II FSK 1589/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Małgorzata Bejgerowska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.[...] sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 632/17 w sprawie ze skargi P. [...]sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 3 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r., o sygn. akt VII SA/Wa 632/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), oddalił skargę P. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 3 stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej. 2. Z przedstawionego w powyższym wyroku stanu faktycznego wynika, że Minister Rozwoju i Finansów opisaną powyżej decyzją z dnia 3 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody L. z dnia 14 października 2016 r., odmawiające umorzenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 125 000 zł nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z tytułu legalizacji samowolnie wybudowanego zbiornika bezodpływowego na ścieki z myjni brudnej samochodów "żywieckich". Spółka wniosła o umorzenie w całości powyższej opłaty legalizacyjnej wskazując, że na skutek działania samych organów nie miała możliwości wykonania inwestycji bez naruszenia prawa. Spółka została bowiem zobowiązana, decyzją Starosty Kutnowskiego z dnia 26 lutego 2014 r., do magazynowania ścieków z myjni w zbiorniku bezodpływowym o poj. 190 m³, którego wcześniej nie posiadała. W ocenie spółki inwestycja była niepotrzebna, ale niespełnienie tego wymogu groziło cofnięciem pozwolenia zintegrowanego na ubój żywca i produkcję mięsa oraz zaprzestaniem działalności. Organ I instancji, powołując się m.in. na art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – dalej w skrócie: "P.b.") i art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."), zbadał przesłanki udzielenia ulgi w postaci: ważnego interesu podatnika i interesu publicznego oraz odniósł się do kwestii pomocy de minimis. Zaznaczono przy tym, że opłata legalizacyjna służy zalegalizowaniu samowoli budowlanej i nie jest karą administracyjną tylko środkiem służącym do przywrócenia porządku prawnego. Badając sytuację finansową spółki ustalono, że strona prowadzi działalność gospodarczą i zatrudnia 340 pracowników. Według organów obu instancji spółka nie ponosi strat, a jej sytuacja finansowa jest dobra. Ze sprawozdań finansowych wynika, że strona osiągnęła zysk netto: za 2013 r. – 50 797 397,30 zł; za 2014 r. – 62 714 903,62 zł i za 2015 r. - 24 323 668,36 zł. Wprawdzie w 2015 r. zysk był niższy, jednak dochody są nieporównywalnie wyższe od opłaty legalizacyjnej i dlatego zdaniem organów spółka jest w stanie ją uiścić. Argument spółki dotyczący zagrożenia epidemią afrykańskiego pomoru świń i zamknięcia rynków, uznano za zdarzenie przyszłe, niepewne i nie poparte faktami. 3. Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę spółki, odniósł się do zarzutów naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie: "K.p.a."), wskazując w pierwszej kolejności, że przedmiotem postępowania przed organami obu instancji było wyłącznie ustalenie zasadności odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej, a nie badanie prawidłowości jej nałożenia. Wyjaśniono, że w sprawie zastosowanie ma dział III Ordynacji podatkowej zatytułowany "Zobowiązania podatkowe", który obejmuje przepisy od art. 21 do art. 119, w tym art. 67a O.p. Zdaniem WSA organy ustaliły dane, które obrazują sytuację finansową skarżącej, stąd uznano ją za stabilną i nie pozwalającą za zastosowanie w sprawie ulgi oraz przerzucanie ponoszenia odpowiedzialności za nierespektowanie prawa na budżet państwa. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że opłata legalizacyjna nie była związana z sytuacją nadzwyczajną. Spółka rozpoczynając samowolne prace nie uzyskała pozwolenia na budowę, musiała zatem liczyć się z konsekwencjami prawnymi, które są wynikiem nieprzestrzegania przepisów prawa. Umorzenie należności w niniejszej sprawie stanowiłoby wyraz uprzywilejowania, nieznajdującego racjonalnych podstaw w dobrej kondycji finansowej skarżącej. 4. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 1 § 1 i § 2 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. - poprzez nieprawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, co skutkowało oddaleniem skargi oraz odmową uchylenia decyzji w sytuacji, gdy decyzja ta powinna zostać uchylona, gdyż została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego nakładających na organ obowiązki: do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes obywateli, do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, do prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego - albowiem organ nie rozpatrzył wyczerpująco całego zgromadzonego materiału dowodowego, a wziął pod uwagę wyłącznie okoliczności działające na niekorzyść skarżącej, pomijając przy tym okoliczności dla niej korzystne i świadczące o jej złej i niepewnej sytuacji majątkowej, a ponadto o występującym w niniejszej sprawie interesie publicznym, co powinno skutkować uchyleniem decyzji przez WSA w Warszawie; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 67a § 1 oraz art. 67b § 1 pkt 2 O.p. poprzez wybiórcze przedstawienie przez WSA w Warszawie stanu sprawy, brak kompletnego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny zebranych dowodów, poprzez nie odniesienie się przez WSA w Warszawie do występującego w sprawie interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem opłaty legalizacyjnej, w postaci zapewnienia ochrony środowiska przez skarżącą przez wybudowanie zbiornika, a w konsekwencji dowolnym uzasadnieniem decyzji. 