I SA/Sz 986/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. A. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego S. A. R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie interpretacją indywidualną z dnia 07.09.2017 r., znak: [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 20.06.2017 r. (data wpływu 27.06.2017 r.), uzupełnionym w dniu 09.08.2017 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży towarów objętych spisem z natury, po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych - jest nieprawidłowe. We wniosku tym, syndyk masy upadłości, A. G., reprezentujący upadłą A. R. w upadłości likwidacyjnej, przedstawił następujące zdarzenie przyszłe. W dniu 27.10.2015 r. Sąd Rejonowy w K. VII Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość Wnioskodawcy, jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Na syndyka wyznaczył Pana A. G.. W związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym syndyk będzie sprzedawał towary (nieruchomości i ruchomości), które były wykorzystywane w działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza została wyrejestrowana z dniem 01.08.2014 r. Z datą 31.12.2014 r. Wnioskodawca sporządził spis z natury - remanent likwidacyjny. Kwota podatku należnego od towarów objętych spisem z natury w wysokości [...] zł została wykazana w deklaracji VAT-7 za 07/2014. Zobowiązanie to nie zostało zapłacone w ustawowym terminie. Ponadto, jak wskazano, w ciągu roku Wnioskodawca nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości jako przedsiębiorca. Wniosek został złożony dopiero 08.09.2015 r., a Sąd ogłosił upadłość Pani A. R. jako osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej w dniu 27.10.2015 r. Z tytułu niezapłaconego podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za 07/2017 (wynikającego z remanentu likwidacyjnego) Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. zgłosił wierzytelność w kwocie [...]zł. Wierzytelność została uznana. Lista wierzytelności jest prawomocna. Syndyk będzie sprzedawał towary objęte remanentem likwidacyjnym. Upadła nie jest już czynnym podatnikiem VAT i nie zamierza nim zostać. W uzupełnieniu wniosku wskazano, że wniosek dotyczy dostawy towarów, które były objęte spisem z natury środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na dzień likwidacji działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. 31.07. 2014 r., a ujęte zostały w deklaracji dla podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. Następnie wskazano towary (nazwę, ich ilość, cenę nabycia (wartość netto) na dzień sporządzenia remanentu likwidacyjnego, tj. 31.07.2014 r., stawka podatku VAT), objęte spisem z natury środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych na dzień likwidacji, tj. 31.07.2014 r., które obejmowały: - działkę gruntu nr [...] C. ul. [...], - Z. P. M., - nakłady inwestycyjne na Z. P. M., - ogrodzenie, - stół z basenem, - regał performowany, - stół ze zlewem 2 komorowy i półką, - stół z półką i 3 szufladami, - stół z drzwiami suwanymi, - szafo stół przelotowy, - stół załadowczy do zmywarki, - stół z półką, - okap przyścienny, - szafka przelotowa z drzwiami, - stół z basenem, - stół z basenem, - szafka [...] - regał [...] - regał metalowy przyścienny, - tor podwieszany, - zestaw komputerowy [...] - program komputerowy [...] - czytnik K/[...] - kasa fiskalna Sharp, - waga eco label, - place i drogi, - kasa fiskalna E. - czytnik + szuflada Razem wartość środków trwałych – [...] zł. Wartość środków trwałych, od których odprowadzono VAT z remanentu likwidacyjnego - [...] zł. Wyliczenie podatku VAT do zapłaty do US: [...] % = [...] zł Towary objęte spisem z natury z dnia 31.07.2014 r. nie były i nie będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę po likwidacji działalności gospodarczej. Przeznaczone są tylko i wyłącznie do sprzedaży. Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego sformułowano pytanie, a mianowicie, czy sprzedaż towarów objętych końcowym spisem z natury przez syndyka po okresie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez podatnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż towarów objętych końcowym spisem z natury po1 upływie 12 miesięcy nie podlega ustawie o VAT. W świetle art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 – zwanej w skrócie "ustawą VAT") obowiązek podatkowy powstaje w dniu zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, tj. w dniu sporządzenia spisu z natury (remanent likwidacyjny). Podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegająca spisowi (art. 14 ust. 8 ustawy VAT). Podatek VAT od nich, zdaniem Wnioskodawcy, został zapłacony poprzez uznanie wierzytelności na liści wierzytelności. Wystąpić tutaj może jedynie podatek od czynności cywilnoprawnych. Wyżej opisaną zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 07.09.2017 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe i wyjaśnił co następuje. