II SA/Wr 462/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi B.K. i Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa ustalił na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. [...] na działce nr 14/1, obręb W.. W decyzji tej organ I instancji określił dane techniczne stacji bazowej, obejmującej budowę wieży rurowej o wysokości ok. 27 m n.p.t., instalację 3 anten sektorowych AS02 ukierunkowanych na azymuty: 0°, 120°, 240°, wysokość zainstalowania: ok. 26,3 m n.p.t. (środek geometryczny anten), pasmo nadawania każdej anteny: 2000 MHz, tilt: 0°-10°, moc promieniowana każdej anteny EIRP = 1489,4 W, 5 anten parabolicznych linii radiowych: RL1, RL2, RL3, RL4, RL5, skierowanych na azymuty: 108°, 136°, 158°, 180°, 205°, wysokość zainstalowania: 25,0 m n.p.t., posadowienie szaf technicznych na gruncie. W zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi organ przyjął, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich organ, wskazując przez analogię art. 144 Kodeksu cywilnego, organ przyjął, że inwestor powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, w tym od działań polegających na pozbawieniu kogokolwiek dostępu do drogi publicznej. Określając warunki ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez zakłócenia elektryczne i promieniowanie organ I instancji ustalił, że planowana inwestycja nie może emitować pól elektromagnetycznych wyższych niż określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Od powyższej decyzji odwołali się skarżący B.K. i Z.K.. Zarzucili, że organ I instancji wydając decyzję nie przeprowadził analizy stanu faktycznego terenu, na którym ma powstać inwestycja celu publicznego, w związku z możliwą kolizją z wysokociśnieniową rurą gazową oraz podziemnym kablem energetycznym, ponadto podnieśli zarzut w postaci braku w uzasadnieniu wyjaśnienia przyczyn zaniechania postępowania środowiskowego, pominięcia oceny warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w aspekcie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 9 oraz art. 2 pkt 1, 2 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także zarzucili brak odniesienia się do protestu mieszkańców osiedla W., brak wskazania nazwiska autora projektu decyzji i jego numeru na liście członków Okręgowej Izby Architektów. W terminie późniejszym odwołujący uzupełnili swoje stanowisko o zarzut braku w decyzji elementarnych danych dotyczących parametrów anten. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach tej decyzji Kolegium określiło zasięg oddziaływania zamierzenia na nieruchomości. Dokonało analizy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia określa: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. W tym kontekście Kolegium zauważyło, że z przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) powołanego rozporządzenia wynika, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Według Kolegium, przy ustalonej w decyzji mocy anten radioliniowych EIRP = 1489,4 W, planowana inwestycja nie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło nadto, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 7 lit. d) rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczają się radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W (a nie więcej niż 1999 W), a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Kolegium przyjęło, że przy zakładanej przez spółkę oraz ustalonej w decyzji mocy każdej z trzech anten sektorowych (EIRP=1489,4W), planowana inwestycja nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie przedmiotowego raportu byłoby obligatoryjne lub fakultatywne. Wynika to z ustalenia, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania projektowanych anten, w odległości nie większej niż 70 metrów od środka elektrycznego (czyli od wieży anteny), nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Innymi słowy, oś główna promieniowania nie "przecina" takich miejsc. Planowana inwestycja nie wymagała więc uzyskania - przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia wymaga wyłącznie realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 powołanego wyżej rozporządzenia, i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 rozporządzenia (art. 156 i art. 173 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy). Organ odwoławczy przyjął, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana z poszanowaniem przepisów proceduralnych. Wniosek inwestora zawierał wszystkie elementy określone w art. 52 ust. 2 i art. 54 ustawy. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę, która jest wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów. Projekt decyzji uzyskał również wszystkie wymagane uzgodnienia. Na powyższą decyzję B.K. i Z.K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze tej zarzucili naruszenie: 1) art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 kpa, poprzez niewyjaśnianie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak "wzdłuż głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, kształtu wiązki, określenia czy organ przyjął, jako wyznacznik kreskę narysowana na mapie czy też konkretną wartość pola elektromagnetycznego. Przyjęcie stanu faktycznego oraz prawnego w kwestii konieczności wymogu uzyskania lub nie decyzji środowiskowej ustalonego prawdopodobnie przez osobę niebędącą pracownikiem organu administracji publicznej oraz nieuczestniczącą w postępowaniu; 2) art. 7, 8, 9, 11 kpa, poprzez pominięcie faktu, iż organ I instancji w kwestii wymagań decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wypowiedział się lakonicznie, praktycznie nie dokonując uzasadnienia tej kwestii, a organ II instancji zaaprobował takie stanowisko; 3) art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji albowiem mapa przedłożona przez inwestora nie zawiera superpozycji energii wysokiej częstotliwości i pomimo tego organy nie wyjaśniły czy energia anten sektorowych i radiolinii kumuluje się lub jak udało się dokonać jej separacji; 4) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez niewskazanie przepisów, z których wynika, jakie wymogi musi spełniać wniosek inwestora, oraz naruszenie art. 63 ust 1 i art. 63 ust. 2 poprzez niewydanie postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu; 5) art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21, 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) poprzez nieustalenie, czy planowana inwestycja wprowadzi ograniczenia wysokościowe poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny; 6) art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewskazanie, jakie przepisy odrębne były objęte analizą i tym samym inwestycja ich nie narusza; 7) art. 5 pkt. 