IV SA/Po 1094/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Z.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego Z.S. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r. poz. 23; zwanej dalej "k.p.a.") sprostował oczywistą omyłkę w decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. o zatrzymaniu Z. S. prawa jazdy w związku z kierowaniem pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym w taki sposób, że w sentencji decyzji zamiast kategorii B wpisać kategorię A, B, C, B+E, C+E. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2016 r. wydał decyzję o zatrzymaniu Z. S. (zwanemu dalej również "Skarżącym") prawa jazdy na podstawie art 102 ust 1 pkt 4 oraz 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 627; zwanej dalej "u.k.p." ) z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Starosta wyjaśnił również, że skarżący posiada prawo jazdy kat. A, B, C, B+E, C+E nr [...], serii [...] wydane w dniu [...] sierpnia 2012 r.. Na skutek omyłki w sentencji decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy wpisano kategorię B zamiast kategorii A, B, C, B+E, C+E. W zażaleniu Skarżący zarzucił postanowieniu Starosty naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że w sprawie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej. Skarżący podniósł, że sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji. Natomiast w postanowieniu organu I instancji rozszerzono zakaz orzeczony w decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu w tym trybie podlegają tylko omyłki mające charakter oczywisty. Oczywistością zaś cechują się takie omyłki, które w świetle zgromadzonego materiału dowodowego są jednoznaczne i dają się łatwo zidentyfikować w wyniku prostego porównania z nim. W ocenie Kolegium zakres uprawnień posiadanych przez Skarżącego nie budzi wątpliwości, bowiem wynika z akt kierowcy oraz samego druku prawa jazdy. Prostowana decyzja została wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Powyższe oznacza w ocenie Kolegium, że przedmiotem zatrzymania był konkretny dokument prawa jazdy, nie zaś wiązka uprawnień do kierowania pojazdami, których posiadanie dokument ten stwierdzał. Wynikający z decyzji zakaz posługiwania się dokumentem przez oznaczony okres czasu dotyczy dokumentu rozumianego jako całość. Stąd też postanowienie o sprostowaniu w istotny sposób nie modyfikowało rozstrzygnięcia, a zmierzało jedynie do uzgodnienia treści sentencji ze stanem faktycznym wynikającym z akt sprawy. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego Z. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. W postępowaniu o sprostowanie w trybie art. 113 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji. W ocenie Skarżącego w niniejszej sprawie doszło do merytorycznej zmiany decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. w sposób i w trybie nieznanym ustawie. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Sprostowaniu nie podlegają wady istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. W tej formie nie jest zatem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania mogą być tylko te kwestie, które pozostają bez wpływu na merytoryczną treść prostowanego rozstrzygnięcia. W ocenie Skarżącego wydane postanowienie rozszerza zakres zakazu prowadzenia pojazdów wynikający z decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., gdyż pierwotnie orzeczono o zatrzymaniu uprawnienia do prowadzenia pojazdów kategorii B, a zaskarżonym postanowieniem rozszerzono ten zakaz na pozostałe posiadane przez Skarżącego kategorie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte w decyzji. Niemniej jednak przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Błąd pisarski to widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16, LEX nr 2379083 oraz z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 931/14 LEX nr 1989284, a także A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el.). W rozpoznawanej sprawie organ sprostował decyzję orzekającą o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy w ten sposób, że rozszerzono zakres decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. o kategorie A, C, B+E, C+E. W ocenie Sądu postanowienie o sprostowaniu decyzji prowadzi do zmiany merytorycznej treści decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Nawet jeżeli w decyzji Starosty błędnie określono zakres w jakim zatrzymano Skarżącemu prawo jazdy, błąd ten nie mógł zostać naprawiony w trybie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez sprostowanie tej decyzji. Postanowienie Starosty z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sposób istotny modyfikuje treść wydanej przez ten organ decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. co ocenione musi być jako naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. Dostrzeżone przez Starostę uchybienie zdaniem Sądu nie może zostać zakwalifikowane jako oczywista omyłka, nie stanowi również błędu pisarskiego. Uchybienie to wynikało z błędnego zastosowania przepisu art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Ewentualna weryfikacja rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty [...] lipca 2016 r. mogła zostać dokonana w ramach kontroli instancyjnej tej decyzji. W konsekwencji Sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostały wydane mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem 113 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia reprezentującego skarżącego radcy prawnego (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 507).