I OSK 1183/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 661/17 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie opinii wstępnego podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 661/17 oddalił skargę J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie opinii wstępnego podziału nieruchomości. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wójt Gminy G. postanowieniem z [...] maja 2017 r., wydanym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 124 § 1, art. 126, art. 127, art. 147, art. 148 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej jako "k.p.a."), odmówił wznowienia postępowania zakończonego własnym postanowieniem z [...] października 2000 r., argumentując, że wniosek skarżącego został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. SKO w P., postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił cel i charakter postępowania wznowieniowego, wskazując, że jest ono instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym zapadła taka decyzja, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. W dalszej kolejności organ stwierdził, że w niniejszej sprawie wnioskiem z 21 marca 2017 r., skierowanym do Kolegium, skarżący wystąpił o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zakończonego wydaniem w dniu [...] października 2000 r. postanowienia nr [...] pozytywnie opiniującego podział nieruchomości położonej w G., działki oznaczonej nr ewid. [...], której był wówczas współwłaścicielem. Kolegium stwierdziło, że strona wskazała, że o postanowieniu Wójta Gminy G. z dnia [...] października 2000 r. dowiedziała się 12 stycznia 2017 r. podczas poszukiwania archiwalnych dokumentów dotyczących wskazanej wyżej nieruchomości. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. są pewne okoliczności, które wskazywać mogą, że wnioskodawca o postanowieniu wiedział wcześniej. Mianowicie, skarżący sam pisze o proponowanym projekcie podziału, w którym nie było drogi dojazdowej do wydzielonej działki nr [...]/3. Mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:1000 ze wstępnym projektem podziału działki nr [...] położonej w G. na działki nr [...]/1, [...]/2 i [...]/3 stanowiła załącznik do postanowienia z [...] października 2000 r. pozytywnie opiniującego projekt podziału nieruchomości. Projekt podziału, odpowiednio opieczętowany, stanowił też integralną część decyzji Wójta Gminy G. z [...] czerwca 2001 r. nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. W decyzji tej z kolei wyraźnie wskazano na postanowienie z [...] października 2000 r. pozytywnie opiniujące podział nieruchomości. W przekonaniu Kolegium, gdyby nawet przyjąć za skarżącym, że o postanowieniu Wójta Gminy G. z [...] października 2000 r. dowiedział się 12 stycznia 2017 r., to i tak nie zachował terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. winien być złożony w terminie do 12 lutego 2017 r. Tymczasem o wznowienie postępowania, w którym zostało wydane przedmiotowe postanowienie, skarżący wystąpił wnioskiem z 21 marca 2017 r., skierowanym do SKO w P. Wbrew stanowisku strony, za wniosek o wznowienie postępowania nie można uznać wniesionego przez nią podania z 17 stycznia 2017 r., złożonego w tym samym dniu w Urzędzie Gminy G., zawierającego wyraźny wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy G. z [...] października 2000 r., w którym jako podstawę do stwierdzenia nieważności podano art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W załączonym do wniosku wydruku przepisów k.p.a. z Systemu Informacji Prawnej Lex skarżący podkreślił przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Kolegium w ustalonym stanie faktycznym sprawy organ I instancji poprawnie wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, wskazując, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Tym samym brak jest podstaw do przeprowadzania przez organ administracji postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Na powyższe postanowienie J. S. wniósł skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w realiach rozpoznawanej sprawy kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania jest ocena zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że o wydaniu postanowieniem Wójta Gminy G. z [...] października 2000 r. dowiedział się 12 stycznia 2017 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że rację mają organy obu instancji twierdząc, iż mało prawdopodobnym jest, że skarżący nie posiadał wcześniej wiedzy o wydaniu ww. postanowienia, skoro był on jedną z osób, które opatrzyły własnoręcznym podpisem wniosek z 15 czerwca 2001 r. o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, stanowiącej wówczas jego współwłasność. Ponadto w motywach decyzji Wójta Gminy G. z [...] czerwca 2001 r. zatwierdzającej projekt podziału organ wyraźnie odwołał się do treści rzeczonego postanowienia, podając datę jego wydania, numer oraz rozstrzygnięcie. Z powyższego jasno więc wynika, że skarżący posiadał wiedzę o wydaniu przedmiotowego postanowienia przynajmniej od 2001 r. Sąd zgodził się z organem, że nawet gdyby uznać - jak wywodzi skarżący - że wiedzę o wydaniu postanowienia powziął dopiero 12 stycznia 2017 r., to bezspornym jest, że wniosek o wznowienie postępowania (którego treść nie pozostawiała żadnych wątpliwości) ze wskazaniem podstawy prawnej wznowienia złożył dopiero w dniu 21 marca 2017 r., z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. W przekonaniu Sądu brak jest wreszcie podstaw prawnych by za wniosek o wznowienie postępowania traktować złożony przez skarżącego 17 stycznia 2017 r. wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] października 2000 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozstrzygnięty postanowieniem Kolegium z [...] marca 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności. W realiach rozpoznawanej sprawy rzeczywista intencja wniosku skarżącego z 17 stycznia 2017 r. nie budziła wątpliwości. Wobec powyższego zupełnie nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 8, art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 k.p.a. Reasumując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia konkluzję o złożeniu wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. W ustalonym poprawnie stanie faktycznym sprawy Wójt Gminy G. zobligowany był orzec o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Kolegium zaś prawidłowo, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł J. S., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji błędnego niezastosowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skutkującego bezzasadną odmową wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wójta Gminy G. z [...] października 2000 r. w sytuacji wydania jej z oczywistym naruszeniem prawa, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż organ administracji nie naruszył zasady pogłębiania zasady zaufania do państwa oraz przyjęcie, iż skarżący nie zachował terminu jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy pierwszym pismem złożonym do Urzędu Gminy G. 17 stycznia 2017 r. wprawdzie zatytułowanym wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazał wyraźnie, iż będąc współwłaścicielem został pominięty przez organ przy rozpoznawaniu spornego postanowienia jako strona, zatem organ widząc, że skarżący działa bez profesjonalnego pełnomocnika i próbuje dochodzić swoich praw, ale nie jest do końca zorientowany jak ma to uczynić, winien wezwać go do uzupełnienia braków formalnych pisma poprzez precyzyjne określenie swego żądania (czy żąda stwierdzenia nieważności czy wznowienia postępowania) oraz pouczyć go o skutkach zaniechania w tym zakresie, czego jednak nie uczynił, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., a polegające na błędnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż organ administracji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, podczas gdy w rzeczywistości organ ten nie tylko nie podjął wszelkich możliwych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ale również nie dostrzegł uchybień przepisów postępowania, których dopuścił się organ I instancji, d) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. polegające na niedokonaniu przez Sąd pierwszej instancji skontrolowania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracyjny poprzez ich ocenę pod względem zgodności z prawem - w szczególności z przepisami postępowania tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a. w zw. z art.140 k.p.a. i ograniczenie się do stwierdzenia wyłącznie tego co ustalił organ. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że aby zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (zob. wyroki NSA z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; z 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09 - opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej jako "CBOSA"). Orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (zob. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku sporządzone zostało w sposób umożliwiający zapoznanie się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. W sposób precyzyjny i jasny przedstawia stan faktyczny sprawy, wyjaśnia podstawę zawartego w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia, jak również zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie. Podkreślić należy, że polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez który nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z 12 marca 2015r. sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13, wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1995/16, CBOSA). Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. zakreśla kompetencje sądów administracyjnych do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej i stosowania ustawy p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Sytuacja tego rodzaju w rozpoznanej sprawie nie zachodziła. Nie mógł być uwzględniony także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. p.p.s.a. przez niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji błędnego niezastosowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przypomnieć należy, że w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania organ administracji publicznej wszczyna postępowanie wstępne w sprawie wznowienia postępowania, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a. a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. organ administracji, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Do tego momentu organ nie rozstrzyga, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe i czy rzeczywiście wystąpiły. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., a polegające na błędnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż organ administracji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Podstawą oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było uznanie za prawidłowe ustaleń organów dotyczących naruszenia przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Wójta Gminy G. z [...] października 2000 r. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). W sytuacji zatem, kiedy wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o decyzji. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia (zob. wyrok NSA z 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1025/11, CBOSA). Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest przy tym, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji", o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a., należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1661/17, CBOSA). Chodzi więc tu o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiada informacje, czego dana decyzja dotyczy (zob. wyrok NSA z 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, CBOSA). Dowiedzenie się o decyzji oznacza powzięcie wiadomości o wydaniu rozstrzygnięcia. Jest to pewne zdarzenie określane jako akt wiedzy (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, str. 687). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji i organów administracji, zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania zostało przez skarżącego kasacyjnie wniesione po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Twierdzeniom skarżącego, że o postanowieniu Wójta Gminy G. z [...] października 2000 r. Nr [...] dowiedział się 12 stycznia 2017 r. przeczą dowody zgromadzone w aktach sprawy. Jak wynika z akt sprawy, między innymi skarżący kasacyjnie był jedną z osób, która pismem z 15 czerwca 2001 r. złożyła do Wójta Gminy G. wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału przedmiotowej działki. Wniosek ten został podpisany przez wszystkich ówczesnych współwłaścicieli nieruchomości, w tym również przez skarżącego kasacyjnie. W decyzji Wójta Gminy G. z [...] czerwca 2001 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału przedmiotowej nieruchomości wyraźnie wskazano na postanowienie z [...] października 2000 r. Nawet w przypadku zatajenia przed skarżącym treści powyższej decyzji z 2001 r, mało wiarygodnym jest, żeby strona przez 16 lat nie interesowała się dlaczego w tej sprawie nie toczy się postępowanie administracyjne lub nie chciała zapoznać się z treścią wydanej w tej sprawie decyzji. Ponadto z aktu notarialnego z 6 lipca 2001 r. Repertorium [...] Nr [...], którego stroną był skarżący kasacyjnie, wynika, że skarżący kasacyjnie był obecny przy czynnościach związanych z przedstawieniem mapy wydanej przez Starostwo Powiatowe w R., Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wpisanej do zasobu geodezyjnego 8 czerwca 2001 r. Mapa ta przedstawiała przedmiotową działkę oraz zawierała projekt podziału działki nr [...] na działki o numerach [...]/1, [...]/2 i [...]/3. Akt ten został podpisany przez skarżącego kasacyjnie, co świadczy o jego znajomości treści zaskarżonej decyzji znacznie wcześniej niż w dacie wskazanej w skardze kasacyjnej. Podkreślić należy, że nawet gdyby przyjąć, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, że z treścią decyzji zapoznał się dopiero 12 stycznia 2017 r., to i tak wniosek o wznowienie postępowania skierowany do organu II instancji został złożony z niezachowaniem terminu określonego w ramach art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ zgodnie z przywołanym przepisem upływa on 12 lutego 2017 r., a z przedmiotowym wnioskiem skarżący wystąpił dopiero 21 marca 2017 r. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że za wniosek o wznowienie postępowania nie można uznać podania z 17 stycznia 2017 r. Treść pisma jednoznacznie wskazuje, że jest to wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] października 2000 r. Skarżący wyraźnie wskazał w nim na podstawę do stwierdzenia nieważności, na załączonym wydruku wręcz podkreślił przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., którego treść brzmi następująco: "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Treść wniosku z 17 stycznia 2017 r. nie budzi żadnych wątpliwości, jest jasna i precyzyjna, tym samym brak było podstaw do tego aby organ mógł domagać się od wnioskodawcy jego doprecyzowania. Z uwagi na powyższe chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 k.p.a. Z wyżej wskazanych względów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art.184 p.p.s.a została oddalona.