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku - w związku z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na braku ustaleniu rzeczywistego poziomu pole elektromagnetycznego występującego już w miejscu planowanej inwestycji, zsumowaniu moc anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonanie kumulacji pola e-m z uwzględnieniem wszystkich źródeł pola e-m w środowisku. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 603/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stwierdził, że w stanie prawnym, w którym wydane zostały objęte kontrolą sądową decyzje, obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), który to akt prawny zastąpił rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Aktualne rozporządzenie weszło w życie 15 listopada 2010 r. Zgodnie z brzmieniem kluczowego z punktu widzenia stawianych zarzutów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, będącą istotnym parametrem w kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oblicza się w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie zaś, jak to miało miejsce we wcześniej obowiązującym stanie prawnym "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny". Skoro w powołanym rozporządzeniu prawodawca posłużył się pojęciem "osi" wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Brak jest zatem podstaw do tego, aby organ uwzględniał kształt wiązki (a konkretnie jej przekrój). Błędna jest także wykładnia pojęcia "wzdłuż" wiązki, która wskazuje, że chodzi również o miejsca równoległe do tej wiązki. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że racjonalna wykładnia spornych przepisów rozporządzenia prowadzi do jednej konkluzji, a mianowicie że chodzi tutaj tylko o miejsca, które przecinają "oś" wiązki promieniowania. Nie są również aktualne w świetle analizowanego rozporządzenia argumenty skarżących i przywołane na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych, które odnoszą się do badania ewentualnej kumulacji pól elektromagnetycznych. W ocenie Sądu, jeżeli można było mieć w tym zakresie wątpliwości w stanie prawnym, w którym obowiązywało rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r., to już obecnie obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. wprost przewiduje, że równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczana jest dla pojedynczej anteny nawet w sytuacjach, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Aktualna regulacja prawna wprost wyłącza zatem konieczność badania kwestii kumulacji pól. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, oznacza to, że podnoszona przez skarżących i Stowarzyszenie konieczność jej badania nie ma podstawy w obowiązujących przepisach, a tym samym żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących uwarunkowań środowiskowych zawartych w decyzji lokalizacyjnej, Sąd zwrócił uwagę, że we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor zobowiązany jest podać wszystkie parametry techniczne, które decydują o wpływie inwestycji na środowisko - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie tych parametrów technicznych organ lokalizacyjny dokonuje normatywnej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko, a więc ustala, czy zalicza się ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Nie tylko bowiem organ administracji architektoniczno-budowlanej, ale również organ lokalizacyjny musi zbadać, czy w sprawie istnieje wymóg uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 1 pkt 3 i art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu o informacji o środowisku). To z kolei wymaga, aby dane techniczne inwestycji były określone w sposób pozwalający na takie ustalenia już na etapie postępowania lokalizacyjnego. Do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej mogących decydować o jej wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej ( § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Skoro zatem organ bada w postępowaniu lokalizacyjnym charakter inwestycji i jej wpływ na środowisko, to już niezależnie od kwalifikacji inwestycji będzie zobligowany ustalenia te zawrzeć w decyzji. Zaniechanie tych ustaleń mogłoby spowodować, że na podstawie danych wniosku inwestycja nie będzie kwalifikowana do inwestycji oddziałujących na środowisko, natomiast ustalenia decyzji lokalizacyjnej pozwoliłyby na realizację stacji bazowej o takich parametrach technicznych, które mogłyby zaliczać ją do inwestycji określonych w art. 71 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji o środowisku. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestia ta nabiera szczególnego znaczenia w sytuacjach, gdy parametry techniczne inwestycji podane we wniosku i ustalenia faktyczne organu wskazują, że inwestycja nie będzie zaliczać się do inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. w sposób precyzyjny oraz jednoznaczny określa, jakie czynniki wpływają na konieczność uzyskania - przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej - decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (a tym samym warunkują sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko). Są to: 1) równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii); 2) posadowienie środka elektrycznego anteny; 3) wysokość i azymut anten; 4) stan zagospodarowania otoczenia w aspekcie występowania tam miejsc dostępnych dla ludności (por. § 2 ust.1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). Zaliczenie planowanej stacji bazowej do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga zatem wykazania, że w określonej odległości od środka elektrycznego anteny (przy tym odległość ta zależy od mocy danej anteny) wiązka promieniowania "przecina" miejsca dostępne dla ludności. Kluczowe było zatem ustalenie przez organ wydający decyzję lokalizacyjną zarówno konkretnego miejsca posadowienia anteny (a tym samym lokalizację środka elektrycznego anteny), jak również ustalenie w sposób precyzyjny równoważnej mocy promieniowaną izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii), a także wysokość zawieszenia, jak i azymuty anten. Oznacza to, że stosownie do art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wszystkie te parametry będą wiązać organ budowlany w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i bez zmiany decyzji lokalizacyjnej nie będą mogły być modyfikowane. Ustalenie powyższych parametrów pozwoli organowi lokalizacyjnemu przy uwzględnieniu stanu zabudowy działek w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej, na ustalenie, czy nie zachodzi sytuacja "przecinania" się osi głównej wiązki promieniowania anteny z miejscami dostępnym dla ludności. Sąd pierwszej instancji ustalił, że najbliższe zabudowania charakteryzują się wysokością do ok. 12 metrów, natomiast dom skarżących ma wysokość tylko 7 metrów, przy tym oś wiązki w ogóle nie przebiega nad nim. Wysokość zawieszenia anten to 26,3 m. Biorąc zatem pod uwagę definicję legalną terminu ,,miejsca dostępne dla ludności", zawartą w art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, gdzie traktuje się jako miejsca dostępne dla ludności wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, Sąd zgodził się należy z Kolegium, że obecnie takie miejsca na osiedlu domów jednorodzinnych charakteryzujących się wysokością do 12 metrów, mogą znajdować się na wysokości ok. 26 metrów. Jako trafne Sąd uznał stanowisko Kolegium, które wyklucza wystąpienia takich miejsc w przyszłości. Zdaniem Sądu, nie znajduje także akceptacji zarzut braku uzyskania przez inwestora przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej odrębnego aktu administracyjnego, w którym właściwy organ dokonałby kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia obowiązku uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaznaczył, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego służy określeniu sytuacji prawnej obszaru pozbawionego planu miejscowego (art. 50 ustawy). Zgodnie z regulacją ustawową decyzję tę wydaje się na wniosek zainteresowanego - inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ jest związany wnioskiem i nie może tego wniosku interpretować zawężająco, czy też zmieniać np. w zakresie lokalizacji danej inwestycji. Zawsze też dla odmowy wydania takiej decyzji wymagane jest wskazanie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, którego naruszenie uzasadniałoby taką odmowę. Nie można bowiem odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jeśli zatem regulacje prawne przewidują wydawanie w określonych przypadkach decyzji co do ustalenia zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, to zainteresowany w razie spełnienia ustawowych przesłanek ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła B.K.. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie przepisów prawa: 1) art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.) – poprzez niedokonanie prawidłowej kontroli sądowej albowiem nie zauważono, iż organ I instancji stosował rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105), a organ II instancji oraz WSA rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397); 2) § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego nieuwzględnienie w sytuacji, w której on wprost wskazywał na konieczność stosowania rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. do spraw wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną; 3) art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na nieustalenie rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji. Zabrakło też zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Ponadto wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania; 4) art. 8 w związku z art. 107 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieprawidłowe skontrolowanie subsumcji zawartej w decyzji z uwagi na: a) niewskazanie konkretnej jednostki prawnej zastosowanego rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz zastosowanie późniejszego rozporządzenia, b) niesprawdzenia jaką metodą dokonywano kwalifikacji inwestycji i tym samym czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowaną na mapie czy też konkretną wartość pola elektromagnetycznego, c) nieustalenie czy moce oraz tilty w decyzji są maksymalne, d) jaka wysokość zabudowy jest dopuszczalna na danym terenie, e) czy linia narysowana przez inwestora faktycznie jest środkiem głównej wiązki promieniowania i jak organ to ustalił; 5) art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska w związku z art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez dokonanie nieprawidłowej analizy zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego albowiem w pobliżu planowanej inwestycji po jej wybudowaniu niedopuszczalna byłaby budowa obiektów o wysokości 26 metrów, tak jak twierdzi SKO oraz WSA, albowiem fizycznie jest to niemożliwe, ponieważ anteny będą emitować pola elektromagnetyczne, a wysokość występowania ponadnormatywnego pola wystąpi dużo poniżej 20 metrów. Same anteny radiolinii są zamontowane na wysokości 25 metrów. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 532/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny podał, że w świetle dwóch pierwszych zarzutów sformułowanych w podstawach skargi kasacyjnej, najpierw rozstrzygnąć należy, czy przed postępowaniem o lokalizację wnioskowanego przedsięwzięcia należało przeprowadzić ocenę oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Zaskarżona decyzja została wydana po wejściu w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199. poz. 1227 ze zm.). W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Na potrzeby tej części wywodu odnotować trzeba, iż ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie). W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 analizowanej ustawy z dnia 3 października 2008 r., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Jednocześnie jednak, w myśl art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Pamiętając o dyspozycji art. 72 ust. 3 ustawy o dostępie, stwierdzić należy, że do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy więc ocena, czy inwestor miał, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie pozostają w sprzeczności. Ich rozumienie nie może abstrahować od norm materialnych, procesowych i kompetencyjnych ustaw regulujących proces inwestowania. O relacji postępowania lokalizacyjnego i środowiskowego w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach świadczy chociażby przepis art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W myśl tego przepisu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 821/08, ONSA i wsa 2009/6/116). W konsekwencji przyjąć należy, że organ lokalizacyjny nie rozstrzyga kwestii wstępnej. Należy do niego natomiast rozważenie, czy kwestia prejudycjalna występuje. Stanowisko tego organu powinno znajdować oparcie w normach materialnych i ustaleniach faktycznych istotnych z punktu widzenia stosowanych przepisów materialnoprawnych. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie punktem wyjścia dalszych badań było przyjęcie, iż z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Również więc w postępowaniu lokalizacyjnym nie jest wykluczona ocena o konieczności przeprowadzenia "postępowania wstępnego", czyli uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przez przedsięwzięcia rozumieć należało inwestycje wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Zgłoszona inwestycja jest przedsięwzięciem radiokomunikacyjnym. Nie wszystkie przedsięwzięcia radiokomunikacyjne są zaliczane do tych, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Niektóre jednak instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7), zaś niektóre instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8). W dacie złożenia wniosku i wydania decyzji przez organ pierwszej instancji – Prezydenta Miasta W. – obowiązywała ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ale z mocy art. 173 ust. 1 tej ustawy zachowały moc przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W myśl tego rozporządzenia, niektóre instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne były zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7), zaś niektóre instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, były zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany (§ 3 ust. 1 pkt 8). Odnotować jeszcze można, iż do czasu wydania przepisów wykonawczych do art. 60 ustawy o dostępie, przy kwalifikowaniu przedsięwzięć należało uwzględniać regulację art. 173 ust. 2 ustawy o dostępie. Zdaniem Sądu, taki stan faktyczny i prawny zobowiązywał organ rozpatrujący wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji do szczegółowego zbadania wniosku oraz dołączonej dokumentacji pod kątem ustalenia, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna być uzyskana przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Obowiązek ten spoczywał także na organie odwoławczym. Dotychczasowe uwagi dotyczące wzajemnej relacji postępowania lokalizacyjnego i środowiskowego da się zatem streścić w ten sposób, że organ lokalizacyjny dysponujący wystarczającymi danymi jest w stanie wykluczyć kwalifikację przedsięwzięcia do inwestycji wymienionych w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jeśli jednak po zapoznaniu się ze wnioskiem i dołączoną dokumentacją organ lokalizacyjny nie jest w stanie wykluczyć konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, może przesądzić o potrzebie rozstrzygnięcia wstępnego. Organ ochrony środowiska nie jest związany stanowiskiem organu lokalizacyjnego. Może zatem nie tylko orzec merytorycznie w zakresie środowiskowych uwarunkowań, ale także umorzyć postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną niezaliczeniem inwestycji do przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak już wspomniano, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ, wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 omawianej ustawy. Powyższe rozważania – w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego – uprawniają do konstatacji, iż w postępowaniu lokalizacyjnym rozstrzyga się wstępnie o kwalifikacji inwestycji z punktu widzenia przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a więc stosuje się przepisy regulujące te oceny. W sytuacji, gdy w trakcie postępowania przepisy te zmieniają się, dalsze ustalenia organów uwarunkowane są wyborem konkurujących norm materialnych. Wybór ten jest możliwy tylko w razie zastosowania norm intertemporalnych regulujących wpływ zmian aktów normatywnych dla losów postępowań indywidualnych. W niniejszej sprawie, po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, doszło do utraty mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. i wejścia w życie, przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji, rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Nadto, wniosek o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego został złożony w trakcie obowiązywania przepisów Działu VI Tytułu I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, regulujących poprzednio oceny oddziaływania na środowisko, uchylonych z dniem 15 listopada 2008 r., na podstawie art. 144 pkt 9 ustawy o udostępnianiu do informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, zasadne jest więc pytanie o to, jakie przepisy ustawowe w zakresie ocen oddziaływania na środowisko powinien stosować w niniejszej sprawie Prezydent Miasta W. oraz jakie przepisy ustawowe i wykonawcze powinny stanowić podstawę rozstrzygania przez organ odwoławczy. W obu przypadkach podstawę rozstrzygania stanowić powinny, obok norm materialnych, przepisy międzyczasowe. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przede wszystkim ustalić należy, czy kwestia intertemporalna jest uregulowana przez ustawodawcę. Brak jasnej regulacji pozostawia swobodę wyboru rozwiązania, przy zachowaniu reguł wynikających z wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady zaufania do państwa i prawa (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 12 marca 2001 r., sygn. akt OPS 14/00, ONSA 2001/3/101). Niewątpliwe – zdaniem Sądu – jest w tym zakresie, że ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r., a więc przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. To, czy w trwających postępowaniach mamy do czynienia z bezpośrednim stosowaniem nowych przepisów, zależy od tego, czy na przebieg wszczętych postępowań mają wpływ inne normy międzyczasowe. Rozważenia wymaga art. 153 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dokonując wykładni normy zawartej w tym przepisie, w tym także zastrzeżenia odnoszącego się do art. 154 tej ustawy, należy ustalić, czy stosowanie przepisów dotychczasowych w postępowaniach wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, dotyczy tylko decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy także postępowań w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a więc również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto, uwzględniając art. 173 ust. 1 i 2 tej ustawy, należy ocenić, czy przepisy dotychczasowe, o których mowa w art. 153 ust. 1, to tylko przepisy ustawy, czy także przepisy wykonawcze. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że norma intertemporalna została zawarta także w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl § 4 tego rozporządzenia, do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Jest niewątpliwe, że w braku przepisów międzyczasowych odnoszących się do postępowań będących w toku, po zmianie przepisów po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, w postępowaniu odwoławczym stosuje się przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji odwoławczej. Reguła stosowania nowych norm materialnych jednak nie obowiązuje, gdy z przepisów intertemporalnych wynika nakaz stosowania norm dotychczasowych (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 18 stycznia 1998 r., sygn. akt OPK 38/97, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2079/97, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 48737; wyrok NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1566/09, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 745088). Wskazując, że w zaskarżonym wyroku zaakceptowano stanowisko prawne wyrażone w zaskarżonej decyzji, polegające na wyborze nowego stanu prawnego, tj. przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bez jakiejkolwiek próby odniesienia się do przepisów art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu o informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż bezsporne jest, że wniosek został złożony przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. i przed wejściem w życie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Zaznaczając, że w podstawie kasacji zarzucono brak zastosowania tegoż § 4 rozporządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, iż należy przyjąć, że zaskarżony wyrok obarczony jest naruszeniem prawa materialnego poprzez niezastosowanie tego przepisu. Sąd podkreślił, że chodzi o zastosowanie poprzez rozważenie, czy zachodzą przesłanki hipotezy tej normy. W wyniku tego rozważenia możliwe zaś będzie zastosowanie dyspozycji tej normy, tzn. zastosowanie przepisów dotychczasowych albo odmowa zastosowania tej dyspozycji. Jak wynika z powyższych uwag, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wybór materialnej podstawy rozstrzygnięcia, wynikający z zastosowania przepisu § 4 rozporządzenia powiązany jest ze stosowaniem przepisu art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu o informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niepowołanie przepisu art. 153 ust. 1 w podstawie kasacji nie jest zatem przeszkodą do rozważenia kwestii intertemporalnej w kontekście wszystkich norm regulujących tę sytuację. Stwierdziwszy, że kwestie te nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu kasacyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, iż skoro istota kontrowersji związana jest z wyborem norm materialnych na etapie administracyjnego postępowania odwoławczego, to należało nie tylko uchylić zaskarżony wyrok, ale także rozpoznać skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania B.K. i Z.K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podał, że kierując się wytycznymi sformułowanymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 532/12 w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymagają zagadnienia intertemporalne, związane z ustaleniem przepisów, które winny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Przywołując następnie art. 153 ust. 1, art. 154 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przepis przejściowy zawarty w art. 153 ust. 