5. Organ odwoławczy nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna jako bezpodstawna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. 6.1. Zgodnie z art. 49c ust. 1 P.b. do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4 P.b. w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z tym, że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Powołany przepis został dodany na mocy nowelizacji ustawy Prawo budowlane z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), w celu jednoznacznego rozstrzygnięcia o możliwości stosowania do opłat legalizacyjnych - w wyjątkowych, uzasadnionych losowo przypadkach - ulg przewidzianych w ustawie - Ordynacja podatkowa (por. uzasadnienie projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, druk Sejmu VII kadencji nr 2710). W uzasadnieniu projektu ustawy wyjaśniono, że na skutek zmiany wykładni przepisów Prawa budowlanego dokonanej - przy niezmienionym stanie prawnym - przez sądy administracyjne, o braku możliwości odpowiedniego stosowania do opłaty legalizacyjnej instytucji ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a § 1 O.p., niemożliwe stało się odpowiednie stosowanie przepisów regulujących ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4 P.b. Tymczasem, w ocenie ustawodawcy, stworzenie możliwości stosowania ulg w spłacie opłat legalizacyjnych urealni realizację zakładanego przez ustawodawcę prawa wyboru: legalizacja obiektu budowlanego albo jego rozbiórka. Opłaty legalizacyjne są bowiem nakładane w sztywnej wysokości, wynikającej z zastosowania określonego algorytmu (art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59f P.b.), bądź określonej kwotowo (art. 49b ust. 5 P.b.), co w niektórych przypadkach może prowadzić do nałożenia opłaty nieadekwatnej do stopnia naruszenia przepisów bądź niemożliwej do uiszczenia, co powodowałoby konieczność rozbiórki. Nie budzi zatem obecnie wątpliwości, że do opłat legalizacyjnych zastosowanie ma art. 67a O.p. 6.2. Przepis art. 67a O.p. przewiduje możliwość umorzenia w całości lub w części przez organ zaległości podatkowej (odpowiednio opłaty legalizacyjnej), jeżeli przemawia za tym ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 pkt 3 O.p.). Decyzja w tym zakresie ma charakter decyzji uznaniowej. Jeżeli spełnione zostaną przesłanki zastosowania ulgi, do organów należy wybór konsekwencji prawnej ustalonego stanu faktycznego. Z przyznanej im kompetencji organy nie mogą korzystać w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Wartości te wyznaczają granice uznania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 14 października 2016 r., o sygn. akt II FSK 2427/14 i z dnia 2 marca 2016 r., o sygn. akt II FSK 2474/15 - powyższe orzeczenia dostępne są pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl - podobnie jak i pozostałe wyroki powołane poniżej). Użyte w art. 67a § 1 O.p. przy określeniu przesłanek umorzenia zaległości podatkowej, a z mocy art. 49c ust. 1 P.b. - także opłaty legalizacyjnej, zwroty normatywne – "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" - nie mają stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić go do indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Są swoistymi klauzulami generalnymi, odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Przesłanka interesu publicznego rozumiana jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji (por. wyroki NSA z dnia 7 maja 2014 r., o sygn. akt II FSK 1339/12 i z dnia 15 lutego 2018 r., o sygn. akt II FSK 1765/17). Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku, ale także sytuacja ekonomiczna podatnika (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., o sygn. akt II FSK 168/16). W przypadku umorzenia opłaty legalizacyjnej przy ocenie ważnego interesu podatnika i interesu publicznego należy mieć ponadto na uwadze cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy wprowadzeniu tej regulacji, a jakim było niewątpliwie umożliwienie zmniejszenia lub niepobierania opłaty (określonej w przepisach w sztywnej wysokości), gdy jej pobranie w całości lub w części kłóciłoby się z zasadami słuszności i sprawiedliwości społecznej. 6.3. Przyjęte znaczenie zwrotów normatywnych ważnego interesu podatnika i interesu publicznego wytycza kierunek postępowania dowodowego, jakie organ powinien przeprowadzić w postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległości podatkowej, a w niniejszej sprawie opłaty legalizacyjnej. W skardze kasacyjnej powołując art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. sformułowano zarzuty nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, pominięcie okoliczności korzystnych dla strony oraz świadczących o jej złej i niepewnej sytuacji majątkowej. Przy czym ani w podstawach kasacyjnych, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano, jakie konkretnie czynności procesowe lub nieprocesowe miałby wykonać jeszcze organ, na jakie okoliczności przeprowadzić ewentualne dowody i nie sformułowano także żadnej tezy dowodowej w tym zakresie. Autor skargi kasacyjnej nie podał również wprost, jakie okoliczności czy konkretne dowody w sprawie organy obu instancji pominęły. Analizując treść wniosku spółki o umorzenie opłaty legalizacyjnej nie sposób nie dostrzec, że skarżąca w istocie nie zgadza się z obowiązkiem uregulowania tej opłaty i odpowiedzialność za jej nałożenie przerzuca na inny organ, który zobowiązał stronę do gromadzenia ścieków w odrębnym zbiorniku. Skarżąca pomija jednak okoliczność, że żaden organ nie zmuszał ją do realizacji inwestycji w ramach samowoli budowlanej. Natomiast postępowanie