I SA/Kr 1065/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi F. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - skargę oddala - F. W. (dalej: wnioskodawca) zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia akcji spółki komandytowo-akcyjnej w celu ich dobrowolnego umorzenia. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym w [...] nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W 2008 r. podpisany został akt zawiązania i statutu Spółki komandytowo-akcyjnej (dalej: SKA). Aktualnie akcjonariuszem SKA jest spółka jawna (powstała z przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością). Wspólnikami spółki jawnej będącej akcjonariuszem SKA 4 osoby fizyczne (w tym wnioskodawca). Kapitał zakładowy SKA wynosi 5.837.459 zł i dzieli się na 5.837.459 akcji wyemitować w następujących seriach: seria A stanowi 50.000 akcji imiennych objętych za wkład pienię; i seria B stanowi 5.787.459 akcji imiennych pokrytych wkładem niepieniężnym w postaci pra użytkowania wieczystego wraz z odrębną własnością budynków i budowli posadowionych przedmiotowym gruncie (aport ten został częściowo wniesiony tytułem agio emisyjnego kapitał zapasowy SKA, a częściowo na kapitał zakładowy). Ww. przedmiot wkładu został przez akcjonariusza (działającego wówczas w formie sp. z o.o. nabyty i wprowadzony do własnej ewidencji środków trwałych (w zakresie budynków i budowli podlegał amortyzacji). Akcjonariusz na moment zawiązania SKA (wniesienia wkładów do SKA) działał w formie sp. z o.o. Do przekształcenia akcjonariusza doszło w toku funkcjonowania SKA. Z uwagi na zawarcie w przeszłości pomiędzy SKA, a akcjonariuszem umowy nabycia akcji własnych w celu umorzenia, aktualnie akcjonariusz posiada 50.000 akcji serii A objętych wkład pieniężny oraz 2.339.267 akcji serii B objętych w zamian za aport. W najbliższym czasie akcjonariusz rozważa zbycie pakietu akcji posiadanych w SKA na rzecz tejże SKA w celu umorzenia w trybie tzw. dobrowolnego umorzenia akcji. W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytanie: W jakiej wysokości w przypadku zbycia przez akcjonariusza - spółkę jawną akcji posiadany w SKA na rzecz SKA w celu umorzenia w trybie tzw. dobrowolnego umorzenia akcji wnioskodawca jako wspólnik akcjonariusza - spółki jawnej będzie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w odniesieniu do akcji objętych za wkład pieniężny i za wkład niepieniężny? (pytanie oznaczone nr 2). Zdaniem wnioskodawcy, w przypadku zbycia przez akcjonariusza - spółkę jawną (powstałą z przekształcenia sp. z o.o.) akcji posiadanych w SKA na rzecz SKA w celu umorzenia w trybie tzw. dobrowolnego umorzenia akcji, wnioskodawca jako wspólnik akcjonariusza - spółki jawnej będzie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu - w proporcji do posiadanego udziału w zyskach spółki jawnej: w odniesieniu do akcji objętych za wkład pieniężny - w wysokości wydatków poniesionych na objęcie akcji w SKA przez akcjonariusza (wówczas działającego w formule sp. z o.o. tj. w wysokości wniesionego do spółki wkładu pieniężnego (akcje serii A). w odniesieniu do akcji objętych za wkład niepieniężny - w wysokości wartości wkład niepieniężnego wniesionego przez akcjonariusza (wówczas działającego w formie sp. z o.o. określonej w statucie na nabycie akcji w zamian za wkład niepieniężny (akcji serii B) w proporcji do liczby akcji podlegających umorzeniu dobrowolnemu. Wnioskodawca uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm., dalej u.p.d.o.f.) od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, w tym z realizacji praw wynikających z tych instrumentów, z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu. Ustęp 2 rzeczonego przepisu stanowi, że dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów (akcji) a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f oraz art. 23 ust. 1 pkt 38 i 38c. Z uwagi na fakt, że objęcie przedmiotowych akcji przez akcjonariusza SKA miało miejsce przed 1 stycznia 2014 r. należy, w ocenie wnioskodawcy, odwołać się do art. 6 ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku tonażowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1387: dalej ustawa nowelizująca). Zdaniem wnioskodawcy w oparciu o regulacje art. 6 ust. 1 należy przyjąć, że kosztem uzyskania przychodu w przypadku zbycia akcji na rzecz spółki celem umorzenia są wydatki na objęcie akcji w SKA. W przypadku akcji objętych w zamian za wkład pieniężny – będzie to wniesiony wkład pieniężny. W przypadku zaś akcji objętych w