I SA/Łd 986/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K.F. – N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok oraz straty z prowadzonej działalności gospodarczej za 2009 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]. w sprawie określenia K. F.-N. zobowiązania w podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 920 zł i straty z prowadzonej działalności gospodarczej za 2009 r. w wysokości 367.252,03 zł. W toku postępowania kontrolnego, a następnie podatkowego organy podatkowe ustaliły, że w roku 2009 podatniczka osiągnęła przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą A z siedzibą w Ł., ul. A. nr 44. Osiągnięte dochody opodatkowane były na zasadach ogólnych, według stawki liniowej, o której mowa w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity z 2000 r. Dz.U. Nr 14, poz. 176 ze zm.). W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalono, że dane dotyczące przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej jak i kosztów ich uzyskania wykazane przez stronę zarówno w księdze przychodów i rozchodów za 2009 rok, jak i w zeznaniu PIT-36L za ten okres są nierzetelne. W wyniku kontroli stwierdzono, że podatniczka nie ujawniła (w księgach podatkowych oraz w zeznaniu PIT - 36) całości osiągniętych przychodów oraz poniesionych kosztów w roku 2009 z działalności gospodarczej w tej części, w której działalność firmowana była przez M.Ś. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ kontroli skarbowej za udowodniony uznał fakt, iż prowadząc działalność gospodarczą pod firmą A, w celu zatajenia rzeczywistych rozmiarów tej działalności strona posługiwała się imieniem, nazwiskiem i firmą M. S., która zarejestrowała na tę okoliczność działalność gospodarczą pod firmą B. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż w roku 2008 podatniczka wybrała zryczałtowaną formę opodatkowania (3% ryczałt od przychodów ewidencjonowanych), o czym powiadomiła Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – G. pismem z dnia 20 stycznia 2008 r. Za miesiące styczeń-luty 2008 roku osiągnęła przychód ze sprzedaży w kwocie 2.540.718,58 zł, co pozbawiło ją z mocy art. 8 ust. 6 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, prawa do opodatkowania w tej formie. W tej sytuacji strona była zobowiązana opodatkować osiągane dochody z działalności gospodarczej na zasadach ogólnych (art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,) począwszy od miesiąca marca 2008 r. W okresie od dnia 01.03.2008 r. do dnia 31.12.2009 r. prowadzona przez stronę sprzedaż ograniczała się do wyprzedaży rzekomych zapasów na rzecz P. P. W celu realizacji zamówień zebranych przez stronę od kontrahentów na kolekcję jesień/zima 2008 działalność gospodarczą zarejestrowała w miesiącu czerwcu 2008 roku M. Ś., wybierając opodatkowanie podatkiem dochodowym w formie ryczałtu (3% wartości przychodu). M. Ś. wyrejestrowała działalność gospodarczą z dniem 31.12.2009 r., przy czym w 2009 roku opodatkowana była na zasadach ogólnych, ale nie dokonywała nabyć towarów, lecz fakturowała jedynie wyprzedaż rzekomych zapasów towarów na rzecz strony (1 faktura) oraz P. P. (23 faktury). Wobec powyższego, organ kontroli skarbowej stwierdził, iż przychody ze sprzedaży towarów jak i koszty ich uzyskania wykazane w księgach firmy B oraz w zeznaniu PIT-36L za rok 2009 przez M. Ś. należy zaliczyć do działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią pod firmą A. W związku z powyższym ustalono, że M. Ś. w roku 2009 wykazała przychody w łącznej kwocie 342.726,29 zł. Wśród wystawionych przez M. Ś. w roku 2009 faktur znajdują się faktury VAT: - nr [...] z dnia 28.01.2009 r. na rzecz firmy C, na kwotę netto 3.573,37 zł, - nr [...] z dnia 28.01.2009r. na rzecz firmy D z/s w W. na kwotę netto 1.579,11 zł, - nr [...] do nr 23/2009/S na rzecz firmy E na łączną kwotę netto 291.070,00 zł, - nr [...] na rzecz A na kwotę netto 58.308,00 zł, które nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. M. Ś. "nie posiadała" towarów wykazanych na ww. fakturach (towar będący przedmiotem sprzedaży na podstawie tych faktur nie pochodził ze zwrotów dokonanych w styczniu 2009 r., nie pochodził również z zapasu wykazanego w dokumencie "remanent firmy B na 31.12.2008 r.) W efekcie przychody za 2009 rok zostały zawyżone o kwotę przychodu wykazanego w ww. fakturach o kwotę netto 354.530,48 zł. (kwota zawyżonego przychodu dotyczy wartości towaru, na który w roku 2008 nie wystawiono faktur sprzedaży oraz nie wykazano go w księgach podatkowych). Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu M. Ś. "zawyżyła" przychód o kwotę 354.530,48 zł wykazany w fakturach od nr [...] do nr [...] oraz faktur nr [...] i [...]