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: 1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; 2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; 3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; 4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; 5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; 6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; 7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, na mocy art. 8 ust. 1 ustawy VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku: 1) rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej; 2) zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego. Stosownie do art. 14 ust. 3 ustawy VAT, przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, zwany dalej "spisem z natury". Podatnicy są obowiązani załączyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie wartości i o kwocie podatku należnego, do deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu (art. 14 ust. 5 ustawy VAT). Jak stanowi art. 14 ust. 6 ustawy VAT, obowiązek podatkowy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, powstaje w dniu rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy VAT, dostawa towarów dokonywana przez byłych wspólników spółek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3, której przedmiotem są towary objęte spisem z natury, podlega zwolnieniu od podatku przez okres 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w ust. 6, pod warunkiem rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury. W myśl art. 14 ust. 8 ustawy VAT, podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegających spisowi z natury, ustalona zgodnie z art. 29a ust. 2. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm. – zwanej w skrócie "Dyrektywą 112"), "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lab uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jak dalej wskazał Organ interpretacyjny, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze - czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Jeżeli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i osoba ta nie podejmuje aktywnych działań w celu dokonania sprzedaży, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Należy mieć też na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i podejmowanych w odniesieniu do niego działań w całym okresie posiadania. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych co stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu w sprawie C-291/92 ([...]), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego wyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania danej nieruchomości, czy jej części, w ramach majątku osobistego. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 2171 z poźn. zm. – zwanej w skrócie "Pr. upadłościowe"), uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości, w którym wyznacza sędziego-komisarza i zastępcę sędziego-komisarza oraz syndyka. Jak stanowi art. 160. ust. 1 Pr. upadłościowego, w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek upadłego. Wszelkie zatem czynności realizowane przez syndyka w stosunku do majątku upadłego, mające charakter odpłatnej dostawy lub świadczenia usług są realizowane na rachunek upadłego, lecz w imieniu syndyka. W takim przypadku uznać należy – jak dalej wskazał Organ - że w dalszym ciągu czynności te są realizowane w ramach działalności gospodarczej upadłego i na jego rachunek. Dalej Organ wyjaśnił, że we wszelkich postępowaniach, stroną w znaczeniu materialnym pozostaje upadły - to on jest podmiotem praw i obowiązków, natomiast syndykowi przysługuje legitymacja formalna do występowania w tych postępowaniach; jest on stroną w znaczeniu formalnym. W zakresie prawnopodatkowym działanie syndyka należy potraktować jako działanie przez pełnomocnika ze wszystkimi prawnymi tego stanu rzeczy konsekwencjami. W świetle powyższego, syndyk masy upadłości jest osobą odpowiedzialną w czasie trwania postępowania upadłościowego za realizację wszystkich obowiązków podatnika i płatnika przez upadłego. W świetle cytowanych przepisów, upadły z mocy prawa traci zarząd oraz możliwość korzystania i rozporządzania majątkiem należącym do niego, jednakże ta okoliczność nie pozbawia upadłego statusu podatnika, do którego to stosuje się prawa i obowiązki wynikające z przepisów obowiązujących ustaw podatkowych. Fakt wcześniejszej likwidacji działalności gospodarczej upadłego nie oznacza braku obowiązków w podatku od towarów i usług. Z wniosku wynika, że w związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym syndyk