II OSK 1508/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 615/17 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 615/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie rozbiórki. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w m. R., działając na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4, art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. Nr 243, poz. 1409 ze zm.) nakazał inwestorowi – M. L. dokonać rozbiórki zewnętrznej klatki schodowej dobudowanej samowolnie do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr geod. [...] przy ul. G. [...] w R.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji nr [...]. W piśmie z dnia 3 listopada 2016 r. (data wpływu do PINB) M. L. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawczyni") złożyła wniosek o zmianę decyzji w oparciu o art. 16 K.p.a. W dniu 9 listopada 2016 r. organ powiatowy wystosował do wnioskodawczyni wezwanie do sprecyzowania charakteru tego pisma - wniosku w zakresie trybu nadzwyczajnego oraz o wskazanie podstawy prawnej wzruszenia decyzji ostatecznej. Przy piśmie z dnia 25 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował, iż wniosek z dnia 2 listopada 2016 r. dotyczy zmiany decyzji w zakresie nałożenia opłaty legalizacyjnej w trybie art. 155 K.p.a. Z kolei pismem z dnia 15 marca 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu powiatowego z dnia 23 lutego 2017 r., wskazano, iż chodzi o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Zawiadomieniem z dnia 2 kwietnia 2017 r. PINB w m. R. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej PINB w m. R. nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nakazującej dokonanie rozbiórki zewnętrznej klatki schodowej dobudowanej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...] przy ul. G. [...] w R. w trybie art. 155 K.p.a. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] PINB w m. R., działając na podstawie art. 155 i art. 104 K.p.a. odmówił zmiany decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w m. R. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] nakazującej dokonanie rozbiórki zewnętrznej klatki schodowej dobudowanej samowolnie do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. gr. [...] przy ul. G. [...] w R.. W uzasadnieniu organ powiatowy podniósł, iż ostateczna i prawomocna decyzja nr [...] została wydana na skutek rezygnacji inwestora z legalizacji przedmiotowej klatki schodowej i nie uiszczenia opłaty legalizacyjnej nałożonej ostatecznym w administracyjnym toku instancji postanowieniem organu I instancji nr [...]. Przytoczył brzmienie art. 155 K.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne organ wskazał, iż przepis art. 155 K.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Wywiódł, że przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, do wydania takiej decyzji. Zatem wyklucza się stosowanie art. 155 K.p.a. do decyzji o nakazie rozbiórki wydanych na podstawie art. 48 Prawa budowlanego (co ma miejsce w sprawie). Wobec powyższego wskazany przez wnioskodawcę przepis art. 155 K.p.a. nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. W piśmie z 18 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie od powyższej decyzji z [...] kwietnia 2017 r. wnosząc o jej uchylenie w całości i spowodowanie uwzględnienia wniosku o zmianę decyzji w zakresie nałożenia opłaty legalizacyjnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji. Uzasadniając [...]WINB wskazał na treść art. 155 K.p.a. Podkreślił, iż przepis ten ustanawia przesłanki, które muszą zaistnieć łącznie, aby można było skutecznie zmienić lub uchylić decyzję ostateczną: – decyzja musi przysparzać prawo (lub nakładać obowiązek); – strony postępowania muszą wyrazić zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji; – brak jest sprzeciwu przepisów szczególnych; – przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem organu odwoławczego w omawianej sprawie spełniona została pierwsza przesłanka. W rozumieniu ww. przepisu "nabycie prawa" dotyczy każdego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, które kształtuje sytuację prawną strony. Decyzję PINB w m. R. nr [...] należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawo", gdyż decyzja ta kształtuje sytuację prawną strony przez określenie, czy i jakie obowiązki i w jakim zakresie na niej ciążą. Odnosząc się do kwestii braku sprzeciwu przepisów szczególnych