skarżącej spółki, tj. do 30 czerwca 2017r., było w pełni uzasadnione. Czynności sprawdzające podjęto niezwłocznie, uwzględniono wniosek spółki o przedłużenie terminu złożenia żądanych dokumentów, a poczynione ustalenia przemawiały za koniecznością dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. W tym zakresie organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności: - krótki (dwumiesięczny) okres prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę i jej kontrahenta, tj. "B" sp. z o.o. (wystawcę faktur generujących - w ostatecznym rozrachunku - wykazany przez spółkę zwrot bezpośredni), na co wskazują daty rozpoczęcia działalności wynikające z KRS (w przypadku obu podmiotów był to początek listopada 2016 r.), - wysoka kwota zwrotu zadeklarowanego przez spółkę już w pierwszym rozliczeniu podatku od towarów i usług w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, - gotówkowy charakter rozliczeń transakcji zakupu, - wykazanie przez skarżącą w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2016 r. wyłącznie nabycia towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych w kwocie netto [...] zł, podatek VAT [...] zł - przy jednoczesnym oświadczeniu spółki, że w kontrolowanym okresie w spółce nie występowały środki trwałe, - ustalenie, że przedmiotem transakcji zakupu uwzględnionych przez spółkę w rozliczeniu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r., generujących w ostatecznym rozrachunku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu bezpośredniego, były usługi najmu dotyczące nie wyprodukowanych jeszcze pojazdów, - powiązania osobowe i kapitałowe spółek mających bezpośredni lub pośredni) związek z transakcjami weryfikowanymi w toku kontroli (np. poprzez udzielanie pożyczek). Organ odwoławczy dodał, że na dzień wydania postanowienia organ pierwszej instancji nie otrzymał żadnych informacji i odpowiedzi na pisma skierowane do kontrahentów spółki oraz innych organów podatkowych. W skardze do Sądu spółka wniosła o uchylenie postanowienia organu odwoławczego i orzeczenie o zwrocie nadwyżki, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art 87 ust. 2 ustawy VAT poprzez błędne przyjęcie, że zaistniały przesłanki do przedłużenia terminu zwrotu podatku oraz niewykazanie, że istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia dokonanego przez skarżącą za IV kwartał 2016 r; 2. art. 86 ust. 1 ustawy VAT poprzez jego niezastosowanie i niezachowanie zasady neutralności, polegające na naruszeniu mechanizmów konstrukcyjnych podatku od towarów i usług poprzez wstrzymanie zwrotu podatku za IV kwartał 2016r. i tym samym przeniesienie na skarżącą spółkę ciężaru podatku, pomimo że w sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do nieprawidłowości w rozliczeniach spółki dotyczące IV kwartału 2016 r.; 3. art. 139 § 1 O.p. poprzez niezałatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego bez zbędnej zwłoki jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy postępowanie w sprawie weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r., pomimo że nie wykazujące cech postępowania skomplikowanego, trwa od 9 lutego 2017 r. i zostało przedłużone aż do 30 czerwca 2017 r.; 4. art. 122 O.p. mające istotny wpływa na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie, a zatem niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; 5. art. 120 oraz art. 121 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie, a zatem działanie organu nie na podstawie przepisów prawa oraz w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych; 6. art. 187 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie, a zatem niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co nie przyczyniło się do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy; 7. art. 191 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niezastosowania i dokonanie dowolnej oceny dowodów, zamiast swobodnej. W uzasadnieniu skarżąca w szczególności podkreśliła, że organ dysponuje kompletnym materiałem dowodowym potwierdzającym zasadność zwrotu podatku i nie jest niczym uzasadnione przedłużanie kontroli, które faktycznie zmierza do pozbawienia podatnika odzyskania podatku w ustawowym terminie. Poczynione w toku dotychczasowego postępowania kontrolnego ustalenia wskazują na brak nieprawidłowości, potwierdzają przebieg transakcji, czyli to, że doszło do faktycznego wykonania usługi, na dowód czego skarżąca przedłożyła prawidłowe dokumenty. Zatem niewątpliwie zostały spełnione wszystkie warunki uprawniające do zwrotu podatku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy kwestionowane przez spółkę przedłużenia terminu zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres do końca czerwca 2017 r. ma uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do art. 274b § 1 O.p., jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy VAT, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl art. 87 ust. 2 zd. 1 ustawy VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Z kolei art. 87 ust. 2a ustawy VAT stanowi, że w przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. (...) Należy podkreślić, że przepisy ustawy VAT w tym zakresie znajdują oparcie w uregulowaniach dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 06. 