II SA/Kr 838/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Maksymilian Krzanowski przy udziale Prokurator Prokuratury Rejonowej K. [...] .D.J. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] " w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 19 kwietnia 2017 r., znak: [...] wydaną po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 lutego 2017 r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 23 kwietnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, wbudowanymi miejscami postojowymi, miejscami postojowymi naziemnymi oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną (rozbudową sieci wodociągowej) na części działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] oraz zjazdem dla samochodów dostawczych z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] obr. [...] a także zjazdem z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] obr. [...]", działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 w zw. z art. 127 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną. Orzekając w powyższy sposób Kolegium wskazało na następujące okoliczności. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu na wniosek [...] Sp. z o.o. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego wskazanego na wstępie. Decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 21 grudnia 2016 r. do organu pierwszej instancji wpłynął adresowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] ", działającej przez swój zarząd, o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek został przekazany do Kolegium w dniu 4 stycznia 2017 r. We wniosku podniesiono, że kwestionowana decyzja rażąco narusza prawo. W szczególności pominięto przy jej wydawaniu podmioty, które powinny być stronami postępowania, a to zarządcę cmentarza wyznaniowego sąsiadującego z terenem inwestycji (Cmentarz Komunalny [...] ), co narusza rażąco przepis art. 28 k.p.a. W tym kontekście podkreślono, że na cmentarzu znajduje się zbiorowa mogiła ludności żydowskiej pomordowanej w okresie II Wojny Światowej. Z tego powodu stroną postępowania powinna być również Gmina Żydowska. Nadto przedmiotowa decyzja rażąco narusza również przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja jest bowiem sprzeczna z przepisami odrębnymi, a to z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Zgodnie z tym rozporządzeniem, zasadą jest zakaz lokalizowania nowej zabudowy w strefie sanitarnej cmentarza o szerokości 150 m od granic cmentarza. Teren inwestycji w takiej właśnie strefie sanitarnej się znajduje. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" była stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy zakończonego kwestionowaną obecnie decyzją, funkcjonuje bowiem w budynku znajdującym się na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji i pozostającej w zasięgu j ej oddziaływania. Pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji opisanej na wstępie. Jednocześnie Kolegium wyznaczyło 7 dniowy termin do wniesienia wszelkich dokumentów i wniosków dowodowych w przedmiotowej sprawie. W piśmie z dnia 8 lutego 2017 r. inwestor –[...] Sp. zo.o S. k. z siedzibą w K. złożyła odpowiedź na wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 16 lutego 2017 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 23 kwietnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, uzasadniając szeroko zasadność przyjętego stanowiska. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...] ", działająca przez swój zarząd, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K . Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni, a w konsekwencji niezastosowaniu normy prawnej wyrażonej w treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (doprecyzowanego w uzasadnieniu jako naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5) w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o chowaniu zmarłych w związku § 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Zarzucono ponadto naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o chowaniu zmarłych w związku § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Zarzucono ponadto naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na niewykonalność decyzji o warunkach zabudowy w dniu jej wydania, a także art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Zarzucono ponadto rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 w zw. z art. 107 k.p.a. oraz naruszenie art. 10 k.p.a. W uzasadnieniu umotywowano podniesione zarzuty. Po streszczeniu dotychczasowego przebiegu postepowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło następnie, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego nie jest przeprowadzenie "zwykłej" kontroli prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza, iż sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. W trybie nadzoru konieczność uznania decyzji za nieważną zachodzi jedynie w enumeratywnie wyliczonych ustawowo przypadkach (art. 156 § 1 k.p.a.), gdyż sprzeciwia się ono fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc), a rozstrzygnięcie sądu nie wymaga wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z uwagi między innymi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Dla dokonania oceny, czy na tle konkretnej