w przedmiocie umorzenia nie służy i nie może służyć podważaniu ustawowego obowiązku regulowania samej opłaty. Słusznie też WSA w Warszawie podniósł, że spółka rozpoczynając samowolne prace i nie uzyskując pozwolenia na budowę, musiała liczyć się z konsekwencjami prawnymi, które są wynikiem nieprzestrzegania przepisów prawa. Co istotne zasadność nałożenia opłaty legalizacyjnej nałożonej na spółkę postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 15 listopada 2015 r., była przedmiotem badania przed sądami administracyjnymi obu instancji. W wyniku czego rozstrzygniecie organu stało się prawomocne i ostateczne po oddaleniu skargi spółki na powyższe postanowienie przez WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r, o sygn. akt II SA/Łd 29/16 i oddaleniu skargi kasacyjnej spółki wywiedzionej od powyższego orzeczenia wyrokiem NSA z dnia z dnia 6 lipca 2018 r., o sygn. akt II OSK 1985/16. Jak wspomniano, formułując zarzuty naruszenia zasad postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) autor skargi kasacyjnej nie wskazał precyzyjnie w jakim zakresie, jego zdaniem, należałoby uzupełnić postępowanie dowodowe, czego organ nie uwzględnił, nie rozpatrzył i co konkretnie pominął. W tej sytuacji niemożliwe jest badanie ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, albowiem wykraczałoby to poza ramy wyznaczone zarzutami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej w tym zakresie. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Jak trafnie podniósł NSA w wyroku z dnia 18 października 2017 r., o sygn. akt II OSK 2702/16, zgodnie z art. 176 P.p.s.a., strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Wobec powyższego brak powołania konkretnych okoliczności i dowodów, jakie miałyby być korzystne i niekorzystne oraz nie wykazanie błędów jakich dopuściły się ewentualnie organy, od których strona oczekuje podjęcia działań z urzędu, stanowi w istocie jedynie polemikę z decyzją administracyjną i stanowiskiem WSA. Powyższe oznacza, że stan sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji nie został skutecznie podważony i jest wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną. W tym stanie rzeczy niemożliwe jest bardziej szczegółowe odniesienie się do nieprecyzyjnie sformułowanych zarzutów i ogólnikowej argumentacji skargi kasacyjnej. 6.4. Dodatkowo wbrew wymogom zawartym w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skarżący nie wykazał wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, który byłby istotny. O skuteczności zarzutów, sformułowanych w oparciu o tę podstawę kasacyjną, nie decyduje każde ujawnione uchybienie proceduralne, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle ważkie, iż miały istotny wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Nie wystarczy zatem przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, choć nawet tego w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zabrakło. Konieczne jest wykazanie, nie tylko który przepis postępowania został naruszony i w jaki sposób, ale też na czym polega ów istotny wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia. Nakłada to na autora skargi kasacyjnej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Tymczasem takich argumentów w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zabrakło, co czyni ją bezzasadną. Sąd odwoławczy nie może bowiem domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 861/10). 6.5. Naczelny Sąd Administracyjny, poddając ocenie zarzut uchybienia przepisowi art. 141 § 4 P.p.s.a. stwierdza, że zarzut ten nie został w żaden sposób rozwinięty i poparty argumentacją w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Natomiast odmienna interpretacja przepisów nie może być podstawą do sformułowania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Ustawodawca w regulacji tej określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie żaden z tych przypadków nie został przez autora skargi kasacyjnej wskazany, a co istotniejsze nie wystąpił w niniejszej sprawie. WSA w Warszawie wyjaśnił bowiem, co legło u podstaw orzeczenia i odniósł się w sposób zindywidualizowany do okoliczności sprawy na gruncie przepisu art. 67a § 1 i art. 67b § 1 pkt 2 O.p. oraz zarzutów skargi. Fakt, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji w spornej kwestii jest odmienne od prezentowanego przez skarżącą, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne lub nie poddaje się kontroli kasacyjnej. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. uznano za bezzasadny. 6.6. Odnosząc się ogólnie do zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. należy wyjaśnić, że przepis ten jako przepis wynikowy stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia uchylającego decyzję w sytuacji, gdy doszło do naruszenia prawa procesowego. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu zależy od wykazania zasadności innych uchybień proceduralnych, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie uwzględniające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. Z kolei zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.p.s.a., uznać należy za wadliwie sformułowany, albowiem przepis ten nie zawiera jednostek w postaci paragrafów. Przepis art. 1 P.p.s.a. określa jaki przedmiot jest uregulowany w ustawie P.p.s.a., a strona skarżąca nie wykazała, aby WSA w Warszawie naruszył przepisy normujące postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. 6.7. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o treść art. 182 § 2 P.p.s.a., oddalił ją jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a.