II SA/Go 212/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi W.D., B.D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] i postanowienie Starosty z dnia [...] r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących W.D. i B.D. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r. po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę złożonego przez W.D. i B.D. - na podstawie art. 28 ust. 1 , art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U nr z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. określanej dalej jako u.p.b. ) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2013 r. poz. 267 określanej dalej jako k.p.a ) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwukondygnacyjnego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu Starosta wskazał, iż w dniu 22 marca 2013 r. W.D. i B.D. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...]. Do wniosku załączyli wszystkie dokumenty wymagane przepisem art. 33 ust. 2 u.p.b. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. Starosta, - z powołaniem się na przepis art. 35 ust. 3 u.p.b. - nakazał inwestorom doprowadzić projekt budynku gospodarczego do stanu zgodności z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 56, poz. 461). W dniu 03 czerwca 2013r. inwestorzy przedłożyli również nowy projekt budowlany. Zakres wprowadzonych zmian obejmował długość i wysokość budynku ( zmniejszono budynek o jedną kondygnację ). Lokalizacja projektowanego budynku pozostała bez zmian. Przed zakończeniem postępowania organ umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. ( zawiadomienie nr [...] z dnia [...].06.2013 r. ). Po rozpatrzeniu sprawy Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. - działając na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...]. W ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji złożyli inwestorzy wnosząc o zatwierdzenie pierwotnej wersji projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku dwukondygnacyjnego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że: - organ I instancji niezasadnie nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, gdyż plan miejscowy dopuszcza możliwość realizacji budynku na granicy działki, - brak zgody wszystkich stron postępowania nie uzasadnia wydania decyzji odmownej, - złożona dokumentacja projektowa nie czyni zadość wymogom prawa. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji stwierdził, że przedłożony projekt budowlany zawierał nieprawidłowości, do usunięcia których zobowiązano pełnomocnika inwestorów postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. m.in. poprzez: 1. zamieszczenie na stronie tytułowej projektu budowlanego: nazwy i adresu jednostki projektowania, 2. uzupełnienie projektu budowlanego o projekt zagospodarowania działki - część opisową, 3. uzupełnienie projektu zagospodarowania działki - część rysunkową o wszystkie wymiary budynku gospodarczego, 4. uzupełnienie opisu technicznego projektu architektoniczno - budowlanego według § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 określanego dalej jako r. s.z.f.p.b. ), 5. uzupełnienie części rysunkowej projektu budowlanego o przekrój, konieczny do przedstawienia rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych projektowanego budynku z przyległym, istniejącym budynkiem położonym na działce sąsiedniej, 6. usunięcie rozbieżności pomiędzy długością budynku na projekcie zagospodarowania działki ( str. 8 projektu), a długością na rzucie fundamentów (str. 9) 7. usunięcie rozbieżności pomiędzy rzutem przyziemia (str. 10) a elewacją tylną (str. 18) w zakresie otworu drzwiowego. W dniu 02 września 2013 r. pełnomocnik inwestorów przedłożył poprawiony projekt budowlany, który - w ocenie organu I instancji - jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 28 września 2012 r. Nr XXIX/229/12 (Dz. Urz. woj. z dnia 15 listopada 2012 r., poz. 2262). Organ stwierdził - działając na podstawie art. 35 ust. 1 u.p.b. - zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 u.p.b., a także zaświadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust 7 u.p.b. Jednocześnie organ I instancji zwrócił uwagę, że w toku postępowania z przedkładaną dokumentacją zapoznawał się również uczestnik postępowania A.R., który w swojej korespondencji wniósł sprzeciw wobec zamiaru inwestorów. Kwestionował on również poprawność dokumentacji inwestycji. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym A.R. w dniu 01 października 2013 r. złożył pismo, w którym podtrzymywał swój sprzeciw podnosząc w szczególności, że inwestycja niekorzystnie wpłynie na jego działkę poprzez zacienienie i wystającą poza płaszczyznę elewacji ławę fundamentową oraz wskazał, że wymiary na rysunku nr 7 nie odpowiadają skali liniowej zaznaczonej na tym rysunku. Organ zaznaczył, że do zarzutów zawartych w piśmie z dnia [...] października 2013 r. odniósł się w piśmie nr [...] z dnia [...] października 2013 r. podając że budowa dwukondygnacyjnego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...], przy granicy z działką nr [...] ( na styku z istniejącym garażem) nie wpłynie na pogorszenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na pobyt ludzi, które znajdują się w budynku posadowionym na nieruchomości nr [...], a tym samym, spełnione są wymogi z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. określanego dalej jako r.w.t.). Zacienienie działki o nr [...] (ogródka) w związku z budową budynku gospodarczego na działce nr [...], które nie narusza przepisów prawa nie wydaje się okolicznością uniemożliwiającą wykonanie takiego budynku. Natomiast ewentualne roszczenia związane z zacienieniem działki powinny być dochodzone na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Nowy sposób zagospodarowania działki nr [...] poprzez budowę budynku gospodarczego nie spowoduje ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej. Jak wynika z rysunków i opisu technicznego ława fundamentowa wraz z docieplonymi ścianami zewnętrznymi kończy się równo z granicą działki inwestorów, a użytkowanie przedmiotowego budynku będzie zgodnie z jego przeznaczeniem tj. jako budynek gospodarczy. W piśmie nr [...] poinformowano również, że w dniu [...] października 2013 r. projektant, będący jednocześnie pełnomocnikiem inwestorów, poprawił projekt budowlany, podając zmianę wysokości budynku z 4,90 m na 5,95 m ( zgodnie z przyjętą skalą rysunku nr 7 - str. 15 projektu), powiększając tym samym kubaturę budynku z 108,90 m3 na 119,90 m3 (str. 3 projektu). Pozostałe rozwiązania architektoniczno-konstrukcyjne pozostały bez zmian. Starosta podkreślił, że zamierzona inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami szczegółowymi. Wniosek inwestorów o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego na granicy z działkami sąsiednimi jest zgodny z zapisami obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem lokalizacja budynku jest dopuszczona na granicy działek, niezależnie od zgody sąsiadów. A interpretacja zapisów planu, w tym wyrażenia "dopuszcza się", w taki sposób, że wydanie decyzji pozytywnej jest uzależnione od zgody sąsiada jest nieprawidłowa. Składając odwołanie od powołanej na wstępie decyzji Starosty z dnia [...] października 2013 r. A.R. wskazał, że organ nie uwzględnił w postępowaniu jego interesu, ograniczając na przyszłość możliwość zabudowy należącej do niego nieruchomości, a w chwili obecnej pogarszając nasłonecznienie jego działki. Inwestor poprzez swoją inwestycję wymusza na nim określenie sposobu korzystania z nieruchomości, poprzez konieczność dostosowania się do stworzonej przez nową zabudowę sytuacji. Podkreślił, iż planowana inwestycja narusza jego prawa, jako właściciela nieruchomości sąsiedniej, wynikające z art. 140 k.c. i art. 144 k.c. Jednocześnie podkreślił, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczalne jest na tym obszarze uzupełnienie zabudowy garażowej i gospodarczej, jednakże na działce objętej wnioskiem nie ma takiej zabudowy, w związku z czym nie można mówić o jej uzupełnieniu, lecz o powstaniu nowej zabudowy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] października 2013 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazując, że kwestia konieczności wykonania części prac zarówno przy budowie budynku, jak i późniejszej jego eksploatacji z sąsiedniej posesji uregulowana jest w art. 47 u.p.b. i zagadnienie to nie podlega rozstrzyganiu na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu pogorszenia nasłonecznienia działki organ wyjaśnił, że przepisy r.w.t. nie zawierają w tym zakresie uregulowań. Określają warunki zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 ust. 1, § 60 r.w.t.). Nadto Wojewoda wyjaśnił, że kwestia zgodności inwestycji, polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] przy granicy z działką budowlaną odwołującego (działka nr [...]) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, została już rozstrzygnięta i wyczerpująco wyjaśniona w decyzji znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o uchyleniu w całości decyzji Starosty znak: [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., którą organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślił, że działka nr [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta - południowa część ( uchwała nr XXIX/229/12 Rady Miejskiej z dnia 28 września 2012 r.) i położona jest na obszarze jednostki oznaczonej symbolem MN - funkcja mieszkaniowa jednorodzinna. Dla jednostki MN dopuszcza się uzupełnienie zabudowy garażowej i gospodarczej z możliwością ich realizacji bezpośrednio przy granicy działek z wyłączeniem granic od ciągów komunikacyjnych; dachy o pochyleniu połaci 25°-40°, z dopuszczeniem dachów płaskich i innego rodzaju pokryć dachowych (§ 11 ust. 2 pkt 2 lit. f ww. uchwały). W ocenie Wojewody z uwagi na powyższe dopuszczenie zawarte w planie miejscowym realizacja przedmiotowego budynku gospodarczego na granicy z działkami nr [...] jest możliwa. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zapis dotyczący możliwości uzupełnienia zabudowy garażowej i gospodarczej z możliwością ich realizacji bezpośrednio przy granicy działek, nie dotyczy tylko jednej działki, lecz całej jednostki oznaczonej w części rysunkowej planu miejscowego symbolem MN. Ponadto organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 4 u.p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Treść tego przepisu, stanowiąca generalną zasadę, wskazuje, iż prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest immanentnie związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie w drodze odpowiednich przepisów powszechnie obowiązujących. Nie jest to zatem wolność bezwzględna, lecz jest ograniczona warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora nie mogą wynikać z okoliczności deklarowania przez właściciela sąsiedniej nieruchomości ewentualnych przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Przy czym przywołana przez skarżącego zasada ochrony prawa własności nie ma charakteru bezwzględnego, a zatem nie można żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje art. 64 Konstytucji i w ślad za nim art. 140 k.c. Stosownie do treści art. 64 ust. 2 ustawy zasadniczej, własność, inne prawa rzeczowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Stwierdzić jednak należy, iż zasada równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych nie rzutuje bezpośrednio na treść chronionych praw. Owa treść określana jest każdorazowo w ustawach szczegółowych. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej. Tak więc treść przepisów u.p.b. ma tu decydujące znaczenie. Konstatacja ta dotyczy również art. 140 k.c. W myśl tego przepisu korzystanie przez właściciela z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa, jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Pamiętać jednak należy, iż ochrona wynikająca z treści art. 140 k.c. w takiej samej części dotyczy osób trzecich w stosunku do osoby inwestora, jak również samego inwestora. Zarówno sąsiedzi inwestora, jak i on sam, mają prawo do korzystania ze swojej nieruchomości, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Odnosząc się natomiast do meritum sprawy tj. podstaw uchylenia zaskarżonej odwołaniem decyzji i orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1/ zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2/ zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3/ kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4/ wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 u.p.b.). Zdaniem Starosty przedłożony projekt budowlany nie został sporządzony zgodnie z wymogami prawa. W związku z tym Starosta postanowieniem nr [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że inwestor we wskazanym przez organ terminie nie wywiązał się w pełni z tego obowiązku. W ocenie organu odwoławczego część rysunkowa projektu zagospodarowania działki nie została w sposób prawidłowy uzupełniona o wszystkie wymiary budynku gospodarczego ( pkt 3 postanowienia). Wskazane wymiary nie są zgodne z wymiarami podanymi w projekcie architektoniczno - budowlanym. Wątpliwość budzi w szczególności wymiar dotyczący długości budynku od strony południowej. Podano wymiar 8,40 m, na który składają się następujące wymiary: 1,0 m, 7,40 m oraz 1,5 m. Suma tych wymiarów nie daje liczby 8,40 m, Projekt budowlany nie został uzupełniony o przekrój konieczny do przedstawienia rozwiązań budowlano - konstrukcyjnych projektowanego budynku z przyległym budynkiem, położonym na działce sąsiedniej ( pkt 5 postanowienia). Brak również opisu występującej w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu zabudowy sąsiedniej oraz opisu sposobu spełnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. u.p.b., w tym poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich ( pkt 4 postanowienia ). Wojewoda zauważył, że organ I instancji zobowiązał również inwestora do poprawienia pkt II opisu technicznego projektu budowlanego, informującego o ochronie konserwatorskiej. Z zapisu tego wynikało, że działka nr [...] nie podlega ochronie konserwatorskiej na podstawie rejestru zabytków, a tymczasem działka ta objęta jest ochroną konserwatorską. W wykonaniu tego obowiązku inwestor wskazał w pkt. 6 opisu do projektu zagospodarowania działki, że działka nr [...] podlega ochronie konserwatorskiej. Wskazał także na zgodę konserwatora zabytków tj. decyzję z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...]