II SA/Rz 1217/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi M. S. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanego przez adw. W. Z. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej w skrócie: "Burmistrz" lub "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Po rozpoznaniu wniosku K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "inwestor"), decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] organ I instancji ustalił dla inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego p.n. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu "[...]" na części działki nr 4693 położonej w [...] przy ul. [...]" . Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] października 2015 r. W dniu 1 marca 2016 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. We wniosku skarżący wskazał na wadliwość zamieszczenia w toku postępowania obwieszczeń w budynkach Urzędu Gminy [...], Urzędu Miasta [...] i Sołtysa [...], jak również w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta [...], a także zaniechanie zamieszczenia obwieszczeń w Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej Urzędu Gminy w [...]. Ponadto w jego ocenie, w obwieszczeniach nieprecyzyjnie opisano nieruchomość, na której realizowana miała być inwestycja. Dlatego też o wydanej decyzji dowiedział się dopiero w dniu 23 lutego 2016 r., kiedy to doręczono mu zawiadomienie w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu "[...]" na części działki nr 4693 położonej w [...]. Jako przyczyny wznowienia postępowania wskazał brak udziału w charakterze strony w przedmiotowym postępowaniu bez swojej winy, oraz istnienie nowych okoliczności faktycznych, a mianowicie istnienie w pobliżu planowanej inwestycji osuwiska będącego pozostałością po starej cegielni. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Burmistrz wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Burmistrz odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Jako podstawę prawną decyzji Burmistrz podał art. 151 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 107 § 1, art. 147 i art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - dalej w skrócie: "Kpa"). W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że skarżący złożył wniosek z zachowaniem ustawowego terminu, ponadto postępowanie dotyczy jego interesu prawnego. Dalej wskazał, że w toku postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o wszczęciu postępowania, oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie - pisemnie zawiadamia się wyłącznie inwestora, właścicieli i użytkowników wieczystych działek, na których będzie realizowana inwestycja, natomiast pozostałe strony zawiadamia się poprzez obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Wyjaśnił, że w mieście [...] obwieszczenia naklejane są na słupach ogłoszeń w pobliżu miejsca inwestycji. Ponieważ działki nr 4696/3, 4674/2, 243 stanowiące własność skarżącego nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji, skarżący był zawiadamiany o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji poprzez obwieszczenia. Obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta [...] w dniu [...] 2015 r., natomiast w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy [...] w dniu [...] 2015 r. Dalej wyjaśnił, że na części działki nr 4693, która została przewidziana pod inwestycję znajduje się nieużywana łąka, nie ma tam natomiast pozostałości po cegielni, nie występują osuwiska, zaś sam teren był przewidziany pod lokalizację obwodnicy południowej miasta [...]. Zarówno w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., jak również w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2001 r. nie ma udokumentowanych osuwisk na terenie miasta [...]. Również w opracowanym na zlecenie Burmistrza Miasta [...] Studium przyrodniczym dla miasta [...] w części dotyczącej budowy geologicznej miasta nie ma informacji o tym, że na terenie miasta występuje fliszowa budowa geologiczna. Ponadto z dostarczonej przez inwestora dokumentacji badań podłoża gruntowego i opinii geotechnicznej wynika, że teren nie jest narażony na procesy osuwiskowe i proponuje się posadowienie fundamentów wieży na głębokości około 3,0 m na twardoplastycznych pyłach V warstwy geotechnicznej. Dlatego też podnoszone przez skarżącego we wniosku istnienie osuwisk nie może być uznane za istotne dla sprawy nowe okoliczności, które wpłynęłyby na merytoryczną treść decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wyjaśnił również, że we wszystkich dokumentach wydawanych w trybie art. 49 Kpa identyfikowano nieruchomość, na której ma być lokalizowana inwestycja poprzez wskazanie numeru działki t. j. 4693, a dodatkowo dookreślono jej położenie sformułowaniem "przy ul. [...]". Burmistrz nie zgodził się więc z zarzutem, iż treść obwieszczenia w przedmiocie realizacji inwestycji celu publicznego była nieprecyzyjna i mogła wprowadzić uczestników postępowania w błąd. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, iż nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa, albowiem skarżący miał możliwość uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dalej wskazało, że dokumentacja formalnoprawna stanowiąca podstawę do wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] nie potwierdza istnienia osuwisk na terenie inwestycji, na co wskazywał skarżący we wniosku z dnia 1 marca 2016 r., podnosząc, iż jest to nowa okoliczność nieznana organowi w dniu wydawania decyzji. Wskazało również, że powstanie osuwiska to proces długotrwały i powstaje on przy sprzyjającej budowie geologicznej, która na terenie miasta [...] nie występuje. Brak osuwiska na terenie działki nr 4693 potwierdził również Starosta [...] w piśmie z dnia 20 września 2016 r. SKO nie uwzględniło również zarzutu nieprawidłowego opisu lokalizacji inwestycji, powielając argumentację organu I instancji. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, wnosząc o jej uchylenie w całości, oraz o rozważenie zasadności uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego, których naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. 2017 r., poz. 1073 - dalej w skrócie: "Upzp") poprzez uznanie, że doszło do skutecznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, a to poprzez wywieszenie przez Burmistrza Miasta [...] obwieszczenia o wszczęciu postępowania, zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...] przez okres 13 dni, zamiast ustawowo przewidzianych dni 14; - przepisów prawa materialnego, których naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 53 ust. 1 Upzp poprzez uznanie, że wszystkie organy zawiadomiły każdego zainteresowanego o wyniku sprawy w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie w sytuacji, kiedy Urząd Gminy [...] w ogóle nie powiadomił o toczącym się postępowaniu w sposób inny, niźli przez wywieszenie obwieszczenia na swojej tablicy informacyjnej (np. na swojej stronie internetowej - co również wynika ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji), co także powoduje nieskuteczne powiadomienie wszystkich zainteresowanych stron o toczącym się postępowaniu; ciężko bowiem wymagać w dzisiejszych czasach, aby każdy obywatel średnio raz w tygodniu obserwował tablicę ogłoszeń przy Urzędzie Gminy, a informatyzacja społeczeństwa pozwala w dowolnej chwili sprawdzić, czy pojawiły się informacje, dotyczące bezpośrednio zainteresowanego obywatela; - przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć wpływ na wydane orzeczenie, to jest art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 Kpa - poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie w sposób zupełny i wyczerpujący oraz oparcie się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jedynie na szczątkowym materiale dowodowym w sytuacji, kiedy skarżący wskazywał nowe dowody, których przeprowadzenia się domaga, oraz okoliczności, jakie miałyby zostać wykazane wskazanymi dowodami, a jednocześnie nie można uznać, że okoliczności te były nieistotne dla wyniku sprawy, oraz że zostały rozpatrzone przez organ I instancji na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ I instancji nie wykazał, jakoby doszło do skutecznego zawiadomienia wszystkich zainteresowanych w trybie art. 49 Kpa o wszczęciu postępowania dotyczącego lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto zakwestionował skuteczność doręczenia mu postanowienia o wszczęciu postępowania z uwagi na zaniechanie powiadomienia o wszczęciu postępowania na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy [...] oraz zbyt krótkie wywieszenie obwieszczenia o wszczęciu postępowania na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...]. Wskazał przy tym, że co do tych okoliczności organy obu instancji w ogóle się nie wypowiedziały, co można rozumieć w ten sposób, że późniejsze, rzekomo prawidłowe obwieszczenia, niejako konwalidowały zaistniałą sytuację. Wskazał również, że dzisiejsze społeczeństwo ma powszechny dostęp do internetu, i to tam szuka wszelkich niezbędnych dla niego informacji. Co za tym idzie, organ I instancji winien był poinformować o toczących sie postępowaniach za pośrednictwem ogłoszeń na stronie internetowej urzędu. Zaniechanie takiego postępowania może skutkować bowiem pozbawieniem strony możliwości ochrony swoich praw, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Dalej podniósł, że treść pisma Starosty [...] z dnia 20 września 2016 r. nie może mieć jakiegokolwiek waloru, tak dowodowego jak i faktycznego, gdyż organ ten opierał się na tych samych i starych dokumentach. Powstanie osuwisk jest procesem długotrwałym - a zatem przez tak długi okres od utraty mocy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego oraz uchwalenia Studium Uwarunkowań mogły już powstać osuwiska. Zasadnym było więc przeprowadzenie wnioskowanych dowodów na okoliczności wskazane we wnioskach dowodowych. Brak przeprowadzenia wskazanych dowodów i opieranie decyzji na dowodach nieistniejących powoduje, że postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie, zostało przeprowadzone w sposób wadliwy. Wreszcie zarzucił, że z dokumentacji badań podłoża gruntowego oraz opinii geotechnicznej z kwietnia 2015 r. nie można wysnuć wniosku, jakoby okoliczny teren nie był narażony na istnienie osuwisk. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty okazały się zasadne. W ocenie Sądu trafne były te zarzuty, które dotyczyły naruszenia art. 53 ust. 1 Upzp w związku z art. 49 Kpa w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 roku. Stosownie do treści art. 53 ust. 1 Upzp o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Ponieważ skarżący był podmiotem, którego działka jedynie sąsiadowała z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, przeto zasadnie zastosowano do niego tryb zawiadomień poprzez obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty – okoliczność niekwestionowana przez strony. Art. 53 ust. 1 Upzp reguluje dwie kwestie. Po pierwsze, rozstrzyga o zakresie przedmiotowym zawiadomień - nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek zawiadamiania o wszczęciu postepowania, o wydanych postanowieniach oraz o decyzji kończącej postepowanie. Po drugie, formułuje warunki prawidłowości zawiadomień – obliguje do zawiadamiania poprzez obwieszczenie i jednocześnie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Odmiennie zatem od reguły wynikającej z art. 49 Kpa, organ nie ma możliwości wyboru sposobu zawiadomienia, lecz powinien dokonać go w obu trybach, wskazanych treścią art. 53 ust. 1 Upzp. – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. II OSK 258/12, publ. LEX nr 1329823. W ocenie Sądu organy obu instancji, analizując podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w sposób niewystarczający przeanalizowały ją w kontekście naruszenia art. 53 ust. 1 Upzp w związku z art. 49 Kpa. Rozważając tę kwestię chronologicznie Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że obwieszczenie w tym przedmiocie zostało zamieszone: 1) w Miejskim Domu Kultury w [...] w dniu [...] 2015 roku – z adnotacji zamieszczonej na obwieszczeniu nie wynika, przez jaki okres obwieszczenie było dostępne w tym miejscu. Organy w ogóle więc nie zweryfikowały i nie oceniły, czy obwieszczenie było dostępne przez wymagany treścią art. 49 Kpa okres 14 dni; 2) na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] w dniach [...] 2015 roku. W tym wypadku organy zupełnie nie odniosły się do tego, czy obwieszczenie było dostępne przez okres 14 dni od publicznego ogłoszenia. Uwzględniając sposób liczenia terminów, ukonstytuowany treścią art. 57 § 1 Kpa należałoby przyjąć, że obwieszczenie powinno być dostępne przez okres 14 dni od dnia 8 lipca, a zatem do dnia 22 lipca włącznie. Kwestia ta nie została rozważona; 3) w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta [...] w dniach [...] 2015 roku; w tym przypadku zastosowanie znajdują te same zastrzeżenia, jakie sformułowano w pkt. 2, wobec ogłoszenia w Urzędzie Miasta [...]; 4) na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...] w dniach [...] 2015 roku. Odnosząc się do przedmiotowego obwieszczenia należy dostrzec, że zawiera ono pouczenie o możliwości zapoznania się z zamierzeniami inwestycyjnymi oraz o możliwości zgłoszenia zastrzeżeń i wniosków w okresie od dnia [...] 2015 roku. Rozpoznając wniosek skarżącego organy w ogóle nie odniosły się do faktu, że obwieszczenie zostało upublicznione dopiero w dniu [...] 2015 roku, podczas gdy termin na zapoznanie się z materiałami i zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń i wniosków rozpoczął bieg 6 dni wcześniej, bo [...] 2015 roku. Faktycznie więc, adresaci obwieszczenia dysponowali "skróconym" terminem na podjęcie aktywności wskazanej w jego treści; 5) przez Sołtysa Wsi [...] w dniach [...] 2015 roku. Odpowiednie zastosowanie znajdą w tym wypadku uwagi sformułowane w pkt. 4, tyle że upublicznienie obwieszczenia nastąpiło w ostatnim dniu terminu na dokonanie czynności, o jakich pouczono w jego treści, a zatem możliwość ich podjęcia była właściwie wyłączona; 6) w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy [...] w dniach od [...] 2015 roku. Oceniając obwieszczenie organy powinny rozważyć, czy było ono upublicznione przez okres 14 dni – z wydruku wynika, że było to dni 13 (licznik: 13) – szerzej o tym zagadnieniu: pkt 2 - a poza tym, miały obowiązek odnieść się do problemu upublicznienia obwieszczenia, już po rozpoczęciu biegu terminu na dokonanie czynności wskazanych w jego treści – szerzej o tym zagadnieniu: pkt 4 i 5. Obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało natomiast zamieszczone: 7) w Miejskim Domu Kultury w [...] w dniu [...] 