II SA/Gl 74/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 13 maja 2011 roku (data wpływu) P. P., spadkobierca A. Z., wystąpił pismem z dnia 12 maja 2011 roku o zwrot nieruchomości położonych w C., oznaczonych nr [...] i [...] o powierzchni 3171 m2. We wniosku tym podał, że nieruchomość ta została wywłaszczona od A. Z. aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] r i aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] roku. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Starosta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej orzekł o odmowie zwrotu działki nr [...] o powierzchni 0,0275 ha, stanowiącej własność Gminy C. (pkt 1 decyzji), a w pkt 2 orzekł o zwrocie na rzecz P. P. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,2679 ha, w pkt 3 zobowiązał P. P. do zwrotu na rzecz Gminy C. odszkodowania w wysokości 188.500,00 zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że działka [...] zajęta jest pod drogę publiczną, a więc nie może podlegać zwrotowi. W zakresie działki [...] organ wskazał, że ustalił brak realizacji celu publicznego, na który działka została nabyta, a także brak innych przeszkód do jej zwrotu. Od tej decyzji odwołanie złożyła Gmina C. zaskarżając rozstrzygnięcie organu I instancji jedynie w zakresie dotyczącym zwrotu działki nr [...] oraz rozliczeń z tego tytułu. W ocenie odwołującej się w sprawie znajduje zastosowanie art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku, co uzasadnia negatywne rozpatrzenie wniosku o zwrot nieruchomości bez potrzeby badania dalszych okoliczności sprawy. "A" w C. nabyła użytkowanie wieczyste działki nr [...], które zostało ujawnione w księdze wieczystej przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. To użytkowanie wieczyste zostało następnie nabyte przez Gminę C. (właściciela nieruchomości), co jednak jest bez znaczenia w sprawie, bowiem art. 229 ustawy chroni każdego kolejnego nabywcę gruntu. Natomiast wykładnia art. 229 ustawy sprowadzająca się do tego, że do zastosowania tego przepisu koniecznym jest, aby nabyte i wpisane do księgi wieczystej użytkowanie wieczyste istniało w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku jest niedopuszczalna (tu wyroki sądów administracyjnych). W dalszej części odwołania podniesiono, że skoro roszczenie o zwrot ma charakter cywilnoprawny i majątkowy, to oznacza to, że termin jego przedawnienia biegnie od momentu wymagalności roszczenia określonego w art. 137 ust. 1 ustawy (także powołano liczne wyroki sądów administracyjnych). Zakwestionowano także uznanie przez organ I instancji, że na nieruchomości (działce nr [...]) cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. W tym zakresie odwołująca się twierdziła, że cel wywłaszczenia został na nieruchomości zrealizowany i wskazała na błędy – w jej ocenie – przeprowadzonego postępowania dowodowego. Zdaniem odwołującej się, w przypadku nie uznania jej wyżej zgłoszonych zarzutów, należy też rozważyć czy rozstrzygnięcie w zakresie rozliczeń z tytułu zwrotu działki nr [...] jest prawidłowe. W ocenie odwołującej się zachodzi potrzeba weryfikacji operatu szacunkowego pod kątem jego zgodności z § 6, § 9 i § 12 rozporządzenia w sprawie wyceny. Nadto decyzja określa termin płatności w sposób kolidujący z art. 9 ustawy, a w pkt 5 stanowi, że decyzja jest podstawą wpisu hipoteki w księdze wieczystej, co może mieć miejsce tylko wtedy , gdy odszkodowanie jest rozłożone na raty. W związku z odwołaniem P. P. przedstawił swoje stanowisko, odpowiadając równocześnie na zarzuty odwołującej się: W szczególności przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, które stoi na stanowisku, że aby zaistniał skutek prawny w postaci wygaśnięcia roszczenia o zwrot, stan opisany w art. 229 ustawy musi trwać w dniu jej wejścia w życie. W dalszej kolejności wskazał, że w świetle orzecznictwa oraz poglądów doktryny nie można przyjąć, że roszczenie o zwrot ulega przedawnieniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Wojewoda [...] – po rozpatrzeniu odwołania Gminy C. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 9a i art. 136 i następnych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2014 roku, poz. 518) uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie zwrotu działki nr [...]; w pozostałej części, dotyczącej odmowy zwrotu działki oznaczonej nr [...] decyzja Starosty [...] stała się ostateczna. W uzasadnieniu, po przedstawieniu przebiegu postępowania, organ podał, że odwołanie Gminy C. dotyczyło wyłącznie orzeczenia o zwrocie na rzecz P. P. działki nr [...] oraz rozliczeń z tego tytułu. W związku z tym organ odwoławczy dokonał kontroli decyzji organu I instancji tylko w części zaskarżonej, w pozostałej części dotyczącej odmowy zwrotu działki nr [...] decyzja Starosty [...] stała się ostateczna. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie ustalono, że nieruchomość położona w C. składająca się z parceli budowlanej nr [...] i parcel gruntowych nr [...], nr [...],[...] o łącznym obszarze 3171 m2 została nabyta od A. Z. przez "A" w C. umową z dnia [...] roku, Rep. A nr [...] (uzupełnioną umową z dnia [...] roku Rep. A [...]), zawartą w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości z przeznaczeniem pod rozbudowę w/w zakładu. Z wykazów zmian gruntowych i map ewidencyjnych wynika, że działki [...],[...],[...] i [...] weszły w skład działki nr [...], która następnie została podzielona na działki [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie, z mocy prawa (przez Gminę C.) między innymi działki [...]. Z kolei decyzją z dnia [...] r. Zarząd Miasta C. stwierdził, że "A" w Cieszynie nabyła z dniem [...] r. z mocy prawa, użytkowanie wieczyste m. innymi działki nr [...]. Umową z dnia [...] roku "A’ sprzedała Gminie C. prawo użytkowania wieczystego m. innymi działki [...], co spowodowało o wygaśnięciu prawa użytkowania wieczystego (konfuzja), a prawo własności działki niezmiennie przysługuje Gminie C. W sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 229 ustawy, bowiem przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że nie można orzec o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej wówczas, gdy nieruchomość została sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste przed wejściem w życie tej ustawy i stan taki trwa w dniu jej wejścia w życie (por. I OSK 1250/10 i I OSK 1545/10). W niniejszej sprawie Gmina C. nabyła prawo własności działki nr [...] na podstawie decyzji administracyjnej (z dnia [...] roku), a użytkowanie wieczyste ustanowione na rzecz "A" nie istniało w dniu wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji przeprowadził w sprawie wnikliwe i szczegółowe postępowanie dowodowe, jednakże po analizie zgromadzonych w sprawie dowodów organ odwoławczy doszedł do wniosku, że działka nr [...] została wykorzystana na cel wywłaszczenia. Organ wskazał na umowę nabycia tej nieruchomości z dnia [...] roku, w której cel nabycia został określony jako rozbudowa zakładu. Na działce tej znajdowało się składowisko magazynowe, którego eksploatacja rozpoczęła się w roku 1974. Zdaniem organu rozbudowa zakładu przemysłowego to także tworzenie infrastruktury w postaci dróg wewnętrznych, parkingów, zieleni izolacyjnej itp. Skoro na działce nr [...] urządzono parking oraz składowisko to oznacza to, że cel jakim była rozbudowa "A" został zrealizowany. Zajęty teren został przeznaczony na potrzeby Zakładu, aby służył realizacji jego celu. Fakt, że na działce nr [...] nie wybudowano budynków projektowanych w 1977 roku pozostaje natomiast bez znaczenia w sprawie. Projekty zostały bowiem sporządzone 4 lata po nabyciu nieruchomości, trudno zatem według niego oceniać realizację celu, na który nieruchomość została nabyta w [...] roku. Od 1992 roku istotnie nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] jest wykorzystywana jako targowisko miejskie, ale pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie. Skargę na decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył P. P. domagając się jej uchylenia i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Decyzji ostatecznej zarzucił naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 kpa poprzez niepełne wyjaśnienie sprawy oraz sprzeczność rozstrzygnięcia z wynikami postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w umowie nabycia nieruchomości (z dnia [...] roku) jako cel nabycia wskazano rozbudowę Zakładu. Istotnie nie udało się w postępowaniu odnaleźć decyzji (z dnia [...] i [...] roku) przywołanych w umowie