zamian za aport (w postaci prawa użytkowania wieczystego wraz z odrębną własnością budynków i budowli) będzie to wartość (de facto historyczna) przedmiotu tego aportu określona w statucie SKA na moment objęcia akcji przez akcjonariusza (2008 r.). Wynika to z faktu, że ustawa nowelizująca w art. 6 nie definiuje pojęcia wydatku na nabycie/objęcie akcji. Oznacza to zatem w ocenie wnioskodawcy, że wydatek ten należy ocenić według wartości wkładu niepieniężnego wniesionego do SKA przez akcjonariusza. Powołany przepis jest jedyną właściwą regulacją dotyczącą sposobu ustalenia wysokości przychodu w związku z odpłatnym zbyciem akcji spółki komandytowo-akcyjnej posiadającej siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, której akcje zostały nabyte lub objęte przed momentem, od którego spółka ta stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Dalej wnioskodawca odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczących art. 6 ustawy nowelizującej przywołując kolejno wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1805/15, w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3443/14, w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 835/16, by w konkluzji stwierdzić, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy nowelizującej w przypadku odpłatnego zbycia akcji SKA (zbycie celem umorzenia), kosztem uzyskania przychodu wnioskodawcy z tego tytułu będzie wartość wkładu niepieniężnego – określona w statucie SKA – wniesionego na pokrycie akcji w podwyższonym kapitale zakładowym SKA przez akcjonariusza, w tym także w części przekazanej na kapitał zapasowy SKA w proporcji do posiadanego przez wnioskodawcę udziału w zyskach spółki jawnej (będącej akcjonariuszem SKA). Z uwagi na fakt, że część akcji objętych za aport została już w przeszłości zbyta na rzecz SKA i aktualnie zbyciu podlegałby pozostały pakiet akcji objętych za aport (w całości lub części) ten wydatek, tj. wartość wkładu niepieniężnego (aportu) powinien zostać rozliczony proporcjonalnie do liczby zbywanych aktualnie akcji. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z dnia 18 sierpnia 2017 r. nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy w części za prawidłowe, a w części za nieprawidłowe. Na wstępie zacytowano art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej i wyjaśniono, że norma ta ma charakter przepisu przejściowego, który należy stosować odpowiednio, z uwzględnieniem ratio legis każdej z norm, której dotyczy. Dokonując oceny zakresu stosowania tego przepisu wskazano, że celem tej regulacji jest zapobieżenie podwójnemu opodatkowaniu dochodów uzyskanych przed dniem, w którym spółka komandytowo-akcyjna w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stała się podatnikiem tego podatku i która to spółka, co do zasady przed tym dniem nie posiadała odrębnej tożsamości w podatku dochodowym, a dochody generowane z jej działalności opodatkowane były u jej wspólników. Pomniejszenia przychodu, o którym mowa w ostatnim zdaniu art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się do przychodów uzyskanych przez akcjonariusza z uwagi na fakt, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlega tylko przychód akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej, który jest mu faktycznie wypłacony (postawiony do dyspozycji). Takie "pozostawione" w spółce dochody mogą występować u komplementariuszy spółki komandytowo-akcyjnej. U akcjonariusza opodatkowaniu podlega bowiem wyłącznie otrzymana przez niego dywidenda. Odnosząc się do akcji serii B objętych w zamian za aport, który został wniesiony częściowo na kapitał zakładowy a częściowo na kapitał zapasowy, to ustawodawca w przepisie przejściowym nie uzależnił wysokości kosztów przy odpłatnym zbyciu tytułem umorzenia od wniesienia aportu wyłącznie na kapitał zakładowy, dlatego też stanowić będzie koszt przy zbyciu akcji celem umorzenia także ta część wydatków poniesionych na nabycie lub objęcie przedmiotu aportu, która przekazana została na kapitał zapasowy spółki. Koszt uzyskania przychodu z tytułu planowanej transakcji powinien odpowiadać rzeczywiście poniesionym wydatkom na nabycie akcji serii B, czyli w przypadku akcjonariusza wydatkom poniesionym na nabycie (wytworzenie) przedmiotu aportu, czyli prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkami i budowlami na nim posadowionymi pomniejszonym o ewentualne odpisy amortyzacyjne dokonane u akcjonariusza przed wniesieniem ich aportem do spółki. Organ podkreślił, że ze względu na