2015 roku – z adnotacji zamieszczonej na obwieszczeniu nie wynika, przez jaki okres obwieszczenie było dostępne w tym miejscu. Organy w ogóle więc nie zweryfikowały i nie oceniły, czy obwieszczenie było dostępne przez wymagany treścią art. 49 Kpa okres 14 dni; 8) na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] w dniach [...] 2015 roku. 9) w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta [...] w dniach [...] 2015 roku; w tym przypadku zastosowanie znajdują te same zastrzeżenia, jakie sformułowano w pkt. 2, a zatem brak rozważenia, czy obwieszczenie było upublicznione przez wymagany przepisami okres 14 dni; 10) na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...] w dniach [...] 2015 roku. Odnosząc się do przedmiotowego obwieszczenia należy dostrzec, że zawiera ono pouczenie o możliwości zapoznania się z treścią wydanej decyzji w terminie od [...] 2015 roku oraz o prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia [...] 2015 roku ("od daty ostatniego dnia wskazanego wyżej w niniejszym obwieszczeniu") Rozpoznając wniosek skarżącego organy w ogóle nie odniosły się do faktu, że obwieszczenie zostało upublicznione dopiero w dniu [...] 2015 roku, podczas gdy termin na zapoznanie się z treścią decyzji – zgodnie z pouczeniem - rozpoczął bieg 3 dni wcześniej, bo [...] 2015 roku. Faktycznie więc, adresaci obwieszczenia dysponowali "skróconym" terminem na podjęcie aktywności wskazanej w jego treści. Nie odniesiono się również do prawidłowości ustalenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd zwraca uwagę, że stosownie do treści art. 49 Kpa doręczenie decyzji w trybie obwieszczenia (fikcja doręczenia) następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym zawiadomienie o jej treści zostało upublicznione. Jeżeli upublicznienie nastąpiło w kilku miejscach, należy ustalić datę ostatniego upublicznienia i od niej liczyć 14-dniowy termin na doręczenie – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2011 r., sygn. II OSK 2136/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 846/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. II OSK 2925/13. Organy nie analizowały w ilu miejscach i w jakich terminach doszło do upublicznienia obwieszczenia i jak w związku z tym należałoby obliczać termin do wniesienia odwołania. Uwzględniając już tylko ten fakt, że obwieszczenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy [...] nastąpiło w dniu [...] 2015 roku, jako dzień doręczenia decyzji należało przyjąć [...] 2015 roku i od tego dnia liczyć termin na wniesienie odwołania. Organy nie przeanalizowały jak w tym kontekście kształtuje się prawidłowość pouczenia o prawie do wniesienia odwołania w terminie od [...] 2015 roku i czy takie błędne pouczenie może samodzielnie lub łącznie z innymi uchybieniami stanowić podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. 11) w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy [...] w dniach od [...] 2015 roku. Oceniając obwieszczenie organy miały obowiązek odnieść się do problemu upublicznienia obwieszczenia, już po rozpoczęciu biegu terminu na dokonanie czynności wskazanych w jego treści, a ponadto zweryfikować, czy prawidłowo określono termin na wniesienie odwołania od decyzji - szerzej o tych zagadnieniach: pkt 10. Organy przyjęły, że zarówno obwieszczenie o wszczęciu postepowania, jak i o wydaniu decyzji zostały zamieszczone na słupach ogłoszeniowych. W ocenie Sądu tak jednoznaczna konkluzja była przedwczesna. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie spis słupów ogłoszeniowych na terenie Miasta [...] z zakreśleniem trzech z nich. Dokument z tak uczynionym graficznym "zaznaczeniem" lokalizacji trzech słupów nie może stanowić dowodu pozwalającego na stwierdzenie, że obwieszczenia faktycznie zostały na nich upublicznione, a już tym bardziej, że upublicznienie to miało miejsce w wymaganym czasie i przez wymagany okres. W nawiązaniu do zawiadomienia o wszczęciu postępowania Sąd jest zdania, iż rozważenia wymaga jeszcze jedno zagadnienie. W ocenie Sądu wątpliwa jest praktyka zawiadamiania w trybie obwieszczenia o możliwości zapoznania się z zamierzeniami inwestycyjnymi i o możliwości zgłoszenia zastrzeżeń oraz wniosków w tym samym czasookresie, w którym obwieszczenie to podlega upublicznieniu. Jeżeli zgodnie z art. 49 Kpa zawiadomienie lub doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od ich upublicznienia, to per facta concludentia należy stanąć na stanowisku, że dopiero z upływem tego terminu strony zostają zawiadomione o możliwości zapoznania się zamierzeniami inwestycyjnymi oraz o możliwości zgłoszenia zastrzeżeń oraz wniosków. Termin na dokonanie tych czynności powinien