II SA/Łd 961/17

Dnia 19 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi N. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] roku, nr [...], znak [...]. A. P. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania N. P. od decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego wnioskowanych na osobę uprawnioną N. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.), w zw. z art. 2 pkt 4, 5, 5a, 17 i 18, art. 9 ust 2. ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2017 r. poz. 489 ze zm.) oraz w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1952), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 8 września 2017 r. N. P. wystąpiła do Burmistrza Miasta B. o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na własną rzecz. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta B. orzekł o odmowie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z treścią art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, warunkiem przyznania świadczeń jest spełnienie przez rodzinę kryterium związanego z dochodem. W okresie świadczeniowym 2017/2018 kryterium to wynosi 725.00 zł na osobę w rodzinie. Organ ustalił w niniejszej sprawie wysokość dochodu rodziny w kwocie 2608,22 zł na osobę w rodzinie. W związku z przekroczeniem dochodu, organ odmówił przyznania wnioskowanych świadczeń. Organ wskazał zarazem sposób wyliczenia dochodu rodziny, będący podstawą do wydanego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 10 października 2017 r., z zachowaniem ustawowego terminu, od decyzji powyższej odwołała się N. P. Skarżąca nie zgodziła się ze sposobem wyliczenia dochodu rodziny dokonanym w niniejszej sprawie przez organ I instancji, w jej ocenie bowiem bezzasadnie do dochodów rodziny doliczone zostały dochody uzyskane ze sprzedaży mieszkania. N. P. opisała ponadto swoją sytuację życiową oraz okoliczności zbycia mieszkania. Podkreśliła zarazem, iż środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania są wykorzystywane na cele remontowe przez jej mamę oraz ojczyma. Skarżąca wskazała, iż dochód uzyskany ze sprzedaży mieszkania jest zwolniony z podatku dochodowego i jako taki nie powinien być wliczany do dochodów rodziny będących podstawą ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytaczając treść art. art. 2 pkt, 4, 5, 5a, 17, 18 oraz art. 9 ust. 1 - 4a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych wyjaśnił, iż podstawą przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest spełnienie przez rodzinę kryterium związanego z dochodem, przy czym dochód ten ustalany jest w oparciu o dochody osiągnięte w roku poprzedzającym okres świadczeniowy, odpowiednio skorygowane o dochód uzyskany bądź utracony. Z przepisów powyższych, w ocenie Kolegium, jednoznacznie wynika, iż warunkiem uzyskania przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest spełnienie przez rodzinę kryterium związanego z dochodem rodziny, który to dochód ustalany jest wedle powyższych reguł. Nadto Kolegium wskazało, iż w 2016 r. rodzina N. P. osiągnęła dochód w łącznej wysokości 129.152,22 zł. Na dochód ten złożyły się przy tym: - dochody uzyskane przez N. P. w kwocie 3.957,94 zł. - z tytułu zatrudnienia wykazane w zeznaniu podatkowym PIT-37; - dochody uzyskane przez A. O. w kwocie 23.914,32 zł; - dochody uzyskane przez B. O. w kwocie 100.602,03 zł. - z tytułu sprzedaży mieszkania, wykazane w zeznaniu podatkowym PIT-39; - dochody z tytułu ulgi podatkowej w kwocie 677,93 zł. W związku z utratą w 2016 r. zatrudnienia przez N. P., jej dochody podlegały odliczeniu jako dochód utracony. Dochód rodziny po odjęciu dochodu utraconego wyniósł zatem 125.194,28 zł. tj. 10.432,86 zł. miesięcznie. Rodzina składa się z 4 osób, a zatem miesięczny dochód przypadający na członka rodziny wyniósł 2.608,22 zł. Kwota powyższa przekroczyła kryterium wskazane w art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów a zatem, zdaniem Kolegium, w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami, organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, iż przesłanki przyznania pomocy w postaci świadczenia z funduszu alimentacyjnego, określone zostały przez ustawodawcę w sposób precyzyjny i jednoznaczny. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w sprawie niniejszej brak jest podstaw do wyliczenia dochodu rodziny z pominięciem dochodów z tytułu sprzedaży nieruchomości. Powołany wyżej przepis art. 3 pkt 1 jednoznacznie definiuje pojęcie dochodu rodziny stanowiącego podstawę przy wyliczaniu kryterium dochodowego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, iż do dochodu zalicza się m.in. przychody opodatkowane na zasadach określonych w art. 30 e ustawy, tj. właśnie dochody z tytułu sprzedaży nieruchomości, wykazywane w zeznaniu podatkowym PIT - 39. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nie ma przy tym znaczenia sposób wydatkowania przedmiotowej kwoty. Kwota uzyskana ze sprzedaży mieszkania znajduje się w dyspozycji rodziny i jako taka powinna być uwzględniona przy ustalaniu dochodów. Przeznaczenie powyższej kwoty może odnosić skutki wyłącznie w sferze gdzie skutki te zostały zdefiniowane tj. sferze zobowiązań podatkowych osoby uzyskującej dochód z tytułu zbycia nieruchomości. Wydatkowanie kwoty na własne cele mieszkaniowe skutkuje bowiem - po spełnieniu określonych warunków - możliwością skorzystania przez podatnika z ulgi podatkowej. Nieuprawnionym jednakże jest przenoszenie powyższych regulacji sfery prawa podatkowego na inne postępowania i taka interpretacja powyższych przepisów, iż skoro podatnikowi potencjalnie służy prawo do skorzystania z ulgi podatkowej to dochód uzyskany z tytułu sprzedaży nieruchomości w ogóle nie powinien być brany pod uwagę przy ustalaniu dochodów rodziny w postępowaniu o przyznanie prawa do świadczeń o charakterze socjalnym. Idąc za taką interpretacją bowiem, dochody z tego tytułu automatycznie musiałby być pomijane do końca okresu w jakim podatnik może skorzystać z ulgi podatkowej. Tego rodzaju interpretację nie tylko trudno wywieść z przepisów ustawy, ale również trudno zaakceptować ze społecznego punktu widzenia. Skoro bowiem wnioskodawca dysponuje uzyskaną z tytułu sprzedaży kwotą, może dowolnie obracać nią i wydatkować na dowolne cele, niezasadnym wydaje się pomijanie dochodu z tego źródła przy ustalaniu dochodów rodzin ubiegających się o przyznanie prawa do świadczeń socjalnych. Kolegium podkreśliło, iż znane jest oczywiście również odmienne stanowisko, prezentowane w części orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Z poglądem takim jednakże - zdaniem Kolegium - nie sposób się zgodzić. Organ odwoławczy podkreślił nadto, iż kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości jest dochodem rodziny, który to dochód traktowany powinien być jak każde inne źródło wskazane w treści powołanego powyżej art. 3 pkt 1. Dochód ten podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś po spełnieniu określonych warunków może być zwolniony od podatku (pod warunkiem przeznaczenia środków na własne potrzeby mieszkaniowe w ciągu dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie). Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, iż określony przez ustawodawcę okres na spełnienie warunków związanych z przeznaczeniem dochodów uzyskanych ze sprzedaży mieszkania wykracza poza ramy okresu świadczeniowego na jaki ustalane jest prawo do świadczeń. Gdyby bowiem - przykładowo - zbycie nieruchomości nastąpiło w styczniu 2015 r. to ustalając np. we wrześniu 2016 r. prawo do świadczeń na okres świadczeniowy 2016/2017 w ogóle niemożliwym byłoby dokonanie jakichkolwiek wiążących ustaleń w zakresie opodatkowania dochodu, wnioskodawca bowiem miałby na gruncie prawa podatkowego czas do końca 2017 r. na rozliczenie transakcji. Również ten argument przemawia za przyjęciem, iż nieuprawnionym jest rozciąganie przepisów o stosowaniu ulg podatkowych na regulacje związane z przyznaniem prawa do świadczeń socjalnych. Kwota ta może być wydatkowana dowolnie, natomiast w przypadku jej wydatkowania na własne cele mieszkaniowe podatnik skorzystać może z ulgi podatkowej. Wydatkowanie kwoty na cele inne wiąże się zatem z konsekwencjami jedynie w sferze podatkowej i sprowadza się do całkowitej bądź częściowej niemożności skorzystania z ww. ulgi. W świetle obowiązujących przepisów brak jest zarazem jakichkolwiek podstaw do badania przez organy prowadzące postępowania w sprawach o przyznanie prawa do świadczeń socjalnych sposobu wydatkowania uzyskanych dochodów, jak również dokonywania rozliczeń w tym względzie, a także do oceny czy oraz w jakim zakresie podatnik uprawniony będzie finalnie do skorzystania ze zwolnienia. Kolegium podkreśliło także, iż kryteria powyższe są wiążące tak dla stron postępowania, jak i dla orzekających w sprawie organów administracji. Ani zatem organ I instancji, ani też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie są władne przyznać wnioskowanego świadczenia wbrew obowiązującym regulacjom. Również trudna sytuacja życiowa skarżącej nie może mieć wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym zakresie obowiązują bowiem jednoznacznie sformułowane przepisy prawa, które nie przewidują żadnych ustępstw i obligują do ścisłego ich przestrzegania. Reasumując, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., organ I instancji rzetelnie i szczegółowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, wydana zaś w sprawie decyzja jest prawidłowa, stosowna do zgromadzonych dowodów i obowiązujących regulacji. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła N. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca wskazując na trudną sytuację materialną nie zgodziła się ze sposobem wyliczenia dochodu rodziny, kwestionując prawidłowość ujęcia w dochodach rodziny kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, ta bowiem przeznaczana jest na cele mieszkaniowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżony akt (decyzja lub postanowienie) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia tego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 pkt 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Spór między stronami zainicjowany skargą na tę decyzję dotyczy wysokości dochodu rodziny skarżącej osiągniętego w roku 2016, a mianowicie tego, czy – jak twierdzą organy obu instancji – należało do niego zaliczyć dochód osiągnięty z tytułu sprzedaży nieruchomości, czy też – jak uważa skarżąca – skoro środki uzyskane ze sprzedaży tej nieruchomości zostały przeznaczone na własne cele mieszkaniowe, co było warunkiem zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym, to nie stanowią one dochodu rodziny dla celów ustalenia prawa do świadczenia alimentacyjnego. W ocenie Sądu stanowisko organów orzekających w tej sprawie jest błędne i nie zasługuje na uwzględnienie. Problematyka świadczeń alimentacyjnych została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W rozumieniu art. 9 ust. 2 tej ustawy świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. W przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczenia lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego (ust. 3). Z przywołanych powyżej norm prawnych wynika, że istotną kwestią warunkującą przyznanie prawa do świadczenia alimentacyjnego jest dochód rodziny w przeliczeniu na osobę. Definicja ustawowa "dochodu", zawarta jest w art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób - przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze. zm.), dalej: "ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych", pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Dla niniejszej sprawy istotna jest treść art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który dotyczy podatku dochodowego od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, bowiem ojczym skarżącej w 2016 r. zbył odpłatnie nieruchomość. W przepisie tym wskazano m.in., że po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym wykazać dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i obliczyć należny podatek od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131 lub wykazać dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy (art. 30e ust. 4). W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę (art. 30e ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości, o których mowa w art. 30e (...), jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydany na własne cele mieszkaniowe (...). Z kolei w myśl art. 21 ust. 25 pkt 1d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji organ przyjął, iż dochód rodziny skarżącej ze sprzedaży nieruchomości w wysokości 100.602,03 zł podlega doliczeniu do dochodu rodziny, bowiem wynika to wprost z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, mimo że skarżąca w oświadczeniu załączonym do wniosku wskazała, iż dochód ten rodzina przeznaczyła w całości na cele mieszkaniowe (remont domu). Z powyższym stanowiskiem organu II instancji nie sposób się zgodzić. Jak wyżej wskazano, dochód - zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy - to przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. (...) 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy zwrócić uwagę na to, że sformułowanie "przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. (..) 30 e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych" użyte w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych należy odczytywać mając na uwadze treść całego przepisu art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynika z niego brak obowiązku zapłaty podatku dochodowego od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości w przypadku przeznaczenia przychodu z tego tytułu na cele mieszkaniowe w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie. Warunek ten w realiach rozpoznawanej sprawy bez wątpienia został spełniony (vide: załączona do skargi kserokopia zeznania podatkowe PIT-39 załączonego do akt sprawy). Przypomnieć przy tym należy, że "dochód", o jakim mowa w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy, to przychód pomniejszony o "należny" podatek dochodowy (por. wyroki: WSA w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 87/14, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 172/14 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 listopad 2013 r., a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 maja 2017 r., II SA/Łd 261/17– wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero uzyskanie dochodu ze sprzedaży nieruchomości i nieprzeznaczenie go na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych powoduje, że dochód taki jest wliczony do dochodu rodziny, gdyż podlega on opodatkowaniu. Podobnie wypowiadały się sądy administracyjne np.: wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 lutego 2017r., sygn. akt II SA/Łd 755/16; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 grudnia 2016r.; wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 grudnia 2016r., sygn. akt III SA/Kr 1311/16 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy obu instancji niewłaściwie odczytały treść art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spowodowało to niezasadne uznanie, że uzyskana przez rodzinę skarżącej w 2016 r. kwota ze sprzedaży nieruchomości powinna zostać wliczona do dochodu rodziny. Skutkiem tego jest wadliwe ustalenie wysokości dochodu rodziny, a od tej kwestii – w myśl art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów bezspornie zależy ocena, czy prawo do świadczenia alimentacyjnego przysługuje. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organów będzie ustalenie dochodu rodziny skarżącej z uwzględnieniem powyższej oceny prawnej dokonanej przez Sąd, a następnie podjęcie odpowiedniego do tych ustaleń rozstrzygnięcia merytorycznego. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. A.B.