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Analizując rozstrzygnięcia intertemporalne zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), Kolegium przytoczyło § 4 tego rozporządzenia i wskazało, że decyzjami, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, są decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś decyzjami, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, są m.in. decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawane na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 72 ust. 1 pkt 3). W opinii organu odwoławczego, wobec tak jednoznacznego przepisu przejściowego nie budzi wątpliwości konieczność stosowania do całości postępowania lokalizacyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji przepisów aktów wykonawczych, obowiązujących przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc przed dniem 15 listopada 2010 r. Aktem takim w niniejszej sprawie jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), znowelizowane przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105). Organ II instancji podkreślił, że jakkolwiek Kolegium w swoim poprzednim rozstrzygnięciu z dnia [...] r. powołało się na niewłaściwy akt prawny, to jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak zastosowane przepisy aktu wykonawczego odpowiadały pod względem treści przepisom, które powinny być zastosowane, to jest § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tym samym – zdaniem organu odwoławczego – aktualność zachowała przedstawiona we wcześniejszej decyzji Kolegium interpretacja zastosowanych przepisów. Przytoczywszy art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że jak wynika z treści wniosku inwestora, planowana inwestycja miałaby być realizowana na części (południowo-zachodni narożnik) nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 14/1, obręb W.. We wniosku tym (uzupełnionym dokumentem pt. "Szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikacją przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 21 sierpnia 2007 r."), zostały szczegółowo określone kluczowe parametry inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził, że w celu określenia zasięgu oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego na nieruchomości sąsiednie, a tym samym zweryfikowanie legitymacji procesowej stron postępowania, przeprowadzić należy analizę przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przywołując następnie § 1 i § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) powołanego rozporządzenia, Kolegium wywiodło, że przy wnioskowanej oraz ustalonej w decyzji mocy anten radioliniowych EIRP=1499,4 W – planowana inwestycja nie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ze względu na niższą niż przewidziana w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) rozporządzenia, równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny. Przytoczywszy § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia, organ II instancji podniósł, że ponieważ w przypadku wnioskowanej inwestycji równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (1499,4 W) mieści się w przedziale określonym w tym przepisie (a więc pomiędzy 1000 W a 1999 W), rozważenia wymaga, czy spełniona została kolejna przesłanka zastosowania tego przepisu, to jest czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Kolegium ustaliło, że najbliższe w stosunku do terenu planowanej inwestycji zabudowania charakteryzując się wysokością do ok. 12 m (np. dom odwołujących się ma wysokość 7 m, przy tym oś wiązki w ogóle nie przebiega nad nim). Z kolei wysokość zawieszenia anten to 26,3 m. Dokonując w tym kontekście wykładni terminu "miejsca dostępne dla ludności" organ odwoławczy stwierdził, że należy uwzględnić art. 124 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1683/08. Powołując się na art. 71 ust. 2 i art. 173 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Kolegium wywiodło, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania – przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przy zakładanej bowiem przez inwestora i ustalonej w decyzji mocy każdej z anten sektorowych (EIRP=1499,4 W), planowana inwestycja nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. Wynika to z okoliczności, że dotychczas wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania projektowanych anten, w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że niezakwalifikowanie inwestycji jako mogącej zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko oznacza jedynie, że nie jest wymagana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Oznacza to, że oddziaływanie inwestycji – w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – ogranicza się wyłącznie do nieruchomości potencjalnego zainwestowania. Podnosząc, że dla miejsc dostępnych dla ludności znaczące oddziaływanie inwestycji (przedsięwzięcia) na środowisko obejmuje obszar oddziaływania pojedynczej anteny o równoważnej mocy promieniowania izotropowo nie więcej niż 1999 W – do 70 m od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność, iż oddziaływanie nie jest "znaczące" w rozumieniu normatywnym, nie oznacza, że w ogóle nie występuje. Władający na podstawie tytułów prawno-rzeczowych nieruchomościami znajdującymi się w odległości do 70 m od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, mają zatem interes prawny w postępowaniu dotyczącym lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie organu, B.K. i Z.K., jako właściciele działki nr 13, są zatem stronami toczącego się postępowania administracyjnego. Wskazując na charakter planowanego zamierzenia organ II instancji wywiódł, że należy ono do kategorii inwestycji celu publicznego. Kolegium podkreśliło, że stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić żądaniu inwestora ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. Rozpatrując złożone odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Nie stwierdzono, aby w zastanym stanie faktycznym niniejszej sprawy istniały przepisy prawa, które wykluczałyby możliwość lokalizacji inwestycji w kształcie wynikającym z