będzie sprzedawał towary, tj. środki trwałe i wartości niematerialne i prawne, które były wykorzystywane w prowadzonej przez upadłą działalności gospodarczej i zostały ujęte w sporządzonym spisie z natury. Wśród nich znajdują się m.in. działka gruntu, Z. P. M., nakłady inwestycyjne na Zakład, ogrodzenie, stoły, regały, okap, tor podwieszany, zestaw i program komputerowy, kasy fiskalne, waga, place i drogi. Kwota podatku należnego została wykazana w deklaracji VAT-7 za lipiec 2014 r., jednakże zobowiązanie to nie zostało zapłacone w ustawowym terminie. Wniosek o ogłoszenie upadłości jako przedsiębiorca został złożony w dniu 08.09.2015 r., natomiast w dniu 27.10.2015 r. Sąd Rejonowy ogłosił upadłość Wnioskodawcy, jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Z tytułu niezapłaconego podatku wynikającego z remanentu likwidacyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego zgłosił wierzytelność w kwocie [...]zł. Wierzytelność została uznana. Odnosząc się do powyższego Organ wskazał, że jak wynika z powołanych przepisów, w przypadku zaprzestania przez podatnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, jest on zobowiązany do sporządzenia spisu z natury posiadanych towarów, od których przy nabyciu dokonano odliczenia podatku naliczonego oraz do rozliczenia podatku należnego, wynikającego z tego spisu. Dokonana w okresie 12 miesięcy od dnia zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych sprzedaż towarów objętych spisem z natury, podlega opodatkowaniu, jednakże korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 14 ust. 7 ustawy VAT, pod warunkiem rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury. Natomiast w sytuacji, gdy dostawa towarów objętych spisem z natury nie zostanie dokonana w terminie 12 miesięcy od momentu powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 14 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, wówczas ich sprzedaż podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Mając powyższe na uwadze, jak również to, że syndyk masy upadłości dokonuje sprzedaży towarów w imieniu własnym, jednakże na rachunek podmiotu upadłego, Organ wskazał, że planowana - po upływie 12 miesięcy od zakończenia wykonywania przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych - przez syndyka, w ramach postępowania upadłościowego, sprzedaż towarów objętych zakresem wniosku, w tym m.in. działki gruntu, Z. P. M., nakładów inwestycyjnych na Zakład, które były wykorzystywane na cele prowadzonej działalności gospodarczej (niezasadne byłoby zatem uznanie, że wskazane towary stanowią majątek osobisty), mieści się w dyspozycji art. 15 ust. 2 ustawy VAT. W transakcji ich sprzedaży Wnioskodawca wystąpi więc w charakterze podatnika podatku do towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT. Tym samym planowana sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych określonych w ustawie o podatku od towarów i usług, z zastosowaniem stawek właściwych dla poszczególnych towarów, w tym zwolnienia od podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Syndyk wniósł o uchylenie interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 07.09.2017 r. i zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych, zarzucając zaskarżonej interpretacji naruszenie: - art. 14 § 7 i art. 15 ustawy VAT przez ich błędną wykładnię skutkującą koniecznością opodatkowania podatkiem od towarów i usług planowanej po upływie 12 miesięcy sprzedaży składników majątku objętego już na zakończenie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług spisem, co w konsekwencji spowoduje konieczność podwójnego opodatkowania tych samych towarów. - przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej "Dyrektywa 112"). W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący przypomniał stan sprawy przedstawiony we wniosku, i nie zgadzając się ze stanowiskiem Organu powtórzył swoją dotychczasową argumentację, że dojdzie do podwójnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy już raz wykazano podatek VAT w deklaracji VAT-7 za lipiec 2014 r. (w wyniku remanentu likwidacyjnego według stanu na dzień 31.12.2014 r.), i chociaż podatek ten nie został zapłacony, to został zgłoszony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. na listę wierzytelności w kwocie [...]zł, wierzytelność ta została uznana, lista wierzytelności jest prawomocna, zaś upadła nie jest już czynnym podatnikiem VAT i nie zamierza nim zostać. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Na rozprawie w dniu 11.01.2018 r. Syndyk popierając skargę, dodatkowo powołał wyrok TSUE z dnia 16.01.2017 r., C-308/16. Pełnomocnik Organu podtrzymał wniosek o oddalenie skargi oświadczając, że wskazany wyrok TSUE nie ma przełożenia na udzieloną interpretację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa materialnego jak i postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonego aktu w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 poz. 1369 zw. dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57 a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie poddanej sądowej kontroli, Skarżący sformułował zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 § 7 i art. 15 ustawy VAT przez ich błędną wykładnię skutkującą koniecznością opodatkowania podatkiem od towarów i usług planowanej po upływie 12 miesięcy sprzedaży składników majątku objętego spisem z natury już na zakończenie czynności, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co w konsekwencji spowoduje konieczność podwójnego opodatkowania tych samych towarów, co narusza przepisy Dyrektywy 112. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że Organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz pytania sformułowanego na jego tle, a także wyrażonej przez wnioskodawcę oceny prawnej (stanowisko wnioskodawcy). Innymi słowy organ wydający interpretację, oceniając stanowisko wnioskodawcy "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego oceny prawnej. Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p. Naruszeniem tego przepisu jest nie tylko brak praktycznie żadnego konkretnego odniesienia się organu interpretacyjnego do stanowiska wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 660/12, LEX nr 1336016), ale także lapidarne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego wskazanego stanu faktycznego, w sytuacji gdy - zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 36/12, czy z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 333/11). Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy w stanie faktycznym czy zdarzeniu przyszłym przez niego przedstawionym. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Dopiero takie uzasadnienie realizuje cel określony w art. 121 O.p. mającym zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h tej ustawy, a którym jest pogłębianie zaufania do organów podatkowych. Należy także wskazać, co ma istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, że skoro interpretacja ma stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, organ obowiązany jest w związku z tym w pierwszej kolejności ustalić, czy stan faktyczny we wniosku jest wyczerpujący (zamknięty), a następnie dokonać wykładni przepisów, które w jego i wnioskodawcy ocenie mogą mieć zastosowanie w stanie faktycznym opisanym we wniosku, po czym powinien wyjaśnić, jakie argumenty przesądzają o tym, że ten właśnie przepis ma (lub nie ma) zastosowanie do tego stanu faktycznego. Dopiero taka interpretacja spełnia swoją rolę i pozwala sądowi administracyjnemu na ocenę jej zgodności z przepisami prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1216/09, LEX nr 593549; z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 74/10, LEX nr 1081410; czy z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1580/13, LEX nr 1774200). W niniejszej sprawie, istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organ interpretacyjny, na tle zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, prawidłowo uznał, że gdy dostawa towarów objętych spisem z natury nie zostanie dokonana w terminie 12 miesięcy od momentu powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 14 ust. 6 ustawy VAT, wówczas ich sprzedaż podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy VAT, dostawa towarów dokonywana przez byłych wspólników spółek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3, której przedmiotem są towary objęte spisem z natury, podlega zwolnieniu od podatku przez okres 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w ust. 6, pod warunkiem rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury. Natomiast w myśl art. 15 ust.1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza zaś – stosownie do art. 15 ust.2 ustawy VAT - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jak słusznie wskazał organ interpretacyjny, syndyk masy upadłości dokonuje sprzedaży towarów w imieniu własnym, jednakże na rachunek podmiotu upadłego (art. 160 Pr. upadłościowego), co zdaniem Sądu oznacza, że wykonując te czynności na rachunek upadłego, skutki tych czynności obciążają samego upadłego, syndyk bowiem tylko formalnie reprezentuje masę upadłości, jest tzw. stroną zastępczą, gdyż występuje we własnym imieniu lecz nie na własny rachunek (zob. wyrok NSA z 09.12.2015 r., II GSK 1095/15,; wyrok WSA w Krakowie z dnia 06.06.2013 r., I SA/Kr 1878/11). Jednakże nie można zgodzić się z organem interpretacyjnym, że planowana - po upływie 12 miesięcy od zakończenia wykonywania przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych - przez syndyka, w ramach postępowania upadłościowego, sprzedaż towarów objętych zakresem wniosku, w tym m.in. działki gruntu, Z. P. M., nakładów inwestycyjnych na Zakład, które były wykorzystywane na cele prowadzonej działalności gospodarczej (niezasadne byłoby zatem uznanie, że wskazane towary stanowią majątek osobisty), mieści się w dyspozycji art. 15 ust. 2 ustawy VAT, zaś w transakcji ich sprzedaży Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika podatku do towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, a tym samym planowana sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych określonych w ustawie o podatku od towarów i usług, z zastosowaniem stawek właściwych dla poszczególnych towarów, w tym zwolnienia od podatku. Zdaniem Skarżącego, w takiej sytuacji dojdzie do podwójnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług, gdyż już raz wykazano podatek VAT w deklaracji VAT-7 za lipiec 2014 r. (w wyniku remanentu likwidacyjnego według stanu na dzień 31.12.2014 r.), i chociaż podatek ten nie został zapłacony, to został zgłoszony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. na listę wierzytelności w kwocie [...]zł, wierzytelność ta została uznana, lista wierzytelności jest prawomocna, zaś upadła nie jest już czynnym podatnikiem VAT i nie zamierza nim zostać, a towary objęte remanentem likwidacyjnym nie były i nie będą wykorzystywane po likwidacji działalności gospodarczej, lecz przeznaczone tylko i wyłącznie do sprzedaży. Zgodzić się należy z organem, że "majątek prywatny" to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, co trafnie organ wywiódł z wyroku TSUE w sprawie C-291/92, jednakże nie uwzględnił tej okoliczności w swojej ocenie stanowiska Wnioskodawcy w ramach zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku. Jak bowiem wynika ze zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, Syndyk będzie sprzedawał towary objęte spisem z natury - remanentem likwidacyjnym, od których kwota podatku należnego w kwocie [...]zł została wykazana w deklaracji VAT-7 za 07/2014 r., i wprawdzie niezapłacona, to zgłoszona, wierzytelność ta została uznana i lista wierzytelności jest prawomocna, przy czym – co również istotne dla rozstrzygnięcia spornej kwestii - Upadła nie jest już czynnym podatnikiem VAT i nie zamierza nim zostać, zaś towary te (objęte spisem z natury z 31.07.2014 r. – remanentem likwidacyjnym) nie były i nie będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę po likwidacji działalności gospodarczej, co świadczy, że towary te nie będą już przeznaczone ani wykorzystywane przez Upadłą dla potrzeb działalności gospodarczej (nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT), a więc towary te po remanencie likwidacyjnym staną się majątkiem osobistym (prywatnym) osoby fizycznej, która nie jest już podatnikiem VAT, a którego sprzedaż – co do zasady - nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W wyroku TSUE 4 października 1995r. w sprawie C-291/92: [...], powołanym przez organ interpretacyjny, Trybunał wskazał m. in., że "Sprzedaż majątku osobistego, niezwiązanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie jest działalnością handlową, co potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ważne jest w świetle tego orzecznictwa, aby rozróżnienie majątku osobistego i przeznaczonego do działalności opierało się na proporcji takich sposobów wykorzystywania majątku.". Dalej Trybunał rozstrzygnął, że: "jeśli podatnik sprzedaje część majątku, co do której zdecydował o jej przeznaczeniu do celów prywatnych, to czynność ta nie mieści w dyspozycji przepisu art. 2 (1), a on sam nie działa jak podatnik podatku od wartości dodanej. W konsekwencji suma, za która D. A. sprzedał mieszkanie nie musi być powiększona o podatek od wartości dodanej.". W kontekście tego wyroku zauważyć należy, że okoliczności wskazane we wniosku odpowiadają definicji "majątku prywatnego" przywołanej przez organ interpretacyjny, zgodnie z którą "majątek prywatny" to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Upadła faktycznie zaprzestała prowadzenie działalności, tzn. wykonywanie czynności opodatkowanych, a świadczy o tym opodatkowanie tzw. remanentu likwidacyjnego (końcowego), przy czym nie ma znaczenia, że zobowiązanie podatkowe z tego tytułu nie zostało zrealizowane. W myśl art. 14 ust.1 pkt 2 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. W sytuacji zatem Upadłej (która nie jest już podatnikiem VAT i nie zamierza nim zostać) będącej osobą fizyczną, po zaprzestaniu działalności (wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu), która na gruncie stanu niniejszej sprawy nie będzie później podejmowana (skoro Upadła nie zamierza już być podatnikiem VAT), a towary objęte