nabycia nieruchomości. Natomiast z wykazu nieruchomości będących w użytkowaniu "A" (stan na dzień 5 grudnia 1990 roku) wynika, że na części działki nr [...] znajdowało się składowisko magazynowe, którego eksploatację rozpoczęto w 1974 roku. Skarżący wskazał także na Studium Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego C. – [...] z którego wynika, że nieruchomość położona była na obszarze oznaczonym w Studium symbolem BB – bazy, magazyny, składowiska oraz, że na gruncie znajdowały się magazyny do likwidacji. Nadto odwołał się do Studium przedprojektowego rozwoju Zakładu "A" z 1977 roku z którego wynika, że na przedmiotowej nieruchomości planowano budowę nowych obiektów. W tej sytuacji, skoro na działce urządzono parking i składowisko to cel, jakim była rozbudowa Zakładu "A" na działce nr [...] nie został zrealizowany. Do roku 1977 (przynajmniej) na działce nie prowadzono żadnych prac budowlanych, a nieruchomości znajdujące się na działce wykorzystywano jako magazyny, a następnie je rozebrano. Skarżący przyznał, że po nabyciu nieruchomość była w części wykorzystana jako parking dla pracowników, a w części jako składowisko. Takiego użycia nieruchomości nie można uznać za użycie na cel uzasadniający wywłaszczenie (por. I OSK 915/08). Tymczasowe użycie nieruchomości nie może być uznane za modyfikację celu wywłaszczenia. Oznacza to, że wynikająca z art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy przesłanka zwrotu nieruchomości w niniejszej sprawie zaszła. Zdaniem skarżącego w momencie wywłaszczania nieruchomości prawdopodobnie nie istniał projekt rozbudowy. W kontekście braku projektu rozbudowy z roku 1972 nie można mówić o Studium projektowym z [...] roku jako modyfikacji planów, ale jako o kontynuacji zamierzeń, których wynikiem było wywłaszczenie a to pokazuje, iż cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Wskazano, że "Informacja o terenie" powołana w akcie notarialnym utraciła ważność w związku z zarządzeniem Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 28 października 1969 roku w sprawie planów realizacyjnych (§ 9 ust. 3 pkt 2 – informacja o terenie traciła ważność, jeżeli inwestor nie przedłożył w terminie 1 roku od daty uzyskania informacji o terenie planu realizacyjnego do zatwierdzenia), co oznacza, że z dniem 19 grudnia 1973 roku podstawa prawna nabycia nieruchomości odpadła, a nieruchomość stała się zbędna w rozumieniu przepisów. Ponieważ bezsporne jest, że działka [...] w 1975 roku pozostawała w stanie nienaruszonym, a ważność utraciła "informacja o terenie" to postępowanie lokalizacyjne musiało być przeprowadzone od początku, co oznaczało, że realizacja inwestycji na wywłaszczonym terenie została odroczona na czas nieokreślony. Natomiast przy akceptacji poglądu organu odwoławczego, że urządzenie składowiska i parkingu stanowiło realizację celu wywłaszczenia, to wobec faktu, że w tym celu została wykorzystana tylko mała część nieruchomość, organ powinien zbadać możliwość zwrotu pozostałej części, a takie ustalenia w sprawie nie zostały poczynione, a nadto takich ustaleń w sprawie nie można dokonać, bowiem wykorzystanie terenu na ten cel było doraźne. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu odwoławczego urządzenie na wywłaszczonej nieruchomości parkingu dla pracowników i składowiska stanowiło jeden z etapów rozbudowy "A". Natomiast fakt, iż pozostałe etapy rozbudowy nie doszły do skutku, pozostaje bez wpływu na ustalenia w zakresie realizacji celu wywłaszczenia na przedmiotowej nieruchomości. Na rozprawie przed Sądem skarżący i pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymali swoje dotychczasowe twierdzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] roku została podjęta z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W dacie jej wydania art. 138 § 1 pkt 2 kpa stanowił, że organ odwoławczy wydaje decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tą decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Co do zasady należy stwierdzić, że kodeks postępowania administracyjnego wyklucza możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji zawierającej rozstrzygnięcie nie mieszczące się w dyspozycji art. 138 kpa, a w szczególności nie jest możliwe: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w postępowaniu odwoławczym; 2) zastrzeżenie przez organ odwoławczy jakichkolwiek warunków, zaleceń lub poleceń kierowanych do organu, 3) wydanie decyzji, w której "oddala" lub uwzględnia odwołanie albo "udziela odpowiedzi na odwołanie". W zaskarżonej decyzji uchylono decyzję organu I instancji i orzeczono o odmowie zwrotu działki nr [...]