II SA/Sz 1259/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Zarządu Powiatu w M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 16 sierpnia 2017 r. nr P-1.4131.309.2017.KN w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu M. oddala skargę. Sygn. akt II SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Zarząd Powiatu w Myśliborzu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 16 sierpnia 2017 r., którym to rozstrzygnięciem Wojewoda Zachodniopomorski stwierdził nieważność uchwały Zarządu Powiatu w Myśliborzu z dnia 12 kwietnia 2017 r., nr 171/563/2017, w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego. Wraz ze skargą złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda Zachodniopomorski wyjaśnił, że w dniu 12 kwietnia 2017 r. Zarząd Powiatu w Myśliborzu, działając na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym, a także art. 12 oraz art. 20 ustawy o pracownikach samorządowych podjął uchwałę Nr 171/563/2017 w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego. W § 1 ww. aktu organ wykonawczy Powiatu Myśliborskiego powierzył Pani Aleksandrze Szokaluk stanowisko Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego od dnia 25 kwietnia 2017 r. do dnia 31 maja 2017 r. Następnie organ nadzoru przeanalizował stan faktyczny, dotyczący zmian personalnych na stanowisku Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego, które miały miejsce od 13 września 2016 r. W tym dniu Zarząd Powiatu w Myśliborzu podjął bowiem uchwałę Nr 122/390/2016 w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego, które to stanowisko pełnił Carlo Paolicelli. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 17 października 2016 r., Wojewoda Zachodniopomorski stwierdził nieważność powyższego aktu, z uwagi na istotne naruszenie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, tj. brak uzyskania zgody Rady Miejskiej w Pełczycach na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Carlo Paolicelli. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone Zarządowi Powiatu w Myśliborzu w dniu 20 października 2016 r. - od tego momentu znalazł zastosowanie art. 80 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Stosownie do brzmienia unormowania stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały organu powiatu wstrzymuje jej wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Dalej organ wskazał, że rozstrzygnięcie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały odwołującej Carlo Paolicelli ze stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego zostało zaskarżone przez Zarząd Powiatu w Myśliborzu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1457/16, oddalił złożoną przez Zarząd Powiatu w Myśliborzu skargę. Od wyroku tego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywiódł Zarząd Powiatu w Myśliborzu. Organ nadmienił, że w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego termin posiedzenia NSA, na którym zostanie rozpatrzona skarga kasacyjna w tej sprawie nie został jeszcze wyznaczony. W ocenie organu nadzoru od dnia otrzymania rozstrzygnięcia nadzorczego (20 października 2016 r.) eliminującego z obrotu prawnego uchwałę Nr 122/390/2016 w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego organ wykonawczy Powiatu Myśliborskiego winien był wstrzymać się od dokonywania jakichkolwiek czynności związanych z powołaniem nowego Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego, bowiem pomiędzy uchwałą Nr 122/390/2016 w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego, a uchwałą w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego istnieje ścisły i nierozerwalny związek. Skoro organ nadzoru wyeliminował z obrotu prawnego uchwałę odwołującą Dyrektora CUW Powiatu Myśliborskiego, to brak było podstaw do powoływania na ww. stanowisko nowo wybranej osoby. Nie jest bowiem zasadne powoływanie nowego Dyrektora, gdy nastąpiło wstrzymanie wykonania uchwały odwołującej osobę uprzednio piastującą to stanowisko. Organ nadzoru wskazał jednocześnie na okoliczność, iż w dniu 24 października 2016 r. Zarząd Powiatu w Myśliborzu podjął uchwały Nr 129/420/2016 w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego oraz kolejne uchwały w sprawie udzielenia nowo powołanemu dyrektorowi