remanentem likwidacyjnym przeznaczone są tylko i wyłącznie na sprzedaż, po upływie 12 miesięcy (od dnia zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, stosownie do art. 14 ust. 6 ustawy VAT) planowana przez Upadłą sprzedaż towarów pozostałych po remanencie likwidacyjnym nie będzie już miała charakteru dostawy towarów (w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy VAT) dokonywanej przez podatnika. Upadła bowiem zaprzestała wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu, dających prawo do odliczenia, o jakim mowa w art. 86 ust.1 ustawy VAT, o czym świadczy remanent likwidacyjny, i nie będzie ich później podejmowała, jak bowiem wskazano we wniosku - Upadła nie jest już podatnikiem VAT i nie zamierza nim zostać, a więc sprzedaż tych towarów (które nie są już przeznaczone i wykorzystywane do działalności opodatkowanej podatkiem VAT, a więc stały się majątkiem prywatnym), jako, że nie będzie dokonywana już przez podatnika VAT, nie będzie w ogóle podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. W przeciwnym razie prowadziłoby to do obciążenia Upadłej kosztem podatku VAT, bez możliwości jego odliczenia, co naruszałoby fundamentalną zasadę podatku VAT jaką jest zasada neutralności przewidziana w art. 1 ust. 2 Dyrektywy 112. Z prawa do odliczenia podatku VAT mogą skorzystać wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, co uzasadnia przepis art. 88 ust. 4 ustawy VAT, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. W tym też kontekście co do zasady neutralności podatkowej można odnieść się do powołanego przez Skarżącego wyroku TSUE z dnia 17 listopada 2017 r. w sprawie C-308/16. Na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, sprzedaż towarów - które nie były i nie będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę (który nie jest już czynnym podatnikiem VAT i nie będzie) po likwidacji działalności gospodarczej, przeznaczone są tylko i wyłącznie do sprzedaży - będzie wykonywana poza działalnością gospodarczą, ta już bowiem została zakończona w dniu sporządzenia remanentu likwidacyjnego (opodatkowanego), a zatem planowana czynność sprzedaży towarów, po okresie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez podatnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, nie będzie mieścić się w zakresie opodatkowania VAT. Oznacza to, że tego rodzaju sprzedaż będzie, co do zasady, obciążona podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W wyroku C-415/98 TSUE wskazał, że: "w przypadku gdy podatnik zdecydował się na włączenie w całości do aktywów jego przedsiębiorstwa dobra inwestycyjnego, którego używa również dla celów prywatnych, sprzedaż tego dobra podlega w całości opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, zgodnie z art. 2 ust.1 oraz art. 11 ust.1 lit. a) Szóstej Dyrektywy. W przypadku gdy podatnik przenosi do majątku jego przedsiębiorstwa tylko część towaru używanego do celów działalności gospodarczej, wówczas tylko sprzedaż tej części podlega podatkowi od wartości dodanej". Trybunał w swojej analizie sprawy stwierdził, że osoba fizyczna, nabywając składnik majątku wykorzystywany zarówno na potrzeby działalności gospodarczej, jak i na cele prywatne, może dokonać przyporządkowania tego składnika w całości do majątku prywatnego. Efektem tego przyporządkowania będzie całkowite wyłączenie tego składnika z sytemu opodatkowania VAT (podobnie TSUE w wyroku C-434/03). Z orzecznictwa tego wynika, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą mogą według własnego uznania przyporządkować składniki majątku ze względu na to, że są wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej, czy też na cele prywatne. Tym bardziej więc w sytuacji, gdy odliczenie nie będzie możliwe, a wynika to nie z wyboru podatnika (tutaj Upadłej), lecz z okoliczności występujących w sprawie (zakończenie działalności w wyniku upadłości likwidacyjnej, a więc konieczność likwidacji majątku i spłata uznanej wierzytelności z tytułu niezapłaconego podatku VAT i wpisanej na listę wierzytelności), zaistniała podstawa do uznania, że pozostałe towary przeznaczone do sprzedaży – jako nie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej (do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT) – stanowić będą majątek prywatny, co znajduje oparcie w ww. definicji wskazanej przez Organ interpretacyjny na podstawie wyroku TSUE C-291/92. Wobec tego brak było podstaw by zgodzić się ze stanowiskiem Organu interpretacyjnego, że w transakcji sprzedaży towarów pozostałych po remanencie likwidacyjnym Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika podatku do towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT i tym samym planowana sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych określonych w