fakt, iż aport został wniesiony przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która następnie przekształciła się w spółkę jawną należy odnieść się do wartości historycznych dotyczących przedmiotu aportu, czyli wydatków poniesionych przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością na nabycie (bądź wytworzenie) przedmiotu aportu oraz odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez tą spółkę przed wniesieniem ich aportem do spółki komandytowo-akcyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że transakcja objęcia akcji spółki komandytowo-akcyjnej w zamian za wkład niepieniężny była dla akcjonariusza czynnością neutralną podatkowo (w stanie prawnym obowiązującym w dniu objęcia akcji spółki). Na ten moment akcjonariusz nie mógł więc rozliczyć wydatków poniesionych na nabycie lub wytworzenie składników majątkowych stanowiących wkład niepieniężny do spółki, o którym mowa we wniosku. W ocenie organu, to właśnie te wydatki (rzeczywiście poniesione, a nie rozliczone) mogą pomniejszać przychód podatkowy w momencie zbycia akcji spółki komandytowo-akcyjnej przez spółkę jawną w celu umorzenia, o czym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej. Stanowią one bowiem wydatki rzeczywiście poniesione na nabycie akcji SKA. Jednakże w swoim stanowisku wnioskodawca jako wartość stanowiącą koszt uzyskania przychodu wskazuje na wartość wkładu niepieniężnego jaka określona została w statucie spółki, a nie na wydatki poniesione na nabycie przedmiotu wkładu niepieniężnego, w zamian za wniesienie którego akcjonariusz objął zbywane akcje serii B, dlatego też stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie uznano za nieprawidłowe. Prawidłowe natomiast jest stanowisko wnioskodawcy, że w przypadku akcji serii A nabytych w zamian za wkład pieniężny, będzie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów – w związku z ich zbyciem w celu dobrowolnego umorzenia – wartość wniesionego wkładu pieniężnego. Przy czym w obu powyższych przypadkach będzie to dla akcjonariusza (spółki jawnej) – koszt ustalony w proporcji do liczby akcji podlegających zbyciu, a dodatkowo dla wnioskodawcy – koszt ustalony proporcjonalnie do posiadanego przez nią prawa do udziału w zysku (udziału) w spółce jawnej. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe. Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy – zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat. Od powyższej indywidualnej interpretacji podatkowej F. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej: - naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a to: art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku tonażowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1387; dalej jako "Nowelizacja"), poprzez przyjęcie, że w rozumieniu tego przepisu kosztem uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia akcji spółki komandytowo-akcyjnej w celu ich dobrowolnego umorzenia w przypadku objęcia akcji w zamian za wkład niepieniężny są wydatki poniesione na nabycie (wytworzenie) przedmiotu aportu, pomniejszone o ewentualne odpisy amortyzacyjne dokonane u akcjonariusza przed wniesieniem ich aportem do SKA., podczas gdy z przepisu tego wynika, że kosztem uzyskania przychodu winny być wydatki na nabycie lub objęcie akcji co oznacza, że przychód wspólnika z ww. tytułu winien być pomniejszony o wartość przedmiotu aportu określoną w statucie SKA na moment objęcia akcji przez akcjonariusza; - art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze. zm.; dalej: O.p.) - poprzez uznanie stanowiska skarżącego za nieprawidłowe, podczas gdy właściwe zastosowanie normy prawnej do opisanego zdarzenia przyszłego winno skutkować przyjęciem poprawności ujętego we wniosku rozumowania podatnika, przez co naruszono zasadę legalizmu i zasadę zaufania. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji, Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w zakresie powodującym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, w jakiej wysokości akcjonariusz spółki komandytowo-akcyjnej będzie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu z tytułu zbycia akcji w celu umorzenia, w przypadku, gdy zbywane akcje były nabyte przez niego za wkład niepieniężny. Zdaniem skarżącego, w takiej sytuacji będzie on uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w wysokości wartości wkładu niepieniężnego wniesionego przez akcjonariusza określonej w statucie spółki. W opinii organu wysokości kosztów nie należy wiązać