VII SA/Wa 1377/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania S. S.A. - utrzymał w mocy Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia S. S.A. zamiaru instalacji informatora ledowego na budynku zlokalizowanym na dz. nr [...], obr. [...], przy ul. T. w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że 1 grudnia 2016 r. S. S.A. zgłosiła zamiar instalacji informatora ledowego na budynku zlokalizowanym na dz. nr [...], obr. [...], przy ul. T. w W. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] (nadanym w placówce pocztowej dnia 18 grudnia 2016 r.) Wojewoda [...] nałożył na zgłaszającą Spółkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez dołączenie niezbędnych szkiców i rysunków, prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożonego na właściwym wzorze, zgody zarządcy drogi na umieszczenie w pasie drogowym zgłaszanego urządzenia, prawidłowe określenie, ujednolicenie i wyjaśnienie rodzaju zgłaszanych robót oraz określenie wpływu realizacji zamierzenia budowlanego na wpisany do gminnej ewidencji zabytków [...] budynek przy ul. T. Termin wykonania powyższych obowiązków ustalono na 21 dni liczonych od dnia otrzymania postanowienia, które doręczono zgłaszającej Spółce w dniu 11 stycznia 2017 r. Termin na uzupełnienie zgłoszenia upłynął zatem z dniem 1 lutego 2017 r. Organ przytoczył treść przepisów art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 5c, art. 30 ust. 5 zd. 2, art. 30 ust. 6a oraz art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego w celu wyjaśnienia procedury dotyczącej dokonywania zgłoszenia, jego uzupełnienia i wnoszenia przez organ sprzeciwu w stosunku do wniesionego zgłoszenia. Wobec faktu, że zgłoszenie nie zostało uzupełnione w zakresie wskazanym w ww. postanowieniu z dnia [...] grudnia 2016 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) zasadnie wniósł sprzeciw wobec ww. zgłoszenia. Organ uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja odwołania odnośnie terminu na wniesienie sprzeciwu w niniejszej sprawie. Następnie organ przywołał treść art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r., poz. 2255) i wskazał, że w sprawach o których mowa w ustawie zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, w tym do zgłoszeń i zawiadomień, o których mowa w art. 30, art. 31, art. 54 i art. 71 ustawy zmienianej w art. 5, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie GINB poprzez nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia należy rozumieć wydanie (ewentualnie wysłanie adresatowi) postanowienia w tym przedmiocie, a nie jego doręczenie zgłaszającemu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 409/16). Przewidziana w ustawie Prawo budowlane instytucja zgłoszenia robót ma na celu poddanie ich w uproszczonym trybie kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej. W omawianej sprawie od nadania postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia do jego doręczenia pełnomocnikowi zgłaszającej Spółki upłynęły 24 dni. Utożsamianie pojęcia nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego z doręczeniem wydanego w tym przedmiocie postanowienia utrudniałoby lub nawet uniemożliwiałoby z przyczyn niezależnych od organu (opóźnienia operatora pocztowego, uchylanie się od odbioru korespondencji przez zgłaszającego) wykonywanie obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej wobec niekompletnych zgłoszeń. Za powyższym stanowiskiem przemawia również aktualne skrócenie terminu na wniesienie sprzeciwu (lub wydanie postanowienia przerywającego bieg terminu) do 21 dni (zatem krótszego niż okres jaki upłynął w niniejszej sprawie od dnia nadania postanowienia do dnia jego doręczenia), przy niezmienionej treści art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego. W świetle powyższego organ stwierdził, że sprzeciw został wniesiony w terminie, a biorąc to pod uwagę należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r. złożyła S. S.A. wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie o uchylenie również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 30 ust. 5, 5c oraz 5d Prawa budowlanego (wersja sprzed 1 stycznia 2017 roku) poprzez wydanie przez organ I instancji postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia z naruszeniem terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, co skutkowało tym, iż ww. postanowienie nie wywołało skutku prawnego i nie przerwało biegu terminu na wniesienie sprzeciwu, 2) art. 30 ust. 5 i 6a Prawa budowlanego (wersja sprzed 1 stycznia 2017 roku) poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji ze sprzeciwem z przekroczeniem ustawowego terminu 30 dni od dokonania zgłoszenia oraz utrzymanie decyzji w mocy przez organ II instancji, 3) art, 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r., który utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia S. S.A. zamiaru instalacji informatora ledowego na budynku zlokalizowanym przy ul. T. w W. Zdaniem Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił zasadność wniesienia sprzeciwu przez Wojewodę [...]