II OSK 1139/18

Dnia 26 kwietnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 878/17 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 878/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uwzględniając skargę skarżącego, uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], znak [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Wymienioną wyżej decyzją PINB [...], na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył z urzędu w całości postępowanie administracyjne w sprawie poprawności przeprowadzonych robót budowlanych na nieruchomości przy ul. [...] w P.. W trakcie postępowania ustalono, że przedmiotowy budynek realizowany był na podstawie zgłoszenia i z nieistotnym odstępstwem od projektu budowlanego. Ponadto organ nie doszukał się innych naruszeń prawa i wyjaśnił, że rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52 poz. 315) oraz ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, regulują usytuowanie i projektowanie cmentarzy, a nie odległości nowo projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych od cmentarzy. Brak zatem podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie usytuowania przedmiotowego budynku w odległości mniejszej niż 50 m od istniejącego cmentarza. Kończąc PINB wyjaśnił, że nie stwierdził faktów wymagających wstrzymania budowy, jak też wydania decyzji o sprzeciwie wobec zawiadomienia o zakończeniu przedmiotowej budowy. Wobec niestwierdzenia naruszenia przez inwestora przepisów obowiązującego prawa PINB uznał, że dalsze postępowanie w powyższej sprawie jest bezprzedmiotowe, co skutkuje koniecznością jego umorzenia. Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący. Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ocenę PINB, że nie można uznać przedmiotowej budowy jako niezgodnej z dokonanym zgłoszeniem. Inwestor dokonał też zawiadomienia o zakończeniu budowy, od którego nie wniesiono sprzeciwu. Zrealizowana inwestycja nie narusza także ustaleń ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie WINB wyjaśnił, że SKO w P. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy (decyzja SKO z [...] września 2016 r., znak: [...]). Na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO wydało decyzję z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Ostateczna decyzja została zaskarżona do WSA w Poznaniu, jednak do dnia dzisiejszego Sąd nie wydał orzeczenia w tej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że ewentualne niezgodności lokalizacji budynku z § 3 ww. rozporządzenia winny być rozstrzygane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z treści decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], o warunkach zabudowy wynika, że okoliczność ta została poddana właściwej analizie. A zatem dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym nieuzasadnione jest podważanie prawidłowości tych ustaleń. Dalej WINB argumentował, że organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji, aby ograniczać wolność zabudowy inwestora z uwagi na użytkowanie na sąsiedniej działce kolektora pompy ciepła. Nie uwzględnił też zarzutów dotyczących niezapełnienia odpowiedniego nasłonecznienia działki skarżącego, jak i odnośnie braku udziału skarżącego w oględzinach terenu inwestycji. Podzielił też stanowisko o słuszności zaniechania przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego. Reasumując, WINB uznał, że stan faktyczny zbadany przez PINB odpowiada przepisom Prawa budowlanego, a tym samym nie wymaga władczej interwencji organu. W konsekwencji konieczne było umorzenie tegoż postępowania w całość jako bezprzedmiotowego. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wniesiono również o zobowiązanie Urzędu Miasta P. – Wydziału Urbanistyki i Architektury, do przedłożenia tutejszemu Sądowi akt sprawy: [...], dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w powyższych aktach sprawy na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu niniejszej skargi oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu skargi na przytoczone tam okoliczności. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Zarzuty te dotyczyły następujących kwestii, a mianowicie: niedokonania przez organy zbadania zgodności obiektu z wymaganiami higienicznymi i sanitarnymi; błędnej oceny w zakresie realizacji budynku bez istotnych odstępstw w sytuacji gdy nastąpiła zmiana funkcji budynku; wymagania opinii PPIS w P.; niespełnienia wymagań dotyczących higieny, zdrowia i środowiska oraz bezpieczeństwa użytkowania; nieuwzględnienia występującego w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego uzasadnionego interesu skarżącego; wymagania dla tej inwestycji pozwolenia na budowę; niewniesienia sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia; brak rzetelnej kontroli działalności właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej; zaniechania wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych; zaniechania zgłoszenia sprzeciwu na przystąpienie do użytkowania przedmiotowego budynku; umorzenia z urzędu w całości postępowania w przedmiotowej sprawie; nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; nieuwzględnienia wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodów; zaniechania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; nieodniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestniczący w rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 7 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i jej zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 878/17, uwzględniając