wniosku inwestora. Dotyczy to także istnienia ewentualnej wcześniejszej konieczności uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ stwierdził, że zostało już wcześniej wyjaśnione, że przy zakładanej lokalizacji inwestycji oraz przy uwzględnieniu liczby i parametrów anten sektorowych, inwestycja nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie przedmiotowego raportu byłoby obligatoryjne lub fakultatywne. Oznacza to, że zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, takimi ustalonymi parametrami będzie związany także organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podał, że teren potencjalnego zainwestowania nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja organu I instancji została wydana z poszanowaniem przepisów proceduralnych, wniosek inwestora zawierał wszystkie elementy określone w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia i został uzgodniony z organem właściwym w sprawach melioracji wodnych, z właściwym zarządcą drogi, z wojewódzkim konserwatorem zabytków, z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Teren potencjalnego zainwestowania nie leży na obszarze, który w poprzednio obowiązującym ogólnym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego był przeznaczony pod realizację inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy i nie było konieczności przeprowadzenia uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy. Stwierdzając, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 10 § 1 i art. 49 kpa oraz art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium podkreśliło, że zaskarżona decyzja zawierała wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym organ lokalizacyjny, z uwagi na upływ terminu, do jakiego udzielone było pełnomocnictwo, prawidłowo doręczył decyzję lokalizacyjną bezpośrednio inwestorowi. W opinii organu odwoławczego, decyzja w sposób precyzyjny określiła zarówno lokalizację, jak i istotne z punktu widzenia potencjalnego oddziaływania na środowisko, parametry techniczne inwestycji. Z tego względu – w ocenie organu – nieuzasadniony jest zarzut dotyczący braku w decyzji podstawowych danych dotyczących parametrów projektowanych anten. Zarówno wniosek inwestora, jak i decyzja organu I instancji zawierały szczegółowe określenie kluczowych parametrów inwestycji, to jest wysokość zamontowania anten sektorowych (26,3 m), ich liczbę (3), azymuty (0°, 120°, 240°), pasmom nadawania każdej anteny: 2000 MHz, tilt: 0°-10° oraz równoważną moc promieniowania izotropowego EIRP=1.489,4 W. Odpowiednie parametry dla 5 anten parabolicznych linii radiowych wynosiły: RL1, RL2, RL3, RL4, RL5, skierowane na azymuty: 108°, 136°, 158°, 180° i 205° oraz wysokość ich zainstalowania: 25,0 n.p.t. Co do kolejnego zarzutu odwołania, dotyczącego braku w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wyjaśnienia przyczyn zaniechania postępowania środowiskowego, które zostało wszczęte na wniosek inwestora w dniu 1 sierpnia 2007 r., Kolegium podało, że pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. zleciło organowi I instancji przeprowadzenie w tym zakresie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi, pismem z dnia 2 lutego 2015 r., organ poinformował Kolegium, że uzyskał w Wydziale Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego we W. informację, iż w dniu 26 stycznia 2015 r. wydana została opinia stwierdzająca brak wymogu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu braku odniesienia się w decyzji organu I instancji do protestu mieszkańców osiedla W. Kolegium wskazało, że do tej kwestii odniosło się w odrębnym rozstrzygnięciu, gdyż postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania Zarządu Osiedla W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], ze względu na brak legitymacji osiedla – jako jednostki pomocniczej gminy – do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. Na powyższą decyzję B.K. i Z.K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucili kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, iż nie został on naruszony, pomimo że zarówno decyzja objęta wnioskiem, jak i dokumentacja przedłożona przez inwestora nie odnosi się do konieczności zsumowania mocy anten sektorowych i 5 anten radioliniowych (brak podania mocy) nakładających się. Ponadto organ nie podał w decyzji mocy wszystkich anten, w tym radioliniowych, które objął analizą oraz wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej i odbić promieniowania; 2. art. 54 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie podanie mocy anten radioliniowych, co powoduje, że w istocie nie wiadomo, dla jakiej konkretnej inwestycji została wydana decyzja lokalizacyjna; 3. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1 i 3 kpa w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105) poprzez: a) nie ustalenie faktycznej mocy ERIP anten według ich danych katalogowych, b) nie wskazanie, na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek promieniowania w odległości 70 m przy uwzględnieniu maksymalnych pochyleń anten, c) nie wyjaśnienie, na czym polega istota kwalifikacji inwestycji, d) nie wyjaśnienie w oparciu o prawa fizyki, z jakich powodów organ uznał, że energia anten radioliniowych i sektorowych nie wejdzie w superpozycję; 4. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa, poprzez zaakceptowanie danych zawartych w dokumentacji, pomimo że nie wskazano w niej mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, nie określono danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, brak wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji i nie uwzględniono tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Rozwijając w uzasadnieniu skargi podniesione zarzuty skarżący w szczególności zakwestionowali przyjętą przez organ interpretację terminu "miejsca dostępne dla ludności". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma to, czy ponownie rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uwzględniło wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 532/12, uchylającym poprzednio wydaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. oraz oddalający skargę na tę decyzję wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 603/11. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że w pełni uwzględniła ona wytyczne sformułowane w przywołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytaczając stosowne przepisy i dokonując prawidłowej ich wykładni organ odwoławczy doszedł do trafnego wniosku, że mając na uwadze przepisy intertemporalne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zastosowanie mają przepisy aktów wykonawczych obowiązujących przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), a więc przed dniem 15 listopada 2010 r. Aktem mającym zastosowanie w niniejszej sprawie jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), znowelizowane przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105). Opierając się na mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepisach Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie wywiodło, że planowana inwestycja nie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ze względu na niższą niż przewidziana w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) rozporządzenia, równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny. Planowana inwestycja nie wymagała też – stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia – uzyskania – przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego – decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, bowiem wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania projektowanych anten, w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Kolegium prawidłowo przy tym zaznaczyło, że skoro dla przedmiotowych terenów brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to kwestia sposobu zagospodarowania tych terenów – w tym parametrów i wskaźników kształtowania terenu oraz zagospodarowania terenu – nie jest przesądzona i w określonych odległościach od projektowanych urządzeń liczyć się trzeba będzie z koniecznością ograniczenia ich wysokości. Jak trafnie podkreślił organ odwoławczy, w tych okolicznościach sprawy, stosownie do art. 56 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.), organ administracji publicznej nie mógł odmówić żądaniu inwestora ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zauważyć przy tym wypada, że decyzja lokalizacyjna stanowi wstępny etap procesu inwestycyjno-budowlanego i dotyczy jedynie określenia warunków, przy zachowaniu których możliwa będzie realizacja planowanej inwestycji. Szczegółowe kwestie związane z inwestycją, w tym z jej dokładnymi parametrami, będą rozważane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2041/13, "W decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie (...) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej" (przepis ten odnosi się przede wszystkim do Tytułu I, Działu VII ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.). Oczywiście wskazanym jest, aby w decyzji o lokalizacji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej określić moc lokalizowanych anten, jednakże brak tego parametru nie dyskwalifikuje decyzji, gdyż jest to kwestia i tak podlegająca szczegółowemu badaniu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę". Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze podkreślić trzeba, że przyjęta przez organ administracyjny interpretacja terminu "miejsca dostępne dla ludności" została oparta na zawartej w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.) definicji legalnej tego terminu. Stosownie do tego przepisu, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Kolegium prawidłowo zinterpretowało ten przepis przyjmując, że chodzi o miejsca, gdzie ludzie mogą aktualnie choćby czasowo przebywać bez zastosowania specjalnego sprzętu technicznego. Jak już wyżej zaznaczono, dla przedmiotowych terenów brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie można ustalić, jaka zabudowa może powstać w przyszłości na tym obszarze. Zgodzić się też należy z organem odwoławczym, że zobowiązany był on do stosowania tylko tych przesłanek wydania decyzji lokalizacyjnej, które uregulował prawodawca. Nie mógł więc w szczególności sumować mocy anten sektorowych i radioliniowych, skoro przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 mającego zastosowanie w tej sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, mówią o mocy wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Wyłączenie zaś z zakresu obowiązywania tych przepisów radiolinii uzasadniało brak określenia w kwestionowanej decyzji mocy anten radioliniowych. Organy lokalizacyjne nie są ponadto zobligowane do weryfikowania parametrów anten według danych katalogowych, jak również do określania danych producenta projektowanych anten. Jak podkreślano wyżej, decyzja lokalizacyjna stanowi wstępny etap procesu inwestycyjno-budowlanego, a szczegółowe kwestie związane z inwestycją będą rozważane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew zarzutom skargi, w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji określono wszystkie wymagane przez obowiązujące przepisy parametry planowanej inwestycji, w tym tilt dla wszystkich wnioskowanych anten sektorowych. Żaden zaś przepis nie wymagał wskazania, na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek promieniowania w odległości 70 m przy uwzględnieniu maksymalnych pochyleń anten. Co do zarzutu niewyjaśnienia na czym polega istota kwalifikacji inwestycji zauważyć trzeba, że decyzja lokalizacyjna wystarczająco charakteryzuje przedmiot planowanej inwestycji jako budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Zarzut ten nie jest zatem uzasadniony. W świetle powyższego brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.