. Podstawą zgłoszenia sprzeciwu było ustalenie, że zgłoszenie zawiera szereg braków i nieścisłości, do których uzupełnienia został zobowiązany inwestor i których w zakreślonym czasie nie uzupełnił. Zasadniczą podnoszoną w niniejszej sprawie kwestią jest prawidłowość liczenia terminu do wniesienia sprzeciwu. A zatem, zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust, 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Stosownie do art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W omawianej sprawie wskutek zaistniałych w zgłoszeniu braków organ postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. wezwał inwestora do jego uzupełnienia, zakreślając 21 dniowy termin do jego wykonania. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255) w sprawach o których mowa w ustawie zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, w tym do zgłoszeń i zawiadomień, o których mowa w art. 30, art. 31, art. 54 i art. 71 ustawy zmienianej w art. 5, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2017 r.) właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Zgodnie z art. 30 ust. 6a Prawa budowlanego za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. Natomiast stosownie do treści art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. Termin na wniesienie sprzeciwu rozpoczyna swój bieg na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo od dnia następującego po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 341/12). Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo zgodne są w również w tym zakresie, że jako dzień doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi należy przyjąć dzień, w którym nastąpiło doręczenie kompletnego zgłoszenia, spełniającego wszystkie wymogi ustawowe, niewymagające uzupełnienia. W sytuacji, kiedy zgłoszenie wymaga uzupełnienia, to za dzień jego doręczenia właściwemu organowi należy przyjąć dzień, w którym zgłaszający uzupełnił braki zgłoszenia, lub dzień, w którym upłynął termin wyznaczony przez organ w postanowieniu, wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r., II OSK 341/12; wyroki NSA: z 6 grudnia 2002 r., IV SA 2765/00, ONSA 2004, nr 2, poz.49; z 24 lutego 2006 r. II OSK 593/05, LexPolonica nr 2588702; z 25 lipca 2006 r., II OSK 956/05, ONSAiWSA 2007, nr 1, poz. 12). Za organem stwierdzić zatem należy, że poprzez nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia należy rozumieć wydanie (ewentualnie wysłanie adresatowi) postanowienia w tym przedmiocie, a nie jego doręczenie zgłaszającemu. W omawianej sprawie od nadania postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (18 grudnia 2016 r.) do jego doręczenia pełnomocnikowi zgłaszającej Spółki (11 stycznia 2017 r.) upłynęły 24 dni. Utożsamianie pojęcia nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego z doręczeniem wydanego w tym przedmiocie postanowienia utrudniałoby lub nawet uniemożliwiałoby z przyczyn niezależnych od organu (opóźnienia operatora pocztowego, uchylanie się od odbioru korespondencji przez zgłaszającego) wykonywanie obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej wobec niekompletnych zgłoszeń. Za powyższym stanowiskiem przemawia również aktualne skrócenie terminu na wniesienie sprzeciwu (lub wydanie postanowienia przerywającego bieg terminu) do 21 dni (zatem krótszego niż okres jaki upłynął w niniejszej sprawie od dnia nadania postanowienia do dnia jego doręczenia), przy niezmienionej treści art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej podziela wyżej przedstawione stanowisko. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka została wezwana do uzupełnienia zgłoszenia postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., które nadano w urzędzie pocztowym w dniu 18 grudnia 2016 r., i które doręczono Spółce w dniu w dniu 11 stycznia 2017 r., zaś termin zakreślony w postanowieniu do uzupełnienia braków wyznaczono na 21 dni, a więc jego koniec przypadał na dzień 1 lutego 2017 r. Stosownie do art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2017 r.) właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (lub z upływem terminu do jego uzupełnienia) może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Termin wniesienia sprzeciwu rozpoczynał swój bieg w dniu dokonania kompletnego zgłoszenia lub z dniem upływu terminu do jego uzupełnienia czyli w niniejszej sprawie z dniem 1 lutego 2017 r. Decyzję o wniesieniu sprzeciwu organ wydał [...] lutego 2017 r., czyli zmieścił się w 30 dniowym terminie określonym w art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego. Wobec powyższego, za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty naruszenia art. 30 ust. 5, 5c oraz 5d, art. 30 ust. 5 i 6a Prawa budowlanego. Sąd nie podziela również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych – art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie naruszają one prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w powołanych przepisach kodeksu. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organy w sposób nie budzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.