. Decyzją tą konserwator zabytków udzielił pozwolenia na budowę obiektu gospodarczego murowanego, wolnostojącego, dwukondygnacyjnego o wymiarach około 8,40 m x 7 m, wysokość 4,90 m z dachem dwuspadowym krytym dachówką ceramiczną, ze schodami zewnętrznymi prowadzącymi na taras w poziomie drugiej kondygnacji. Wskazać jednakże należy, że decyzja powyższa została zmieniona na mocy decyzji znak: [...] z dnia [...] maja 2013 r. Zmiana polegała na określeniu przedmiotu inwestycji jako budowy obiektu gospodarczego murowanego, wolnostojącego, jednokondygnacyjnego o wymiarach ok. 8,40 m x 6,6 m, wys. ok. 3 m, z dachem dwuspadowym krytym dachówką ceramiczną. Konserwator wskazał również, że prace zostaną wykonane zgodnie ze zmienionym projektem budowlanym Z.J. z kwietnia 2013 r. Jest to przedłożony przez inwestora w wykonaniu wyżej wymienionego postanowienia organu I instancji projekt budowlany, który dotyczy budowy budynku gospodarczego dwukondygnacyjnego. Powyższe stanowi – zdaniem Wojewody - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. , bowiem inwestor nie przedłożył pozwolenia konserwatora zabytków na objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne. Z uwagi na to, że inwestor nie wywiązał się w pełni z nałożonych na niego obowiązków wyżej wymienionym postanowieniem Starosty, organ II instancji uznał, iż należało - zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 3 u.p.b. - odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wnieśli inwestorzy – W.D. oraz B.D., domagając się jej uchylenie i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenia kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, iż przedłożony przez nich projekt budowlany jest zgodny z warunkami określonymi w § 12 r.w.t. oraz nie narusza obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zgodzili się z oceną, jakoby nie posiadali wymaganych uzgodnień. Podkreślili ponadto, iż pierwotnie sąsiad A.R. wyraził zgodę na realizację przedmiotowego budynku przy granicy, w toku postępowania natomiast koleino modyfikował swoje stanowisko w tym zakresie. Podnoszone przez niego zarzuty dotyczące ograniczeń w zabudowie należącej do niego nieruchomości nie odnoszą się do żadnej konkretnej inwestycji, a jedynie przyszłej potencjalnej zabudowy i wymyślone zostały na potrzeby niniejszego postępowania. W ocenie skarżących organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył wyczerpująco materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda - podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wyrażone w zaskarżonej decyzji - wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a. ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji sądu administracyjnego sąd w niniejszej sprawie uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym z powodów odmiennych niż te, które zostały podniesione w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...], która uchyla zaskarżoną decyzję Starosty z [...] października 2013r. i orzeka o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. U.p.b. formułuje następujące warunki udzielenia pozwolenia na budowę – w odniesieniu do obiektu, którego dotyczy niniejsze postępowanie : Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 u.p.b. pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. W niniejszej sprawie w związku z tym, iż nieruchomość znajduje się na terenie zespołu urbanistyczno – architektonicznego miasta wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...], koniecznym było uzyskanie – zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U z 2003r. nr 162, poz. 1568 ze zm.) – pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. W myśl art. 32 ust. 4 u.p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 u.p.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane . 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy czym na terenie, na którym przewidywana jest sporna inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta obejmujący południową cześć, określony uchwałą Rady Miejskiej z dnia 28 września 2012r. Nr XXIX/229/12 (Dz. Urz. woj. z dnia 15.11.2012 r., poz. 2262 - powoływanej dalej jako uchwała RM z dnia 28 września 2012r.), tym samym inwestorzy nie byli obowiązani do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, którą wydaje się w przypadku braku takiego planu ( por. art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz.U. z 2012 poz. 647 ze zm. ). Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 2 i 3 u.p.b. zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb: a) z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Szczegółowy zakres oraz formę projektu budowlanego, stanowiącego podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, określa wspomniane r.sz.z.f.p.b. Stosowanie zaś do art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 u.p.b., właściwy organ - zgodnie z art. 35 ust. 3 u p.b. - nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie w myśl art. 35 ust. 4 u.p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b. , właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadnie organ odwoławczy uznał, iż możliwe jest usytuowanie spornego budynku przy granicy z działką nr [...] na podstawie art. 12 ust. 2 r.w.t., który dopuszcza sytuowanie budynku w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z § 11 ust. 2 pkt 2 f uchwały RM z dnia z dnia 28 września 2012 r. dopuszcza się uzupełnienie zabudowy garażowej i gospodarczej z możliwością ich realizacji bezpośrednio przy granicy działek z wyłączeniem granic od ciągów komunikacyjnych, przy czym zawarte w tym przepisie sformułowanie " uzupełnienie zabudowy" nie należy odnosić tylko jednej działki, ale do całego terenu oznaczonego na planie MN. Trafnie również organ II instancji zauważył, iż ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora nie mogą wynikać z okoliczności deklarowania przez właściciela sąsiedniej nieruchomości ewentualnych - zresztą bliżej niesprecyzowanych – przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Zauważyć ponadto należy, iż wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. stanowi, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich . Jednakże powoływanie się jedynie na powyższy przepis w powiązaniu z art. 140 k.c. i art. 144 k.c. jest niewystarczające. Konieczne jest bowiem powiązanie z przepisem szeroko rozumianego prawa budowlanego ( por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. II OSK 843/10, wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 maja 2013 r. sygn. II SA/Ke 101/13). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i normami obowiązującymi w budownictwie. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm u.p.b. i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę ( bądź decyzja o zatwierdzeniu projektu zamiennego) nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego ( por. wyroki NSA z dnia 1 lutego 2001 r., sygn. IV SA 2085/98, z dnia 17 stycznia 2003 r., sygn. II SA/Ka 1563/02, z dnia 11 marca 2011 r., sygn. II OSK 446/10). Stąd ewentualne zacienienie działki nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ich oświetlenia i nasłonecznienia - § 13, § 57 i § 60 r.w.t. ( por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. IV SA 532/01, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2004 r., sygn. IV SA 2427/03 , wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. II SA/Ol 1208/12 , wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2012 r. , sygn.. II SA/Gl 968/11 ). Organ I instancji wprawdzie odniósł się do kwestii zacienienia pomieszczeń, lecz uczynił to wyjątkowo lakonicznie, nie dokonując pogłębionej analizy w tym zakresie . Organ odwoławczy uznał, iż przedłożony przez inwestorów projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych przepisami prawa, bowiem: - część rysunkowa projektu zagospodarowania działki nie została w sposób prawidłowy uzupełniona o wszystkie wymiary budynku gospodarczego ( pkt 3 postanowienia ), - wskazane wymiary nie są zgodne z wymiarami podanymi w projekcie architektoniczno – budowlanym ( wątpliwość budzi wymiar dotyczący długości budynku od strony południowej. Podano wymiar 8,40 m, na który składają się następujące wymiary: 1,0 m, 7,40 m oraz 1,5 m. Suma tych wymiarów nie daje liczby 8,40 m); - projekt budowlany nie został uzupełniony o przekrój konieczny do przedstawienia rozwiązań budowlano - konstrukcyjnych projektowanego budynku z przyległym budynkiem, położonym na działce sąsiedniej ( pkt 5 postanowienia); - brak również opisu występującej w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu zabudowy sąsiedniej oraz opisu sposobu spełnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.p.b. , w tym poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich ( pkt 4 postanowienia ); - inwestor nie przedłożył pozwolenia konserwatora zabytków na objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne. W konsekwencji organ uznał, iż przedłożony projekt nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. Analiza przedłożonej przez stronę dokumentacji ( podlegający ocenie projekt budowlany z dnia [...] stycznia 2013 r. złożony [...] września 2013 r. ) potwierdza, że nie jest ona kompletna i zawiera błędy w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Istnieją różnice w wymiarach obiektu pomiędzy str. 8, a stroną 9, między wymiarami na str. 9 i następnych. Nie wszystkie wymiary są naniesione – na każdym z rzutów . Brak jest odniesienia do usytuowania budynku gospodarczego w odniesieniu do zabudowy sąsiedniej – w części opisowej. Brak wypełnienia obowiązków nałożonych w pkt 3, pkt 4 tiret pierwszy, w pkt 5 postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. Projekt zawiera błędy na stronie 3 – raz wskazuje się że projektowany budynek jest jednokondygnacyjny a raz, że dwukondygnacyjny. Ponadto należy zauważyć, iż inwestorzy powołują się na decyzję konserwatora zabytków z dnia [...] marca 2013 r. , która jednak została zmieniona decyzją z dnia [...] maja 2013r. Po tej zmianie decyzja konserwatora zabytków dotyczy pozwolenia na roboty polegające na budowie budynku jednokondygnacyjnego o wysokości 3 m, a ostatecznie inwestorzy domagają się budowy budynku dwukondygnacyjnego i to w wysokości blisko 6 m. Zaznaczyć w tym miejscu należy , iż nawet pierwotna decyzja konserwatora z dnia [...] marca 2013 r. dotyczy obiektu o wysokości 4,90 m. Przy czym zaznaczyć należy , iż organ I instancji nie nałożył w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. obowiązku przedłożenia pozwolenia konserwatora zabytków odnoszącego się do ostatecznej wersji planowanej inwestycji, a jedynie do wskazania, iż inwestycja ta jest położona na terenie objętym ochroną konserwatorską. Stąd też brak prawidłowej decyzji konserwatora zabytków – bez uprzedniego wezwania do jej przedłożenia - nie mógł stanowić podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia budowlanego. Natomiast w pozostałym zakresie co do zasady ocena organu II instancji jest prawidłowa i mogłaby prowadzić do wniosku, iż w sprawie ziścił się warunek określony art. 35 ust. 3 u.p.b. uzasadniający wydanie zaskarżonej decyzji. Organ nie zwrócił jednak uwagi, iż obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego nałożono w części rozstrzygającej postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. nieprawidłowo na pełnomocnika inwestorów. Zaznaczyć przy tym należy, iż stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę – zgodnie z art. 28 ust. 2 u.p.b. - są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 18 ust. 1 u.p.b. do obowiązków inwestora należy zorganizowanie procesu budowy, z uwzględnieniem zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a w szczególności zapewnienie: 1) opracowania projektu budowlanego i, stosownie do potrzeb, innych projektów, 2) objęcia kierownictwa budowy przez kierownika budowy, 3) opracowania planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, 4) wykonania i odbioru robót budowlanych, 5) w przypadkach uzasadnionych wysokim stopniem skomplikowania robót budowlanych lub warunkami gruntowymi, nadzoru nad wykonywaniem robót budowlanych - przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. Zgodnie z powyższymi przepisami adresatem obowiązków wynikających z postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 może być wyłącznie inwestor . Samo zaś doręczenia postanowienia powinno nastąpić w stosunku do pełnomocnika (art. 40 § 1 k.p.a.) . Tym samym, postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. - jako nakładające obowiązek na podmiot, nie będący stroną postępowania - nie może być uznane za prawnie skuteczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwie ugruntował się pogląd, iż skierowanie decyzji do pełnomocnika strony, względnie do organu osoby prawnej jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, co jest oczywistym błędem i to kwalifikowanym, skutkującym nieważność – art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 1992 r., V SA 494/92; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1998 r., IV SA 884/96, IV SA 885/96; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r., I SA/Wa 534/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2007 r., I SA/Gd 517/2007, G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.. Warszawa 2010, tom II, s. 357-358, . J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 734 ). Przy czym w związku z tym, iż postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. jest niezaskarżalne, a tym samym nie mają do niego zastosowania - zgodnie z art. 126 k.p.a - przepisy o wznowieniu postępowania i nieważności. Stąd w tym przypadku można było jedynie uchylić powyższe postanowienie jako naruszające art. 124 § 1 k.p.a w zw. z powołaną powyżej regulacją u.p.b. , a nie stwierdzić jego nieważność . Przepis art. 124 § 1 k.p.a. stanowi , iż postanowienie powinno zawierać m.in. oznaczenie stron. Jest to element konstytutywny . Z tego względu nie powinna budzić wątpliwości kwestia, iż orzeczenie administracyjne w sprawach indywidualnych musi zawierać dokładne i prawidłowe oznaczenie adresata rozstrzygnięcia w nim zawartego ( por. M. Dyl /w/ R. Hauser i M. Wierzbowski /red/, KPA. Komentarza, Beck 2014,Nb 13 do art. 124 ) Mając na uwadze powyższe naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie , sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Nowosolskiego oraz postanowienie tegoż Starosty z dnia 26 sierpnia 2013 r. ( pkt I wyroku ) . Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić powyższe uwagi zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku . W szczególności organ I instancji powinien jeszcze raz przeanalizować kompletność projektu budowlanego w świetle art. 34 ust. 2 i 3 u.p.b. i powołanego powyżej r.z.f.p.b. oraz kwestię braku decyzji konserwatora zabytków dotyczącego planowanej inwestycji w ostatecznym kształcie w jakim domagają się inwestorzy wydania pozwolenia na jej budowę, a w konsekwencji rozważyć celowość ponownego wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b. , bacząc, aby postanowienie było skierowane do strony, a nie jej pełnomocnika. Ponadto konieczne będzie szczegółowe odniesienie się do kwestii ewentualnego zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w następstwie realizacji planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcie z pkt. II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a, który stanowi , iż w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Jako, iż skarga została uwzględniona, należało - na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 202 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a i § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) - zasądzić od Wojewody na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw ( pkt III wyroku ) , które sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 500, zł .