. Organ wskazał ponadto, że odsetki od lokat bankowych w kwocie 13.723,47 zł stanowią przychody z kapitałów pieniężnych M. Ś. zatem nie zalicza się ich do przychodów firmy A. W dalszej kolejności organ wskazał, że przychodów pozaoperacyjnych w kwocie 7.883,92 zł nie zaliczono do przychodów firmy A, z uwagi na fakt, iż M. Ś. nie wyjaśniła oraz nie wskazała dokumentów, na podstawie których dokonano księgowania ww. przychodów na koncie 760-przychody pozaoperacyjne. Zatem, w zakresie w jakim w 2009 roku działalność gospodarcza podatniczki firmowana była przez M. Ś., wyliczono wartość sprzedaży w kwocie 116.779,49 zł. Organ M. Ś. w roku 2009 wykazała koszty uzyskania przychodów w łącznej kwocie 532.641,11 zł. Z dokumentów źródłowych firmy B wynika, że z kwoty zaewidencjonowanych przez M. Ś. kosztów rodzajowych w wysokości 28.299,90 zł, wydatki w kwocie 17.626,43 zł, na które składają się: wartość netto towarów i usług nabytych w okresie I-XII 2009 r. - 9.063,58 zł, koszty prowizji bankowych poniesionych w związku z obsługą rachunku bankowego firmy B - 995,50 zł, wydatki związane z zatrudnieniem pracowników - 7.567,35 zł, związane są z działalnością gospodarczą prowadzoną przez stronę pod firmą A. Pozostała wartość netto 10.162,27 zł dotyczy wydatków poniesionych przez M. Ś. w celu upozorowania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej (najem, telefon, prowadzenie ksiąg podatkowych) które nie mają żadnego związku z przychodami osiągniętymi przez stronę w 2009 roku. Organ wskazał, że koszt własny sprzedaży wynikający z ksiąg firmy B obejmuje wartość zapasu wynikającą z dokumentu "remanent w firmie B na dzień 31.12.2008 r." w kwocie 296.610,01 zł oraz wartość dokonanych w 2009 roku nabyć towarów (WNT) na podstawie faktur wystawionych przez firmę F z dnia 01.04.2009 r. w łącznej kwocie 3.003,75 zł. Ponieważ stwierdzono, że dokument "remanent w firmie B na dzień 31.12.2008 r." jest nierzetelny, a jego wartość wynosi 0 zł oraz że M. Ś. nie wskazała dokumentów sprzedaży 11 szt. kurtek -firmy F (uznano, że kurtki te stanowią zapas firmy A na 31.12.2009r.) koszt własny sprzedaży wynosi 0 zł. Pozostałe koszty operacyjne w kwocie 14.646,63 zł, dotyczą udzielonych rabatów, o których mowa powyżej. M. Ś. niezasadnie kwotę tę zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów, zatem kwoty tej nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów firmy A. Ponadto organ kontroli skarbowej stwierdził, iż w firmie wykazano ujemne różnice kursowe, które po szczegółowej analizie wyliczono na kwotę 283.561,16 zł. Zgodnie z art. 24c ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez A Bank jest niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia. Zatem, kwota 283.561,16 zł stanowi koszt uzyskania przychodu z prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej za 2009 rok. Reasumując organ wskazał, że w zakresie w jakim działalność gospodarcza podatniczki firmowana była przez M. Ś., koszty uzyskania przychodów wyliczono na kwotę 301.167,59 zł (tj.: 17.626,43 zł+283.561,16zł). Organ wskazał również na pozostałe nieprawidłowości stwierdzone w prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą A: Zdaniem organu, w zakresie wykazanego przychodu w kwocie 100.534,24 zł (na który składają się: przychód ze sprzedaż w kwocie 97.000,60 zł + odsetki od lokat terminowych w kwocie 4.733,64 zł) podatniczka: 1. zawyżyła o łączną kwotę 82.952,64 zł: a) w roku 2009 wystawiła: • na rzecz M. Ś. fakturę VAT nr [...] z dnia 02.01.2009r. na kwotę netto 1.200,00 zł, na usługi magazynowe (12 miesięcy po 100 zł miesięcznie). Przedmiotowa faktura VAT sprzedaży nie dokumentuje faktycznych zdarzeń, bowiem w świetle ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych wystawienie przez Panią na rzecz M. Ś. faktury za usługi magazynowe służyło wyłącznie uprawdopodobnieniu, że M. Ś. prowadziła działalność gospodarczą. W świetle powyższego kwoty 1.200,00 zł nie uznaje się za przychód z prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Zawyżenie przychodu o kwotę 1.200 zł wynikającego z faktury nr [...] odnosi się tylko do kwoty przychodu wykazanego w księdze przychodów i rozchodów prowadzonej za 2009 rok, bowiem w zeznaniu PIT 36L za 2009 rok kwoty tej strona nie wykazała. • na rzecz firmy E faktury od [...] do [...] w kwocie netto 78.219,00 zł, na sprzedaż towarów handlowych. W wyniku kontroli stwierdzono, że podatniczka nie posiadała towaru wyszczególnionego na ww. fakturach, zatem faktury wystawione przez A w 2009 roku na rzecz E nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych. W świetle powyższego kwoty 78.219,00zł nie uznaje