. Równocześnie w decyzji tej zawarto stwierdzenie: "w pozostałej części, dotyczącej odmowy zwrotu nieruchomości położonej w C., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0275 ha decyzja Starosty [...] stała się ostateczna". Dla tego typu stwierdzenia niewątpliwie nie istniała podstawa w art. 138 § 1 pkt 2 kpa, który dotyczy tylko decyzji wydanej w następstwie rozpatrzenia odwołania. Natomiast z odwołania, a także uzasadnienia decyzji ostatecznej, wynika, że przedmiotem odwołania Gminy C. było jedynie rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie zwrotu na rzecz P. P. działki nr [...] o powierzchni 0,2679 ha i rozliczeń z tego tytułu. Oznacza to, że rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczące działki nr [...] stało się ostateczne (por. II SA/Gl 1671/13). Niedopuszczalne więc było stwierdzenie w decyzji ostatecznej, że decyzja organu I instancji dotycząca działki nr [...] stała się ostateczna. Omawiane twierdzenia zawarte w rozstrzygnięciu organu odwoławczego było w istocie jedynie informacją o ostateczności rozstrzygnięcia dotyczącego działki nr [...] i mogło się ewentualnie znaleźć w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd potraktował to stwierdzenie jako nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a więc nieuzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). Nie oznacza to jednak, że decyzja organu odwoławczego jest akceptowana przez Sąd. W decyzji tej bowiem organ odwoławczy orzekł "o uchyleniu zaskarżonej decyzji (decyzji organu I instancji) i odmowie zwrotu w/w nieruchomości "(działki [...]). Organ nie dostrzegł więc, że odwołanie dotyczyło tylko działki nr [...] i rozliczeń związanych z jej zwrotem, a więc zaskarżoną decyzja nie mógł uchylić decyzji organu I instancji bez określenia, że uchylenie to dotyczy jedynie części decyzji. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego dotyczy całej decyzji organu I instancji a więc punktu 1 i 2 oraz rozliczeń z tytułu zwrotu. Wobec prawomocności pkt 1 decyzji organu I instancji organ odwoławczy winien wyraźnie wskazać w decyzji, że uchyla pkt 2 decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Natomiast wobec faktu, że odwołanie dotyczyło także rozliczeń z tytułu dokonanego zwrotu odnośnie tych punktów decyzji organu I instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (wobec decyzji organu odwoławczego o odmowie zwrotu działki [...]). Niewątpliwie z tego powodu doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W aktach sprawy (administracyjnej) znajduje się akt notarialny z dnia [...] roku Rep. A Nr [...] oraz akt notarialny (sprostowanie) z dnia [...] roku Rep. A Nr [...], na mocy którego Skarb Państwa – "A" w C. nabyła od A. Z. nieruchomość położoną w C., której częścią (na skutek zmian zobrazowanych w aktach sprawy) jest aktualnie działka nr [...]. Jak już wynika z samego aktu notarialnego z dnia [...] roku umowa sprzedaży została zawarta w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W § 2 tej umowy przedsiębiorstwo "A" zostało zobowiązane do rozbudowy zakładu zgodnie z zatwierdzonymi planami gospodarczymi i otrzymało informację o terenie wydaną przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w C. z dnia [...] roku. Niewątpliwie też jedynym spadkobiercą A. Z. jest syn P. P. Od [...] roku właścicielem działki nr [...] jest Gmina C. (decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r.), a do dnia [...] roku "A" nabyła z mocy prawa użytkowanie wieczyste działki nr [...] (decyzją Zarządu Miasta C. z dnia [...] roku), które następnie "A" w likwidacji sprzedała Gminie C. (umową sprzedaży z dnia [...] roku). Sąd akceptuje stanowisko organów obu instancji, że celem nabycia obecnej działki nr [...], co nastąpiło aktem notarialnym z dnia [...] roku, była rozbudowa "A". Użyte sformułowanie "rozbudowa zakładu" jest pojęciem ogólnym, ale organ I instancji przyjął (także