zdaniem [...]WINB powyższa przesłanka nie została spełniona. Decyzja organu powiatowego nr 81/15 została wydana w oparciu o art. 48 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane właściwy organ, stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest zobowiązany wydać postanowienie, w którym winien wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2. W przedmiotowej sprawie takie postanowienie zostało przez organ powiatowy wydane, a inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku i dostarczył wymaganą dokumentację. W przypadku gdy organ nadzoru budowlanego nie stwierdzi nieprawidłowości w wyżej wymienionym zakresie lub nieprawidłowości takie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, w drodze postanowienia ustala się wysokość opłaty legalizacyjnej. W omawianej spawie wydane zostało przez organ powiatowy postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., którym ustalono wysokość opłaty legalizacyjnej w omawianej sprawie. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...]WINB nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Ponadto WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 22.11.2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 650/15 oddalił skargę na ww. decyzję [...]WINB. Organ odwoławczy zauważył, iż nieuiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej, co miało miejsce w omawianej sprawie, oznacza zastosowanie przepisu art. 48 Prawa budowlanego, czyli wydanie nakazu rozbiórki. O konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego. [...]WINB podniósł także, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 155 K.p.a. dotycząca uchylenia rozstrzygnięcia gdy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Powyższe jest ściśle związane z brakiem możliwości odstąpienia od nakazu dokonania rozbiórki. Organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 155 K.p.a., które to postępowanie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, właściwy organ nie ma uprawnienia do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, ale do zweryfikowania wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy za jej zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu bądź zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Organ odwoławczy wskazał, iż słuszny interes strony nie obejmuje każdego interesu strony (nie chodzi więc o uzyskanie rozstrzygnięcia organu zgodnego jedynie z wolą strony) ale musi być to interes obiektywnie słuszny, a więc zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. Dalej podniósł, iż organ I instancji, jak również odwoławczy odstąpili od zapytania pozostałych stron o wyrażenie zgody na zmianę lub uchylenie decyzji. Powyższe podyktowane jest brakiem możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku niezależnie od zgody pozostałych stron. W piśmie dnia 17 lipca 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję [...]WINB z dnia [...] czerwca 2017 r. uchylenie decyzji i spowodowanie w trybie art. 155 K.p.a. stwierdzenia braku obowiązku dokonania rozbiórki zewnętrznej klatki schodowej dobudowanej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] przy ul. G. [...] w R.. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podniósł, iż nakaz dokonania rozbiórki wydany został wskutek nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej, która została ustalona po stwierdzeniu prawidłowości wykonanej dobudowy. W związku z brakiem wniesienia opłaty legalizacyjnej nie było możliwe dokonanie legalizacji przedmiotowej dobudowy. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 615/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie rozbiórki. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że tryb zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, określony zarówno w art. 154 K.p.a., jak i w art. 155 K.p.a., służy do wzruszenia decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak też w odniesieniu do takich wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. W żadnym jednak przypadku, czyli ani trybu z art. 154 K.p.a., ani z art. 155 K.p.a., nie można traktować jako służących ponownemu rozpatrzeniu sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej instancji. Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 K.p.a. jest sprawa uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej jednakże takiej, na mocy której strona nabyła prawo. Niezależnie jednak od kwestii nabycia prawa i nienabycia prawa, różniących oba omawiane przepisy, tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i art. 155 K.