VII SA/Wa 700/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. P. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana W. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek Pana W. P., nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2011 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Pani B.K. i Panu B.K. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej, wraz z instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., gaz., c.o. i elektr., przyłączami wod.- kan. i gaz. oraz dwoma wjazdami na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] obr. [...], położonych przy ul. [...] w K.. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] maja 2016 r. W.P. złożył odwołanie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na wstępie scharakteryzował przebieg postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Nastepnie odnosząc się do przedmiotowej sprawy wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ podkreślił, że inwestorzy - Pani B.K. i Pan B. K. - do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością inwestycyjną. Z uwagi na fakt, iż ww. działki inwestycyjne położone są na obszarze objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Miasta K. dnia [...] marca 1999 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w K.(Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] kwietnia 1999 r., Nr [...], poz. [...]) inwestor nie był zobligowany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2011 r., nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Poza tym zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji wskazał, że działki inwestycyjne nr ewid. [...] i [...] znajdują się na terenie oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem 02.M4 - teren zabudowy jednorodzinnej (§ 1 ust. 3 lit. a ww. miejscowego planu), natomiast działki inwestycyjne nr ewid. [...] i [...] oznaczone są w miejscowym planie symbolem KT/D1/2- teren tras komunikacyjnych (§ 1 ust. 3 lit. k ww. miejscowego planu). W cenie organu sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu. Ponadto sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania terenu dotyczących wysokości budynku [wymagana - do 11 m, projektowana - 11 m w kalenicy (zob. projekt budowlany rys. 8)], połaci dachu [wymagany - dach dwuspadowy symetryczny czterospadowe o jednakowym kącie nachylenia połaci 37° -45°; projektowany - dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 37 ° (zob. projekt budowlany rys. 7)]. Odnosząc się do zarzutu niezgodności spornej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących wskaźnika zabudowy wynoszącego 0,4 (§ 12 ust. 3 pkt 1 ww. miejscowego planu) wskazano, że jak wynika z dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją, wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,38 ( zob. Projekt zagospodarowania działki, część opisowa pkt 1.4 "zestawienie powierzchni" - str. 6). Ustosunkowując się w tym miejscu do zarzutu dotyczącego "podania przez projektanta nieprawdziwych obliczeń wskaźnika intensywności zabudowy" organ stwierdził, że na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Wskazano, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno - budowlanymi (np. warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Podkreślono, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym opierają się na danych, wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku weryfikacji wyliczeń dokonanych przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe sporządzenie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak bowiem przepisów prawnych, które obligowałby organy administracji do podejmowania czynności sprawdzających w tym zakresie. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ nie jest uzasadniona. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 484/07, wyrok NSA z dnia 28 lipca 2015 r" sygn. akt II OSK 1948/14). Dalej organ odwoławczy wskazał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego potwierdzenia nie znajduje również zarzut odwołania wskazujący na rażące naruszenie prawa w związku z niezachowaniem "linii zabudowy". Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie GINB sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W szczególności projektowane zamierzenie nie narusza w sposób rażący przepisów § 12 ww. rozporządzenia, stanowiącego, iż zasadą jest sytuowanie budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wynika z analizy akt sprawy projektowane budynki znajdują się w odległości od 4 do 4,1 m od granicy z działkami nr ewid. [...], [...] (elewacja północna), w odległości 4 m od granicy z działkami nr ewid. [...], [...] (elewacja zachodnia), w odległości 4 m od granicy z działkami nr ewid. [...] i [...] (elewacja wschodnia). Podkreślono również, że analiza projektu budowlana nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała rażąco § 14 ust. 1 (dostęp do drogi publicznej) § 13 (dotyczącego przesłaniania budynków mieszkalnych). Mając na uwadze zarzuty odwołania dotyczące ograniczenia dostępu do światła słonecznego od strony południowej zarówno względem budynku jak również pozostałego terenu nieruchomości należy wyjaśniono, że jak wynika z akt sprawy projektowana inwestycja spełnia wymogi § 13 i 60 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. (por. projekt zagospodarowania działki część opisowa str. 5). Ponadto należy zauważyć, że przepisy § 13 ww. rozporządzenia odnoszą się wyłącznie do kwestii odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów. Przepisy Prawa budowlanego nie regulują natomiast kwestii zacieniania terenu działek. Podkreślono, że ochronie przed zacienianiem podlegają wyłącznie pomieszczenia mieszkalne, ochronie nie podlega zacienianie działki (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 497/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 279/10; wyrok WAS w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Go 212/14). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego "nadmiernego nagromadzenia wody, czego skutkiem będzie podwyższenie poziomu wód gruntowych" wskazano, że jak wynika z projektu budowlanego "planowane zagospodarowanie nie obejmuje niwelacji terenu powodującej naruszenie stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich" (por. projekt zagospodarowania terenu, część opisowa, pkt I.4 "Warunki zagospodarowania mas ziemnych" str. 6). Jednocześnie wskazano, że jak wynika z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego ww. decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2011 r., wody opadowe z dachu odprowadzane będą powierzchniowo, poprzez rynny i rury spustowe, na teren zielony planowanej inwestycji. W celu uniknięcia ewentualnego spływu wódy na teren działek sąsiednich wzdłuż granic zbudowane zostanie ogrodzenie na podmurówce, zabezpieczającej spływ wód opadowych na sąsiednie tereny (por. projekt zagospodarowania terenu, część opisowa, pkt I.4 "odprowadzanie wód opadowych" - str. 6). Odnosząc się do kwestii zgodności projektowanego zjazdu z warunkami technicznymi wynikającymi z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430 ze zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), wskazano, że zgodnie z § 79 ww. rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze; nawierzchnię co najmniej twardą w granicach pasa drogowego; przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m, lub skosem 1:1, jeżeli jest to zjazd z ulicy, pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 15%. Jak wynika z projektu budowlanego zaprojektowany zjazd nr 1 ma szerokość 7 m w tym jezdnię o szerokości 3 m, twardą nawierzchnię, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi, "wyokrąglone" skosem 1:1, pochylenie podłużne na odcinku 2,0 m od krawędzi korony drogi 4 %, na dalszym odcinku 0,3 %. Natomiast zjazd oznaczony w projekcie nr 2 posiada szerokość 7 m, w tym jezdnię o szerokości 3 m, twardą nawierzchnię, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi, "wyokrąglone" skosem 1:1, pochylenie podłużne na odcinku 2,0 m od krawędzi korony drogi 2 %, na dalszym odcinku 3 % (Projekt budowlany, branża drogowa, rys. nr 4 "geometria zjazdu nr 1"; rys. nr 5 "geometria zjazdu nr 2" str. 141-142). Wobec powyższego organ uznał, że sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 79 ww. rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Ponadto podkreślono, że projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie, o sporządzeniu przedmiotowego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Reasumując organ odwoławczy uznał, iż w omawianej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę na te decyzję złożył W. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 156 §1 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 prawa budowlanego w zw. art. 35 ust. 3 i ust. 4 prawa budowlanego poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż organ jest zwolniony ze sprawdzenia wskaźnika intensywności zabudowy ze względu na odpowiedzialność projektanta za projekt, a także wobec odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wobec zatwierdzenia projektu niespełniającego wymagań przepisów architektoniczno - budowlanych i planu miejscowego. W oparciu o powyższe zarzut wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Uczestnicy postepowania również wnosili o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji orzeczenia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę miała kwestia sposobu weryfikacji prawidłowości projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany. Racje mają organy orzekające w postępowaniu nieważnościowym, że projekt budowlany w części obejmującej projekt architektoniczno-budowlany, a więc w zakresie rozwiązań dotyczących bezpośrednio obiektu budowlanego, tj. jego formy, konstrukcji, i funkcji, a także proponowanych rozwiązań technicznych, materiałowych i zasad nawiązania do otoczenia, nie podlega co do zasady merytorycznej kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej. Należy jednak przypomnieć, że zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Przywołany art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że projekt budowlany musi pozostawać w zgodzie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określają przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (vide: wyroki NSA z dnia: 11 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1094/11; 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11; 15 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2775/14; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 179/13). Nie można zatem zgodzić się z organami, co do tego, że zawarte w projekcie budowlanym przez autora projektu informacje odnoszące się do warunków określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie podlegają merytorycznej ocenie organu architektoniczno-budowlanego. Przeciwnie, jest to podstawowy obowiązek organu aby rzetelnie i wyczerpująco zbadać zgodność przedstawionych w projekcie rozwiązań z przepisami planistycznymi. Projektant ponosi odpowiedzialność za zawartość projektu, w szczególności zaproponowane rozwiązania konstrukcyjne, funkcjonalne a także rozwiązania techniczne i materiałowe. Natomiast rolą organu architektoniczno-budowanego jest zapewnienie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W razie stwierdzonych naruszeń, w tym zakresie, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na uwadze te uwarunkowania prawne, za błędne należało uznać stanowisko organów w zakresie braku możliwości kontroli projektu budowlanego pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co do parametru intensywności zabudowy. Podkreślić w tym miejscu należy, że organ architektoniczno-budowlany dostrzegł wątpliwość w przedstawionym projekcie budowlanym co do przedstawionego tam wskaźnika intensywności zabudowy i postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązano inwestora do między innymi uzupełnienia części opisowej projektu zagospodarowania o wyczerpujące i prawidłowe obliczenie wskaźnika intensywności zabudowy. Pomimo niewywiązania się inwestora z tego obowiązku organ projekt zatwierdził. Jednocześnie wskazać należy, że nieuzasadnione było stanowisko pojawiające się w toku postepowania, co do tego, że określenie "intensywność zabudowy" nie jest prawnie zdefiniowana. W tym zakresie należało uwzględnić określenie zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073. Podsumowując wskazać należy, że organy niezasadnie przyjęły brak możliwości kontroli przez organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę zgodności rozwiązań projektowych z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy. Oznacza to, że w postepowaniu nieważnościowym nie przeprowadzono prawidłowej kontroli ocenianej decyzji. Nie przesądzając zatem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie wskazać należy, że obowiązkiem organów będzie dokonanie właściwej kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę z uwzględnieniem uwag poczynionych w niniejszym uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a..