II OZ 192/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 784/17 odrzucające skargę w sprawie ze skargi G.A. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu wsi K. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 784/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę G.A. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu wsi K. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 17 lipca 2017 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy w K. w dniu 18 lipca 2017 r., skarżąca G. A. wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 18 września 2017 r., odebranym przez pełnomocnika skarżącej w dniu 19 września 2017 r., Rada Gminy udzieliła skarżącej odpowiedzi na powyższe wezwanie. Termin do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie, w związku z treścią art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, upłynął zatem w dniu 19 października 2017 r. Skarga do sądu została natomiast wniesiona dopiero w dniu 26 października 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie), czyli z uchybieniem terminu określonego w powołanym wyżej przepisie. Z uwagi na powyższe Sąd uznał przedmiotową skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zażaleniem G. A. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 2a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego pominięcie, w wyniku przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie skarżąca winna była wnieść skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej pełnomocnikowi odpowiedzi Rady Gminy K. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji gdy obligatoryjne zastosowanie powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie, w związku z tym skarżąca wnosząc skargę w dniu 26.10.2017r. nie uchybiła terminowi do jej wniesienia - przyjęcie zaś, iż przepis ten nie obowiązuje aktów prawnych uchwalonych przed dniem 01.06.2017 r. jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa, gdyż wprowadza o obiegu prawnego dwie kategorie aktów: uprzywilejowanych, tj. wydanych po 01.06.2017 r., co do których nie ma określonych terminów na wniesienie tego typu skarg i pozostałych, których trzeba rygorystycznie dotrzymywać. Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), regulującym kwestię zaskarżania do sądu aktów organów samorządu gminnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Z kolei termin do dokonania tej czynności został przez ustawodawcę dookreślony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), której art. 9 dokonano zmian w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulujących terminy wniesienia skargi, dodany ww. przepisem do art. 53 p.p.s.a. paragraf 2a miał zastosowanie w sprawie ze skargi G. A. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...]. Dokonując ustaleń w tym zakresie przede wszystkim należy zauważyć, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała została podjęta w dniu [...] lutego 2010 r., czyli przed dniem wejścia w życie przywołanej powyżej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., która weszła w życie - zgodnie z treścią art. 18 - dnia 1 czerwca 2017 r. Powyższe jest o tyle istotne, że wskazuje w jakim brzmieniu przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być stosowane w niniejszej sprawie. W przepisie intertemporalnym, tj. art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego do aktów i czynności organów administracji publicznej, podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajdują przepisy art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed tej daty. W niniejszej sprawie do skargi G. A. zastosowanie będzie miał zatem stan prawny sprzed 1 czerwca 2017 r. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji art. 53 § 2a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, bowiem przepis ten, z uwagi na jednoznaczną treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. W konsekwencji słusznie Sąd I instancji do oceny, czy skarga na przedmiotową uchwałę została złożona w terminie, stosował wykładnię art. 53 p.p.s.a. obowiązującą przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu przed 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy. Jeśli jednak przed upływem sześćdziesiątego dnia organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Termin sześćdziesiąt dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź, gdy organ udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie sześćdziesięciodniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 60 dni od wniesienia wezwania ale doręczenie tejże odpowiedzi nastąpi już po zakreślonym terminie sześćdziesięciu dni, to nie rozpoczyna biegu termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Wówczas uznać należy, że nadal obowiązuje termin 60 dni od wniesienia wezwania, a termin 30 dni z uwagi na brak doręczenia stronie nie rozpoczął biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1570/17). Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika bowiem, że sporządzone przez skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały zostało wniesione do organu dnia 18 lipca 2017 r. Od tego też dnia rozpoczął swój bieg 60-dniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął 18 września 2017 r. To właśnie ten dzień (a nie jak ustalił Sąd I instancji - 19 października 2017 r.) był ostatnim dniem, w którym skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę na przedmiotową uchwałę. Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, mimo iż została sporządzona i nadana 18 września 2017 r., pełnomocnik skarżącej odebrał dopiero 19 września 2017 r., a zatem po upływie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania. W tych okolicznościach odebranie tej odpowiedzi przez pełnomocnika skarżącej nie skutkowało rozpoczęciem biegu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Powyższe nie zmienia jednak faktu, że skarga G. A. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...], nadana w placówce pocztowej dopiero dnia 26 października 2017 r., została wniesiona z uchybieniem terminu i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Z tych względów należy uznać, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.