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2011 r. o sygn. akt I OSK 607/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd o niestosowaniu nadzwyczajnych trybów z art. 154 i art. 155 K.p.a. w stosunku do decyzji związanych podyktowany jest tym, że uchylenie lub zmiana takich decyzji nie może prowadzić do wydania decyzji, które będą naruszać prawo. Nadto, przepisy art. 154 i 155 K.p.a. nie mogą mieć zastosowania do decyzji, w drodze których nakładane są kary administracyjne za czyny, które w nauce prawa administracyjnego są nazywane deliktami administracyjnymi, a więc sankcje administracyjne o charakterze represyjnym grożące za naruszenie zakazów wynikających z przepisów prawa administracyjnego mające na celu dyscyplinowanie adresatów norm prawnych w kierunku przestrzegania przepisów prawnych. Tego rodzaju karą, chociaż z natury rzeczy różną od kar pieniężnych, jest nakaz rozbiórki będący sankcją administracyjną za naruszenie przepisów prawa budowlanego (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 21.04.2006 w sprawie II OSK 779/05 oraz w wyroku z dnia 25.05.2006 r. w sprawie II OSK 862/05). Nadto decyzje orzekające kary administracyjne, są z reguły decyzjami deklaratoryjnymi, bowiem stwierdzają fakt naruszenia prawa, który miał miejsce wcześniej i orzekają o sankcji, za konkretne naruszenie prawa. W konsekwencji, zdaniem Sądu, należało przyjąć, że decyzja nakazująca rozbiórkę nie może być zmieniona ani w trybie art. 154 ani w trybie art. 155 K.p.a. Słuszny interes strony nie może pozostawać w sprzeczności z jasno brzmiącym przepisem prawa budowlanego. Innymi słowy: kolizja interesu społecznego lub interesu strony z przepisem prawa wyklucza możliwość zastosowania art. 154 i art. 155 K.p.a. Inna wykładnia tych przepisów prowadziłaby do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony, powyższa wykładnia stoi w sprzeczności z zasadą praworządności uregulowaną w art. 6 K.p.a. Ponadto art. 48 ustawy Prawo budowlane jest przepisem szczególnym, sprzeciwiającym się uchyleniu decyzji na mocy art. 155 K.p.a. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadmninistracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 1477/14; z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt IIOSK 693/13; z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt 1153/11; z dnia listopada 2011r., sygn. akt II OSK 1685/1024; CBOSA). W wyroku z dnia 23 października 2015 r., II OSK 1477/14, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego w całości bądź jego cześć przywraca porządek prawny w sferze prawa materialnego (Prawa budowlanego), co niewątpliwie leży w interesie społecznym. W ocenie Sądu, uchylenie decyzji nakazującej rozbiórkę ze względu na słuszny interes strony lub interes społeczny prowadziłoby w rezultacie do powrotu stanu niezgodności z prawem, co powodowałoby stan sprzeczności z ustawowym celem regulacji art. 48 Prawa budowlanego, mającym charakter represyjny. W niniejszej sprawie zatem organy obydwu instancji prawidłowo uznały, że art. 154 i 155 K.p.a. nie mogą stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji nakazującej rozbiórkę. Celem każdego postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Jeżeli rozstrzygnięcie nie jest prawidłowe, nie jest zgodne z prawem, możliwe jest jego wzruszenie. Gdy decyzja dotknięta jest ciężkimi wadami, można stwierdzić jej nieważność, a gdy określone wady dotyczą postępowania, można zweryfikować decyzję ostateczną w postępowaniu wznowieniowym. Natomiast nie można ewentualnych, zarzucanych przez stronę wadliwości decyzji ostatecznej, mającej charakter decyzji związanej, usuwać w trybie uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 154 lub art. 155 K.p.a. Z powyższych względów Sąd podjęte w sprawie decyzje uznał za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła M. L. podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. art. 7, 77 § 1, 78 i 80 K.p.