więc zostać wyznaczony już po definitywnym przesądzeniu, że doszło do skutecznego zawiadomienia bądź doręczenia w trybie obwieszczenia. Wystarczy bowiem, że obwieszczenie nie byłoby upublicznione przez 14 dni, a zawiadomienie o możliwości podjęcia ww. działań nie byłoby skuteczne. Termin na dokonanie czynności procesowych, o których poucza się stronę w obwieszczeniu, powinien być wyznaczony w okresie, w którym będzie już można jednoznacznie rozstrzygnąć o skuteczności zawiadomienia/doręczenia w trybie art. 49 Kpa. Kolejną nasuwającą się konkluzją krytyczną jest brak rozważenia przez organy, które zawiadomienia zostały dokonane w trybie obwieszczenia, a które w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. O ile bezsporne jest, że organy powinny dokonywać zawiadomień na oba sposoby, to do analizy pozostaje, czy organ faktycznie ten wymóg zrealizował. Pozytywna ocena w tym przedmiocie uzależniona jest od możliwości przypisania konkretnych form upublicznienia zawiadomienia, odpowiednio do publicznego obwieszczenia oraz do zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Organy w tej kwestii się nie wypowiedziały. Zasadnie przyjęto, że "miejscowość", o jakiej mowa w art. 53 ust. 1 Upzp i 49 Kpa, to lokalizacja odnosząca się topograficznie do położenia planowanej inwestycji, a nie siedziby organu. Trafnie więc zdecydowano się na upublicznienie obwieszczenia tak na terenie Miasta, jak i Gminy [...]. Rozpoznając ponownie sprawę organy będą zobligowane przeanalizować wszystkie poruszone wyżej kwestie, ocenić, czy doszło do naruszenia przepisów postępowania – art. 53 ust. 1 Upzp i art. 49 Kpa, oraz czy te ewentualne naruszenia dają podstawę do uwzględniania wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Niezbędne będzie również rozważenie treści art. 53 ust. 8 Upzp. Sąd nie podziela zarzutu skargi odnośnie do naruszenia reguł dowodowych w ramach rozstrzygania, czy na terenie planowanej inwestycji znajdują się osuwiska. W pierwszej kolejności odnotować wypada, że kwestia lokalizacji inwestycji na terenach objętych zagrożeniem osuwania mas ziemi stanowiła przedmiot analizy w postępowaniu, w którym wydano decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] sierpnia 2015 roku, co potwierdza jednoznaczne stwierdzenie w jej pkt 2 lit g tiret trzeci: "lokalizacja inwestycji jest położona poza terenami zagrożonymi osuwaniem się mas ziemnych". Oznacza to tym samym, że organy przedmiotowe zagadnienie uznały za istotne w sprawie i poddały je ocenie w kontekście kierunku rozstrzygnięcia, w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody. Podana we wniosku i w skardze argumentacja mająca uzasadniać podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa sprowadza w istocie nie tyle do ujawnienia nowych okoliczności w sprawie, co raczej do zakwestionowania prawidłowości poczynionych wcześniej ustaleń. Skarżący kwestionuje bowiem odzwierciedlone w treści decyzji stanowisko, że inwestycja nie znajduje się na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemi. Skarżący w postępowaniu wznowieniowym w istocie domagał się przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin, celem podważenia podstawy faktycznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uwzględnić wypada, że organy podały w swych decyzjach argumenty odnoszące się do tej kwestii i Sąd nie znajduje podstaw do ich podważania. Podano, że zgromadzona dokumentacja nie potwierdza występowania osuwisk, sama inwestycja zlokalizowana jest na nieużytkowanych łąkach, a wyrobisko pocegielniane znajduje się w sąsiedztwie, od strony północnej. Dostępne opracowania: MPO ZP Miasta [...], Studium Miasta [...], opracowanie ekofizjograficzne, opracowanie geotechniczne przedłożone przez inwestora wraz z projektem dowodzą, że na terenie inwestycji nie występują osuwiska, ani inne zagrożenia przemieszczania się mas ziemi, które uniemożliwiałyby realizacje inwestycji. Organy szczegółowo wyjaśniły uwarunkowania, w jakich występują osuwiska, konkludując, że nie ma podstaw by twierdzić, że teren objęty inwestycją cechuje taka charakterystyka. Osuwiska powstają w procesach długotrwałych, przy sprzyjających warunkach geologicznych, które na terenie objętym inwestycją nie występują. Z podanych powodów Sąd doszedł do przekonania, że zarówno decyzja zaskarżona, jak i decyzja ją poprzedzająca, naruszały przepisy postępowania, a to art. 53 ust. 1 Upzp i art. 49 Kpa w związku z art. 7, art. 77 § 1 i w związku z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i z tej przyczyny uchylił obie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 i art. 135 P.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią poczynione przez Sąd uwagi i oceny prawne dotyczące weryfikacji wystąpienia powołanej we wniosku skarżącego podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.