347. 1 – dalej zwana w skrócie: dyrektywa 112). Zgodnie z art. 273 tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule XI, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, powinny jednak czynić to w ramach przewidywanych prawem krajowym procedur i przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności. Natomiast zgodnie z art. 183 dyrektywy 112, w przypadku, gdy za dany okres rozliczeniowy kwota odliczeń przekracza kwotę VAT należnego, państwa członkowskie mogą dokonać zwrotu lub przenieść nadwyżkę na następny okres rozliczeniowy w oparciu o ustalone przez siebie warunki. Jak z powyższego wynika państwa członkowskie mają określoną swobodę przy formułowaniu wymogów zwrotu nadwyżki podatku VAT, w tym przedłużeniu terminu jej zwrotu. Procedura weryfikacji zasadności zwrotu jest w uzasadnionych przypadkach dopuszczalna, choć – jak podkreślił Europejski Trybunał Sprawiedliwości - nie może być nadużywana, a jedynie uruchamiana w celu przeciwdziałania wyłudzaniu podatku z budżetu (por. pkt 32 wyroku ETS z 25.10.2001 r. w sprawie C-78/00 Komisja WE przeciwko Republice Włoskiej, Zb. Orz. 2001, s. 1-2001). Również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie podkreślał, że państwa członkowskie mają uzasadniony interes w podejmowaniu odpowiednich kroków w celu ochrony swych interesów finansowych, a zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywę VAT (zob. wyrok w sprawie: Molenheide i in., pkt 47; wyroki: z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in., Zb.Orz. s. I 1609, pkt 71, oraz z 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, Zb.Orz., s. 6161, pkt 54). Organy podatkowe mają zatem nie tylko możliwość, ale i obowiązek sprawdzania prawidłowości obliczenia i deklarowania przez podatnika kwoty podatku do zapłaty lub kwoty podatku naliczonego, jak też kwoty nadwyżki podatku do zwrotu, zważywszy że system VAT jest często wykorzystywany dla wyłudzenia zwrotu podatku. Trybunał Konstytucyjny, mając na względzie zasadę neutralności podatku VAT wynikającą z Dyrektywy 112 oraz uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej kontroli rozliczania przez podatników tego podatku podkreślił, że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyraźnie chroni interes państw członkowskich w zapobieganiu próbom niewłaściwego wykorzystywania prawa do odliczania podatku należnego. Z tego powodu uznał, że "przy kształtowaniu treści przepisów mających zapewnić kontrolę prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, konieczne jest uwzględnienie z jednej strony wymogów płynących z zasady neutralności podatku VAT, z drugiej zaś – ochrony interesu finansowego Skarbu Państwa" (wyrok z 11.12.2007 r., sygn. akt U 6/06). Jak wyżej wskazano powołane przepisy art. 247b O.p. oraz art. 87 ust. 2 ustawy VAT pozwalają organowi podatkowemu weryfikować zasadność zwrotu i jeśli tego rodzaju postępowanie zostanie wdrożone, wówczas termin zwrotu nadwyżki podatku jest przedłużany do czasu zakończenia tego postępowania. W omawianej sprawie zasadność zwrotu była weryfikowana w ramach kontroli podatkowej wszczętej [...] r., i ten fakt nie jest w sprawie sporny. Nie jest też sporne, że kontrola podatkowa nie została zakończona do dnia wydania zaskarżonego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. W tym zakresie działania organu podatkowego Sąd uznał za prawidłowe, zgodne z w/w przepisami prawa. Powoduje to, że zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 2 ustawy VAT oraz art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. Sąd uznał za niezasadne. Zauważyć w tym miejscu należy, że w przypadku gdy przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu podatku, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty (art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy VAT). Odsetki przysługują wówczas, gdy zwrot jest zasadny, a podstawą ich naliczania będzie kwota faktycznie zwracana, a nie kwota żądana przez podatnika. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym nie budzi wątpliwości pogląd, że do przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku wystarczy powzięcie przez organ wątpliwości co do zasadności zwrotu (np. wyroki NSA: z 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 610/13, z 28 marca 2014 r. I FSK 676/13 – dostępne: CBOSA). Dlatego nie zasługuje na aprobatę taka wykładnia art. 87 ust. 2 ustawy VAT, którą prezentuje skarżąca, według której skoro spółka złożyła wszystkie faktury dokumentujące i potwierdzające transakcje rodzące podatek naliczony oraz dowody KP potwierdzające gotówkowe płatności, to brak podstaw do przedłużenia terminu zwrotu. Taka wykładnia w sposób istotny i nieuprawniony zawęża stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu, w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie. W ocenie Sądu, w ustalonych okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaistniały przesłanki uzasadniające powstanie wątpliwości co do zasadności zwrotu, a tym samym uprawniające do przedłużenia terminu do jego dokonania. Z zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na możliwość istnienia nieprawidłowości. Wątpliwości te trafnie wypunktował organ odwoławczy, zwracając uwagę w szczególności na: 1) krótki dwumiesięczny (w przypadku obu podmiotów był to początek listopada 2016 r.) okres prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą i jej kontrahenta, tj. "B" sp. z o.o. (wystawcę faktur generujących - w ostatecznym rozrachunku - wykazany przez skarżącą zwrot bezpośredni), 2) powiązania personale miedzy obu podmiotami, 3) wysoką kwotę zwrotu zadeklarowanego przez skarżącą już w pierwszym rozliczeniu podatku od towarów i usług w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, 4) gotówkowy charakter rozliczeń transakcji zakupu, 5) wykazanie przez skarżącą w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2016 r. wyłącznie nabycia towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych w kwocie netto [...]zł, podatek VAT [...]zł - przy jednoczesnym oświadczeniu, że w kontrolowanym okresie w spółce nie występowały środki trwałe, 6) fakt, że przedmiotem transakcji zakupu uwzględnionych przez skarżącą w rozliczeniu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r., generujących w ostatecznym rozrachunku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu bezpośredniego w kwocie [...]zł były usługi najmu dotyczące jeszcze nie wyprodukowanych pojazdów, 7) posiłkowanie się w prowadzeniu działalności gospodarczej gotówkowymi pożyczkami na łączną kwotę [...]zł, udzielonymi przez "C" sp. z o.o. i powiązania osobowe oraz kapitałowe spółek mających bezpośredni i pośredni (poprzez udzielanie pożyczek). W świetle powyższych okoliczności zasadny jest, zdaniem Sądu, wniosek organu co do tego, że wobec takich ustaleń konieczne było podjęcie dalszych czynności dowodowych potwierdzających albo wykluczających zasadność zwrotu. Podjęcie tych czynności oraz ich zakres organ II instancji obszernie zaprezentował w zaskarżonym postanowieniu, a Sąd argumenty te podziela. Jako niezasadny ocenił przy tym Sąd zarzut arbitralności i dowolności w przedłużeniu terminu zwrotu podatku. Organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, o czym była mowa wyżej, co wzbudziło jego uzasadnione wątpliwości, a przedstawiona w tym zakresie argumentacja zasługuje na aprobatę. Także jako niezasadny uznał Sąd zarzut przedłużenia terminu zwrotu, mimo że kontrola nie wykazała nieprawidłowości. Podkreślić bowiem trzeba, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia kontrola nie została zakończona, a zatem nie można stwierdzić czy wykazała, czy też nie wykazała nieprawidłowości. W tym stanie rzeczy jako bezzasadne ocenił Sąd zarzuty naruszenia art. 187 oraz art. 191 O.p. W tym kontekście również zarzuty skargi naruszenia przez organ zasad zwrotu nadwyżki podatku w rozsądnym terminie nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem ocena ich zasadności może zostać dokonana dopiero po dokonaniu przez organ ostatecznych ustaleń. Zaznaczyć także trzeba, że kompetencja do oceny zasadności podjęcia czynności kontrolnych została pozostawiona uznaniu organu podatkowego, który może podjąć takie czynności, jeśli uzna to za celowe i nie został on przez ustawodawcę zobowiązany do przedstawienia uzasadnienia dla wszczęcia kontroli. Natomiast co do ewentualnie przedłużającego się czasu trwania kontroli (przewlekłości czy bezczynności), kontrolowanemu przysługują środki prawne określone w ustawie, co jednak wykracza poza ramy niniejszej sprawy. Wskazać jedynie można, odnosząc się do zarzutów skargi, że wszczęcie kontroli nastąpiło [...]r. i w tym samym dniu wezwano spółkę do złożenia stosownych wyjaśnień, które spółka złożyła [...]r. Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu organ I instancji wydał [...]r. Z kolei organ II instancji zażalenie spółki, które wpłynęło [...]r., rozpatrzył postanowieniem z [...]r. Czyni to nietrafnym zarzut naruszenia art. 139 § 1 O.p. Przedłużenie przez organ terminu zwrotu podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy, które już wyżej opisano, a przy tym w treści zarówno art. 247b O.p. jak i art. 87 ust. 2 ustawy VAT. Organ doprecyzował tenże termin, wskazując datę przedłużenia do 30 czerwca 2017 r. Zdaniem Sądu termin ten, wbrew zarzutom skargi, nie jest nadmiernie długi, zważywszy na zakres podjętych czynności, które – jak już nadmieniono - należało uznać za celowe do przeprowadzenia. W świetle wszystkich przedstawionych okoliczności Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i nie naruszył przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze. W konsekwencji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.