po oględzinach z dnia 28 lipca 2011 roku i 8 lipca 2013 roku), że rozbudowa wiąże się z konkretnymi działaniami w postaci budowy obiektów budowlanych na przedmiotowej działce i przede wszystkim w oparciu o studium przedprojektowe rozwoju zakładu z [...] roku, uznał że cel nabycia nie został zrealizowany, a w związku z tym nieruchomość podlega zwrotowi (nie jest bowiem realizacją celu wywłaszczenia utwardzenie terenu, posadowienie wiat magazynowych czy też wykorzystanie budynku mieszkalnego, który znajdował się na wywłaszczonej nieruchomości co najmniej do roku [...] jako magazynu). Z kolei zagospodarowanie nieruchomości na cele parkingowe czy magazynowe nie jest rozbudową zakładu. Niewątpliwie w umowie nabycia nieruchomości z dnia [...] roku, jako cel wykupu powołano rozbudowę "A", która została do tego zobowiązana w zatwierdzonych planach gospodarczych. Nie budzi też wątpliwości, że w trakcie postępowania nie udało się odnaleźć decyzji przywołanych w umowie z dnia [...] roku (decyzje z dnia [...] roku i [...] roku). Ze Studium Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego C. – [...] z [...] roku wynika, że działa [...] położona była w obszarze oznaczonym w Studium symbolem BB- bazy, magazyny, składowiska, a numer 11 oznaczał, że na gruncie znajdowały się magazyny do likwidacji, co jest zgodne z zeznaniami L. L. Świadek ten między innymi zeznał, że nieruchomość nabyta od A. Z. została ogrodzona i początkowo w budynkach zorganizowano magazyny, w dalszej kolejności zabudowania zostały wyburzone, a na gruncie urządzono utwardzony parking dla samochodów osobowych pracowników oraz składowisko. Z kolei z zeznań I. P. wynika, że rok po zbyciu właściciele nieruchomości jeszcze ją zamieszkiwali, a w tym czasie grunt był wykorzystywany częściowo jako parking. Podobnie na działce nr [...] znajdowało się składowisko magazynowe o powierzchni 654 m2, które zostało zrealizowane w 1974 roku (informacja – załącznik do k. 55). Akceptując stanowisko organu odwoławczego, że przez rozbudowę zakładu przemysłowego należy rozumieć nie tylko budowę nowych obiektów ale także tworzenie infrastruktury w postaci dróg wewnętrznych, parkingów, zieleni izolacyjnej itp. Urządzenie na nabytym gruncie parkingu i składowiska było realizacją celu nabycia, bowiem zajęty teren został przeznaczony na potrzebę Zakładu, aby służył realizacji jego celów. Niewątpliwie nie wybudowanie na działce nr [...] obiektów projektowanych w 1977 roku pozostają bez znaczenia dla sprawy. Projekt z 1977 roku został bowiem sporządzony 4 lata po nabyciu nieruchomości, a więc nie może służyć ocenie realizacji celu, na który nieruchomość została nabyta. Mimo to (akceptacja przez Sąd pojęcia "rozbudowy zakładu") decyzja nie odpowiada – w ocenie składu orzekającego – wymaganiom wynikającym z ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z art. 136 ust. 3 ustawy ugn wynika, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel wywłaszczenia. Skoro zatem wykonanie parkingu (w ciągu roku od wywłaszczenia – zeznania I. P.),a także składowiska odpadów (zrealizowanego w 1974 roku) było realizacją w celu wywłaszczenia – rozbudowa zakładu – to w ocenie Sądu należało wskazać jaką część działki nr [...] (o powierzchni 2679 m2) one obejmują, a to wobec obowiązku zwrotu części nieruchomości wykorzystanej na cel wywłaszczenia. Sąd podziela natomiast dokonaną przez organ odwoławczy wykładnię art. 229 ugn (por. I OSK 1250/10). Odnośnie odpowiedzi na skargę Sąd pragnie zwrócić uwagę Wojewodzie [...] na fakt, że odpowiedź jest pismem procesowym i co do zasady powinna zawierać ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skargi. Podobnie decyzja ostateczna powinna ustosunkowywać się do wszystkich zarzutów odwołania (tu złożonego przez Gminę C.), bowiem w przeciwnym wypadku narusza ona nie tylko art. 107 kpa ale i 15 kpa. W zaskarżonej decyzji natomiast brak takiego pełnego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania. W postępowaniu ponownym organ odwoławczy powinien mieć na uwadze wyżej przedstawione argumenty, a w decyzji ostatecznej odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania oraz skargi z dnia 16 grudnia 2014 roku. Orzeczenie oparto na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a. mw