upoważnień. Uchwały te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego rozstrzygnięciami nadzorczymi Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 listopada 2016 r., z uwagi na istotnie naruszenie przepisu art. 80 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego wydane w tych sprawach zostały zaskarżone przez Powiat Myśliborski do WSA w Szczecinie. Sąd ten podzielił argumenty Strony Skarżącej i wyrokami z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 147/17, II SA/Sz 148/17 oraz z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 149/17, SA/Sz 150/17 uchylił ww. rozstrzygnięcia. Wojewoda Zachodniopomorski złożył na powyższe wyroki skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który na posiedzeniach w dniu 11 lipca 2017 r. (sygn. akt II OSK 1448/17, II OSK 1449/17, II OSK 1450/17, II OSK 1451/17) uchylił zaskarżone wyroki WSA w Szczecinie. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko Wojewody Zachodniopomorskiego, zgodnie z którym wobec nieskuteczności odwołania Carlo Paolicelli ze stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego powołanie innej osoby na to stanowisko było niedopuszczalne. Organ zwrócił uwagę na to, że analogiczna sytuacja ma miejsce w obecnym stanie faktycznym, nadal bowiem obowiązuje stan wstrzymania wykonania uchwały Nr 122/390/2016 w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego, który będzie trwał do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku kończącego postępowanie w tej sprawie. Ponowne powołanie Aleksandry Szokaluk na stanowisko Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego nie znajduje więc prawnego uzasadnienia i nie może zostać zaakceptowane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Zarząd Powiatu w Myśliborzu podniósł zarzuty: - naruszenia art. 109 w związku z art. 391 § 1 k.p.a. w związku z art. 79 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym, poprzez doręczenie stronie skarżącej dokumentu niebędącego rozstrzygnięciem nadzorczym w rozumieniu przepisów ustawy o samorządzie powiatowym, a jedynie kopią tego rozstrzygnięcia w postaci pliku pdf, która nie stanowi dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 570).; - naruszenia art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz.U.2016.814 j.t. ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że wstrzymanie z mocy tego przepisu z dniem 20 października 2016 r. wykonalności uchwały Zarządu Powiatu Myśliborskiego nr 122/390/2016 z dnia 13 września 2016 r. w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego skutkuje obowiązkiem wstrzymania się od dokonywania w dniu 12 kwietnia 2017 r. czynności powierzenia przez Zarząd Powiatu w Myśliborzu stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego, w sytuacji gdy powierzenie stanowiska uprzedniemu Dyrektorowi tej placówki na mocy umowy o pracę Panu Carlo Paolicelli nastąpiło na czas określony do dnia 10 stycznia 2017 r. zaś umowa o pracę z nim zawarta rozwiązania została 14 września 2016 r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu, skarżący wyjaśnił, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało przesłane przez organ pocztą elektroniczną, platformą e-PUAP w piątek 25 sierpnia 2017 r. o godz. 14:49 w czasie, gdy Starostwo Powiatowe w Myśliborzu już nie pracowało (zgodnie z regulaminem pracy w piątek urząd jest czynny do godz. 14:00). Powyższe spowodowało, że pracownik odpowiedzialny za odbiór korespondencji mógł zalogować się na platformie i pobrać rozstrzygnięcie z systemu, które opatrzone pieczęcią wpływu z dnia 28 sierpnia 2017 r. wprowadzono do obiegu w Starostwie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Zarząd Powiatu w Myśliborzu podkreślił, że w jego ocenie, w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma rozważenie skutków stanu wstrzymania wykonalności uchwały Zarządu Powiatu Nr 122/390/2016 o odwołaniu Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego), a w szczególności, czy stan ten może powodować nieważność późniejszej uchwały tego organu Nr 171/563/2017 powierzającej stanowisko dyrektora tej jednostki innej osobie. Skarżący zaakcentował, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 80 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym ma miejsce tylko w stosunku do aktów, które nadają się jeszcze do wykonania. W sytuacji zatem, gdy akt został już wykonany, norma omawianego przepisu na niego nie oddziałuje. Skoro przepis ten ma chronić przed skutkami wykonania aktu dopiero po doręczeniu rozstrzygnięcia nadzorczego, to jego wykonanie przed doręczeniem aktu nadzorczego niweczy cel jego zastosowania. Uchwała Zarządu Powiatu Myśliborskiego Nr 122/390/2016 w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Usług Wspólnych podlega wykonaniu poprzez podjęcie czynności z zakresu prawa pracy tj. złożenia wobec dyrektora oświadczenia o rozwiązaniu z nim stosunku pracy. Uchwała nr 122/390/2016 została wykonana 14 września 2016 r. albowiem z tą datą umowa o pracę z Carlo Paolicelli została rozwiązana. Obecnie Sąd Rejonowy w C. rozpoznaje powództwo Carlo Paolicelli o przywrócenie do pracy. Wobec tego, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody wstrzymało wykonalność uchwały Zarządu Powiatu w Myśliborzu nr 122/390/2016 dopiero 20 października 2016 r. a jej wykonanie nastąpiło 14 września 2016 r. to wstrzymanie jej wykonalności nastąpiło po jej wykonaniu. W rezultacie norma art. 80 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym w niniejszej sprawie w związku z rozstrzygnięciem Wojewody nie oddziałuje na uchwałę nr 122/390/2016 albowiem ta została wykonana przed wystąpieniem stanu wstrzymania jej wykonalności. W tym stanie rzeczy postawienie w badanej sprawie zarzutu naruszenia art. 80 ust. 1 u.s.p. jest co do zasady niesłuszne. Następnie skarżący przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych i wskazał, że nawet przy założeniu, że z punktu widzenia sfery administracyjnej, wobec prawomocnego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Zachodniopomorskiego, Carlo Paolicelli nie został skutecznie odwołany ze stanowiska, to i tak z racji zawarcia z nim umowy na czas określony do 10 stycznia 2017 r., z całą pewnością na dzień 12 kwietnia 2017 roku stanowisko Dyrektora CUW byłoby przez Carlo Paolicelli nieobsadzone. Z dniem 10 stycznia 2017 r. umowa o pracę z Carlo Paolicelli uległaby wygaśnięciu z mocy jej postanowień. W razie wygaśnięcia umowy zawartej na czas określony z dyrektorem jednostki organizacyjnej powiatu, w ocenie skarżącego, zbędny jest dodatkowy akt administracyjny zarządu powiatu stwierdzający tę okoliczność. Zatem wygaśnięcie umowy o pracę z Dyrektorem Centrum Usług Wspólnych, z mocy umowy powoduje skutek w postaci powstania stanowiska wakującego również w sferze prawa administracyjnego. Wygaśniecie umowy o pracę z dyrektorem jednostki musi być odnotowane jako czynność oddziałująca nie tylko na stosunek pracy ale także na sferę administracyjną i to bez potrzeby dodatkowej inicjatywy uchwałodawczej w sferze prawa administracyjnego. W ocenie skarżącego, odmienne stanowisko Wojewody Zachodniopomorskiego doprowadzi do kuriozalnych skutków, kiedy to mimo wygaśnięcia umowy o pracę na stanowisku dyrektora jednostki, nadal w sferze prawa administracyjnego stanowisko dyrektora uznaje się za obsadzone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia, ewentualnie o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił Zarządowi Powiatu w Myśliborzu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na postanowienie WSA w Szczecinie, postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując w jego uzasadnieniu na konieczność ustalenia przez sąd wojewódzki, czy i kiedy doszło do prawidłowego doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego, a następnie ustalenia, czy skarga została wniesiona po terminie. NSA wyjaśnił bowiem, że wskazana na dokumencie UPP data doręczenia jest wyłącznie datą doręczenia tego poświadczenia nadawcy, a więc datą i godziną, w której Wojewoda Zachodniopomorski otrzymał dokument UPP, wygenerowany automatycznie przez system teleinformatyczny skarżącego. Nie jest to natomiast data doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócono się do obu organów o nadesłanie urzędowego poświadczenia doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewoda Zachodniopomorski oświadczył, że dokument taki nie został wygenerowany. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 29 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił wniosek Zarządu Powiatu w Myśliborzu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przyjmując, że pomimo, iż Wojewoda Zachodniopomorski, przesyłając rozstrzygnięcie bezpośrednio za pomocą platformy ePUAP w trybie urzędowego poświadczenia przedłożenia nie dochował należytej formy doręczenia, to jednak skoro strona zapoznała się z treścią rozstrzygnięcia nadzorczego i zakwestionowała zaprezentowane w nim stanowisko, należy uznać je za doręczone w dniu 28 sierpnia 2017 r. (data pobrania z systemu). Tym samym sąd uznał, że skarga wniesiona w dniu 26 września 2017 r. została złożona z dochowaniem ustawowego terminu, co umożliwiało jej rozpoznanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W badanej sprawie spór organów administracji publicznej ogniskuje się wokół tego, jak daleko sięgają skutki wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały Zarządu Powiatu w Myśliborzu z dnia 13 września 2016 r. nr 122/390/2016, w przedmiocie odwołania Carlo Paolicelli ze stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego, w szczególności, czy zastosowanie ma art. 80 ust. 1 u.s.p., a także, jakie skutki w sferze prawa administracyjnego wywołuje wygaśnięcie umowy o pracę z Carlo Paolicelli, zawartej na czas określony, z dniem 10 stycznia 2018 r. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi i wyjaśnienia wskazanych wyżej wątpliwości, w pierwszej kolejności należy wskazać na okoliczność, iż kwestie związane z odwołaniem Carlo Paolicelli ze stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego były przedmiotem badania zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy okazji skarg wnoszonych przez Zarząd Powiatu Myśliborskiego na rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego. Dalej wyjaśnić należy, że wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1457/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Zarządu Powiatu w Myśliborzu na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia z dnia 17 października 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu Powiatu w Myśliborzu, nr 122/390/2016 z dnia 13 września 2016 r. w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego, z tego powodu, iż uchwała ta została podjęta bez uprzedniego uzyskania zgody Rady Miejskiej w Pełczycach, której radnym był Carlo Paolicelli. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 976/17, oddalił skargę kasacyjną Zarządu Powiatu w Myśliborzu od opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. NSA wyjaśnił, że wymóg uzyskania uprzedniej zgody rady gminy odnosi się do zamierzonego, definitywnego rozwiązania każdego stosunku pracy. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, czy mamy do czynienia z pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, mianowania, wyboru, czy też powołania. Podkreślił, że ochrona trwałości stosunku pracy radnego zagwarantowana ustawą o samorządzie gminnym obejmuje wszystkie formy nawiązania stosunku pracy. Ochrona stosunku pracy radnego ma bowiem na celu umożliwienie radnym, ze względu na szczególną rolę, jaka została powierzona gminom, jak najskuteczniejszego i najbezpieczniejszego sprawowania funkcji (por. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24.11.1992 r., sygn. I PZP 55/02, opubl. OSNCP 1993/7-8 poz. 116). NSA wskazał, że naturalnym następstwem ochrony, o której mowa, jest ograniczenie, wynikające z art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym, swobody podmiotu, który w określony w kodeksie pracy sposób nawiązał na podstawie powołania stosunek pracy z pracownikiem, w rozwiązaniu tego stosunku. Ograniczenie to nie ma przy tym charakteru bezwzględnego, albowiem rozwiązanie stosunku pracy, w tym stosunku pracy na podstawie powołania, może nastąpić wtedy, gdy rada gminy wyrazi na nie zgodę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie art. 25 ust. 2 u.s.g. brak jest prawnych podstaw do rozróżniania uchwały o odwołaniu dyrektora i faktycznego rozwiązania z nim stosunku pracy, które następować by miało dopiero poprzez złożenie stosownego oświadczenia woli. Wbrew bowiem poglądowi wyrażonemu w skardze kasacyjnej akt odwołania powołanego dyrektora jednostki powiatowej będzie miał zawsze podwójny charakter, gdyż