się za przychód z prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. b) na kwotę 4.733,64 zł stanowiącą równowartość odsetek bankowych od lokat terminowych (z wydruków historii rachunków bankowych wynika, że w 2009 roku podatniczka uzyskała przychód w kwocie 4.840,10 zł jednakże w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie "pozostałe przychody" wykazała odsetki od lokat terminowych w kwocie 4.733,64 zł). Wolne środki pieniężne przechowywane na lokatach bankowych nie stanowią środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością, zatem odsetki od odrębnych lokat terminowych utworzonych dla lokowania wolnych środków pieniężnych pochodzących z działalności gospodarczej klientów nie można utożsamiać z odsetkami od środków na rachunkach bankowych utrzymywanych w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, gdyż lokaty te nie dotyczą rachunków związanych z bieżącą działalnością firmy, nie dokonuje się na nich operacji gospodarczych. 2. strona zaniżyła o kwotę 11.274,30 zł stanowiącą równowartość wydatków poniesionych w związku z eksploatacją samochodu Renault Master numer rejestracyjny samochodu [...]. Samochód ten, był wydzierżawiony w okresie od stycznia do grudnia 2009 r. firmie G na podstawie umowy dzierżawy z dnia 01.01.2009 r. Z treści umowy wynika, iż poza opłatą miesięczną w wysokości 1.500,00 zł koszty eksploatacji oraz koszty napraw i przeglądów przypadających w okresie dzierżawy ponosi firma G. Tymczasem wydatki z tego tytułu, udokumentowane fakturami VAT, podatniczka wykazała w księdze przychodów i rozchodów za 2009 rok. Brak jest dowodów świadczących o refakturowaniu tych wydatków na rzecz firmy G. Zatem, równowartość tych wydatków winna być przez stronę refakturowana i zaliczona do przychodów z działalności gospodarczej. Ponadto organ zakwestionował wykazane koszty uzyskania przychodów w wysokości 181.385,63 zł uznając, że podatniczka: 1. zawyżyła o kwotę 49.626,02 zł, w związku z najmem lokalu położonego w Ł. przy ul. B. 55. W wyniku kontroli stwierdzono, że w roku 2009 przedmiotowy lokal nie był wykorzystywany przez nią w związku z prowadzona działalnością gospodarczą. 2. zawyżyła o kwotę 11.922,85 zł, stanowiącą różnicę w stanie remanentów wykazanych na dzień 31.12.2008r. w kwocie 118.230,85 zł i na dzień 31.12.2009r. w kwocie 106.308,00 zł. 3. zawyżyła o kwotę 58.308,00 zł, w związku z zaliczeniem w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatku wg faktury nr [...] wystawionej przez firmę B, która nie dokumentuje faktycznych zdarzeń gospodarczych. Reasumując, z działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę pod firma A przychody wyliczono na kwotę 28.855,90 zł (tj.: 100.534,24 zł-82.952,64 zł+11.274,30 zł) oraz koszty uzyskania przychodów na kwotę 61.528,76 zł (tj.: 181.385,63 zł-11.922,85 zł-49.626,02-58.308,00 zł). Końcowo organ wskazał, że w okresie od 01.01.2009 r. do 31.12.2009 r. podatniczka uzyskała przychody w kwocie 4.840,10 zł z tytułu odsetek od lokat terminowych (w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wykazała kwotę 4.733,64 zł). Kwota 4.840,10 zł stanowi przychód z kapitałów pieniężnych (o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym) i podlega opodatkowaniu według zasad określonych w art. 30a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, tj. 19 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Zatem, zryczałtowany podatek dochodowy od odsetek wynosi 920 zł (919,62 zł). Zatem, kwota 4.733,64 zł nie stanowi przychodów z działalności gospodarczej firmy A. W konsekwencji powyższego, organ I instancji wyliczył stronie: - przychody: z działalności B w kwocie 116.779,49 zł, z działalności A w kwocie 28.855,90 zł, uwzględnił wartość faktur korygujących na kwotę 150.191,07 zł, - koszty uzyskania przychodów: z działalności B w kwocie 301.167,59 zł, z działalności A w kwocie 61.528,76 zł. - stratę w kwocie 367.252,03 zł. Organ odwoławczy nie uwzględnił żądań zawartych w odwołaniu i utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej w pełni podzielając ustalenia faktyczne oraz ich ocenę w świetle przepisów prawa. W ocenie organu odwoławczego, działalność podatniczki oraz M. Ś. odpowiadają definicji firmanctwa, tj.: że faktyczny podatnik (firmowany) - tj. strona - posługuje się osobą podstawioną, która faktycznie działalności nie prowadzi. Celem jest uniknięcie opodatkowania w sensie uniknięcia kumulacji przychodów. W niniejszej sprawie podatniczka chciała uniknąć opodatkowania dochodu na zasadach ogólnych (wg stawki 40%) po utracie prawa do opodatkowania przychodów ryczałtem wg stawki 3%. W roku 2008 firma B: - osiągnęła przychód ze sprzedaży w kwocie 4.793.947,92 zł, przychód ten pomniejszony o ujemne różnice kursowe za 2008 rok w kwocie 187.774,18 zł wynosi 4.606.173,74 zł, - poniosła koszty uzyskania przychodów w kwocie 3.422.521,10 zł, - zatem dochód wynosi 1.183.652,64 zł, - podatek wyliczony wg skali podatkowej 40% od dochodu wynosi 473.461,05 zł, - ryczałt 3% od przychodów ewidencjonowanych wynosi 143.818,43 zł, - różnica 329.642,62 zł, tj. (473.461,05 zł-143.818,43 zł). Wyliczony podatek wg stawki 3% od przychodów ewidencjonowanych jest niższy o ponad 300.000,00zł od podatku, który strona miałaby zapłacić wg zasad ogólnych. Z tych względów – zdaniem organu – podatniczka przekazała swoją działalność gospodarczą osobie, która mogła wybrać opodatkowanie przychodów w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Firmujący i firmowany współdziałają ze sobą (strona pomagała M. Ś. np. przyjmując dostawy do magazynu, przechowując towar). Pewne czynności na zewnątrz wykonywane są przez firmującego, np. w kontaktach z klientami (stąd kontakty M. Ś. z M. J., K. M., I. D., czy firmą H). Firmowany dąży do tego, aby zjawisko firmanctwa pozostało nieodkryte przez inne podmioty. Firmowany i firmujący ukrywają w obrocie zewnętrznym, kto rzeczywiście jest osobą czerpiącą zyski i ponosząca ryzyko. Dodatkowo organ zauważył, iż M. Ś. wyraziła zgodę na firmowanie swoim nazwiskiem strony działalności gospodarczej, bowiem przejęła od podatniczki całą firmę (klientów, zamówienia, pracowników) bez dokonywania jakichkolwiek zmian. M. Ś. przejęła nawet wzór faktury z błędem literowym. Organ wskazał, że stan faktyczny przedstawiony powyżej dotyczący roku 2008, ma wpływ na zobowiązanie strony dotyczące roku 2009. W wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec podatniczki za rok 2008 stwierdzono, że obrót towarowo- fakturowy w firmie B był nierzetelny. W wyniku rozliczenia ilościowego nabycia i sprzedaży towarów stwierdzono, że przedłożony przez M. Ś. remanent na dzień 31.12.2008r. jest nierzetelny. Ustalono, że w remanencie wykazano kurtki/płaszcze, spódnice, sukienki, szale w ilości wyższej niż wynika to z obrotu fakturowego, bluzki, w tym swetry i bielizna, w ilości niższej niż wynika z faktur, nie wykazano w ogóle żakietów i spodni. Ponadto, M. Ś. wykazała sprzedaż 371 szt. akcesoriów, natomiast z przedłożonych dowodów nabyć towarów handlowych wynika, że firma B nabyła 472 szt. parasoli, z których 412 szt. wykazała w dokumencie "remanent towarów na 31.12.2008 r." i 158 szt. toreb, z których 132 szt. wykazała w dokumencie "remanent towarów na 31.12.2008r." Zatem, łącznie firma B mogła dokonać sprzedaży 86 szt. akcesoriów (60 szt. parasoli i 26 szt. toreb), natomiast z zapisów na fakturach, wynika, iż w roku 2008 zafakturowano 371 szt. Dlatego też organ kontroli skarbowej uznał, iż zapas towaru na dzień 31.12.2008r. Jest nierzetelny i wynosił 0. Wobec powyższego, wśród wystawionych faktur przez M. Ś. w roku 2009 znajdują się faktury, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych: • nr [...] z dnia 28.01.2009 r. na rzecz firmy C, na kwotę netto 3.573,37 zł, • nr [...] z dnia 28.01.2009r. na rzecz firmy D z/s w W. na kwotę netto 1.579,11 zł, • nr [...] do nr [...] na rzecz firmy E na łączną kwotę netto 291.070,00 zł, • nr [...] na rzecz A na kwotę netto 58.308,00 zł, Remanent firmy B na dzień 31.12.2008 r. wynosi 0 szt. W styczniu 2009 roku M. Ś. nie dokonywała nabyć towarów. W fakturze nr [...] ze stycznia 2009r. wykazano: • sprzedaż 28 swetrów, • 4 sukienek, zaś w okresie od 01.01.2009 r. do 28.01.2009 r. nie było zwrotu swetrów. Zwroty swetrów nastąpiły dopiero w miesiącu lutym 2009 roku - 20 szt., w marcu 2009 r. - 6 szt., w kwietniu 2009r. -1 szt. W efekcie w styczniu 2009 r. firma faktycznie swetrów nie posiadała. (nawet gdyby przyjąć dokument "remanent firmy B na 31.12.2008 r." za rzetelny,, to i tak w dokumencie tym nie wykazano żadnych swetrów). Również sukienek B nie posiadała w miesiącu styczniu zwrot sukienek na podstawie faktury nr [...] nastąpił dopiero w marcu 2009r. W fakturze z dnia 28.01.2009 r. nr [...] wykazano sprzedaż: • 1 żakiet, • 8 szt. szli (7 szt. w cenie 15,57 zł. i 1 szt. w cenie 4,10 zł), jak wynika z faktury korygującej z dnia 09.03.2009r. nr [...] zwrotu żakietu dokonano w marcu, zatem w styczniu 2009 r. firma [...] nie posiadała żakietów na sprzedaż. Szale zwrócono w lutym 4 szt. w cenie 49 zł i 1 szt. w cenie 59 zł oraz w marcu 2 szt. w cenie 15,57 zł. Nawet gdyby przyjąć "remanent firmy [...] na 31.12.2008 r. za rzetelny, to i tak w dokumencie tym nie wykazano żadnych żakietów, w przypadku szali wykazano szale boa w cenie 38,47 zł. Odnośnie bluzek znajdujących się na fakturach nr [...] i [...] w ilości łącznie 69 szt. w styczniu dokonano zwrotu 6 bluzek, wg faktur korygujących [...] i [...] zwrócono jedynie 7 bluzek, zatem nie możliwa była sprzedaż 69 bluzek w miesiącu styczniu. Z tych względów organ podatkowy zasadnie stwierdził, że faktury nr [...] i [...] są nierzetelne w efekcie zawyżono przychód o kwotę 5.152,58 zł. Na fakturach od nr [...] do nr [...] wystawionych na rzecz firmy E na łączną kwotę netto 291.070,00 zł oraz nr 24/2009/S wystawionej dla firmy A na kwotę 58.308,00 zł znajdują się towary wymienione na str. 63-64 zaskarżonej decyzji. Na wystawionych fakturach nie podano indeksów, nazw własnych towarów. Faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, jak wskazano powyżej firma M. Ś. na dzień 31.12.2009r. nie posiadała w zapasie towarów wykazanych na tych fakturach. Należy wskazać, iż fakt, że faktury wystawione przez M. Ś. na rzecz firmy E są nierzetelne potwierdził WSA w wyroku z dnia 16.07.2013r. sygn. akt I SA/Łd 568/13 wydanym dla P. P. w przedmiocie określenia zobowiązania podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009. Organ zauważył, ze zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej: u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. W związku z powyższym, ponieważ firma B nie mogła dokonać sprzedaży towaru wykazanego na fakturach [...], [...] oraz od [...] do [...] przychód ze sprzedaży towarów handlowych został zawyżony o kwotę 354.530,00 zł. Oceny rzetelności wystawionych faktur nie może zmienić fakt, iż dokonano zapłaty - przelewem bankowym - za te faktury, bowiem firma B towarem opisanym w ww. fakturach nie dysponowała. O nierzetelności faktur świadczy rozliczenie zakupu i sprzedaży towarów z uwzględnieniem danych wykazanych w fakturach VAT sprzedaży dla E i A, dla pozostałych kontrahentów oraz danych wykazanych w dokumentach zatytułowanych remanent na dzień 31.12.2008 i 31.12.2009r., który przedstawia tabela na str. 78 zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podatniczka reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., niosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów na okoliczność uznania, że M. S. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą B, była zobowiązana do ponoszenia należności celnych i podatkowych z tytułu importu B, ponosiła ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca wyjaśnia, że dowody te nie zostały złożone wcześniej, gdyż skarżąca nie była w ich posiadaniu (zostały one przekazane Skarżącej przez M. S. po wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej ostatecznej decyzji podatkowej). Strona skarżąca zarzuciła: I. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. w szczególności: 1. art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie przez organ drugiej instancji zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego i prawa procesowego wskazane w odwołaniu, jak również w niniejszej skardze, 2. art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieobalenie przez organ domniemania rzetelności, ksiąg podatkowych, 3. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, 4. art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie: 1) zerowej wartości zapasu na dzień 29 lutego 2008 r., 31 grudnia 2008 r, które to założenie ma bezpośredni wpływ na wielkość dochodu i wynik finansowy za lata 2008 i 2009 w podatku dochodowym, w sytuacji kiedy remanent przedstawiony przez Skarżącą przedstawia wartości rzeczywiste oraz spełnia wymogi określone przepisami prawa, 2) że żadne towary nie pozostały w zapasie na 31 grudnia 2007, 29 lutego 2008 r.. 31 grudnia 2008 r. i 31 grudnia 2009 r., co nastąpiło wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu oraz zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, 5. art. 188, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zgłoszonych przez stronę w toku postępowania pierwszoinstancyjnego i odwoławczego mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony tj. okoliczności przeciwne do twierdzonych przez organy podatkowe, 6. art. 211 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w sprawie i niedoręczenie pełnomocnikowi postanowień wydanych w przedmiocie zgłoszonych w toku postępowania odwoławczego wniosków dowodowych, 7. art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i brak dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy podatkowej będącej przedmiotem rozpoznania organu podatkowego, a w konsekwencji brak dążenia do trafnego zastosowania przepisów podatkowych, czego skutkiem była m. in. obraza prawa materialnego, 8. art. 122, art. 187 § 1 , art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczność działań organów zarzucających z jednej strony, że skarżąca nie podjęła działań oraz nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie swego stanowiska w sytuacji, gdy większość wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w toku postępowania przed organami podatkowymi została oddalona przez organy, 9. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zarazem powierzchowną ocenę zebranego materiału dowodowego, która nie czyni zadość wymogowi wyczerpującego jego rozpatrzenia, 10. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, manifestujące się w bezzasadnym odmówieniem wiarygodności i należnej mocy dowodowej dowodom potwierdzającym okoliczności korzystne dla strony, pominięciem w uzasadnieniu decyzji dowodów potwierdzających okoliczności korzystne dla strony, dowolną ocenę dowodów, zwłaszcza zeznań świadków, bezpodstawne uznanie, że M. S. nie prowadziła działalności gospodarczej pod firmą B we własnym imieniu i na własną rzecz, 11. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, 12. art. 113 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w rezultacie bezzasadnego uznania, że M. S. nie prowadziła działalności gospodarczej pod firmą B na swoją rzecz i w swoim imieniu, a jedynie firmowała działalność prowadzoną przez K. F.-N. przy nieudowodnieniu przez organ przesłanek firmanctwa, zwłaszcza nieudowodnieniu, że przychód M. S. tj. firmy B był faktycznie uzyskany przez Skarżącą, 13. art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, ze Skarżąca jest podatnikiem podatku dochodowego od dochodów (przychodów) uzyskanych przez M. S. w ramach działalności prowadzonej pod nazwą B, 14. art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieudowodnienie przez organy, że strona uzyskała jakąkolwiek korzyść z tytułu działalności prowadzonej przez M. S. pod firmą B, a także nieudowodnienie, że K. F.-N. osiągnęła korzyści finansowe w podatku dochodowym za 2008 r. co najmniej w kwocie 300.000 zł; II. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 14 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, że strona nie osiągnęła zakwestionowanych przez organ przychodów w dacie ich wykazania przez stronę oraz w wysokości podanej przez stronę, jak również, że uzyskała przychód z tytułu działalności B prowadzonej przez M. S., 2. art. 17 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wskutek uznania, że osiągnięte przez stronę przychody z odsetek z lokaty terminowej stanowią przychody z kapitałów pieniężnych w sytuacji, gdy środki na niej zgromadzone służyły prowadzonej działalności gospodarczej, 3. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, co doprowadziło do przyjęcia, że część wydatków strony nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w myśl tego przepisu, 4. art. 26, art. 27 ustawy o rachunkowości przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, że spisy z natury towarów nie spełniały wymogów określonych w tych przepisach, co doprowadziło do przyjęcia, że strona na dzień 31.12.2007 r., 29.02.2008 r., 31.12.2008 r. nie posiadała na zapasie żadnych towarów handlowych. Skarżąca wskazała, że WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. wydanym w sprawie ze skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 199/13 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., zatem w ocenie skarżącej zasadnym jest ewentualne zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministarcyjnego w sprawie dotyczącej M. S. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 151/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 1455/13, w przedmiocie podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od dnia 1 marca do 31 grudnia 2008 r. W sprawie tej organy podatkowe zakwestionowały wysokość remanentu końcowego skarżącej za 2008 r., co może mieć wpływ na ustalenie ewentualnej straty w prowadzonej działalności gospodarczej za 2009 r., a w konsekwencji może mieć wpływ na wysokość zobowiązania za 2009 r. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 3039/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 199/13 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W uzasadnieniu NSA wskazał m.in., że sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżąca (M. Ś.) nie prowadząc działalności gospodarczej (...) nie była podatnikiem podatku dochodowego, a w konsekwencji nie miała obowiązku składania deklaracji, o której mowa w art. 3 pkt 5 O.p. Postanowieniem z 17 października 2017 r. WSA w Łodzi podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie, czy M. Ś. firmowała działalność gospodarczą skarżącej. W tym zakresie wypowiedział się już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi , jak i Naczelny Sąd Administracyjny. I tak WSA w Łodzi w wyroku z 6 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 199/13 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia M. Ś. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W ocenie Sądu skarżąca była firmantem działalności gospodarczej prowadzonej przez inną osobą (K. F.-N.), przez co nie może być adresatem decyzji wymiarowych określających wysokość zobowiązania podatkowego. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3039/13 oddalając skargę kasacyjną od powyższego wyroku sądu pierwszej instancji uznał, że skarżąca (M. Ś.) biorąc udział w działaniu sprzecznym z prawem, w celu uniknięcia konieczności uiszczenia należnego podatku przez K. F.-N., działającą pod jej firmą - nie mogła tą drogą uzyskać statusu podatnika w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. Nie była bowiem w 2009 r. podmiotem zaistnienia zdarzenia z którym prawo o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Podatnikiem zaś w tym czasie nie mogła być, ponieważ nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, ani też z tego źródła nie uzyskała jakiegokolwiek przychodu. Skoro - ani nie była podmiotem prawa podatkowego, chociaż jej zachowaniu towarzyszyły instrumenty podatkowe (deklaracja, podatek), lecz wykorzystywane niezgodnie ze swym prawnym przeznaczeniem, ani nie było przedmiotu opodatkowania – to postępowanie podatkowe opierające się na nieprawdziwej podstawie było podwójnie bezprzedmiotowe. Po pierwsze – z braku podmiotu postępowania, po – drugie z braku przedmiotu postępowania. W tych okolicznościach zastosowanie znajdował art. 208 § 1 O.p. NSA ocenił przy tym, że Sąd pierwszej instancji trafnie ustalił kto w przedmiotowej sprawie jest podatnikiem. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając niniejszą skargę za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnoszące się do bezzasadnego uznania przez organy podatkowe, że M. Ś. nie prowadziła działalności gospodarczej na swoją rzecz i w swoim imieniu , a jedynie firmowała działalność prowadzoną przez K. F.-N. Odnosząc się zaś do zawartego w skardze wniosku opartego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów na okoliczność prowadzenia przez M. Ś. samodzielnej działalności gospodarczej, sąd ocenił, że wobec wyżej wymienionych rozstrzygnięć, brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Wskazać też należy, że wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 629/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił wydaną wobec K. F.-N. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że ponownej oceny wymagają zarzuty skarżącej dotyczące zanegowania rzetelności jej remanentu. W szczególności chodzi tu o ocenę faktur sprzedaży [...] z 30 stycznia 2008 r. i nr [...] z 31 stycznia 2008 r. oraz okoliczności potwierdzających, że towar sprzedany na podstawie tych faktur nie pochodził z bieżących zakupów. Zauważono bowiem, że organ odwoławczy bardzo lakonicznie potraktował tę kwestię, odnosząc się do wyjaśnień i dokumentów załączonych przez pełnomocnika skarżącej do pisma z 3 czerwca 2013 r. Organ uznał, że towar tego samego asortymentu dotarł do Polski na podstawie CMR wystawionego 11 lutego 2008 r. W ocenie Sądu nie jest to dowód jednoznaczny, gdyż taki sam asortyment skarżąca mogła nabywać w różnych okresach. Na tej podstawie nie można zatem z całą pewnością przyjąć, że wartość zapasu w remanencie na 31 grudnia 2007 r. była zerowa. Ponadto strona skarżąca wskazywała na różnice między swoimi wyliczeniami, a wyliczeniami dokonanymi przez organy podatkowe oraz pominięcie sprzedaży dokonanej na rzecz firmy E, co w ocenie Sądu wymaga szerszej oceny. Stosownie do art. 24 ust. 2 zdanie pierwsze PDOF u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. Z cytowanego przepisu wynika, że w celu ustalenia prawidłowej wysokości przychodu za dany rok konieczne jest zbadanie m.in. zarówno remanentu końcowego jak i początkowego. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że z uwagi na konieczność dokonania przez organy podatkowe ponownych ustaleń w tym zakresie w odniesieniu do roku 2008, ponownej analizy wymaga również kwestia wyliczenia stanu remanentowego w rozpoznawanej sprawie. Nienależyte wyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, spowodowało naruszenie zasad: prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 O.p.), co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), gdyż punkt widzenia przyjęty w zaskarżonej decyzji budzi uzasadnione wątpliwości, co stanowi również wadę uzasadnienia tej decyzji (art. 210 § 4 O.p.). Na uwzględnienie nie zasługują zarzuty skargi dotyczące stwierdzonych przez organy podatkowe powiązań między skarżącą, P. P., J. P., który prowadził działalność gospodarczą pod firmą G oraz M. Ś., która zarejestrowała działalność gospodarczą pod firmą B z/s w Ł. Wymienione podmioty działały na takich samych zasadach i były ze sobą powiązane, czego dowodem są następujące okoliczności: firmy A i G posiadały siedzibę i magazyn, a firma B magazyn pod tym samym adresem, tj. w Ł. przy ul. A. nr 44; do prowadzenia działalności gospodarczej J. P. wynajmował pomieszczenia przy ul. A. nr 44 od firmy I z/s w Ł.; część z tych pomieszczeń wynajmował skarżącej, w tym pomieszczenia biurowe i magazynowe wykorzystywane przez skarżącą na siedzibę firmy i magazyn towarów; również firma B miała przechowywać towary w tym magazynie; firmy: A, B oraz G miały dokonywać sprzedaży odzieży sprowadzanej od tego samego kontrahenta z Chin (marka E) oraz odzieży damskiej tych samych marek (J, K, L) nabytej w dwóch kolekcjach: wiosna/lato (luty i marzec) i jesień/zima (sierpień i wrzesień) od tych samych podmiotów; skarżąca i J. P. co drugi rok zmieniali formę opodatkowania podatkiem dochodowym - z zasad ogólnych na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, tj. gdy w roku 2008 skarżąca wybrała zryczałtowaną formę opodatkowania J. P. opodatkowany był na zasadach ogólnych, w roku 2009 J. P. wybrał zryczałtowaną formę opodatkowania podatkiem dochodowym, a z kolei skarżąca opodatkowana była na zasadach ogólnych. Podmiot, który opodatkowany był na zasadach ogólnych (w 2008 r. J. P.) wykazywał przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej do wysokości limitu uprawniającego do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w roku następnym, tj., około dziesięciokrotnie niższe niż w latach, w których płacił podatek ryczałtowy. W związku ze zmianą z dniem 1 stycznia 2008 r. przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym skarżąca utraciła w trakcie 2008 r. prawo do opodatkowania w formie ryczałtu i od dnia 1 marca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. była opodatkowana podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. W okresie tym prowadzona przez skarżącą sprzedaż ograniczała się do wyprzedaży rzekomych zapasów na rzecz P. P. W celu realizacji zamówień zebranych przez skarżącą od kontrahentów na kolekcję jesień/zima 2008 działalność gospodarczą zarejestrowała M. Ś., wybierając opodatkowanie podatkiem dochodowym w formie ryczałtu. M. Ś. miała prowadzić w 2008 roku sprzedaż towarów kolekcji jesień/zima, realizując zamówienia zebrane przez skarżącą. M. Ś. wyrejestrowała działalność gospodarczą z końcem 2009 r., przy czym w 2009 roku opodatkowana była na zasadach ogólnych i nie dokonywała nabyć towarów, lecz wyprzedawała zapasy towarów na rzecz P. P. i skarżącej. Wymienione podmioty zamiennie zatrudniały tych samych pracowników na czas określony. W okresie, w którym podatnicy opodatkowani byli w formie ryczałtu dokonywali wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i sprzedaży towarów również na rzecz innych niż firma E kontrahentów, natomiast gdy byli opodatkowani na zasadach ogólnych sporadycznie dokonywali WNT oraz wyprzedawali rzekome zapase towarów prawie wyłącznie na rzecz P. P. (E). Księgi podatkowe wszystkich tych podatników (w tym również P. P.) prowadziło to samo biuro rachunkowe. Podmioty te posiadały tych samych kontrahentów (dostawców i odbiorców). Firmy G i A. posiadały wspólną stronę internetową. Jako niezasadny ocenić również należało zarzut dotyczący zawyżenia przychodu o kwotę odsetek bankowych od lokat terminowych. Jeżeli bowiem osoba uzyskująca przychody z działalności gospodarczej posiada rachunek rozliczeniowy, za pomocą którego dokonuje wpłat i na który otrzymuje należności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to odsetki należą do źródła "pozarolnicza działalność gospodarcza". Natomiast odsetki od środków zgromadzonych na pozostałych rachunkach (w tym lokatach bankowych), czy odsetki od obligacji, stanowić będą zawsze "przychód z kapitałów pieniężnych". Wynika to z art. 14 ust. 2 pkt 5 u.p.d.o.f., zgodnie z którym "przychodem z działalności gospodarczej są "odsetki od środków na rachunkach bankowych utrzymywanych w związku z wykonywaną działalnością" oraz z art. 17 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., w myśl którego "za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od wkładów oszczędnościowych i środków na rachunkach bankowych lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, z wyjątkiem środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą". Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych Dz.U. z 2015, poz. 1804 ze zm.). dc.