z wartościami umownymi aportu lecz z wydatkami, które akcjonariusz rzeczywiście poniósł na jego nabycie. W konsekwencji powyższego sporu należy ocenić, czy organ dokonał zarzucanego w skardze naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 nowelizującej, jeżeli akcje lub udział w spółce komandytowo-akcyjnej posiadającej siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostały nabyte lub objęte przed dniem, w którym spółka ta stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, przychód wspólnika z tytułu: 1) umorzenia akcji lub wystąpienia z takiej spółki, 2) odpłatnego zbycia tych akcji lub tego udziału, 3) wniesienia tych akcji lub tego udziału do spółki, tytułem wkładu niepieniężnego, 4) o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy wymienionej w art. 1 i art. 24 ust. 5 pkt 8 ustawy wymienionej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, 5) likwidacji spółki komandytowo-akcyjnej - pomniejsza się o wydatki na nabycie lub objęcie akcji lub udziału w takiej spółce oraz o określoną zgodnie z art. 5 ustawy wymienionej w art. 1 albo art. 8 ustawy wymienionej w art. 2 część odpowiadającą uzyskanej przez wspólnika przed dniem, w którym spółka komandytowo-akcyjna stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, nadwyżce przychodów nad kosztami ich uzyskania, pomniejszonej o wypłaty dokonane z tytułu udziału w takiej spółce i wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodu. Przechodząc do rozpoznania przedmiotowej sprawy zaznaczyć należy, że analogiczna do interpretacji zaskarżonej w niniejszej sprawie, interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. nr [...] była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1064/17 oddalił skargę na ww. interpretację. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne stanowisko zaprezentowane przez Sąd w ww. wyroku I SA/Kr 1064/17. Przechodząc do analizy powyższego przepisu należy na wstępie wskazać, że poza wszelką wątpliwością jest prawo skarżącego do pomniejszenia uzyskanego przez niego przychodu związanego ze zbyciem akcji w celu umorzenia o poniesione przez niego koszty, jak również fakt, że stosownego odliczenia należy dokonać w oparciu o powyższą regulację. Należy natomiast ostatecznie ustalić znaczenie zwrotu "wydatków na nabycie lub objęcie akcji", ta bowiem wysokość będzie przedmiotem odliczenia. W tym miejscu należy wskazać na generalną regułę interpretacyjną, przyznającą pierwszeństwo wykładni literalnej. Jak tłumaczył Naczelny Sąd Administracyjny, "za niedopuszczalną uznać należy taką wykładnię, której wynik byłby całkowicie sprzeczny z literalnym brzmieniem analizowanego przepisu. Inne niż językowa reguły interpretacyjne nie mogą też stanowić podstawy do takiej ingerencji w treść przepisu, która mogłaby zostać kwalifikowana jako działalność normotwórcza, na którą przecież nie rozciąga się kognicja sądów" (por. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II FPS 3/12; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując w tym świetle powołany powyżej przepis należy wskazać, że zwrot "wydatki na nabycie lub objęcie akcji" musi być interpretowany przede wszystkim w zgodzie z jego dosłownym brzmieniem. W tym aspekcie za prawidłowe należy uznać podejście organu, który sprzeciwił się zaproponowanemu przez skarżącego zrównaniu wydatków na nabycie akcji z ich wartością wynikającą ze statutu. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że wydatki na nabycie wkładu niepieniężnego mogą odpowiadać wartości tego wkładu wynikającej ze statutu spółki, wartości te mogą się jednak z oczywistych względów od siebie różnić. Skoro wysokość kosztów ustawodawca wprost powiązał z wysokością wydatków poniesionych na nabycie akcji, w świetle wykładni literalnej brak jest podstaw, aby odwoływać się w tym zakresie do innych wartości, w tym zaproponowanej przez skarżącego wartości wkładu. Prawdą jest, że w świetle u.p.d.o.f. kwestia wysokości kosztów w przypadku zbycia akcji objętych w zamian za wkład niepieniężny jest uregulowana odmiennie. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1f pkt 1 cyt. ustawy w przypadku odpłatnego zbycia udziałów (akcji) w spółce objętych w zamian za wkład niepieniężny, na dzień zbycia tych udziałów (akcji), koszt uzyskania przychodów ustala się w wysokości określonej zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 - jeżeli zbywane udziały (akcje) zostały objęte w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, w tym również w zamian za wkład niepieniężny w postaci komercjalizowanej własności intelektualnej. Wysokość określona natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy oznacza "wartość wkładu określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo do spółdzielni wkładu niepieniężnego". Na gruncie u.p.d.o.f. wysokość kosztów w przypadku zbycia akcji objętych w zamian za wkład niepieniężny jest zatem uregulowana w sposób, który zaproponował w niniejszej sprawie skarżący. W świetle utrwalonego orzecznictwa nie ma jednakże podstaw, aby w przedmiotowej sprawie, do której znajduje zastosowanie ustawa nowelizująca, zastosować przez analogię normy prawne zawarte w odrębnych regulacjach prawnych. Odnosząc się do analizowanego art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednoznacznie, że "sporny przepis intertemporalny stosuje się przy tym wprost (...). W takich uwarunkowaniach prawnych brak jest możliwości modyfikowania treści wykładanego przepisu za pomocą wykładni celowościowej" (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1126/15). W innym wyroku wskazano natomiast, że zważywszy na treść art. 6 ust. 1, który w tym zakresie nie odsyła do przepisów żadnej innej ustawy, regulację zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 5 należy uznać za szczególną i autonomiczną. "Wykładnia językowa tego przepisu odpowiada stanowisku zawartemu we wniosku o udzielenie interpretacji, tj. że za wydatki na nabycie lub objęcie akcji należy uznać rzeczywiście poniesione przez akcjonariusza na ten cel wydatki" (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 835/16). Analogicznemu stosowaniu norm odrębnej ustawy podatkowej – tam, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, sprzeciwił się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1805/15. Sąd wskazał, że autonomiczność regulacji zawartej w art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej wyraża się w tym, iż przepis ten stanowi wystarczającą podstawę prawną do zrekonstruowania normy określającej sytuację podmiotów. W zakresie rozumienia zwrotu "wydatki na nabycie akcji" nie ma potrzeby odwoływania się do przepisów ustaw o podatkach dochodowych. Reasumując, w świetle mającej prymat wykładni literalnej oraz wynikającego z orzecznictwa autonomicznego charakteru analizowanego art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej, prawidłowe jest twierdzenie organu zawarte w zaskarżonej interpretacji, że koszt uzyskania przychodu skarżącego z tytułu transakcji zbycia akcji w kapitale zakładowym spółki komandytowo-akcyjnej na jego rzecz celem ich umorzenia, należy określić w wysokości wydatków rzeczywiście poniesionych na nabycie lub objęcie przedmiotu wkładu niepieniężnego, w zamian za wniesienie którego skarżący objął zbywane akcje. Innymi słowy, za wydatki na nabycie lub objęcie akcji należy uznać faktycznie poniesione przez akcjonariusza na ten cel wydatki (bezpośrednio związane z nabyciem i objęciem akcji, jak np. cena nabycia, koszty aktu notarialnego, prowizji itp.), wydatkiem na objęcie akcji jest rzeczywisty ciężar ekonomiczny poniesiony (wydatkowany) w tym celu przez akcjonariusza, a nie wartość przedmiotu aportu określona w statucie SKA. Jedynym sposobem na zinterpretowanie pojęcia "wydatków na udziały lub akcje" w sposób zaproponowany przez skarżącego byłoby analogiczne zastosowanie przepisów u.p.d.o.f., z przyczyn wyszczególnionych powyżej, byłoby to jednak niedopuszczalne. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było analogiczne zastosowanie w przedmiotowej materii przepisów innej ustawy, w ustawie nowelizującej znalazłoby się odpowiednie odesłanie. Skoro go natomiast zabrakło, nie ma podstaw, aby sięgnąć do odrębnych regulacji w szczególności w sytuacji, gdy, tak jak w niniejszej sprawie, nie odpowiadają one literalnemu brzmieniu analizowanego przepisu, co finalnie prowadziłoby do wykładni contra legem. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W pierwszej kolejności jako nietrafiony należy ocenić zarzut naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., gdyż organ wydał interpretację indywidualną na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Wobec stwierdzenia przez Sąd, że wydana interpretacja jest zgodna z prawem materialnym, a w swoich wywodach organ wskazał prawidłową podstawę prawną i właściwie uzasadnił swoje stanowisko, nie można zgodzić się ze skarżącym że organ naruszył zasadę legalizmu, czy też zaufania do organów podatkowych. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.