ustawie o podatku od towarów i usług, z zastosowaniem stawek właściwych dla poszczególnych towarów, w tym zwolnienia od podatku. Ustalenie to przede wszystkim pozostaje w sprzeczności z okolicznościami przedstawionymi przez Wnioskodawcę we wniosku, którymi organ jest związany dokonując oceny. Organ interpretacyjny w swojej ocenie stanowiska Wnioskodawcy, w ogóle pominął istotną okoliczność wskazaną w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku - w kontekście sformułowanego pytania - że sprzedażą będą objęte towary ujęte remanentem likwidacyjnym, a upadła nie już podatnikiem VAT i nie zamierza nim zostać, natomiast towary te nie były i nie będą wykorzystywane po likwidacji działalności gospodarczej, lecz będą przeznaczone tylko i wyłącznie do sprzedaży, co skutkowało, że zarzut skargi co do naruszenia art. 14 ust. 7 i art. 15 ustawy VAT przez błędną ich wykładnię należało uznać za zasadny. Podkreślić ponownie należy, że organ interpretacyjny związany jest stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym wskazanym we wniosku i nie może domniemywać intencji wnioskodawcy, ani za wnioskodawcę dowolnie ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu ustawy - Ordynacja podatkowa i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną jest uprawniony tylko kontrolować pod względem zgodności z prawem i legalności przeprowadzonego postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14; dostępne na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, organ interpretacyjny nie może przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 24 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11). Sumując, uzasadnienie stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów sformułowanych w art.14b § 1 i § 2 O.p. i narusza zasadę związania organu stanem faktycznym przedstawionym we wniosku (art.14b § 2 i 3 O.p.). Stanowisko organu interpretacyjnego w zakresie ustalenia, czy sprzedaż towarów objętych końcowym spisem z natury przez syndyka po okresie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez podatnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, pozostaje w sprzeczności z mającymi kluczowe znaczenie dla oceny stanowiska Wnioskodawcy okolicznościami wskazanymi we wniosku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. O ile można zgodzić się, że w interpretacji podatkowej nie ma miejsca na polemikę, o tyle zgodnie z art. 14c § 2 O.p., w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, organ interpretacyjny ma obowiązek wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Co więcej, organ interpretacyjny winien wyczerpująco i kompleksowo odnieść się do stanowiska Wnioskodawcy, a przedstawiając własny pogląd w sprawie, zobowiązany jest go rzetelnie i konkretnie uzasadnić odnosząc się do konkretnie wskazanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Przy czym argumentacja ta nie może ograniczać się wyłącznie do powołania orzecznictwa, przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie i ich wykładni. Pominięcie w wydanym rozstrzygnięciu elementów ważkich z punktu widzenia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, świadczy o wadliwym działaniu organu w sprawie i stanowi istotne naruszenie procedury, w wyniku którego to uchybienia strona nie dostaje wystarczającej informacji prawnej o przysługującej jej prawach lub ciążących na niej obowiązkach. Brak pełnego odniesienia się przez organ do zajętego we wniosku stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku, uniemożliwia realizację celu wydania tej interpretacji, czyli uzyskania przez wnioskodawcę rzetelnej i pełnej informacji o jego sytuacji prawnopodatkowej w konkretnym stanie faktycznym. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie interpretacji Organ interpretacyjny będzie zobowiązany, na podstawie art. 153 p.p.s.a., do uwzględnienia przedstawionej wyżej oceny prawnej przez precyzyjne odniesienie się do nakreślonego we wniosku stanu faktycznego, a w szczególności do istotnych okoliczności, które Organ pominął w zaskarżonej interpretacji przy ocenie zajętego przez Wnioskodawcę stanowiska, a dotyczących: sprzedaży towarów objętych remanentem likwidacyjnym; że upadła nie już podatnikiem VAT i nie zamierza nim zostać; że towary te nie były i nie będą wykorzystywane po likwidacji działalności gospodarczej, lecz będą przeznaczone tylko i wyłącznie do sprzedaży, z uwzględnieniem wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu sądowego rozstrzygnięcia . W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej jako naruszającej przepisy prawa materialnego jak i postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie [...]zł (uiszczony stały wpis sądowy od skargi), orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl