I SA/Ke 653/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. oddala skargę. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR, Agencja) w K. decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] r. nr 0242-2015-000003231 w sprawie przyznania M. N.płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. W uzasadnieniu wskazano, że M. N. złożył 24 kwietnia 2014 r. wniosek o przyznanie płatności na 2014 r., deklarując do jednolitej płatności obszarowej (JPO) działki rolne o łącznej powierzchni 20,05 ha. W dniach 27 - 28 sierpnia 2014 r. zostały przeprowadzone kontrole w zakresie programu rolnośrodowiskowego i w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzone metodą inspekcji terenowej, w toku których stwierdzono na działkach rolnych: B, C, G, H, I, J, T, U, X nieprawidłowości, polegające m.in. na zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej na całej powierzchni działki oraz prowadzeniu innej uprawy niż uprawa deklarowana. Przeprowadzona następnie kontrola na miejscu w zakresie spełnienia wymogów wzajemnej zgodności wykazała naruszenie oznaczone jako N.04.1 na działkach rolnych K, N, O, Z, Ł, polegające na nieprzeprowadzeniu na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub brak wypasania na nich zwierząt, a także naruszenie oznaczone jako N.03.1 na działkach rolnych S i T, polegające na nieprzeprowadzeniu na gruntach ugorowanych koszenia lub innych zabiegów uprawowych w terminie. Decyzją z 27 kwietnia 2015 r. Kierownik Agencji odmówił skarżącemu przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r. Jednak decyzją z 20 lipca 2015 r. Dyrektor Agencji uchylił wspomniane rozstrzygnięcie Kierownika Agencji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Decyzją z [...] r. Kierownik ARiMR ponownie odmówił skarżącemu przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Decyzją z [...] r. Dyrektor Agencji utrzymał w mocy decyzję z [...] Wskazał, że na deklarowanych działkach stwierdzono takie nieprawidłowości jak: powierzchnię stwierdzoną niezgodną z powierzchnią deklarowaną, zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na części działek rolnych oraz naruszenie norm dobrej kultury rolnej. Stwierdzone naruszenia skutkowały wykluczeniem z powierzchni stwierdzonej całych działek rolnych G i X, a także zredukowaniem powierzchni stwierdzonej dla działek rolnych, AC, B, C, H, I, J, U i Z. Procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności JPO (20,05 ha) a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli na miejscu (16,38 ha) stanowiła 22,41% powierzchni stwierdzonej. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Agencji. Zarzucił w szczególności, że raport z kontroli zawiera rażące błędy w pomiarach. Wyrokiem z 21 kwietnia 2016 r. (sygn. akt I SA/Ke 156/16) WSA w Kielcach oddalił skargę. Uznał w szczególności, że zgromadzone w sprawie dowody w postaci protokołu z przeprowadzonej kontroli w sposób jednoznaczny potwierdzają m.in. wystąpienie różnicy pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności a powierzchnią użytkowaną rolniczo. Zdaniem WSA, skarżący nie podważył skutecznie dowodu z protokołu kontroli i załączonej do niego dokumentacji fotograficznej, a w konsekwencji poczynionych ustaleń. Na skutek skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 3664/16) uchylił zaskarżony wyrok WSA i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd drugiej instancji uznał, że WSA wadliwie zaakceptował stanowisko organów ARiMR, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z przepisami prawa, na podstawie poprawnie przeprowadzonej kontroli i w oparciu o rzetelnie sporządzony protokół kontroli. Zwrócił uwagę, że WSA nie odniósł się do tzw. "strefy buforowej", o jakiej mowa art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na mocy art. 32 ust. 1 pkt c rozporządzenia nr 1122/2009 protokół z kontroli ma wskazywać m.in. wyniki pomiarów każdej działki i zastosowane metody pomiaru, przy czym strefa buforowa, na jaką wskazuje art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, o szerokości 1,5 m jako tolerancja pomiaru, nie może być wiązana z określoną metodą pomiaru, ponieważ szerokość strefy buforowej nie wynika z właściwości technicznych urządzeń pomiarowych, lecz z przepisów prawa. Zatem skoro z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 wynika, że strefa taka wynosi 1,5 m, to taka wielkość tej strefy powinna być brana pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy. W toku ponownego rozpoznawania sprawy przez WSA, Dyrektor ARiMR złożył pismo procesowe z 17 lutego 2017 r., w którym m.in. przedstawił w tabeli wyliczenia tolerancji pomiaru dla szerokości strefy buforowej o wielkości 0,75 m oraz 1,5 m, wyliczając końcowo powierzchnię stwierdzoną. W wyniku porównania tych wyliczeń podniósł, że zastosowanie strefy buforowej o szerokości 1,5 m nie ma wpływu na zmianę powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu. Natomiast skarżący w piśmie procesowym złożonym 20 lutego 2017 r. podniósł w szczególności, że na skutek bezprawnie przyjętej wielkości strefy buforowej zostały znacząco wypaczone pomiary działek skutkujące nieprzyznaniem płatności, a dodatkową konsekwencją było obarczenie działek negatywnymi kodami pokontrolnymi. Wyrokiem z 23 lutego 2017 r. WSA ponownie oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora ARiMR z 29 grudnia 2015 r. Sąd podkreślił, że na mocy art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.", jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Zaznaczył, że granice ponownie rozpoznawanej sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznawał skargę kasacyjną. Natomiast w wyroku z 6 grudnia 2016 r. NSA za zasadny uznał wyłącznie zarzut naruszenia prawa procesowego w kontekście ustalenia stanu faktycznego i prawidłowości przeprowadzonej przez organy kontroli powierzchni zadeklarowanych do płatności działek w zakresie tzw. "strefy buforowej", o jakiej mowa w art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Wobec tego WSA uznał, że konieczna jest ocena prawidłowości ustaleń faktycznych organu poczynionych w oparciu o wynik czynności kontrolnych, dotyczących wielkości powierzchni działek rolnych. Sąd pierwszej instancji stwierdził za NSA, że na podstawie art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 organy miały obowiązek uwzględniania przy pomiarach 1,5 m strefy buforowej wokół działki rolnej. Zdaniem WSA, w sprawie doszło do naruszenia tego przepisu, jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Wprawdzie z protokołu kontroli kwalifikowalności powierzchni wynika, że pomiaru kontrolowanych działek dokonano przy zastosowaniu 0,75 - metrowej strefy buforowej (iloczyn obwodu działki i wartości 0,75 m), jednak przyjęcie do pomiarów strefy buforowej w wielkości 1,5 m pozostaje bez wpływu na wielkość powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, ponieważ zmiana wielkości tolerancji pomiaru pomiędzy powierzchnią deklarowaną a zmierzoną nie ma w tym przypadku żadnego wpływu na wielkość powierzchni stwierdzonej. WSA wskazał, że z porównawczego wyliczenia tolerancji pomiaru, uwzględniającej zastosowanie strefy buforowej w wielkości zarówno 0,75 m, jak i 1,5 m, jednoznacznie wynika, że do płatności kwalifikuje się taka sama powierzchnia. W konsekwencji WSA uznał, że uwzględnienie 1,5 m strefy buforowej pozostaje bez wpływu na niezgodność powierzchni stwierdzonej działek rolnych z powierzchnią tych działek deklarowaną przez skarżącego, a co za tym idzie dla kwestii przyznania płatności. Zdaniem WSA, w takiej sytuacji stwierdzone naruszenie przepisów postępowania nie miało waloru kwalifikowanego, zobowiązującego do uchylenia zaskarżonej decyzji. Orzekając na skutek skargi kasacyjnej rolnika Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 października 2017 r. o sygn. akt II GSK 2205/17 uchylił zaskarżony wyrok WSA z 23 lutego 2017 r. I SA/Ke 91/17 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Zdaniem NSA uzasadnienie wyroku nie spełnia warunków z art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji powołując się na pismo procesowe Dyrektora ARiMR z 17 lutego 2017 r., którego brak jest w aktach sprawy, nie wskazał samodzielnie, jakie przesłanki i dlaczego doprowadziły go do konkluzji, że zmiana strefy buforowej (z 0,75 m na 1,5 m – przyjętej przy określaniu powierzchni działek rolnych w trakcie kontroli na miejscu), nie ma wpływu na wielkość powierzchni stwierdzonej. Nie wyjaśnił jednak jak rozumie tolerancję pomiaru. W tej sytuacji nie można też przyjąć, aby w kontrolowanym rozstrzygnięciu właściwe wykonano zalecenia NSA wskazane w wyroku z 6 grudnia 2016 r. i uwzględniono ocenę prawną tam zawartą. Jednocześnie NSA nie zgodził się z argumentacją skargi kasacyjnej o nieprzydatności dla obliczenia strefy buforowej w wymiarze 1,5 m, pomiarów przeprowadzonych w dniach 27-28 sierpnia 2014 r. NSA w wyroku z 6 grudnia 2016 r. nie zakwestionował samych pomiarów (skutecznie nie czyni też tego skarżący kasacyjnie). Sąd drugiej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy WSA weźmie pod uwagę zaprezentowane wyżej stanowisko i uwzględniając wyrażoną w wyroku NSA z 6 grudnia 2016 r. ocenę prawną jasno i zrozumiale wyłoży swoje stanowisko odnośnie znaczenia szerszej, niż to przyjęto w decyzjach organów, strefy buforowej, z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Na rozprawie 29 grudnia 2017 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy p.p.s.a. połączyć sprawy I SA/Ke 653/17 i I SA/Ke 652/17 w celu ich łącznego rozpoznania. Pełnomocnik organu podtrzymując stanowisko w sprawie wskazała, że pismo z 17 lutego 2017 r. dotyczy również sprawy I SA/Ke 90/17. Przez pomyłkę wskazano w nim jedynie sygnaturę I SA/Ke 90/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Dla oceny zasadności skargi zasadnicze znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w wyroku z 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 2205/17 uznał zasadność skargi kasacyjnej, uchylając na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. wyrok WSA w Kielcach z 23 lutego 2017 r. I SA/Ke 91/17. Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Działając w powyższych warunkach procesowych, Sąd stwierdził, że skarga M. N. jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego w sposób kwalifikowany, tj. powodujący nieważność decyzji, wznowienie postępowania administracyjnego bądź mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym, brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Wymaga przypomnienia, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora ARiMR w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r. Istotę sporu w niniejszej sprawie, na obecnym etapie postępowania stanowi kwestia prawidłowości dokonanego przez organ pomiaru działek zadeklarowanych przez skarżącego do płatności, a w konsekwencji odmowa przyznania płatności. Zdaniem skarżącego organ do obliczenia powierzchni stwierdzonej w trakcie kontroli na miejscu, nieprawidłowo przyjął strefę buforową o wartości 0,75 m zamiast 1,5 m. W ocenie organu natomiast zmiana wielkości strefy buforowej pozostaje bez wpływu na niezgodność powierzchni stwierdzonej działek rolnych z powierzchnią deklarowaną we wniosku, a co za tym idzie dla kwestii przyznania wnioskowanej płatności. Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu. Orzekanie w konwencji procesowej związania postanowieniami wyroków NSA z 6 października 2017 r. oraz z 6 grudnia 2016 r. oznacza, że WSA w Kielcach nie mógł orzekać z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniach wyroków. W związku z powyższym wymaga przypomnienia, że w uzasadnieniu wyroku z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3664/16, NSA zarzucił Sądowi brak odniesienia się do tzw. "strefy buforowej", o jakiej stanowi art. 34 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009. Jednocześnie przesądził, że szerokość strefy buforowej nie wynika z właściwości technicznych urządzeń pomiarowych, lecz z przepisów prawa. Zatem skoro przepisy prawa wskazują, że strefa taka wynosi 1,5 m to taka wielkość powinna być brana pod uwagę w sprawie. Z kolei w wyroku z 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 2205/17, NSA zarzucił Sądowi, że nie wyjaśnił jak rozumie tolerancję pomiaru, w związku z czym nie wykonał zaleceń NSA, zawartych w wyroku z 6 grudnia 2016 r. Sąd II instancji nie zakwestionował przy tym samych pomiarów powierzchni działek zadeklarowanych do płatności, przeprowadzonych w dniach 27 – 28 sierpnia 2014 r. Stwierdził, że uwzględnienie, przy ustalaniu tej powierzchni, tolerancji pomiaru z przyjęciem 1,5 m strefy buforowej jest kwestią dokonania stosownych obliczeń i nie wymaga ponownego pomiaru powierzchni. Uwzględniając powyższe i kontrolując prawidłowość dokonanych przez organ obliczeń powierzchni stwierdzonej podczas kontroli należy wskazać, że stosownie do art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru, przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej, zaś maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Wymaga przy tym wyjaśnienia, że dokonywanie obliczeń pomiaru działek zadeklarowanych do płatności przy uwzględnieniu tolerancji pomiaru dotyczy sytuacji gdy powierzchnia stwierdzona przez organ podczas kontroli jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana przez stronę do płatności we wniosku i działki są użytkowane rolniczo. Dokonywanie takich obliczeń polega na porównaniu różnicy pomiędzy ww. powierzchniami z powierzchnią tolerancji pomiaru, obliczoną jako iloczyn obwodu kontrolowanej działki rolnej i szerokości strefy buforowej. W przypadku gdy różnica ta mieści się w granicach tolerancji pomiaru, do płatności kwalifikowana jest powierzchnia działki zadeklarowana przez wnioskodawcę. W sytuacji zaś gdy różnica ta jest większa od powierzchni tolerancji, do płatności kwalifikowana jest powierzchnia działki stwierdzonej przez organ w toku kontroli. Z powyższego wynika również, że w przypadku stwierdzenia, że dana działka nie jest użytkowana rolniczo na całej powierzchni tolerancja pomiaru nie ma wpływu na określenie powierzchni, ponieważ w takiej sytuacji cała powierzchnia nie kwalifikuje się do płatności. Dodatkowo należy wskazać, że organ dokonując kontroli deklarowanych przez wnioskodawców płatności nie musi wykonywać pomiarów samodzielnie, stosując wyżej opisaną metodę tolerancji pomiaru, lecz może stosować jako powierzchnię stwierdzoną tzw. powierzchnię PEG. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią działki referencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. takich jak lasy, wody, drogi, siedliska), których granica określona jest na podstawie ortofotomapy. Powierzchnie PEG znajdują się w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS). W niniejszej sprawie organ dokonując samodzielnie pomiarów kontrolowanych działek uwzględnił tolerancję pomiaru dokonując obliczeń w wyżej przedstawiony sposób i obliczył, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 16,39 ha. Z treści protokołu kontroli kwalifikowalności powierzchni, przeprowadzonej w dniach 27 - 28 sierpnia 2014 r. wynika jednak, że omawianego pomiaru dokonano przy zastosowaniu 0,75 - metrowej strefy buforowej. W świetle powołanej wyżej regulacji art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 organ zobowiązany był natomiast do uwzględniania przy pomiarach 1,5 - metrowej strefy buforowej. W konsekwencji Sąd stwierdza, że doszło do naruszenia przez organy przepisu postępowania z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Zdaniem Sądu zmiana wielkości strefy buforowej nie ma jednak wpływu na wielkość powierzchni stwierdzonej. Stanowisko takie uzasadnia szczegółowa analiza obliczeń powierzchni kontrolowanych działek, dokonanych przez organ przy zastosowaniu 1,5 metrowej strefy buforowej, przedstawionych w piśmie z 17 lutego 2017 r. (k-126 akt sprawy I SA/Ke 652/17, łącznie rozpoznawanej z niniejszą sprawą). Wymaga podkreślenia, że obliczenia te były dokonywane zgodnie z wyżej przedstawioną przez Sąd metodą. Przykładowo skarżący deklarował do płatności działkę I o powierzchni 1,37 ha, organ natomiast podczas kontroli stwierdził, że działka ta jest użytkowana rolniczo na mniejszej powierzchni, tj. 1,12 ha. Różnica pomiędzy tymi powierzchniami wynosi zatem 0,25 ha. Natomiast tolerancja pomiaru obliczona dla tej działki przy zastosowaniu 1,5 strefy buforowej wynosi 0,08 ha. Oznacza to, że różnica ta nie mieści się w granicach tolerancji pomiaru i jest od niej znacznie większa. W związku z tym organ zobowiązany był do przyjęcia powierzchni zakwalifikowanej do płatności w wysokości stwierdzonej podczas kontroli, tj. 1,12 ha. Podobnie w przypadku działek J i U organ zobowiązany był do przyjęcia powierzchni stwierdzonej podczas kontroli (tj. odpowiednio 0,9 ha i 0,13 ha), pomimo że skarżący deklarował powierzchnię odpowiednio 0,99 ha i 0,34 ha. Różnica pomiędzy tymi powierzchniami wynosi odpowiednio 0,09 ha i 0,21 ha. Z kolei tolerancja pomiaru obliczona dla działki J przy zastosowaniu 1,5 - metrowej strefy buforowej wynosi 0,08 ha, a dla działki U – 0,03 ha. Jednocześnie, zdaniem Sądu, w świetle powyższych rozważań, organ prawidłowo przyjął, że dla działek G, X, T tolerancja pomiaru nie ma wpływu na określenie powierzchni zakwalifikowanych do płatności. Na całych powierzchniach działek G i T stwierdzono bowiem brak prowadzenia działalności rolniczej, a dla działki T przyjęto powierzchnię PEG. Według tak dokonanych obliczeń, powierzchnia stwierdzona (tj. kwalifikująca się do płatności) wyniosła 16,39 ha, tj. tyle samo ile wyniosła ta powierzchnia przy zastosowaniu przez organ, przy obliczaniu tolerancji pomiaru, 0,75 - metrowej strefy buforowej. Powyższe uzasadnia stanowisko, że wielkość strefy buforowej pozostaje bez wpływu na niezgodność powierzchni stwierdzonej działek rolnych z powierzchnią deklarowaną we wniosku, a co za tym idzie dla kwestii przyznania wnioskowanej płatności. Stosownie do art. 58 Rozporządzenia nr 1122/2009 jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. W niniejszej sprawie procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku do płatności (20,05 ha) a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli na miejscu stanowi powyżej 22,41% powierzchni stwierdzonej (16,38 ha), co oznacza że organ zobowiązany był do odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej przez niego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Podsumowując, w niniejszej sprawie uwzględnienie 1,5 - metrowej strefy buforowej pozostaje bez wpływu na niezgodność powierzchni stwierdzonej działek rolnych z powierzchnią tych działek deklarowaną przez wnioskodawcę (skarżącego), a co za tym idzie na kwestię przyznania wnioskowanej płatności. Stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania, nie posiada więc waloru kwalifikowanego, zobowiązującego do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.