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie zaskarżone rozstrzygnięcie jest krzywdzące i nie do przyjęcia dla skarmiającej jako strony toczącego się postępowania. Istotne znaczenie dla oceny stanu faktycznego sprawy - co podkreśla również Naczelny Sąd Administracyjny - ma sam przebieg postępowania administracyjnego. Jeżeli bowiem doszło do zrealizowania obiektu (jak w tym konkretnym przypadku) nie powinno się stosować przepisu art. 48 Prawa budowlanego, lecz art. 59, dotyczący pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Nie można bowiem w takiej sytuacji przyjmować, że działanie inwestora stanowi samowolę budowlaną jako taką (tak wyrok NSA z 26.2.1999 r., IV SA 397/97, wspólnota 1999, Nr 18, s. 25). Mało tego NSA podkreślił, że działania organów nadzoru budowlanego podejmowane na podstawie art. 48 prawa budowlanego muszą być proporcjonalne i adekwatne do stwierdzonego "naruszenia prawa". Zgodnie z zasadą zawartą w art. 48 prawa budowlanego można nakazać rozbiórkę tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem, prawa, tzn. bez wymaganego zezwolenia na budowę ale wydanie decyzji powinien poprzedzić cały szereg czynności dowodowych, tak aby nie naruszać ani praw inwestora (skarżącej) ani praw osób trzecich. W omawianej sprawie nie można pominąć niżej podanej okoliczności. Zgodnie z konstytucyjną zasadą legalizmu organa administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 6 K.p.a.). Bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie można podjąć decyzji nakazu rozbiórki. Ewentualny nakaz rozbiórki podjęty w trybie art. 48 prawa budowlanego jest sankcją najdalej idącą w granicach przepisów prawa budowlanego, rodzącą nieodwracalne bądź trudne do odwrócenia skutki. Stąd też nie można nadużywać tego przepisu jako takiego, bądź stosować go w sytuacjach, kiedy nie do końca jest jasny i jednoznaczny stan faktyczny sprawy, Na podkreślenie w omawianej sprawie zasługuje fakt, iż w omawianej sprawie występuje kolizja interesu społecznego lub interesu strony z przepisem prawa w ocenie Sądu I instancji (strona 5 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji). Słuszny interes strony, to przy tym jedynie interes godny o obrony i taki, który nie stoi w sprzeczności z prawem (wyrok WSA w Lublinie z 16 lutego 2012 r., II SA/Lu 899/11, wyrok NSA z 5 stycznia 2011, II 0SK 996/09). W tym stanie faktycznym i w kontekście całokształtu okoliczności sprawy zaskarżone orzeczenie nie może pozostać w mocy i zasadne są wnioski zgłoszone na wstępie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stwierdzić również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze intensyfikację rozwoju epidemii, przyjąć należy, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Dodatkowo nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, toteż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. L. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Podstawą rozstrzygnięcia organów administracji oraz wyroku Sądu I instancji był pogląd, że decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego nie może być uchylona bądź zmieniona w trybie art. 155 K.p.a. Pogląd ten nie został zakwestionowany w skardze kasacyjnej. Nie został podniesiony zarzut naruszenia art. 155 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie bądź też poprzez jego błędną wykładnię. Brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji zaakceptował decyzję wydaną z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 78 i 80 K.p.a. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Skoro organy administracji uznały, że co do zasady decyzja o nakazie rozbiórki nie może być uchylona bądź zmieniona w trybie art. 155 K.p.a., to wystarczającym było ustalenie, że wniosek o zmianę lub uchylenie decyzji w trybie tego przepisu dotyczy ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Zawarte w skardze kasacyjnej argumenty zmierzają w istocie do zakwestionowania prawidłowości decyzji o nakazie rozbiórki, która to decyzja wydana została bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w oparciu o błędną podstawę prawną. Odnosząc się do tych argumentów stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne prowadzone w oparciu art. 155 K.p.a. nie służy badaniu prawidłowości decyzji o nakazie rozbiórki. Nadmienić należy, że jak wynika z akt sprawy nakaz rozbiórki nie był spowodowany niemożnością zalegalizowania samowolnie dobudowanej klatki schodowej, tylko nieuiszczeniem przez skarżącą kasacyjnie opłaty legalizacyjnej w wysokości 50 000 zł. Decyzja o nakazie rozbiórki była jedynie konsekwencją nieuiszczenia tej kwoty zaś skarżąca kasacyjnie w toku postępowania nie deklarowała, że chciałaby tę opłatę uiścić. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.