jednocześnie będzie pozbawiał osobę powołaną zajmowanego stanowiska, jak i wypowiadał jej stosunek pracy. Zgodnie bowiem z art. 70 § 2 Kodeksu pracy, odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę, zaś zgodnie z art. 70 § 3 tego Kodeksu, odwołanie jest równoznaczne z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli nastąpiło z przyczyn, o których mowa w art. 52 lub 53. W świetle przytoczonych wyżej orzeczeń rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego, stwierdzające nieważność uchwały Zarządu Powiatu w Myśliborzu, nr 122/390/2016 z dnia 13 września 2016 r., skutecznie wyeliminowało ten akt z obrotu prawnego. W realiach badanej sprawy oznacza to, że uchwała Zarządu Powiatu w Myśliborzu z dnia 7 lipca 2016 r., nr 106/339/2016, w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego Carlo Paolicelli pozostaje w dalszym ciągu w obrocie prawnym. Podkreślić przy tym należy, że z § 1 tej uchwały wynika, że stanowisko, o którym mowa zostało powierzone Carlo Paolicelli od dnia 11 lipca 2016 r. na czas nieokreślony, zatem nie zasługiwały na uwzględnienie wywody skarżącego, iż stosunek pracy Carlo Paolicelli wygasł z dniem 14 września 2016 r., bowiem tego dnia zawarta z nim umowa o pracę została rozwiązana, podobnie jak twierdzenie, że umowa o pracę wygasła z dniem 10 stycznia 2017 r., bowiem do tego dnia została zawarta. Skarżący podnosząc, że skoro umowa o pracę z Carlo Paolicelli została zawarta na czas oznaczony i termin do, którego została zawarta już upłynął, całkowicie pomija okoliczność, iż termin trwania tej umowy został odmiennie ukształtowany w akcie powołania Carlo Paolicelli, a akt ten pozostaje w obrocie prawnym. Dopiero zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały w sprawie powierzenia mu stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego spowoduje, że dopuszczalne stanie się powołanie na zwolnione stanowisko kolejnego dyrektora Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, dotyczącej naruszenia art. 80 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Kwestia skutków stwierdzenia nieważności uchwały odwołującej Carlo Paolicelli ze stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych i w konsekwencji wstrzymania wykonania tej uchwały była bowiem przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1448/17, przyznał rację Wojewodzie Zachodniopomorskiemu, że stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Powiatu Myśliborskiego z dnia 13 września 2016 r. Nr 122/390/2016 o odwołaniu ze stanowiska Dyrektora Centrum rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 17 października 2016 r. doręczonym Zarządowi Powiatu w dniu 20 października 2016 r. uprawniało Wojewodę Zachodniopomorskiego do zastosowania art. 79 ust. 1 u.s.p. i stwierdzenia nieważności - rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 30 listopada 2016 r., uchwały Zarządu Powiatu Myśliborskiego z dnia 24 października 2016 r. nr 129/420/2016 w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego. Za trafny NSA uznał wywód Wojewody, z którego wynika, że, podejmując w dniu 24 października 2016 r. uchwałę nr 129/420/2016 i powierzając stanowisko Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego Aleksandrze Szokaluk, Zarząd Powiatu istotnie naruszył art. 80 ust. 1 u.s.p., ponieważ powinien był wstrzymać się od podejmowania jakichkolwiek czynności związanych z powołaniem nowego Dyrektora Centrum. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zakwestionowano dopuszczalność podjęcia przez zarząd powiatu działań związanych z powołaniem nowego dyrektora w sytuacji, gdy poprzednio powołany dyrektor nie został skutecznie odwołany ze stanowiska znajduje zatem zastosowanie również w niniejszej sprawie. Końcowo wskazać należy, ze podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący nieprawidłowego doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego został przez sąd uwzględniony na etapie badania, czy skarga została wniesiona w terminie, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem skargi do rozpoznania. Uznając zatem, że zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze nie narusza prawa, sąd – w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – j.t. ze zm.). skargę oddalił.