skargę, wskazał, że najistotniejszy z zarzutów skargi dla wyniku rozpatrywanej sprawy dotyczy lokalizacji inwestycji w strefie ochronnej cmentarza. W tym zakresie Sąd nie podzielił stanowisk organów obu instancji. Sąd wskazał, że w najnowszym orzecznictwie przyjęto pogląd, zgodnie z którym prawidłowa interpretacja § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia prowadzi do rezultatu, że zakres normowania tego przepisu odnosi się nie tylko do cmentarzy nowo budowanych, ale również do istniejących, a także do lokalizowanej w ich sąsiedztwie zabudowy (por. wyroki NSA: z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1518/11; z 28 czerwca 2013 r., II OSK 557/12; z 27 maja 2014 r., II OSK 3047/12; z 6 czerwca 2017 r. II OSK 2452/15; wyrok WSA w Gdańsku z 26 kwietnia 2017 r., II SA/Gd 115/17 i powołane w nim orzecznictwo). Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie Sądu, decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o dokładnej lokalizacji planowanej inwestycji na terenie objętym zamierzeniem. Określone są jedynie dopuszczalne parametry nowej zabudowy (wysokość, intensywność zabudowy) oraz wyznaczana jest linia zabudowy. Dokładne posadowienie budynku – jego umiejscowienie w terenie – konieczne jest dopiero na etapie przygotowania projektu budowlanego. To wówczas niezbędne jest zachowanie wymogów wynikających z przepisów odrębnych (por. nieprawomocny wyrok WSA w Krakowie z 6 października 2017 r., II SA/Kr 838/17). Zasady sytuowania budynków na działce budowlanej reguluje nie tylko rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), ale również § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z 1959 r., określający szerokość stref sanitarnych wokół cmentarzy, w których zabronione jest sytuowanie m.in. budynków zabudowy mieszkaniowej. Dlatego Sąd nie podzielił stanowiska WINB, że organ nadzoru budowlanego związany jest ustaleniami decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji i dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, to brak jest podstaw do kwestionowania lokalizacji budynku i to nawet w sytuacji, gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że zbudowany został w strefie ochronnej cmentarza. Ponadto okoliczność, że nie zakwestionowano w drodze sprzeciwu ww. zgłoszenia nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z oceny legalności powstałej inwestycji (por. wyroki NSA: z 11 lutego 2016 r., II OSK 1321/14; z 20 kwietnia 2011 r., II OSK 734/10; z 11 lutego 2016 r., II OSK 1429/14), tj. zgodności projektu z ww. przepisem rozporządzenia. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone decyzje naruszają powołany art. 105 § 1 K.p.a., albowiem przedwcześnie przyjęto bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania. Organy nie ustaliły w sposób prawidłowy i wyczerpujący okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia i nie rozpoznały sprawy w jej całokształcie, w konsekwencji tego naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tej części skarga jest uzasadniona. Sąd natomiast nie podzielił pozostałych zarzutów skargi kwestionujących zgodność inwestycji z parametrami przyjętym w decyzji o warunkach zabudowy; lokalizację inwestycji względem działki skarżącego; kwalifikację inwestycji jako budynku jednorodzinnego; wymagania realizacji inwestycji w oparciu o pozwolenie na budowę; zawiadomienia o przyjęciu zgłoszenia; zaniechania przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego; funkcjonowania pompy ciepła; wymogów oświetlenia i nasłonecznienia. W ocenie Sądu, wywodzony na tej podstawie interes prawny skarżącego w istocie jest wyłącznie interesem faktycznym i nie dawałby mu prawa do występowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył [...] WINB, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. zrzeczono się rozprawy i wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędną wykładnię art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2017 r., poz. 912) oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 1 i § 2 ww. rozporządzenia z 1959 r.). W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pozostałe strony postępowania nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty były zasadne. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Ma rację strona wnosząca skargę kasacyjną, że dla wyniku przedmiotowej sprawy ma znaczenie wydana dla przedmiotowej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy. Jej uwzględnienie w okolicznościach przedmiotowej sprawy ma wpływ dla oceny legalności zastosowania przez organy obu instancji art. 105 § 1 K.p.a. W omawianym zakresie Sąd I instancji pominął, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowej inwestycji od strony istniejącego cmentarza ustalała parametr zabudowy w postaci obowiązującej linii zabudowy. Rzeczywiście zasadniczo w decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza się dokładnej lokalizacji nowej zabudowy, jednak ustalenie parametru zabudowy w postaci obowiązującej linii zabudowy oznacza konieczność zlokalizowania projektowanego budynku bezpośrednio przy takiej linii. W okolicznościach tej sprawy projekt budowlany spełniał taki warunek. Ponadto ocenie Sądu I instancji umknęło, że wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy omawianego parametru wynikało właśnie z rozważenia na etapie wydawania warunków zabudowy treści § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z 1959 r. Należy mieć na względzie, że dokonanie w tym zakresie stosownej oceny przez organ planistyczny nie ma zasadniczo wpływu na ocenę legalności przyjętej aktualnie w orzecznictwie wykładni ww. przepisu rozporządzenia. Jednak w niniejszej sprawie, niezależnie od tej wykładni, nie można pominąć okoliczności sporządzenia projektu budowlanego, który w odniesieniu do lokalizacji przedmiotowego budynku uwzględnił parametry przewidziane w decyzji o warunkach zabudowy oraz określoną ocenę zawartą w ostatecznej decyzji administracyjnej, która bezpośrednio dotyczyła kwestii lokalizacyjnych wynikających z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ponadto dotychczas nie wyeliminowano z obrotu prawnego ww. decyzji o warunkach zabudowy. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1115/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącego na decyzję SKO o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy. Od tego wyroku została wywiedziona skarga kasacyjna (zarejestrowana w NSA pod sygn. akt II OSK 1637/18). Oznacza to, że aktualnie nie bez znaczenia dla wyniku sprawy jest też pewność obrotu prawnego istotnego z punktu widzenia funkcjonowania demokratycznego państwa prawnego. Skoro w ostatecznej decyzji przesądzono kwestię określonej lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do treści § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, określona ocena w tym zakresie, dokonywana na etapie badania legalności powstałej już inwestycji, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia wadliwego zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Trudno zatem w takich okolicznościach uznać, że organy nadzoru budowlanego naruszyły ww. przepis rozporządzenia. Poza tym samo rozporządzenie nie nadaje wskazanym w nim odległościom charakteru bezwzględnego. Po pierwsze, umożliwia ich zmniejszenie; po drugie, przewiduje możliwość niestosowania przepisów rozporządzenia do cmentarzy już istniejących, co odpowiednio należałoby odnieść także do relacji nowej zabudowy względem istniejącego cmentarza, tak jak w odniesieniu do treści § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wywodzi się w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W tych warunkach wbrew ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy niewadliwie ocenił, że kwestia ewentualnej niezgodności lokalizacji budynku z § 3 ww. rozporządzenia z 1959 r. winna być rozstrzygana na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i dopóki decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], o warunkach zabudowy ([...]) pozostaje w obrocie prawnym, nieuzasadnione jest podważanie prawidłowości tych ustaleń. Taka też ocena organu odwoławczego odpowiada wymogom prawnym wynikającym z obowiązujących zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. prawdy obiektywnej i budowania zaufania obywateli organów Państwa (odpowiednio wskazywane w zarzucie skargi kasacyjnej art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.). Ich uwzględnienie w okolicznościach tej sprawy w konsekwencji powinno prowadzić do stwierdzenia niewadliwego zastosowania przez organy administracyjne art. 105 § 1 K.p.a. albowiem stwierdzony brak naruszenia przepisów prawa w odniesieniu do lokalizacji przedmiotowej inwestycji względem istniejącego cmentarza (wespół z ocenionymi w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji pozostałymi zarzutami skarżącego, jako niezasadnymi, która to ocena w tej części nie została zakwestionowana w postępowaniu ze skargi kasacyjnej) uzasadniał umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie oceny legalności budowy budynku zrealizowanej na podstawie dokonanego zgłoszenia i zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. zawiera usprawiedliwione podstawy. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie błędnej wykładni art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 1 i § 2 ww. rozporządzenia z 1959 r., w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie dokonanej w tym zakresie oceny Sądu I instancji, która opierała się na aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zgodnie z tym orzecznictwem normy odległościowe dotyczą także nowej zabudowy od istniejących cmentarzy. Argumentacja skargi kasacyjnej w odniesieniu do tego zagadnienia nie wynika z zaprezentowanego procesu wykładni, który prowadziłby do innego wyniku niż przyjęty w orzecznictwie, lecz opiera się na zaistniałych w sprawie okolicznościach i ich wpływie na ocenę stwierdzonego przez Sąd naruszenia prawa, a więc na kwestii zastosowania określonych przepisów w okoliczności tej konkretnej sprawy z uwagi na treść decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 174 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 1 i § 2 ww. rozporządzenia z 1959 r. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Poza tym w świetle argumentacji dotyczącej wcześniej omówionego zarzutu skargi kasacyjnej, który podlegał uwzględnieniu, kwestia wykładni art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 1 i § 2 ww. rozporządzenia z 1959 r. w okolicznościach tej sprawy nie ma decydującego znaczenia dla oceny legalności zrealizowanej inwestycji. Mając powyższe na względzie, skoro uwzględnieniu podlegał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena w tym zakresie przemawia za uznaniem legalności zastosowania przez organy nadzoru budowanego art. 105 § 1 K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi skarżącego na zaskarżoną decyzję [...] WINB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie poprawności przeprowadzonych robót budowlanych na nieruchomości przy ul. [...] w P.. Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.