II SA/Ol 727/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę w wysokości 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium) uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy "[...]" (dalej organ I instancji) z dnia "[...]", w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego na części działki ewidencyjnej nr ‘[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]" na wysokości działki ewidencyjnej nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", gm. "[...]", dla której inwestorem jest B. Ś. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W podstawie prawnej Kolegium wskazało art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 5 października 2016 r. (uzupełnionym w dniu 24 listopada 2016 r.) B. Ś. zwróciła się do Urzędu Gminy w "[...]" o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego na części działki ewidencyjnej nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]". Organ I instancji uwzględniając wniosek strony, wydał w dniu "[...]" decyzję o warunkach zabudowy, ustalając warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołał się J. P., zarzucając jej: naruszenie przepisów kodeksu cywilnego w zakresie dopuszczenia przez organ budowy obiektu, który spowoduje uciążliwości dla jego nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim obszarze oddziaływania planowanej inwestycji; liczne błędy proceduralne, m.in. pominięcie odwołującego się jako strony w postępowaniu, a po przyznaniu statusu strony - nieinformowanie go na bieżąco o toczącej się w sprawie korespondencji, na skutek czego biorące udział w postępowaniu organy nie posiadały pełnej informacji oraz jego stanowiska, a także podanie nierzetelnych informacji we wniosku B. Ś., co spowodowało, że organy wydawały decyzje na bazie wadliwych i niepełnych informacji. Po rozpatrzeniu odwołania, uchylając decyzję z dnia "[...]" organ odwoławczy podniósł, że w sprawie organ prowadzący postępowanie wyznaczył wokół działki dotyczącej planowanej inwestycji tzw. obszar analizowany. Z przeprowadzonej analizy wynika m.in., że w obszarze analizowanym wyznaczonym wokół terenu przedmiotowej inwestycji oraz w jego bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się pomosty, na podstawie których możliwe jest określenie cech i parametrów dla przedmiotowej inwestycji. W związku z tym organ uznał, że planowana inwestycja możliwa jest do zrealizowania na danym terenie. Organ nie wskazał jednakże, ani na załączonej do decyzji mapie, ani w części tekstowej analizy, w którym dokładnie miejscu, ile i jakiej wielkości (w jakiej odległości od siebie itd.) pomosty się znajdują. Ogólne stwierdzenie organu nt. obecności podobnych obiektów w sąsiedztwie jest niewystarczające dla oceny możliwości określenia cech i parametrów dla planowanej inwestycji. Ponadto, organ na etapie wszczęcia postępowania, nie ustalił w sposób należyty kręgu stron niniejszego postępowania, nie uwzględniając m.in. J. P., jak i nie analizując konieczności udziału w postępowaniu ewentualnych innych właścicieli czy użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się, jak wynika z załączonej do decyzji mapy, w obszarze analizowanym, w pobliżu planowanej inwestycji. Kolegium wskazało również, że istotne dla postępowania o wydaniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego na części działki ewidencyjnej nr "[...]" jest ustalenie, czy w tej samej sprawie toczy się lub zostało zakończone postępowanie legalizacyjne prowadzone przed powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego. Organ nie ustalił tego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy, pomimo że J. P. organ o tym poinformował, a w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie PINB z dnia 18 października 2016 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie "wybudowanego pomostu rekreacyjnego na działce ew. "[...]" oraz na działce nr ew. "[...]" w obr. "[...]", skierowane do J. P. Ponadto, J. P. podnosi w odwołaniu od decyzji, że m.in. "w obszarze, dla którego wnioskodawczyni wystąpiła o warunki zabudowy, do 2016r. stał stary, nielegalnie wybudowany (tj. będący samowolą budowlaną) pomost (...) pomost ten został w 2016 r. rozebrany (w dużej części)." Wymaga wyjaśnienia, czy zakończyło się postępowanie legalizacyjne w sprawie tego pomostu, a także jaki był wynik tego postępowania, tj. czy w efekcie dokonano legalizacji istniejącego obiektu, czy też wydany został nakaz jego rozbiórki. W sprzeciwie do Sądu J. P. wskazał na przesłanki uzasadniające w jego ocenie uchylenie decyzji Kolegium: 1. Skoro w jednej sprawie nie mogą toczyć się dwa postępowania (legalizacyjne i o wydanie warunków zabudowy), to Kolegium powinno umorzyć postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. 2. Brak wskazania pomostów w sąsiedztwie planowanej inwestycji. 3. Naruszenie jego interesu prawnego. Na tych podstawach wniósł o umorzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935 dalej ustawa nowelizująca lub nowela), która wprowadziła zmiany między innymi do p.p.s.a. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu znacznie uproszczono, bowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c. § 1), organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika jednocześnie, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy. Ponieważ zarówno doręczenie zaskarżonej decyzji, jak i wniesienie sprzeciwu od decyzji (które powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego) nastąpiło już po wejściu w życie ustawy nowelizującej - zastosowanie do niniejszej sprawy znajdzie ustawa p.p.s.a., objęta tekstem jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369. Według nowego brzmienia przepisów p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151 a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 p.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Można rzecz, że - co do zasady - przyczyną kasacyjnego rozstrzygnięcia nie może stanowić naruszenie przez organ I instancji art. 80 k.p.a. Decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1256/13). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81). W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Reasumując organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16). Wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe obowiązki, ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ I instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Powołane orzeczenia zostały wydane na tle poprzednio obowiązującej ustawy. Aktualna nowelizacja k.p.a. jeszcze bardziej ograniczyła możliwość wydawania decyzji kasacyjnych przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 136 § 2 k.p.a. nawet w przypadku naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, jeśli konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Przepis ten stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziłyby na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenie im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia. Poddając ocenie legalności zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Z uzasadniania zaskarżonej decyzji wynika, że powodem uchylenia decyzji organu I instancji było brak ustalenia, czy w pobliżu planowanej inwestycji znajdują się pomosty - w którym dokładnie miejscu, ile i jakiej wielkości (w jakiej odległości od siebie itd.); właściwe ustalenie stron postępowania; ustalenie, czy w tej samej sprawie toczy się lub zostało zakończone postępowanie legalizacyjne dotyczące pomostu wybudowanego pomostu rekreacyjnego na działce ew. "[...]". W ocenie Sądu, ze względu właśnie na treść postawionych zastrzeżeń rolą Kolegium było przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, na podstawie art. 136 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, co wyżej było już wyjaśnione, organ odwoławczy może z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wynikającym z kasatoryjnej decyzji Kolegium nie wynika, że spełniona została przesłanka do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wątpliwości odnoszące się do sposobu ustalenia stron postępowania, kwestii ilości pomostów znajdujących się "w sąsiedztwie" o uzyskania informacji z PINB były możliwe do uzyskania i ich oceny przez organ odwoławczy przy zastosowaniu środków dowodowych, które dla potrzeb postępowania organ uznałby za najbardziej właściwe i przydatne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie - w ocenie Sądu - przywołane przez Kolegium okoliczności faktyczne mające uzasadniać kasatoryjne rozstrzygnięcie w sprawie z założenia nie zasługiwały na aprobatę. Otóż, w orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do postępowania legalizacyjnego prowadzonego w trybie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wymaga bowiem wskazania, że z zasadą państwa prawnego nie da się pogodzić taka wykładnia art. 48 Prawa budowlanego, która prowadzi do orzeczenia o rozbiórce obiektu budowlanego, co do którego w toku pozostaje sprawa o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W takim przypadku właściwą instytucją jest określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. instytucja zawieszenia postępowania w przedmiocie likwidacji samowoli budowlanej, do czasu zakończenia prejudycjalnej sprawy (rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego), której przedmiotem są warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji. Taka konstatacja jest możliwa przy założeniu, że wymóg przedłożenia przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi materialnoprawnej przesłanki wydania decyzji w postępowaniu, którego przedmiotem jest doprowadzenie do legalizacji samowoli budowlanej, lecz ma on charakter wyłącznie procesowy, co pozwala na usunięcie braku decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, w tym również korzystania w razie potrzeby z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., II OSK 945/06, Lex nr 338867 i z dnia 2 lutego 2017, II OSK 1243/15, LEX nr 2291038). Jednakże powyższa relacja nie zachodzi w kierunki przeciwnym, tj. postępowanie legalizacyjne (jego decyzyjny wynik) nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jak błędnie uznało Kolegium. Zresztą, przekazane akta sprawy zawierają wynik tegoż postępowania legalizacyjnego (pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 lipca 2017r.). Jako niezasługującą na uwzględnienie należy uznać także kolejną przesłankę kasacyjnego rozstrzygnięcia, jaką było nieustalenie w sposób należyty kręgu stron niniejszego postępowania, nie uwzględniając zarówno J. P., jak i nie analizując konieczności udziału ewentualnych innych właścicieli czy użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, w pobliżu planowanej inwestycji. W tej mierze dostrzec wypada, że skarżący J. P. aktywnie uczestniczył w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, był także adresatem decyzji organu I instancji. Ewentualny niedostatek postępowania w zakresie niezapewnienia możności udziału ewentualnie innych jeszcze potencjalnych stronom w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wymaga wprzód ich zidentyfikowania, a następnie pozytywnego zweryfikowania ich interesu prawnego, by móc być zasadnie przedmiotem kasacyjnego rozstrzygnięcia w sprawie z uwagi na niedochowanie zasady dwuinstancyjności w tym zakresie. Rzeczonego wymogu z całą pewnością nie spełnia hipotetyczne założenie o potencjalnej możliwości nieuwzględnienia innych niespersonifikowanych prawnie stron postępowania, jako, że w tej sytuacji, w gruncie rzeczy, przyczyną kasacyjnego rozstrzygnięcia byłoby li tylko przypuszczenie, dalekie nawet od uprawdopodobnienia. Trudno również doszukać się uzasadnienia dla uznania braku dokładnego wskazania miejsca i odległości od siebie znajdują się pomosty. Po pierwsze nie sposób dopatrzeć się celu dowodowego weryfikowania tej okoliczności, skoro dla zapewnienia kontynuacji funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wystarczy, że takowy obiektu budowlany w obszarze analizowanym się znajduje, a rzeczony warunek w realach niniejszej sprawy jest spełniony i niekwestionowany przez Kolegium. Natomiast z całą pewnością nie sposób odmówić racji Kolegium, że ogóle stwierdzenie organ nt. obecności podobnych obiektów w sąsiedztwie nie jest wystarczając dla oceny możliwości określenia cech i paramentów dla planowanej inwestycji, tyle, tylko, że w realiach niniejszej sprawy ogranicza się to tylko do jedynego tylko parametru planowanego pomostu, tj. jego długości. To jedyna dostrzeżona przez Kolegium dowodowo niezweryfikowana okoliczność faktyczna w sprawie, której potrzebę uzupełnienia trudno, z przyczyny oczywistej, doszukiwać się w zastosowaniu konstrukcji art. 138 § 2 k.p.a. Reasumując dowodowe zweryfikowanie przez Kolegium powyższej okoliczności pozwoli na orzeczenie co do istoty sprawy. Jednocześnie granice orzekania o sprzeciwie zakreślone w art. 64e p.p.s.a. wykluczyły potrzebę odnoszenia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151a § 1 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 205 § 1 p.p.s.a.