sprawy mamy do czynienia z "rażącym naruszeniem prawa" należy brać pod uwagę gradację wad decyzji administracyjnej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi bowiem o tego rodzaju wady, które powodują konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W świetle rozwiązań przyjętych w k.p.a., pod pojęciem rażącego naruszenia prawa trzeba rozumieć rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia przepisem prawa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące. Wskazane przez wnioskodawcę naruszenia prawa jako realizujące przesłanki z art. 156 § 1, za realizację tych przesłanek uznane być nie mogą. W szczególności Kolegium nie dostrzegło w przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy takich wad, które wyczerpywałyby definicję rażącego naruszenia prawa wypracowaną w doktrynie i orzecznictwie sądowo - administracyjnym. I tak nie stwierdzono uchybień w zakresie sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi i związany z tym zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 1 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. nr 11, póz. 62) "1. Cmentarze powinny znajdować się na ogrodzonym terenie, odpowiednim pod względem sanitarnym. 2. Na każdym cmentarzu powinien być dom przedpogrzebowy lub kostnica, które służą: 1) do składania ciał osób zmarłych do czasu ich pochowania, 2) do wykonywania oględzin zwłok ludzkich dla celów sądowo-lekarskich, sanitarnych oraz milicyjnych, 3) do wykonywania innych czynności związanych z chowaniem zwłok. 3. Przepisy określające, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, wyda w drodze rozporządzenia Minister Gospodarki Komunalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia oraz Prezesem Komitetu do Spraw Urbanistyki i Architektury". W wykonaniu powyżej przedstawionego upoważnienia ustawowego zostało wydane rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze . W myśl § 1 rozporządzenia "Teren pod cmentarz powinien być lokalizowany w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie (ust. 1).. W szczególności na cmentarze należy przeznaczać tereny na krańcach miast, osiedli lub gromad w izolacji od zabudowań, na gruntach przeznaczonych pod zieleń publiczną lub odpowiednich na jej urządzenie, w pobliżu miejscowej sieci komunikacyjnej (ust. 2)". Z kolei w treści § 3 rozporządzenia prawodawca ustalił, że "Odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone (ust. 1). Odległość od granicy cmentarza ujęć wody o charakterze zbiorników wodnych, służących jako źródło zaopatrzenia sieci wodociągowej w wodę do picia i potrzeb gospodarczych, nie może być mniejsza niż 500 m (ust. 2)". Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 - teren cmentarza powinien znajdować się w miarę możności na wzniesieniu i nie podlegać zalewom oraz posiadać ukształtowanie umożliwiające łatwy spływ wód deszczowych. W myśl ust. 2 - na terenie cmentarza zwierciadło wody gruntowej powinno znajdować się na głębokości nie wyższej niż 2,5 m poniżej powierzchni terenu, przy czym nie może być ono nachylone ku zabudowaniom lub ku zbiornikom albo innym ujęciom wody służącym za źródło zaopatrzenia w wodę do picia i potrzeb gospodarczych (sieć wodociągowa lub studnie). Z treści przywołanych przepisów wynika, że dla prawodawcy wartością chronioną są cmentarze i zabezpieczenie warunków sanitarnych istotnych dla życia i zdrowia z uwagi na sąsiedztwo cmentarzy przez stworzenie odpowiedniej strefy izolacyjnej gwarantującej bezpieczeństwo sanitarne. Wyznaczenie tej strefy następuje przez określenie prawem odległości, w tym, między innymi, pomiędzy terenem cmentarza a terenami mieszkaniowymi. Mając na uwadze tak określony cel regulacji, którym bezpośrednio jest stworzenie bezpieczeństwa sanitarnego w związku z usytuowaniem cmentarza w terenie - nie można przyjąć, że przedmiotowe odległości są chronione w przypadku, kiedy jest lokalizowany cmentarz, a nie są chronione w odwrotnej sytuacji, kiedy w okolicy istniejącego cmentarza miałby być lokalizowany nowy obiekt budowlany. Decyzja o warunkach zabudowy określa sposób zagospodarowania terenu. Ustalając warunki zabudowy organ administracji ma obowiązek wziąć pod uwagę nie tylko przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy ale również wymogi wynikające z innych aktów prawnych regulujących określone kwestie związane z zagospodarowaniem terenu. Należy podzielić pogląd, że rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze jest takim właśnie przepisem odrębnym od przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozporządzenie to określa bowiem szczególne wymogi dotyczące usytuowania cmentarzy oraz budynków o określonym przeznaczeniu znajdujących się w pobliżu cmentarzy. Ustalając warunki zabudowy organ administracji ma obowiązek dokonania oceny, czy planowane przedsięwzięcie nie będzie naruszało przepisów tego rozporządzenia. Rozpoznając wniosek o ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji uwzględnił, że teren inwestycji znajduje się w pobliżu cmentarza komunalnego "[...] ". Z załącznika graficznego do kwestionowanej decyzji wynika, że teren ten znajduje się wprawdzie po przeciwnej stronie ulicy [...] niż ów cmentarz, jednak część terenu inwestycji znajduje się w 50 - metrowej strefie sanitarnej, wyłączonej spod zabudowy. Dokładny przebieg granicy strefy sanitarnej uwidoczniono na załączniku graficznym do decyzji kończącej postępowanie (karta 1531, t.III). W części tekstowej decyzji podano przy tym wyraźnie, że "Lokalizacja zabudowy winna uwzględniać strefę sanitarną od cmentarza". Dla przedmiotowej inwestycji ustalono również wyłączny sposób zaopatrywania w wodę i odprowadzania ścieków w oparciu o miejską sieć wodociągową i kanalizacji sanitarnej. Sieci te będą rozbudowywane w ramach planowanego przedsięwzięcia w zakresie określonym przez dysponenta sieci - MPWiK S.A. w K. co wynika z wniosku inwestora oraz decyzji kończącej postępowanie. Z tego wynika, że w przedmiotowej sprawie szerokość strefy sanitarnej mogła zostać określona jako 50 m, jak bowiem wynika z § 3 ust. 1 rozporządzenia "odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone". Do wniosku została załączona koncepcja architektoniczna, która potwierdza, że realizacja budynku o wnioskowanej powierzchni zabudowy jest możliwa na tej części terenu inwestycji, która nie znajduje się w 50 - metrowej strefie sanitarnej cmentarza. Przy tym w decyzji ustalono dopuszczalny wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie niższym niż określony we wniosku inwestora (15% - 25%, przy wnioskowanym na poziomie 27%). Przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi, w szczególności § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Strefa sanitarna cmentarza winna być bowiem w analizowanym przypadku wyznaczona w odległości 50 m od granic Cmentarza Komunalnego [...] ze względu na zagwarantowanie w decyzji podłączenia inwestycji do miejskiej sieci wodociągowej. Przy takim przebiegu granic strefy sanitarnej realizacja inwestycji o ustalonych parametrach jest na wskazanym przez inwestora terenie możliwa do zrealizowania, pod warunkiem jej zlokalizowania poza granicami ww. strefy. Część terenu inwestycji znajdująca się w odległości przekraczającej 50 m od granic cmentarza jest wystarczająca dla lokalizacji przedmiotowej inwestycji, co jednoznacznie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza również pozostałych przepisów rozporządzenia, a w szczególności § 1 i § 4. Nie doszło zatem do naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o czym była przede wszystkim mowa w złożonych wnioskach w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Brak jest podstaw do twierdzenia, że objęta niniejszym postępowaniem decyzja o warunkach zabudowy rażąco narusza prawo w tym znaczeniu, że została wydana pomimo niezgodności z przepisami odrębnymi. Kolegium nie dopatrzyło się również w kwestionowanej decyzji innych naruszeń przepisów prawa, które mogłyby zostać zakwalifikowane jako naruszenia rażące. W końcowej części uzasadnienia decyzji Samorządowe Kolegium odwoławcze w K. wskazało, że kwestionowana decyzja nie jest dotknięta innymi wymienionymi w art. 156 § 1 wadami, co mogłoby skutkować koniecznością stwierdzenia jej nieważności. W szczególności decyzja została wydana przez właściwy organ (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), nie narusza powagi rzeczy osądzonej (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie jest niewykonalna (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6). W odniesieniu do wskazanych jako dwie ostanie przesłanek nieważności, Kolegium nie podziela poglądu, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy miałaby mieć status decyzji niewykonalnej, jak również, że mogłaby wywołać czyn zagrożony karą. Wspólnota Mieszkaniowa "[...] " w K. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem, wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której domagała się uchylenie decyzji w K. z dnia 19 kwietnia 2017 r., znak sprawy [...] oraz decyzji jej poprzedzającej, o stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 23 kwietnia 2015r. znak sprawy [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nadto o zobowiązanie i wyznaczenie terminu Samorządowemu Kolegium Odwoławczego w K. do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 23 kwietnia 2015r., znak sprawy [...] , gdyż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzucała: - rażące naruszenie prawa materialnego, polegającą na błędnej wykładni, a w konsekwencji nie zastosowaniu normy wyrażonej w treści przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. pomimo, iż w sprawie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa polegająca na ustaleniu warunków zabudowy jest z rażącym naruszeniem normy wynikającej z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 5 ust 3 pkt 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych w związku z § 1 ust. 1 i ust. 2 oraz § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, a polegające na zezwoleniu na zagospodarowanie terenu przyległego do cmentarza w sposób, który może negatywnie oddziaływać na otoczenie oraz na zezwoleniu na zagospodarowanie terenu przyległego do cmentarza wbrew treści przepisu, iż zabudowania mieszkalne nie mogą znajdować się w odległości mniejszej niż 150 m, gdyż teren cmentarza negatywnie oddziałuje na otoczenie, a także przez nie rozpatrzenie, iż sieć wodociągowa musi być oddalona od cmentarza o co najmniej 500 m.; - rażące naruszenie prawa materialnego, polegającą na błędnej wykładni i nie zastosowaniu normy wyrażonej w treści przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a to poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. pomimo iż była niewykonalna w dniu jej wydania oraz jej niewykonalność ma charakter trwały; - rażące naruszenie prawa materialnego, polegającą na błędnej wykładni i nie zastosowaniu normy wyrażonej w treści przepisu art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., a to poprzez odmowę stwierdzenie nieważności decyzji pomimo iż wystąpiła przesłanka wymieniona w treści przywołanego przepisu, gdyż naruszenie przepisów ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz rozporządzeń wydanych na jej podstawie może stanowić czyn zabroniony, co w konsekwencji powoduje ziszczenie się wyżej wymienionej przesłanki; - rażące naruszenie prawa procesowego, to jest treści przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik postępowania, a polegające na utrzymaniu w mocy decyzji z dnia 16 lutego 2017 r., znak sprawy [...] w sytuacji, gdy z zarówno wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 19 grudnia 2016 r., jak również z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 8 marca 2017 r. bezspornie wynika, iż doszło do wystąpienia przesłanek zawartych w art. 156 k.p.a.; - rażące naruszenie przepisów postępowania, to jest treści przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez błędne przyjęcie, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy pozwolił na przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 23 kwietnia 2015 r., znak sprawy [...] - naruszenie przepisów postępowania, to jest treści przepisu art. 10 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez niezawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego. Powyższe zarzuty skarżąca rozwijała w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. O oddalenie skargi wnosił także na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. prokurator. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, zainicjowanym wnioskiem Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] " o stwierdzenie nieważności decyzji, ustalającej warunki zabudowy. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przy wykładni przepisów, dotyczących stwierdzenia nieważności uwzględnić należy zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Jak wynika ona z art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest zatem postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji i wobec tego przesłanki nieważności, wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. muszą być interpretowane ściśle. Z tych samych względów postępowanie nieważnościowe posiada inny przedmiot, niż zwyczajne (jurysdykcyjne) postępowanie administracyjne. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2721/15, Lex Omega nr 2352557; podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 381/17, Lex Omega nr 2331179). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się - jak w postępowaniu zwykłym - oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań, lecz ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 364/15, Lex Omega nr 2142280). Art. 16 § 1 k.p.a. wymienia oprócz nieważności inne nadzwyczajne tryby weryfikacji albo zmiany decyzji ostatecznych. Podobnie jak postępowanie nieważnościowe, również one – w szczególności wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną – muszą być traktowane jako wyjątki od zasady trwałości, co nakazuje wykładać ich przesłanki w sposób ścisły. W orzecznictwie słusznie zwraca się uwagę, że system weryfikacji decyzji administracyjnej na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem żadna z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2762/15, Lex Omega nr 2345589). Również za nieuprawnione uznać należy upatrywanie rażącego naruszenia prawa w okolicznościach, stanowiących podstawę wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Przyjęcie przeciwnego stanowiska powodowałby, że rozróżnienie wskazanych instytucji traciłoby rację bytu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1288/16, Lex Omega nr 2275262). Rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego było zatem w niniejszej sprawie przeanalizowanie, czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 23 kwietnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, wbudowanymi miejscami postojowymi, miejscami postojowymi naziemnymi oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną (rozbudową sieci wodociągowej) na części działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] oraz zjazdem dla samochodów dostawczych z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] obr. [...] a także zjazdem z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] obr. [...] " dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad, powodujących zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. jej nieważność z mocy prawa. Kwestionowana przez stronę skarżącą decyzja Prezydenta Miasta K. wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, oznaczona dalej jako u.p.z.p.). Należy zatem mieć na uwadze treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ze względu na zarzuty podnoszone przez Wspólnotę Mieszkaniową wobec rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. , szczególnie istotne było spełnienie wymogu, wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tzn. zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi. W tym zakresie strona skarżąca powoływała przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. (tekst jednol. Dz. U. z 2017 r. poz. 912, dalej oznaczona jako "ustawa o cmentarzach") oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315, dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o cmentarzach, cmentarze powinny znajdować się na ogrodzonym terenie, odpowiednim pod względem sanitarnym. Art. 5 ust. 3 tej ustawy zawiera natomiast delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska powinien określić, w drodze rozporządzenia, jakie tereny uznaje się za odpowiednie pod względem sanitarnym na cmentarze; rozporządzenie w szczególności powinno określać: 1) szerokość pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych; 2) odległość cmentarza od źródeł ujęcia wody; 3) wymagania co do poziomu wód gruntowych na terenach przeznaczonych pod cmentarze. W wykonaniu art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach wydane zostało powołane wyżej rozporządzenie. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Natomiast stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia odległość od granicy cmentarza ujęć wody o charakterze zbiorników wodnych, służących jako źródło zaopatrzenia sieci wodociągowej w wodę do picia i potrzeb gospodarczych, nie może być mniejsza niż 500 m. Jak słusznie wskazało Kolegium, wymienione w § 3 rozporządzenia odległości winny być zachowane zarówno przy lokowaniu nowego cmentarza w pobliżu istniejącej zabudowy, jak i przy lokowaniu nowych budynków przy istniejącym cmentarzu. Strona skarżąca podnosiła, że nie został dochowany wymóg zapewnienia odległości planowanych zabudowań mieszkalnych od istniejącego w sąsiedztwie cmentarza. Pierwotnie zdaniem Wspólnoty odległość ta winna wynosić co najmniej 150 m, natomiast w skardze pojawiło się odwołanie do § 3 ust. 2 rozporządzenia i stwierdzenie, że planowana inwestycja winna być oddalona od terenu cmentarza o przynajmniej 500 m. Odnosząc się do tych zagadnień wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza dokładnej lokalizacji planowanej inwestycji na terenie, objętym zamierzeniem. Określane są jedynie dopuszczalne parametry nowej zabudowy (wysokość, intensywność zabudowy) oraz wyznaczana jest linia zabudowy, której w trakcie sporządzania projektu budowlanego przekroczyć nie można. Dokładne posadowienie budynku – jego umiejscowienie w terenie – konieczne jest dopiero na etapie przygotowywania projektu budowlanego. Wówczas niezbędne będzie zachowanie wymogów, wynikających z rozporządzenia, co zresztą wskazano w załączniku nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, jakoby w przypadku spornej inwestycji wymagane było zachowanie odległości 500 m od cmentarza. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do ujęć wody w postaci zbiorników wodnych. Już sama językowa wykładnia tego przepisu musi prowadzić do wniosku, że podłączenia budynku do kanalizacji nie sposób uznać za "ujęcie wody w postaci zbiornika wodnego". Dodatkowo wskazać należy na systematykę przepisów § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Prawodawca wymienia w § 3 ust. 1 sieć wodociągową; skoro w § 3 ust.2 posłużył się całkowicie innym pojęciem, brak jest podstaw dla uznania, aby sformułowanie "ujęcie wody w postaci zbiornika wodnego" mogłoby dotyczyć także sieci wodociągowej. W ocenie Sądu brak też jest podstaw, aby w odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego objętego zakwestionowaną decyzją Prezydenta Miasta K. stosować wymóg zachowania odległości 150 m od granicy cmentarza. Zgodnie z decyzją jedynym sposobem zaopatrywania w wodę nowej inwestycji ma być podłączenie do miejskiej sieci wodociągowej i miejskiej kanalizacji sanitarnej. Sieć taka już istnieje, będzie rozbudowywana w ramach przedsięwzięcia przez MPWiK S.A., co zapewni zaopatrzenie w wodę nowego obiektu. Wobec tego planowana inwestycja musi zachować wyłącznie odległość 50 m od granicy cmentarza, spełniony będzie bowiem warunek, aby teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiadał sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody były do tej sieci podłączone (§ 3 ust. 1 in fine rozporządzenia). Jak słusznie wskazuje Kolegium, do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołączona została koncepcja architektoniczna, z której wynika, że realizacja inwestycji jest możliwa na tej części terenu, który znajduje się poza 50-metrową strefą sanitarną cmentarza. Skoro wymogi szczegółowego przepisu rozporządzenia nie zostały naruszone, bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przepisów bardziej ogólnych, jak § 1 ust. 1 rozporządzenia, zawierającego wymóg lokowania cmentarza w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu na otoczenie czy § 2 ust. 2 rozporządzenia, które dotyczy lokalizacji cmentarzy na krańcach miast, osiedli lub gromad w izolacji od zabudowań, na gruntach przeznaczonych pod zieleń publiczną lub odpowiednich na jej urządzenie, w pobliżu miejscowej sieci komunikacyjnej. W odniesieniu do tych przepisów zauważyć należy zresztą, że w odróżnieniu od § 3 odnoszą się one w sposób wyraźny do lokowania nowego cmentarza, nie zaś nowej zabudowy w pobliżu cmentarza istniejącego. Niezrozumiały jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, gdyż przepisy te odnoszą się do lokalizacji cmentarza na wzniesieniach, w odpowiednio ukształtowanym terenie oraz do wysokości wód gruntowych na terenie cmentarza. Niezasadne okazały się zatem wszystkie zarzuty, dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., albowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy dla spornej inwestycji nie naruszała wskazanych przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] " przepisów odrębnych, tj. ustawy o cmentarzach i rozporządzenia. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., który strona skarżąca uzasadniała trwałą niewykonalnością decyzji. Zauważyć wypada, że strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu tego zarzutu jedynie poglądy doktryny. Pozwalają one domyślać się, że istotą zarzutu miałoby być to, iż wykonanie decyzji spowodowałoby dokonanie czynu niedozwolonego. W skardze nie sprecyzowano, na czym miałby on polegać. Nadto podnieść trzeba, że przesłanka nieważności, wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być odnoszona do decyzji, ustalających warunki zabudowy, te bowiem nie podlegają wykonaniu. Orzecznictwo sądów administracyjnych konsekwentnie wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 u.p.z.p. - ze względu na jej przedmiot nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie tylko pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych, bowiem nie rodzi ona żadnych uprawnień ani obowiązków (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 488/16, Lex Omega nr 2122974; podobnie, na tle przesłanek wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy przez sąd – Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1081/13, Lex Omega nr 1395007). Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., który strona skarżąca motywowała tym, że wykonanie decyzji o warunkach zabudowy miałoby spowodować czyn zagrożony karą. W tym zakresie aktualne pozostają oczywiście powyższe uwagi odnośnie możliwości wykonania takiej decyzji. Nadto trzeba zauważyć, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wskazała w żaden sposób, o jaki czyn zagrożony karą miałoby chodzić, co uniemożliwia dokładne odniesienie się do zbyt ogólnikowego zarzutu. Wspólnota Mieszkaniowa zarzucała również naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., mające polegać na niezawiadomieniu stron o zakończeniu postępowania dowodowego. Zarzut ten nie został rozwinięty w skardze. Analiza przedłożonych akt administracyjnych istotnie dowodzi, że rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium nie zawiadomiło stron o zakończeniu postępowania dowodowego. Niemniej na tym etapie sprawy żadne dowody nie zostały dołączone do akt, zatem nie pojawił się nowy, nieznany dla strony materiał. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na konsekwentną linię orzecznictwa, zgodnie z którą skuteczność zarzutu naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. może mieć miejsce jedynie, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Przy czym to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 546/16, Lex Omega nr 2333516; z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1994/14, Lex Omega nr 2108318; z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 747/14, Lex Omega nr 2108802; wyrok Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 494/17, Lex Omega nr 2347570 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 150/17, Lex Omega nr 2294070). Tymczasem strona skarżąca, nie uzasadniając szerzej omawianego zarzutu, nie wskazała, aby brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego uniemożliwił jej zajęcie stanowiska, zgłoszenie dalszych dowodów czy odniesienie się do materiału, zebranego dotychczas. Na etapie postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym strona skarżąca podnosiła również zarzut braku zapewnienia udziału w postępowaniu jurysdykcyjnym innym podmiotom, które zdaniem Wspólnoty Mieszkaniowej winny być stronami przy ustalaniu warunków zabudowy. Brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie przesłankę stwierdzenia nieważności. Jak wskazano już wyżej, trybów nadzwyczajnych nie można ze sobą mieszać, w związku z czym wada, dająca podstawę do wznowienia postępowania nie może jednocześnie być uznana za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dodatkowo zauważyć trzeba, że zgodnie z dominującym w orzecznictwie poglądem podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2009/15, Lex Omega nr 2340063 i z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 9/12, Lex Omega nr 1328546; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1329/16, Lex Omega nr 2310287). W konsekwencji nie były zasadne również dalsze zarzuty skargi, a to zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie utrzymało w mocy wcześniejszą decyzję własną. Rozstrzygnięcie zostało wydane zaś na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego, a w jego uzasadnieniu odniesiono się do wszystkich istotnych dla sprawy kwestii. Skarga podlegała zatem oddaleniu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.