VII SA/Wa 173/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] sprawy ze skargi B C i M T-C na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Wyrokiem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 246/16 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B C i M T-C na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...] odmówił, we wszczętym na wniosek M T-C i B C postępowaniu, stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących: budowę układu drogowego (jezdnia żwirowa, ciąg pieszo-jezdny, chodnik) do obsługi domów jednorodzinnych przy ul. [...] na dz. nr [...] (dawniej część działki nr [...]), obręb [...] w [...]. Organ stwierdził, że kwestionowana decyzja nie została dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani żadną inną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M T-C i B C. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny strony ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm., dalej: Prawo budowlane), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu musi być zatem określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Natomiast samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. W świetle powyższego organ ustalił, że M T-C i B C nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., zaś swój interes prawny do bycia stroną w sprawie wywodzą z tytułu posiadania przez nich prawa współwłasności działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...], która bezpośrednio graniczy z działką nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził jednak, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporny układ drogowy na działce nr ew. [...] jest oddalony od granicy działki nr ew. [...] o 1,5 m. Tak więc w ocenie organu, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje swym zakresem działki o nr ew. [...]. Charakter kwestionowanej inwestycji wyklucza zdaniem organu uznanie, że niesie ona ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do wnioskodawców, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w szczególności nie powoduje ograniczenia w zakresie dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), jak również nie pozbawia tej działki dostępu do drogi publicznej oraz nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że inwestycja spowoduje zmianę naturalnego odpływu wód opadowych i zalewanie działki nr ew. [...] oraz sąsiednich działek, organ wskazał, iż z projektu wynika, że odprowadzenie wód opadowych projektuje się powierzchniowo przez przepuszczalną nawierzchnię drogi wewnętrznej oraz przez ukształtowanie nawierzchni na tereny zielone działki inwestora. W tej sytuacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że M T – C i B C nie posiadają interesu prawnego ani też sami go nie wykazali, choć to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialnoprawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M T-C i B C. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podnieśli, że należąca do nich działka o nr ew. [...] bezpośrednio graniczy z działką [...] i zmiana ukształtowania terenu spowoduje spływ wody na ich nieruchomość i inne położone niżej nieruchomości, co jest niezgodne z powołanymi w skardze przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. W związku z powyższym zarzucili organowi odwoławczemu błąd w ustaleniach, poprzez nieuznanie ich za strony postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 34/15 uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stwierdzając brak interesu skarżących w postępowaniu nadzwyczajnym. Sąd zauważył, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ma charakter formalny i nie rozstrzyga sprawy pod względem merytorycznym (co do jej istoty), gdyż organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaszły przesłanki bezprzedmiotowości postępowania. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska organu, że M T-C i B C, nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu, a więc nie mogli skutecznie żądać jego wszczęcia. Sąd wskazał, że wnioskodawcy są właścicielami działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...], na której przewidziano budowę układu drogowego, a zatem z samego faktu, że skarżący nie byli stronami postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę nie można wywodzić, że nie przysługuje im przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2014 r. o pozwoleniu na budowę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący zasadnie podnieśli, że projektowany układ drogowy mający zapewnić skomunikowanie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z usługami z drogą publiczną ul. [...] może stanowić bezpośrednie zagrożenie zalewania ich nieruchomości wodą spływającą z drogi z uwagi na podniesienie o ok. 0,5 m terenu pod jej budowę. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że ciąg pieszo-jezdny usytuowany został w odległości 1,5 m od granicy działki skarżących, a to oznacza, że ich prawa gwarantowane przepisami szczególnymi lub techniczno-budowlanymi powinny zostać uwzględnione także w toku postępowania nadzwyczajnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. oraz przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II OSK 246/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji kwestionując stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając, że działka skarżących położona jest w obrębie oddziaływania inwestycji, nie odniósł się szczegółowo do argumentacji organu, nie dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także nie wskazał konkretnego przepisu prawa, którego naruszenie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że ze znajdującego się w projekcie budowlanym opisu technicznego układu drogowego wynika, że projektant zaprojektował nadsypanie terenu zgodnie z analizą badań gruntowych o około 50 cm. Od strony zachodniej i wschodniej przewidział realizację niewielkiej skarpy (o wysokości do 50 cm) dla wyrównania różnic wysokościowych w terenie, tak aby teren przy granicy z działkami sąsiednimi był ukształtowany w taki sposób, aby woda nie spływała na działki sąsiednie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji uznając, że usytuowanie ciągu pieszo-jezdnego w odległości 1,5 m od granicy działki skarżących naruszy ich prawa gwarantowane przepisami szczególnymi lub techniczno-budowlanymi, nie odniósł się do powołanych wyżej ustaleń projektu budowlanego, a także nie wskazał jakie konkretnie przepisy obowiązującego prawa naruszy takie usytuowanie ciągu pieszo-jezdnego. Sąd II instancji wskazał, że sam fakt, iż działka skarżących sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...], na której przewidziano budowę układu drogowego, nie przesądza o tym, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Kwestia ta oraz ewentualne skutki prawne tego oddziaływania powinny być rozważane w ramach wszczętego postępowania administracyjnego z uwzględnieniem stanu faktycznego danej sprawy z powołaniem się na konkretne przepisy prawa, których naruszenie w związku z budową obiektu powoduje ograniczenia w użytkowaniu lub zagospodarowaniu terenu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę jest obowiązany dokonać pełnej oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a następnie dokonać ponownej kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, w tym także z prawem materialnym. Po przekazaniu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymi w Warszawie sprawy do ponownego rozpoznania, na rozprawie w dniu 17 marca 2017 r. Prokurator przyłączył się do skargi i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Prokuratora skarżącym przysługuje przymiot strony. Prokurator wskazał ponadto, że droga została podwyższona o 1 metr, co istotnie wpłynęło na stosunki wodne. Pełnomocnik uczestnika postępowania [...] Sp. z o.o. wskazała natomiast, że dom skarżących jest wyniesiony powyżej poziomu gruntu i następuje zalewanie gruntów inwestora. Pełnomocnik wskazała, że toczy się postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] października 2014r. Nr [...] , odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących: budowę układu drogowego (jezdnia żwirowa, ciąg pieszo-jezdny, chodnik) do obsługi domów jednorodzinnych przy ul. [...] na dz. nr [...] (dawniej część działki nr [...]), obręb [...] w [...] oraz umorzył postępowanie przed organem I instancji. Na wstępie należy wyjaśnić, iż podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Z pewnością postępowanie wszczęte przez podmiot nie posiadający przymiotu strony, co miało miejsce w sprawie niniejszej, staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ( vide wyrok NSA z19.09.2012r., II GSK 1038/11). W ocenie Sądu dokonana przez organ odwoławczy ocena przymiotu strony wnioskodawców jest prawidłowa, zaś zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z normą art. 105 § 1 kpa w związku z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. W świetle normy art 28 ust 2 Prawa budowlanego oraz art. 28 kpa stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę a w konsekwencji także w prawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji są -oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu a także podmioty które wykażą interes prawny w uzyskaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Należy podkreślić, że sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie jest natomiast związany oceną co do ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, publ. LEX nr 384165). Przywołany przepis kreuje związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie sądowoadministracyjnej treścią wyroku sądu kasacyjnego. Odstąpienie od wykładni dokonanej w wyroku sądu kasacyjnego jest sytuacją wyjątkową i może w gruncie rzeczy dotyczyć trzech przypadków: - jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA, - w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny, - jeżeli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie w trybie art. 269 uchwałę, zawierającą odmienną wykładnię prawa. Nie ulega wątpliwości, iż żadna z sytuacji wyłączających stosowanie normy art. 190 w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 października 2016r. sygn. akt II OSK 246/16 uwzględniającym skargę kasacyjną od wyroku WSA z dnia 6 października 2015r. sygn. akt VII SA/Wa 34/15 wyraźnie przesądził, iż w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny względem art. 28 K.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Celem tej regulacji było więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Odnosząc się do argumentacji skarżących zmierzających do twierdzenia ,iż założenia projektu budowlanego spowodują zalewanie ich nieruchomości - działki nr ew. [...], wodą spływającą z projektowanego ciągu pieszo-jezdnego z uwagi na podniesienie terenu pod jego budowę o około 0,5 m, to należy podkreślić, iż stanowisko skarżących nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2014r. usytuowanie ciągu pieszo-jezdnego zostało przewidziane w odległości 1,5 m od granicy działki skarżących . Przekrój poprzeczny 3-3 projektu przewiduje różnicę w wysokości projektowanego nasypu, którego krawędź zewnętrzna usytuowana jest od granicy działki [...] w odległości 0,5 m , w stosunku do działki skarżących wynoszącą 15 cm. Nie znajduje więc potwierdzenia stanowisko skarżących , iż projekt te różnicę kształtuje na poziomie 1 m. Nadto zgodnie z projektem jezdnia ma mieć spadek 0,8% w kierunku ul. [...] i spadek 1% w kierunku działki nr ew. [...] ( przekrój poprzeczny 1-1 i 3-3). Od strony zachodniej i wschodniej zaprojektowano niewielką skarpę ( do 0,5 m) dla wyrównania różnić wysokościowych w terenie tak aby tern przy granicy z działkami sąsiednimi był ukształtowany w taki sposób aby woda nie spływała na działki sąsiednie. Powierzchnia drogi ma być żwirowa i wraz z terenem zielonym inwestora przejmować wodę odprowadzaną z chodników ( część opisowa projektu). Należy także podkreślić, iż projekt sporządzono w oparciu o dokumentacje geotechniczną w której stwierdzono występowanie na całym terenie wody gruntowej o ciągłym poziomie na głębokości 0,3 m do 1,4 m poniżej poziomu terenu. W okresach długotrwałych opadów poziom wody może ulec podniesieniu o około 0,5 m. Konsekwencją tych ustaleń jest zaprojektowane podniesienia terenu o około 0,5 m oraz przepuszczalna warstwa drogi wraz z jej ukształtowaniem. Powyższe rozwiązania projektowe wskazują ,iż nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Należy podkreślić, że mimo znajdowania się wskazanej działki skarżących w sąsiedztwie działki inwestycyjnej ,projektowana inwestycja o wskazanych gabarytach nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zasadnym jest więc wniosek organu odwoławczego, iż skarżący nie wykazali żadnej normy prawa materialnego, która pozostawałaby w związku z badaną decyzją i powodowałaby, że nastąpiło naruszenie interesu prawnego strony skarżącej poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2014r. Na marginesie należy zauważyć, iż w niniejszym postępowaniu nie było zadaniem organów badanie stanu rzeczywistego na gruncie, prawidłowości wykonanych robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji jak również ewentualnym naruszeniem stosunków wodnych na całym terenie na którym inwestor wzniósł obiekty budowlane jak również ich wpływu na ewentualne zalewanie działki skarżących. Sąd wyjaśnia także , iż kwestie prawidłowości wydanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działce nr ew. [...] jak i [...] oraz jak twierdzą skarżący brak takiej decyzji dla zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2014r., pozostają bez wpływu na badanie przymiotu strony skarżących w niniejszym postępowaniu ze względu na szczególną normę art 28 ust 2 Prawa budowlanego. Pozostałe zarzuty skargi maja charakter merytoryczny i nie podlegają ocenie Sądu na etapie badania przymiotu strony osób wnioskujących o stwierdzenie nieważności decyzji. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami. Administracyjnymi.